Opinions

Door de tragische dood van zijn dochter had Snyder geen stem in de versie van Justice League die in 2017 in de bioscoop verscheen. Teleurgestelde fans maakten zich jarenlang hard voor een Director’s Cut en met behulp van crowd funding kreeg Snyder alsnog de kans om zijn eigen versie samen te stellen. Met een speelduur van meer dan 4 uur is dit aanzienlijk langer en scoort het aanzienlijk beter op het gebied van karakteruitdieping. Maar het overdadige (en overbodige) gebruik van slow-motion maakt veel actiescenes erg langdradig. De pompeuze dialogen hadden niet gehoeven, al zullen de meest fanatieke DC-fans daar wellicht anders over denken.

De drie maanden zwangere Havin [Halima Ilter] vlucht samen met dochter Rayhan [Daria Hachem Mohamet Gulli] naar Brussel wanneer dorpelingen haar beschuldigen van ontrouw met tapijtverkoper Ali [Serkaut Mustafa]. Echtgenoot Zagros [Feyyaz Duman] slaagt er maanden later in om haar te vinden en wil zich met haar herenigen. Wanneer zijn vader [Brader Musiki] uit het niets in Brussel verschijnt, raakt hij verscheurd tussen zijn vrouw en zijn gehele familie, die een totaal tegenovergestelde lezing hebben van datgene wat is gebeurd. Volledig verteld vanuit het perspectief van Zagros, maakt dit duidelijk hoe iemand als hem volledig klem komt te zitten tussen twee culturen. Het scenario laat wijselijk in het midden hoe de vork werkelijk in de steel zit en is daardoor wars van effectbejag, waardoor het een integere, indringende film over een controversieel onderwerp is geworden.

Een zonderlinge film over een man die wacht... heel lang wacht. En de kijker moet meer dan een uur met hem mee wachten in de hoop dat de film nog ergens naar toe gaat. Er zijn weliswaar wel wat bijzondere visuele ideeën (de lama!), maar het eerste uur is moeilijk door te komen. Maar wie het geduld kan opbrengen krijgt in de laatste 40 minuten, waarin Zama opdracht krijgt een beruchte crimineel op te sporen, een briljante stukje cinema te zien dat qua surrealisme, visuele inventiviteit en waanzin herinneringen oproept aan Apocalypse Now - maar dan in de 16e eeuw. Het is daarmee weliswaar een film waarvan verschillende beelden nog lang in je hoofd zullen blijven spelen, als je het eerste uur tenminste door weet te komen.

Kai [Jeremy Suarez] is een jonge valk die opgroeit zonder moeder en door de beschermende houding van zijn vader Tendai [Samuel L, Jackson] nooit zijn territorium heeft verlaten. Dankzij een toevallige ontmoeting met Gogo [Jennifer Lewis] ontdekt Kai het bestaan van Zambezia, wat in zijn ogen een soort paradijs is waar hij zijn dromen kan waarmaken. Tegen de wil van zijn vader in besluit hij naar Zambezia te gaan, dat in conflict is met de sinistere hagedis Budzo [Jim Cummings]. Daar raakt Kai bevriend met Zoe [Abigail Breslin], die samen met hem meedoet aan een trainingsprogramma waarmee ze “Hurricane” kunnen worden zodat ze actief kunnen helpen met de verdediging van Zambezia. Zowel het verhaal als de karakteriseringen en de animatie zijn zeer matig en volstrekt onorigineel. Mede gefinancierd door “Industrial Development Corporation of South Africa”, wat de motieven achter deze moraliteitsfabel twijfelachtig maakt. De kleintjes kan dat alles waarschijnlijk niet zoveel schelen.

Een terugblik op het leven, maar vooral op het uitgebreide muzikale werk van de eigenzinnige muzikant en componist Frank Zappa aan de hand van beelden uit het enorme archief dat hij verzamelde in de kelder van zijn huis. Franks weduwe Gail Zappa zet één en ander in perspectief, evenals de muzikanten die in verschillende periodes met hem meewerkten. Zappa is en blijft in veel opzichten een enigma, maar deze documentaire maakt in ieder geval duidelijk hoe veelzijdig hij was en dat hij, zoals percussionist Ruth Underwood opmerkt, "consistent was in zijn inconsistentie". Deze film herinnert ons ook aan het belang van vrijheid van expressie, want Zappa sprak zich zoveel via zijn kunst als rechtstreeks tegen de media uit over de wereld zoals hij die zag en won mede daardoor, ondanks zijn avantgardistische muziek en zijn absurde teksten, ook een enorme schare fans in de Oostbloklanden.

De kleine Maki [Max Renaudin Pratt] ontsnapt uit de klauwen van slavenhandelaar Moreno [Thierry Frémont] met dank aan een giraffe die haar leven voor hem opoffert en de Bedoeïen Hassan [Simon Abkarian] die Moreno verjaagt. Maki belooft babygiraffe Zarafa altijd te beschermen en daarom volgt hij Hassan die Zarafa meeneemt naar de Pacha [Joel Stigliano]. De raamvertelling betreft een oude man die de kinderen uit het dorp uitleg geeft waar dat nodig is en zo thema’s als eer, verdriet en de dood verteerbaar maakt voor de jongere kijkers. Avonturenfilm vol kleurrijke personages waaronder een ballonpionier en een (vrouwelijke) Griekse piratenkapitein blinkt, verbindt verschillende culturen met gedeelde menselijke waarden. Die simpele les komt met een bevredigende, uiterst ontroerende ontknoping. Een uitstekende familiefilm.

Vrij vertaald betekent Baboe ‘mevrouw moeder’. Het is de bijnaam van de hoofdpersoon in dit verhaal, dat gebaseerd is de persoonlijke verhalen van tientallen jonge Indonesische vrouwen die in de jaren 30 en 40 van de vorige eeuw als kindermeisjes werkten voor Nederlandse families. Met behulp van archiefbeelden en privébeelden van een zo’n familie met een kindermeisjes, vertelt Beerends het verhaal van een dorpsmeisje dat verstoten is door haar familie, omdat ze een zoon hadden willen hebben. Ze vertrekt naar de stad en meldt zich aan voor een avontuur in het onbekende: ze zorgt voor de twee kinderen van een Nederlandse familie tijdens hun bootreis en hun verblijf in Nederland. Kort naar haar terugkeer wordt Indonesië bezet door Japan. Het droge commentaar en de archiefbeelden maken het wat lastig om erin te komen, maar wie wat geduld kan opbrengen wacht een mooi, intelligent geschreven verhaal dat op subtiele wijze maatschappelijke kritiek verweeft in een persoonlijk relaas.

Warschau 1983. Studenten Jurek [Tomasz Zietik] en Grzegorz [Mateusz Górski] vieren op straat het goede verloop van Grzegorz laatste examens wanneer ze worden aangesproken door enkele politieagenten. Al snel loopt het uit op een confrontatie waarbij beide jongens ernstig worden mishandeld en Grzegorz zelfs om het leven komt als gevolg van een maagbloeding. Grzegorzs vader [Leopold Przemyk] is echter een prominente dichter. Daardoor wordt Grzegorz begrafenis massaal bezocht en zien de Poolse autoriteiten zich genoodzaakt om verantwoording af te leggen. Uiteraard niet door de waarheid te vertellen, maar de gebeurtenissen af te zwakken en een zondebok aan te wijzen. Tevens moeten ze ooggetuige Jurek monddood maken en elke vorm van intimidatie is geoorloofd om dat voor elkaar te krijgen. Een authentieke reconstructie van Polen in de nadagen van het Communisme onder leiding van Jaruzelski [hier gespeeld door Tomasz Dedek] met een sterke cast. Voor wie enigszins bekend is met de geschiedenis van de voormalige Oostbloklanden zijn er weinig verrassingen, maar Matuszynski slaagt er wel in verbanden te leggen met het heden.

In 1980 verloren Lucas [Reinout Scholten van Aschat] en Johanna [Sallie Harmsen] hun 5-jarige zoon Kai [River Oosterink] terwijl ze de Atlantische Oceaan overstaken met hun eigen zeilboot. Veertig jaar later besluit Lucas [Gijs Scholten van Aschat] die tragedie centraal te zetten in zijn nieuwste theatervoorstelling. Tijdens de repetitie keert Johanna [Elsie de Brauw] voor het eerst sinds zijn uit elkaar gingen in zijn leven om haar afschuw uit te spreken over deze voorstelling. Lucas en Johanna dwingen elkaar daardoor om het verdriet dat ze al die jaren met zich hebben meegedragen samen te verwerken. Gebaseerd op een ware gebeurtenis, maar het scenario van Marieke van der Pol is weinig genuanceerd. Het bestaat uit een aaneenschakeling van melodramatische incidenten die haast als vanzelfsprekend worden gepresenteerd. Een vermoeiend melodrama, aangedikt met clichématige pianomotiefjes en aanzwellende strijkers. De acteurs halen alles uit de kast, met Harmsen en De Brauw als uitblinkers, en de finale is ondanks alles best ontroerend, maar wie écht goede Nederlandse films wil zien over dit thema kan beter Romeo (1990) en/of Blind Date (1996) nog eens uit de kast trekken.

De proloog maakt duidelijk dat deze film is gefilmd tijdens de COVID-pandemie en dat alle betrokkenen zich ten allen tijde hebben gehouden aan de toen geldende voorschriften. Eén van de eerste shots bestaat echter uit een close up van de handen van de pianospelende Finley Hart [Anthony Hopkins], de oprichter van Hart Industries en ontwerper van het ‘Quantinuum Initiative’. Het overlijden van Hart, die al enige tijd uit het bedrijf was weggebonjourd, is het startpunt van deze thriller. Zijn testament stipuleert dat vijf mensen bijeenkomen (onder omstandigheden via Zoom) om een aantal cryptische videoboodschappen van Finley te bekijken en het ‘Quantinuum Initiative’ te activeren. Maar tijdens die bijeenkomst beginnen machten van buitenaf zich door middel van intimidatie te bemoeien met de gang van zaken. Dit had best een aardige SF-thriller kunnen worden als ze gewacht hadden tot na de pandemie, want de statische setting ontneemt de makers van de mogelijkheden om de spanning op te bouwen en de personages wat beter uit te werken.

Alfreda Bikowsky speelde een sleutelrol in de jacht op Osama Bin-Laden in de jaren na 9/11 en stond model voor Maya [Jessica Chastain], de hoofdpersoon in deze ietwat praatzieke politieke thriller met een ijzersterke opening en een indrukwekkende laatste akte. Maya is namens de CIA op Guantanamo Bay om de ondervraging bij te wonen van Ammar [Reda Kateb] en ziet daar met eigen ogen hoe ver ondervrager Dan [Jason Clarke] bereis is (en mag) gaan om zo snel mogelijk alle nuttige informatie uit zijn gevangene te krijgen. Wat volgt is een hoop bureaucratisch getouwtrek waarin de constante eis voor onomstotelijk bewijs en check/doublecheck voor meer een meer frustratie en ongeduld zorgen, zeker wanneer Maya zeker denkt te weten dat ze de verblijfplaats van Bin-Laden heeft ontdekt. Dat leidt tot een adembenemende reconstructie van de operatie die resulteerde in de dood van Bin-Laden.

Een belanghebbende documentaire over een complex onderwerp waarmee de makers een openlijke oproep hebben om het gebruik van hacken als middel in de strijd tussen natiestaten onderwerp te maken van een openbare, maatschappelijke discussie teneinde te komen tot afspraken en verdragen. Veel hooggeplaatste mensen in overheidsdiensten komen aan het woord, maar wanneer de interviewer een vraag stelt over het virus Stuxnet, weigeren ze commentaar te geven. Een grote verdienste van deze documentaire is dat de techniek achter en het effect van het Stuxnet-virus, alsmede het traceren van de bron van dit virus, in vrij goed te begrijpen termen en op een visueel redelijk interessante manier wordt gepresenteerd. Maar in de laatste 20 minuten draaien de makers iets te ver door en valt de documentaire te vaak in de herhaling, waardoor de film niet alleen te lang duurt, maar ook een te prekerig karakter krijgt.

‘De Zevende Hemel’ is de naam van het Italiaanse familierestaurant dat binnenkort 40 jaar bestaat. Moeder Maria [Henriëtte Tol] heeft net te horen gekregen dat ze niet lang meer te leven is, maar wil toch het jubileum vieren met haar ex-man Max [Huub Stapel] en hun kinderen. Er heerst echter nogal wat oud zeer dat als sneeuw voor de zon verdwijnt in het geforceerde happy end van dit uiterst oppervlakkige familiedrama dat de leegtes in het verhaal opvult met een keur aan Nederlandstalige meezingers, die overigens verdienstelijk worden gezongen door de acteurs zelf. Huub van der Lubbe van De Dijk opent de film met de titelsong, daarnaast zijn er liedjes van o.a. Doe Maar, De Kreuners, Frank Boeijen en de onvermijdelijke Claudia de Breij.

De beroemde componist Pyotr Tchaikovsky stierf op 6 november 1893, kort na de première van zijn zesde symfonie, ook bekend als ‘The Pathétique’. De uitvaart van deze legendarische Russische componist wordt verstoord door de aanwezigheid van zijn echtgenote Antonina [Alyona Mikhailova]. In rommelig gestructureerde flashbacks ontdekken we waarom haar aanwezigheid bij Tchaikovsky’s begrafenis bepaald niet vanzelfsprekend is. Prachtig gefilmd door Vladislav Opelyants en vol overgave geacteerd, maar Serebrennikov, die ook verantwoordelijk is voor het scenario, weet geen moment duidelijk te maken waarom Antonina zich obsessief vastklampt aan haar homoseksuele echtgenoot. De sympathie gaat dan ook meer uit naar Pyotr dan naar zijn stalkerige echtgenote en dat kan niet de bedoeling geweest zijn.

De Taiwanese filmmaker Kevin Ko maakte furore met enkele korte, expliciete horrorfilms en had zich beter aan dat format kunnen houden. In de spectaculaire opening zien we waarom Li Ruo-nan [Hauan-yen Tsai] ervan overtuigd is dat zij slachtoffer is van een vloek die het gevolg is van het kijken van een video met een mysterieus symbool en het chanten van de spreuk “Hou-ho-xiu-yi, si-sei-wu-ma.” De film is een montage van videobeelden waarin ze de gevolgen van deze vloek vastlegt. Klinkt veelbelovend, maar de verwarring ontstaat wanneer de tussentitel “Zes jaar eerder” verschijnt en Li’s piepjonge dochter Dodo geen dag jonger is. Maar het grootste probleem is dat het na de indrukwekkende opening bijna een uur duurt voor er daadwerkelijk iets gebeurt. De ongeveer vijf minuten waarin daadwerkelijk iets gebeurd zijn zonder meer indrukwekkend en schokkend, maar verder is het eindeloos wachten waarbij Ko het gebrek aan een fatsoenlijk scenario verhult door te pas en te onpas een onheilspellende score aan de soundtrack toe te voegen. Aanvankelijk werkt dat nog wel, maar na enige tijd begint het te vervelen.

Vier jaar na een dubbele afrekening in het criminele circuit waarbij hij ook nog eens agent Chen Hui [Lee-zen Lee] ernstig verwondde, ontdekt Chen Kui-Lin [Ethan Juan] dat hij wegens longkanker nog maar 6 maanden te leven heeft. Hij heeft nog een ambitie: de meest gezochte Taiwanese crimineel worden. En daarvoor moet hij de nummer 1 en 2 van de Most Wanted List liquideren. Een bizar uitgangspunt voor een puike actiethriller met uitstekend acteerwerk. De proloog bevat een adembenemende achtervolging en een spectaculair gevecht en de ontknoping is in alle opzichten indrukwekkend. Stijlvol geregisseerd door de regisseur van onder anderen Triad Underworld (2024) en Revenge: A Love Story (2010) met hulp van cinematograaf Jimmy Wong.

De uit Syrië afkomstige Bashir [Jalal Altawil] en Amina [Dalia Naous] vliegen met hun gezin en Bashirs vader [Al Rashi Mohamad] naar Wit-Rusland, omdat President Lukashenko heeft verkondigd dat ze van daaruit gemakkelijk de EU kunnen bereiken. Samen met de Afghaanse Leila [Behi Djanati Atai] begint hun reis naar de grens vol optimisme, maar ze worden al snel een speelbal in een strijd tussen de Wit-Russische en de Poolse grenswachters. Jan [Tomasz Wlosok] is de Poolse grenswachter (en aanstaande vader) die bedenkingen krijgt over de behandeling van vluchtelingen, Marta [Monika Frajczyk] leidt een groep van jonge Poolse activisten die doen wat ze kunnen om de rechten van de vluchtelingen te beschermen en Julia [Maja Ostaszewska] is een nietsvermoedende psycholoog die in het grensgebied woont en door een speling van het lot wordt meegesleept in deze affaire. Holland laat geen enkel middel onbenut om onze sympathie voor de vluchtelingen te vergroten, maar door de grenswachters als karikaturen neer te zetten is het uiteindelijk weinig overtuigend. Camerawerk en acteerwerk is van hoog niveau, maar de epiloog maakt meer indruk dan de ruim twee uur die daaraan vooraf zijn gegaan.

Het persoonlijke verhaal van “de kleine van Meise” Frank Verstraeten [Jonas Vermeulen], die begin jaren 90 een fortuin verdiende met computerbedrijf Infobrix, vooral door de belasting op te lichten met behulp van een zogenaamde “btw-carrousel”. Na het faillissement en het betalen van een enorme boete, gebruikt hij het zwarte geld dat zijn moeder [Barbara Safarian] achter heeft gehouden te gebruiken om een discotheek op te zetten in het centrum van Antwerpen. Deze moet alle andere discotheken overschaduwen en concurrent Carré ruïneren. Met hulp van Dennis ‘Black Magic’ [Matteo Simon], een succesvolle pornoregisseur met een enorm netwerk, slaagt hij in zijn missie, maar hij verliest zich in een mix van hedonisme en grootheidswaanzin. Voormalig Miss België Brigitta Callens overwoog juridische stappen te nemen vanwege de nogal opzichtige overeenkomsten tussen haar een het personage Vanessa Goossens [Charlotte Timmers]. Koren op de molen van de makers natuurlijk. Voortreffelijke reconstructie van de clubscene van de jaren 90 is een heerlijke nostalgische trip voor clubbezoekers uit die periode, mede dankzij een sublieme soundtrack. Verliest halverwege veel momentum en duurt dan ook wat te lang.

Wiktor [Tomasz Kot] en Irena [Agata Kulesza] reizen eind jaren '40 naar Polen in een zoektocht naar talent voor een theatershow waarin ze volksmuziek in hun puurste vorm willen tonen. Wiktor is onder de indruk van Zula [Joanna Kulig], ook al (of juist omdat) ze mogelijk anders is dan ze zich voordoet. Wat volgt is een complexe relatie gedurende een aantal jaren, waarbij het contrast tussen het leven aan weerszijden van het IJzeren Gordijn zorgt voor kenteringen in die relatie. De twee hoofdrolspelers zijn uitstekend in deze fraai gefilmde karakterstudie - niet alleen van de centrale karakters - met prachtige muziek en bijbehorende optredens als extra reden om deze film te zien.

Scenarist Lykele Muus stond erop dat dit rechtbankdrama zich volledig zou richten op de zitting uit de titel. Die zetting betreft een bekende schrijver [Kim van Kooten] die 25 jaar geleden op 17-jarige leeftijd verkracht zou zijn door Fabian Ploch [Jacob Derwig], een politicus die volgens de peilingen de nieuwe Minister President lijkt te worden. Muus toont hoe de op cruciale punten tegenstrijdige verklaringen op verschillende manier worden geïnterpreteerd, zowel door de drie rechters, de getuigen en de betrokken aanwezigen. Van Kooten en Derwig (die in werkelijkheid al 20 jaar een relatie hebben) spelen foutloos en er is goed ondersteunend werk van Nazmiye Oral en Jaap Spijkers als twee van de rechters. Ook Romana scoort als de Officier van Justitie, maar Ellen Parrens zelfingenomenheid als Plochs advocaat ligt er veel te dik bovenop. De makers bezochten ter voorbereiding vele rechtszaken en de aandacht voor detail, inclusief kleine misverstanden, is merkbaar en verleent extra geloofwaardigheid aan dit geslaagde rechtbankdrama met een sterke slotconclusie.

Een 35-jarige topchirurg [Leszek Lichota] wordt in 1920 zwaar mishandeld achtergelaten op straat. Na een vergeefse zoektocht wordt hij dood verklaard. 15 jaar later duikt hij als zwerver met geheugenverlies op in een agrarische gemeenschap waar hij de oude boer Jan Oksza [Patryk Szwichtenberg] met succes behandelt aan de schouder. Uit dank bieden Jan en zijn echtgenote Zoska [Anna Szymanczy] hem onderdak en al gauw maakt de man, die zich Antoni Kosiba laat noemen, furore door de plaatselijke bevolking te helpen bij grote en kleine medische kwalen. Wat Antoni niet weet – maar wij wel – is dat de dochter des huize [Maria Kowalska] in feite zijn dochter is. Zij was te jong om haar vader te herinneren. Ouderwets romantisch drama in de beste zin van het woord. Gelukkig maken ze die nog steeds.

Nioky leerde de uit China afkomstige performance artist Nadh Lingyun Cao kennen in Queerclub De Trut in Amsterdam. Nadh studeerde af in Nederland en wil zich daar graag vestigen. Dat mag hij alleen als hij binnen één jaar (het zoekjaar uit de titel) aan een aantal voorwaarden voldoet. Nadh is een intuïtief, creatieve geest en een gevoelsmens en raakt volledig verstrikt in de mallemolen van de Belastingdienst en subsidieaanvragen. Nioky, die hetzelfde bureaucratische proces ondergaat in zijn pogingen om financiering voor deze film te krijgen, geeft zichzelf een prominente bijrol. Wat oorspronkelijk bedoeld was als een portret van een eigenzinnige kunstenaar werd steeds meer een algemene reportage over hoe moeilijk het is om als kunstenaar in Nederland het hoofd boven water te houden. Dat hinken op twee gedachten komt het eindresultaat niet ten goede.

In de televisieserie Zoey’s Extraordinary Playlist kregen Zoey [Jane Levy] en Max [Skylar Astin] een gave waarmee ze emoties kunnen “lezen” in de vorm van popliedjes. De soundtrack van deze filmversie is een onvermijdelijke mix van Kerstklassiekers en oude en minder oude popliedjes. Een week voor Kerst vraagt Zoey zich af hoe de familie de feestdagen door moet komen nu haar vader [Peter Gallagher] is overleden. Ze besluit haar moeder [Mary Steenburgen], haar broer [Andrew Leeds] en haar schoonzus [Alice Lee] uit te nodigen om dit te bespreken. De komedie is erg aangedikt, maar gelukkig neemt scenarist Austin Winsberg de serieuze ondertonen van deze muzikale Kerstkomedie serieus. De muziekkeuze is aangenaam, de uitvoering prima en de choreografie van Mandy Moore wordt met veel energie uitgevoerd door een enthousiaste cast. Een prima Kerstfilm.

Mr. Chiel

Ik wist eerlijk gezegd niet dat dit het vervolg was een televisieserie en vond dat geen enkel bezwaar.

Zola [Taylour Paige] is een aantrekkelijke danseres die als serveerster aan het werk is wanneer ze kennis maakt met Stefani [Riley Keough]. Die weet haar over te halen om mee te gaan naar Tampa met de belofte dat ze daar in korte tijd flink wat geld kunnen verdienen. X [Colman Domingo] is de chauffeur en Stefani’s sullige vriendje Derrek [Nicholas Braun] hobbelt vrolijk mee. Het verhaal ontvouwt zich als een flashback vertelt door de inmiddels alwetende Zola, die ons meteen al enige hints geeft over hoe het verder zal verlopen. Veel vrouwelijk en mannelijk naakt en seksscènes, maar de kleurrijke karakters en de ironische manier waarop het verhaal zich ontvouwd zorgen voor een originele, verfrissende en buitengewoon vermakelijke vertelling.

Aziz [Yahya Gaier] is een brave werknemer die de hielen van zijn arrogante baas [Kees Boot] likt in de hoop op promotie, maar zijn baan verliest omdat zijn broer Mo [Mimoun Ouled Radi] hem constant belt op kantoor. Toch zijn de broers vooral op elkaar aangewezen wanneer Amsterdam overrompeld wordt door een buitenaardse invasie waardoor iedereen in zombies verandert. Samen met Mo’s vrienden Jeffrey [Seregio Hassenbaink] en Nolah [Uriah Arnhem] weten ze te overleven in deze in alle opzichten hopeloos amateuristische en tamelijk seksistische zombiekomedie met Gigi Ravelli als de agente die zich bij de groep aansluit. Carlo Boszhard doet een verdienstelijke imitatie van Jan de Hoop, maar hem ben je na een paar minuten ook wel beu.

De chemie tussen Woody Harrelson en Jesse Eisenberg was al één van de belangrijkste redenen om Zombieland, maar ook de Now You See Me-films te bekijken. Die chemie blijkt springlevend in deze dwaze, maar vermakelijke zombiekomedie. Harrelson bewijst opnieuw nog steeds over de komische talenten te beschikken waar hij in de jaren '80 mee doorbrak en de rol van de flamboyante, zichzelf ietwat overschattende Tallahassee is hem op het lijf geschreven. Eisenbergs neurotische, in ieder geval licht-autistische Columbus, met z'n tientallen vuistregels en gebrek aan empathisch vermogen, is de perfecte tegenpool en de wisselwerking tussen de twee mannelijke hoofdpersonen zorgt voor veel komische situaties. Het simpele plot is een kapstok voor ontmoetingen met nieuwe, kleurrijke karakters. De leeghoofdige Madison [een schmierende Zoey Deutch] gaat op den duur aardig vervelen, maar de bijdrage van Luke Wilson en Thomas Middleditch, als twee zombiejagers die uit een paralleldimensie lijken te komen, is hilarisch. De knokpartij in een Elvis-restaurant/museum is mijn favoriete moment uit een pretentieloze SF-komedie die je gerust mag rekenen tot de beste popcornfilms van het jaar.

Hugo [Eliyha Alterna] en Mia [Wendy Ruijfrok] hebben verkering en daarom besluiten hun ouders, die goed bevriend zijn, de vakantie samen te vieren. Hugo’s moeder [Fockeline Ouwerkerk] en Mia’s vader [Tjebbo Gerritsma] proberen hun wederhelften [Jan Kooijman, Jasmine Sendar] nader tot elkaar te brengen in de hoop dat ze op die manier hun huidige relatie zonder grote pijn kunnen beëindigen en samen verdergaan. Een wat zonderling basisgegeven, maar het scenario van Nienke Römer vermijdt karikaturen en De Cloe weerhoudt weerstaat de verleiding om er allerlei komedie aan toe te voegen. Het heeft niet veel om het lijf, maar het ontspannen spel en de fijne chemie tussen de acteurs verzekeren een luchtige, best aangename filmavond.

De tienjarige Amsterdamse Suzan [Polleke van der Sman] logeert bij haar oma [Anneke Blok] zolang haar moeder [Katrien van Beurden] verslag doet van de oorlog in Syrië. Wanneer blijkt dat de locatie van hun traditionele boomhut nu onderdeel uitmaakt van een asielzoekerscentrum. Suzans vriendinnen keren zich tegen Rana [Nuraan Darwish], het Syrische meisje dat met een aantal kinderen uit het kamp een nieuwe boomhut heeft gebouwd, maar Suzan vindt in Rana een nieuwe vriendin. Stroperig, moraliserend drama waarin Darwish klinkt alsof ze haar teksten fonetisch opleest. Veel erger zijn de plotgaten en Vogels zwakke regie, maar daar zullen de pre-puberale meisjes waarop zij zich met name richt wellicht niet wakker van liggen.

De 13-jarige Brian [Jarne Heylen] woont met zijn vader Maurice [Micha Hulshof] in een armoedige stacaravan. Vader kampt met een huurachterstand en ziet een kans om gemakkelijk geld te verdienen als blijkt dat zijn andere zoon Julien [Joël in ’t Veld], die zowel geestelijk als lichamelijk beperkt is, niet langer terecht kan in een zorginstelling. Door middel van een list krijgt Maurice het voor elkaar dat hij € 2000 kan ‘verdienen’ als hij Lucien tijdelijk in huis neemt. Maar omdat Maurice overdag steeds bezig is met allerlei vage klusjes, zit Brian opgescheept met een broer die hij amper kent. Daarbij krijgt hij hulp van Emiel [Valentijn Dhaenens], de tijdelijke buurman. Weinig verhaal, maar gelukkig ook weinig sentiment, al was het prettig geweest als Molter het voor elkaar had gekregen om Heylen wat minder mechanisch te laten acteren. In ’t Veld (die alleen lichamelijke beperking heeft) is fantastisch en de opbloeiende band tussen de broers heeft een paar rake momenten, maar al met al is dit een treurig stemmende, bij vlagen ietwat naargeestige film.

Het rustige leventje van het Duitse echtpaar Rudolf [Christina Friedel] en Hedwig [Sandra Hüller] wordt bedreigd wanneer Rudolf wordt overgeplaatst naar Oranienburg, ten noorden van Berlijn. Hedwig voelt zich juist thuis waar ze nu is en wil daar haar kinderen opvoeden. Een saai huwelijksdrama dat tot meesterwerk is verheven omdat 1943 en omdat het gaat om het gezin van kampcommandant Rudolf Höss en een huis dat aan drie kanten is omringd door concentratiekamp Auschwitz. Je zou denken dat vrouwlief het uitzicht, de herrie en de stank wel beu zal zijn?! De banale gesprekken over kleding, voedsel en vakanties zijn bedoeld om te shockeren – of op zijn minst een ongemakkelijk gevoel teweeg te brengen – maar het toont vooral aan dat ook de drijvende krachten achter de Holocaust een vrij alledaags privéleven hadden. Vooral de scènes met Rudolf Höss in Berlijn zijn ronduit saai. De beste momenten betreffen een niet geïdentificeerd meisje uit het dorp dat ’s avonds eten verzameld voor dwangarbeiders. Won vier prijzen op het Filmfestival van Cannes, waaronder de Grand Prize.