Opinions

Vijf jaar nadat Griffin [Kevin James] Stephanie [Leslie Bibb] ten huwelijk vroeg, is hij nog steeds niet of haar afwijzing heen. Wanneer Stephanie opnieuw in zijn leven verschijnt, besluit Griffin zijn baan als dierenverzorger in een dierentuin op te geven voor een baan waarmee hij Stephanie voor zich kan winnen. De dieren willen hem niet kwijt en besluiten hun geheim (ze kunnen praten) te onthullen om Griffin over te halen te blijven én te helpen de ware liefde te vinden. Met Rosario Dawson als de charmante dierentuinarts weet je meteen hoe dit af gaat lopen. Onder anderen Sylvester Stallone, Cher, Nick Nolte, Judd Apatow, Jon Favreau en Maya Rudolph verlenen hun stemmen aan de dieren. Adam Sandler verpest de boel met zijn infantiele grappen als het aapje Donald. Gelukkig weet James ondanks een aantal dwaze scènes net zijn waardigheid, maar vooral de sympathie van de kijker te behouden. De aftiteling biedt een unieke kans om Cher en Sly samen te horen zingen!

Goedbedoeld oorlogsdrama neemt teveel hooi op de vork door te proberen de volledige geschiedenis van Warschau tijdens WO II in twee uur samen te voegen met het verhaal van Jan [Johan Heldenberg] en Antonina Zabinski [Jessica Chastain], het echtpaar dat de dierentuin van Warschau gebruikte om Joden uit het getto te redden.
Werkt het beste wanneer het de tijd neemt om het verhaal te vertellen, onder anderen in de scène waarin een door Duitsers verkracht meisje langzaam uit haar schulp kruipt, maar ook wanneer Antonina een intensief gesprek heeft met de Nazi-zoölogist Lutz Heck [Daniel Brühl], wiens 'vriendschap' cruciaal is voor de veiligheid van de Zabinski's en hun onderduikers. Er zijn echter teveel incidenten die even tussen neus en lippen de revue passeren en die daardoor spanning en drama missen.
Deze film was allicht beter tot zijn recht gekomen als mini-serie, of als scenarist Angela Workman simpelweg een aantal verhaallijnen had weggesneden en het verhaal - zoals de titel suggereert - volledig vanuit het perspectief Antonina had verteld. Nu mist de film focus en het resultaat is een gejaagde, onevenwichtige film die slechts een enkele keer de bedoelde gevoelig snaar weet te raken.

In Zootopia leven dieren die voorheen elkaars natuurlijke vijanden waren nu in harmonie, maar toch is niet iedereen gelijk. Judy Hopps [Ginnifer Goodwin] is het eerste konijn dat de politieacademie heeft doorlopen, maar ondanks haar superieure cijfers geeft Chief Bogo [Idris Elba] haar de ondankbare taak van parkeerwacht. Judy wil bewijzen dat ze tot meer in staat is en krijgt met wat geluk de kans om zich te bewijzen. Daarvoor moet ze binnen 28 uur een vermiste otter vinden. Judy’s eerste spoor leidt haar naar Nick Wilde [Jason Bateman], een sluwe vos die elke legale truc gebruikt om gemakkelijk geld te verdienen. De speurtocht brengt het tweetal onder anderen naar een yogales in een naturistenclub en een overheidsgebouw waar het personeel volledig bestaat uit luiaards. Fijn om een animatiefilm die een waardevolle boodschap overbrengt zonder neerbuigend te zijn. De actiesequenties roepen prettige herinneringen op aan Looney Tunes en het stemmenwerk is uitstekend. Heerlijk vermaak voor het hele gezin met een cameo van Shakira die ook te horen is tijdens de aftiteling.

Het vergt enig lef voor een filmmaker om in te zetten op een conflict dat Europese, Amerikaanse en Aziatische filmliefhebbers minder tot de verbeelding spreekt. “Zulu” is een film over The Boer War en richt zich op een slag waar hooguit mensen met een bovengemiddelde interesse in de Britse, Zuidafrikaanse of algemene militaire geschiedenis van weten. In “The Battle of Rorke’s Drift”, ten westen van de berg Isandlwana in het oosten van Zuid-Afrika, gelegen tussen wat nu Swaziland en Lesotho is, kregen 139 Britse manschappen n januari 1879 het bevel om dit hospitaal te verdedigen tegen een enorme overmacht bestaande uit zo’n 4.000 Zulu-krijgers.

In de jaren '60 was Stanley Baker een Brits acteur - net als zijn goede vriend Richard Burton, een eenvoudige Welshman - die het had geschopt tot één van de meest geliefde en invloedrijke acteurs van zijn generatie. Baker wilde zijn werkzaamheden uitbreiden en besloot deze film zelf te produceren, samen met Cy Enfield, die tevens de regie op zich zou nemen. Belangrijk uitgangspunt was dat de film niet een simplistische lofzang zou worden op de oorlogsheroïek van Britse mannen, maar dat het de Zulu’s op een eerlijke en eerbiedige wijze zou afschilderen. Dat was ook de reden waarom 500 Zulu’s zich vol enthousiasme inzetten voor de onvergetelijke gevechtscènes. Aangezien deze Zulu’s nog nooit een camera hadden gezien, laat staan een film, begrepen ze niets van het filmproces en van regie-aanwijzingen. Baker liet daarop een aantal (zwijgende) films van Harold Lloyd, Laurel & Hardy en Buster Keaton overkomen en vertoonde deze films op een witgeschilderde rots. De Zulu’s waren onder de indruk en genoten vooral van Buster Keaton. Belangrijker nog: ze begrepen al heel snel wat er van hun werd verwacht, al moest Enfield ze wel remmen omdat ze zich in hun enthousiasme nogal eens schuldig maakten aan overacting!

Stanley Baker speelt de rol van Luitenant Chard, een militair ingenieur die de leiding neemt over de verdediging omdat hij een paar maanden langer in het leger zit dan de pedante, aristocratische Luitenant Bromfield [Michael Caine]. Pastoor Otto Witt [Jack Hawkins] en zijn dochter Margareta [Ulla Jacobsson] proberen hun nog over te halen om te vluchten, maar orders zijn orders en met de hulp van een aantal geharde soldaten en de meeste (licht)gewonden in het hospitaal nemen ze het op tegen de Zulu’s, wiens verrassende, maar intelligente tactiek de Britten tot wanhoop drijft!

De aandacht voor tactiek en de Zulu-cultuur is één van de hoofdredenen waarom de populariteit van deze onverwachte boxoffice-hit nog steeds voortduurt. “Zulu” begint met een telegram, voorgelezen door Richard Burton, met het bericht dat alle duizend Britten zijn omgekomen in De Slag van Isandlwana tegenover een leger Zulu’s onder leiding van Cetewayo [Chief Mangosuthu Buthulezei] en toont neemt daarna ruim de tijd voor een introductie in de Zulu-cultuur. Het respect voor de moed van dit krijgersvolk druipt er vanaf en de sterke karakteriseringen maken dit tot een must-see voor de liefhebbers van oorlogsfilms. Bovendien is dit de film die Michael Caine tot een wereldster maakte, ondanks een slechte auditie. Baker koos voor Caine, omdat hij wist wat filmliefhebbers in de ruim 50 jaar sinds deze film hebben mogen ontdekken: Michael Caine was een ster in de dop en hij heeft zijn imposante carrière voor een groot deel aan Stanley Baker te danken... en aan deze prachtige film natuurlijk!

Tijdens een gezellig middagje kledingshoppen met beste vriendinnen Daphne [Jamie Grant] en Floor [Liza Sips] vrij zorgeloos door het leven, confronteert een bitchy verkoopster [Sarah Cronis] dierenarts Isa [Barbara Sloesen] met het feit dat ze wat dikker is dan het schoonheidsideaal van haar verlangt. Met een beetje aansporing van haar zusje [Abbey Hoes] besluit ze haar eetpatroon aan te passen en regelmatig te gaan sporten. Maar is dat voldoende om het hart te winnen van de vriendelijke, knappe Ruben [Jim Bakkum] die midden in de nacht met zijn hond naar de kliniek komt voor een spoedgeval? Van Bakkum wordt (gelukkig) slechts verwacht dat hij verzorgd en met een charmante glimlach voor de camera verschijnt in deze formulematige, voorspelbare romantische komedie die gelukkig kan rekenen op een sterke hoofdrol van Sloesen, die van Isa een personage maakt waar iedereen die wel eens onzeker is geweest over zijn uiterlijk zich gemakkelijk mee kan identificeren.

De combinatie van de erbarmelijke titel en Johan Nijenhuis, de koning van de Nederlandse popcornpulp, belooft weinig goeds, maar het scenario van Aliefka Bijlsma en Jacqueline Epskamp laat de op de loer liggende flauwe grappen grotendeels links liggen en kiest voor een opvallend (en verfrissend) serieuze benadering van het thema ouderschap. Annet [Maaike Martens] heeft drie kinderen grootgebracht met Theo [Matteo van der Grijn], maar wil ondanks haar leeftijd toch nog eens moeder worden; haar jongere zus Merel [Lieke van Lexmond] is een vroedvrouw die twee jaar na het einde van een langdurige relatie een IV-behandeling overweegt en hun vader Piet [Thomas Hoffman], een carrièretijger die er zelden was voor zijn dochters, wordt gedwongen tot actief ouderschap wanneer zijn ambitieuze tweede vrouw [Caroline Dijkhuizen] enkele maanden naar de VS gaat om haar ambities waar te maken en hun Tsjechische kinderjuffrouw [Roos Wiltink] plotseling besluit terug te keren naar haar thuisland. De verhaallijnen zijn voorspelbaar, maar vooral Martens en Hoffman voorzien hun personages van een sympathie die niet op papier staat. De scènes waarin Piet een band krijgt met zijn dochtertje zijn ontwapenend.

Een maand nadat haar moeder is overleden krijgt Christine [Hadewych Minis] pas bericht van haar dood en van het feit ze nu eigenaar is van een statig landhuis in Vlaanderen. Echtgenoot Paul [Barry Atsma] ziet dit als een uitgelezen kans om hun persoonlijke en professionele leven een positieve wending te geven en dus verhuizen Christine en Paul met hun dochter Lisa [Isabelle Stokkel] naar België. Wanneer Lisa aangeeft dat er vreemde dingen gebeuren en dat er een mysterieus meisje door het huis loopt, nemen haar ouders dit aanvankelijk niet serieus. Uiteraard blijkt er wel degelijk wat aan de hand te zijn en dat houdt verband met een lang verborgen familiegeheim. Er is niets origineels aan het verhaal maar Van Strien weet een beklemmende sfeer te scheppen met hulp van de onheilspellende cameravoering van Guido van Gennip, uitstekende geluidseffecten (onder leiding van Aline Bruijn) en een dito score van Han Otten. Stokkel houdt zich op indrukwekkende wijze staande en Minis weet je in ieder geval één keer flink de stuipen op het lijf te jagen.

Wanneer een ambitieuze Noorse advocaat Sven Solbach [Ken Duken] aankondigt de Noorse staat te willen aanklagen wegens collaboratie met de Nazi’s, zoekt hij contact met Ase Evensen [Live Ullmann], die in de oorlog een affaire had met een Duitse soldaat en het kind dat voortkwam moest afstaan aan het Lebensborn-programma dat bedoeld was om onwettige Arische kinderen onder te brengen bij ‘raszuivere families’ in Duitsland. Ases dochter Katrine [Juliane Köhler] onderneemt achter haar rug echter stappen om dat onderzoek te saboteren om een duister geheim te bewaren. Gebaseerd op het gelijknamige boek van Hannelore Hippe die meewerkte aan het scenario. Het eerste half uur is wellicht wat moeilijk te volgen, maar wanneer geleidelijk duidelijk wordt wat Katrines motieven zijn verandert dit van een familiedrama in een spannende thriller. Köhlers gemanierde vertolking is een klein smetje op een boeiend relaas over een onderbelicht, relevant hoofdstuk uit de Europese geschiedenis van de 20e eeuw.

De Muur is gevallen, maar de hereniging van de BRD en de DDR moet nog komen. Daarbij wordt de Deutschmark de gezamenlijke munt en dat betekent dat de Oost-Duitse Mark vanaf dat moment geen enkele waarde meer heeft. Een viertal Oost-Duitsers ontdekt dat er op dit moment nog miljoenen bankbiljetten liggen in een slecht bewaakte bunker en dat West-Duitse handelslieden dat geld graag aannemen omdat ze denken dat ze die voor de deadline tegen een gunstige koers in West-Duitsland kunnen inwisselen. Het viertal roept de hulp in van alle mensen in het appartementencomplex waar ze wonen om in de korte tijd die ze hebben zoveel mogelijk contant geld uit te geven aan luxegoederen met als uitgangspunt dat ze die goederen na het verstrijken van de deadline onderling eerlijk zullen verdelen. Gebaseerd op ware gebeurtenissen die nooit volledig zijn opgehelderd had dit een scherpe satire kunnen en moeten zijn over het contrast van het systeem van collectief bezit en dat van het kapitalisme. Helaas liet Brunckhorst zich verleiden tot het toevoegen van weinig interessante persoonlijke intriges waardoor het ondanks de sterke cast scherpte en diepgang ontbeert.