Opinions

Kramer filmde een aantal huisdierenbezitters gedurende een langere periode en wist voldoende vertrouwen te winnen om ze openhartig te laten spreken over de persoonlijke band die ze hebben met hun huisdier. Fraai gefilmd en Kramer slaagt er bovendien in zich neutraal op te stellen en het aan de kijker over te laten om een oordeel te vellen. Een documentaire die je vertederd of razend maakt, mogelijk een beetje van beide, iedere huisdierenbezitter een spiegel voorhoudt en ongetwijfeld zal leiden tot smeuïge nabesprekingen.

Cady [Violet McGraw] komt na de tragische (en eerlijk gezegd nogal bizarre) dood van haar ouders onder de voogdij te staan van haar tante Gemma [Allison Williams]. Die heeft echter weinig kaas gegeten van opvoeden en worstelt met de deadline voor een revolutionair stuk speelgoed. Maar juist dankzij Cady komt Gemma tot de conclusie dat M3gan [Amie Donald met de stem van Jenna Davis], het prototype voor een zelflerende, interactieve robot/pop, klaar is voor massaproductie. Haar baas [Ronny Chieng] is enthousiast maar naar de band tussen Cady en M3gan groeit ontdekt Gemma niet alleen de (ernstige) tekortkomingen haar prototype, maar ook die van haarzelf. Het scenario van deze moderne variant op Child’s Play zet op overtuigende wijze de personages en hun onderlinge verhouding neer, maar zodra M3gan zich ontpopt als het 21e-eeuwse antwoord op Chucky vervalt het in voorspelbaar gewelddadig gedoe. Goed geacteerd, maar uiteindelijk niet origineel genoeg om te beklijven.

Wanneer AI-superagent Amelia [Ivanna Sakhno] haar boekje te buiten gaat en zich niet meer laat commanderen door de FBI wendt agent Sattler [Timm Sharp] zich tot Gemma [Allison Williams] die (zonder het zelf te weten) met haar technologie voor M3gan aan de basis stond van Amelia. Het is zelfs mogelijk dat Amelia zal besluiten Gemma te doden. Er is een hoop technologische prietpraat en er wordt eindeloos gediscussieerd over de ethische dilemma’s bij het inzetten van AI en de (potentiële) invloed ervan op de wereld voordat er eindelijk wat schot in lijkt te komen. Het is ernstig de vraag of je er tegen die tijd nog enige interesse voor op kunt brengen, ook al omdat het plot door een grote hoeveelheid wendingen onnodig ingewikkeld wordt.

Octavia Spencer is veel te goed voor dit soort flauwekul, maar het is wel louter en alleen aan haar te danken dat deze thriller goed uit te houden is. Zij speelt de rol van Sue Ann, de nieuwe assistente van de plaatselijke dierenarts wiens toegang tot en kennis van medicijnen goed van pas komt wanneer ze losbandige, feestende tieners naar de kelder van haar afgelegen huis weet te lokken om zo aan de arm der wet te ontsnappen. De tieners zijn stuk voor stuk kleurloze, bordkartonnen karakters en regisseur Tate Taylor begaat een enorme blunder door flashbacks te gebruiken waarin we te weten komen wat Sue Anns motieven zijn. Dat Spencer desondanks een memorabele schurkenrol neerzet zegt iets over haar enorme talent. Het is bovendien bijzonder prettig om de briljante Juliette Lewis weer eens te zien in een rol van betekenis.

Lane [Hannah Pepper] is op uitnodiging van Fred [Lucien Guignaard] naar Zuid-Frankrijk gekomen om bij te praten met Bertie [Idella Johnson]. Bertie is nu getrouwd met Fred, maar had lange tijd ook openlijk een relatie met Lane. Het hernieuwde contact tussen de twee voormalige geliefden verloopt moeizaam, mede omdat Bertie het gevoel heeft dat als zangeres van Freds band constant in zijn schaduw staat. Het zit uiteraard wat complexer in elkaar en Lanes affaire met Noa [Sivan Noam Shimon] dwingt Bertie en Lane om een knoop door te haken over het vervolg van hun relatie. Goed geacteerd romantische drama waarin Hill het gebrek aan verhaal te vaak compenseert met mooie plaatjes en overbodige terzijdes.

Ma Rainey [Viola Davis] is de zelfverzekerde, zeer veeleisende 'Mother of the Blues' die zich in de aanloop naar een opnamesessie in de jaren '20 door niemand laat vertellen hoe zij haar werk moet doen. Haar bandleden zijn veteranen die zich schikken naar de wensen van Ma Rainey, maar de jonge, ambitieuze Levee [Chadwick Boseman] is vastbesloten zijn stempel te drukken op het repertoire. Hij heeft de producent van de plaat weten over te halen zijn arrangement te accepteren voor het liedje "Ma Rainey's Black Bottom" zonder Ma Rainey daarvan op te hoogte te brengen.

Verfilming van het gelijknamige toneelstuk uit 1982 met muziek van Branford Morsalis, die met deze versie van het titellied wel eens met terugwerkende kracht een Oscarnominatie in de wacht zou kunnen slepen. Dat is mede te danken aan de fantastische zang van soul-veteraan Maxayn Lewis en de geniale, Oscarwaardige vertolking van Viola Davis. Een indrukwekkende zwanenzang van Chadwick Boseman, maar ook de rest van de cast speelt in alle opzichten de sterren van de hemel.

Na de dood van zijn moeder komt een jongen [Gaspard Schlatter] die zichzelf Courgette (Engels: Zucchini) laat noemen in een weeshuis terecht waar hij zich staande moet houden tegenover zijn leeftijdsgenoten. Hoewel hij aanvankelijk het mikpunt van spot is, begint hij voorzichtig uit zijn schulp te kruipen door zijn vriendschap met agent Raymond [Michel Vuillermoz] en Camille [Sixtine Murat], een meisje dat eveneens problemen heeft om uiting te geven aan haar emoties. Gezien de zware onderwerpen niet altijd even gemakkelijk te verteren, zeker niet voor de kleinsten, maar de authentieke manier waarop de relaties in het weeshuis zich ontwikkelen maakt dit de moeite waard en zorgt voor enkele ontroerende momenten.

Rosa [Jaclyn Jose] en Nestor [Julio Diaz] kunnen amper rondkomen van hun winkeltje in Manilla en verdienen noodgedwongen wat bij met handel in kleine hoeveelheden drugs. Wanneer de politie hun handel ontdekt, vallen Rosa en Nestor ten prooi aan de corruptie die daar heerst en is het aan hun kinderen om op allerlei manier aan geld te komen om de politie af te kopen. Somber drama over hoe armoede mensen aan alle kanten van de wet corrumpeert (het politiebureau is een mistroostig hok). Met behulp van het uitstekende, dynamische camerawerk van Odyssey Flores - met een fraaie achtervolging als hoogtepunt - schept regisseur Brillante Mendoza wel een bruisend portret van de Filipijnse hoofdstad en de vertolkingen van de gehele cast zijn perfect.

Ik moet eerlijk bekennen dat ik Maarten van Roozendaal niet kende. Hij is dan ook vooral bekend van het theater en verscheen alleen op televisie om over zijn werk te praten, maar Hendriks doet geen poging om Van Roozendaal te introduceren of hem te plaatsen in de context van de theatergeschiedenis. Zij beperkt zich tot een combinatie van fragmenten uit interviews en liedjes uit zijn theaterprogramma’s die weliswaar een aardig beeld geven van de artiest en de persoon, maar niet-ingewijden zullen zich toch enigszins afvragen wat Van Roozendaal nu zo bijzonder maakt.

Visueel vaak overweldigende verfilming van het verhaal van MacBeth zwelgt wat teveel in somberheid en wisselt momenten van visuele originaliteit af met staaltjes overacteren. De gestileerde setting vormt een interessant contrast met de superieure versie die Roman Polanski in 1971 maakte, maar de intense vertolkingen maken het geheel zo nu en dan wat langdradig. Dit is zeker één van de meest filmische versies van deze Shakespeare-tragedie. De inhoudelijke benadering is echter weinig verrassend.

Drie jaar nadat zijn vrouw en kind zijn vermoord door de Mexicaanse kartelleider Torrez [Steven Seagal], zint de voormalig Mexicaans federaal agent met de bijnaam Machete [Danny Trejo] op wraak. Agent Rivera [Jessica Alba] probeert Torrez ook uit te schakelen en besluit met Machete samen te werken. Robert De Niro speelt een populistische senator (die erg doet denken aan een latere presidentskandidaat), Cheech Marin een priester met een wapenarsenaal, Tom Savini een beruchte huurmoordenaar en Lindsay Lohan verschijnt verkleed als non. En da’s nog niet alles! Waanzinnige pulp waarin iedereen, behalve de aangenaam stoïcijnse Trejo, het eigen imago op de hak neemt. Veel betere campy actiefilms zul je niet gauw vinden, tenzij je niet kunt tegen over-the-top bloedvergieten.

Na de trailer voor Machete Kills Again... in Space (met bijrollen – min of meer- voor Justin Bieber en Leonard Di Caprio) zien we hoe Sartana [Jessica Alba] wordt vermoord door een gemaskerd lid van een kartel. Machete krijgt de schuld van de moord maar hij wordt gered door persoonlijk ingrijpen van President Rathcock [Carlos Estevez in zijn ‘debuut’] die Machete wil inzetten om af te rekenen met Marco Mendez, een schizofrene psychopaat die dreigt Washington met een raket van de kaart te vegen als Rathcock weigert Mexico in te nemen en de kartels uit te schakelen. Machete was al zo over-the-top dat het weinig zin heeft om daar nog eens overheen te gaan. Toch is dat precies wat Rodriguez probeert (vooral met een overdosis aan sexy babes) en hoewel de fans van Machete daar wellicht genoegen mee nemen, is het wel een teken dat deze franchise in feite al geen kant meer op kon. En het beloofde derde deel is tot nader order dan ook uitgebleven.

Dit waargebeurde verhaal over het leven van de voormalige drugsdealer met een gewelddadige achtergrond die zich na zijn gevangenschap door zijn vrouw laat bekeren tot het geloof en zich actief en ter plaatse besluit in te zetten voor Sudanese kinderen die het slachtoffer zijn van een burgeroorlog, bevat een oprechte, bekwame centrale vertolking door Gerard Butler en kaart een belangrijk, hardnekkig probleem op het door burgeroorlog geteisterde continent aan. Het scenario van Jason Keller neemt echter wat teveel hooi op zijn vork en wil teveel vertellen in 120 minuten, waarschijnlijk met de bedoeling om het verhaal zo authentiek te houden. Gevolg is wel dat de film te weinig tijd neemt om op te bouwen naar echte dramatische hoogtepunten en mist het de impact die het zou moeten hebben.

Een film met het hart op de juiste plaats, maar die de plank net mis slaat.

Na een incident in de schoenenwinkel waar ze werkt, laat Doreen [Nurit Hirschfeld] zich overhalen om echtgenoot Leon [David Schütter] te verlaten en hulp te zoeken bij een advocaat [Natalia Wörner]. Doreen krijgt tijdelijk onderdak in een opvanghuis voor vrouw terwijl Leon zijn positie als politieagent gebruikt om de collega’s die betrokken zijn bij het onderzoek naar zijn hand te zetten. Een erg moraliserend Duits drama met een melodramatische ontknoping die doet denken aan de betuttelende films uit de jaren 10 van de vorige eeuw. Omdat Becker het overschrijdende gedrag van de mannen amper concreet maakt, is het opmerkelijk genoeg dramatisch vlak en bepaald niet meeslepend.

meer aansluiting heeft bij de vriendinnen van haar grootmoeder dan bij haar eigen vriendinnen. Tijdens het vrijgezellenfeestje van haar beste vriendin [Taylour Paige] besluit ze een transgressie te doen wat als gevolg heeft dat ze opeens 40 jaar ouder is. Ze doet zich voor als tante Rita [Diane Keaton] en ziet kans om aan den lijve te ondervinden of ze zich inderdaad prettig voelt als 70-jarige. Variant op een bekend gegeven is voer voor Keaton en best uit te zitten, maar deze oppervlakkige komedie moet het vooral hebben van Keatons charisma en niet van een diepgravend scenario.

Gregory Peck mist charisma als de jager die tijdens een safari met Francis [Robert Preston] en Margo Macomber [Joan Bennett] verstrikt raakt in een driehoeksrelatie met dramatische gevolgen. Bennett en Preston maken veel goed en de jachtscènes zijn knap gefilmd in deze redelijk geslaagde Hemingway-verfilming. Wel wat gedateerd, maar voor liefhebbers van de schrijver is dit een aanrader.

Tippetts surrealistische gruweldrama neemt een dreigende quote uit Leviticus als uitgangspunt. Als gevolg hiervan heeft God de wereld omgetoverd tot een apocalyptische, zedeloze woestenij waarin de ‘laatste mens’ [Alex Cox] zijn weg moet zien te vinden. Combinatie van menselijke acteurs en meerdere animatiestijlen is knap gemaakt en zeker niet geschikt voor mensen met een zwakke maag, maar mede door de centrale rol voor een baby doet dit wat te nadrukkelijk denken aan Eraserhead, zowel qua stijl als qua thematiek.

Een cash-in gemaakt om te profiteren van het enorme succes van House of Wax (1953). Er zitten wat spectaculaire, maar vreemde 3D-effecten in (waaronder Price die water over het publiek spuit) en de make-up is effectief, maar dit is niets meer dan een veredelde remake die daardoor onvermijdelijk nimmer kan tippen aan het origineel. Het verhaal betreft een man die het beu is dat anderen met de eer strijken voor de magische illusies die hij heeft ontwerpen en zijn pogingen om zijn eigen carrière te starten gedwarsboomd ziet omdat hij zijn patenten heeft moeten afstaan. Wraak! Dus...

Max [Tom Hardy] komt in handen van de War Boys waar hij dienst doet als ‘blood bag’ voor Nux [Nicholas Hoult]. Leider Immortan Joe [Hugh Keays-Byrne, die de rol van Toecutter speelde in Mad Max] stuurt generaal Imperator Furiousa [Charlize Theron] eropuit om Aqua Cola te verkrijgen uit Gastown, maar Furiosa heeft iets heel anders in gedachten. Een oppervlakkig verhaaltje dient als excuus voor een hele serie achtervolgingen die lof kregen vanwege Millers verklaring dat 90% van de stunts zonder CGI waren uitgevoerd. Je kunt ‘m natuurlijk op zijn woorden geloven, maar het ziet er allemaal wat te mooi uit om waar te zijn. Veruit de beste momenten zijn diegenen die doen denken aan de lo-tech innovatie van de oorspronkelijke Mad Max: de Polecats. En Tom Hardy is een prima karakteracteur, maar bepaald geen Mel Gibson.

In The New York Zoo viert zebra Marty [Chris Rock] zijn tiende verjaardag. Wanneer hij ontdekt dat een groepje pinguïns een ontsnapping voorbereid, begint Marty zelf te hunkeren naar de wereld buiten deze dierentuin. Na een mislukte ontsnappingspoging besluit de dierentuin (om wat voor reden dan ook) de betrokken dieren naar Afrika te brengen. Wanneer de pinguïns de besturing van het vrachtschip overnemen en koers zetten naar de Zuidpool, slaat een deel van de lading overboord. Samen met leeuw Alex [Ben Stiller], giraffe Melman [David Schwimmer] en nijlpaard Gloria [Jada Pinkett Smith] belandt Marty op Madagascar waar ze bevriend raken met Julien [Sacha Baron Cohen], de koning van de maki’s. Veel meer verhaal is er niet en daarom gooien Carnell en McGrath alles uit de kast om de publiek aan het lachen te krijgen. Maar de Looney Tunes-achtige humor is geforceerd en begint snel te vermoeien. De militaire discipline van de pinguïns onder leiding van “Smile & Wave” Skipper [Tom McGrath] levert gelukkig een aantal uitstekende momenten op.

Vraag niet hoe of waarom, maar Alex [Ben Stiller], Marty [Chris Rock]. Melma [David Schwimmer] en Gloria [Jada Pinkett Smith] moeten op de vlucht voor de Dierenpolitie nadat ze Monte Carlo op stelten hebben gezet. Het zal wel... Ze vinden een schuilplaats bij een rondtrekkend circus waar jaguar Gia [Jessica Chastain] ze verwelkomt, maar tijger Vitaly [Bryan Cranston] zijn argwaan niet onder stoelen of banken steekt en de clowneske zeeleeuw Stefano [Martin Short] zorgt voor meer comic relief. Het verhaal is belabberd maar de nieuwe karakters zijn een aardige toevoeging en er is meer actie dan in de twee praatziek voorgangers. Frances McDormand is vermakelijk als de onverzettelijke aartsvijand Chantal Dubois.

Het komt mooi uit dat er een vliegtuigwrak ligt op Madagascar en dat de pinguïns over de technisch knowhow beschikken om dat ding aan het vliegen te krijgen. Deze verwrongen logica is een excuus om de vier uit New York Zoo afkomstige dieren na een noodlanding in een Afrikaanse natuurreservaat te laten belanden waar (da’s toevallig!) Alex [Ben Stiller] oog in oog komt te staan met zijn vader Zuba’s [Bernie Mac] en moeder [Sherri Shepherd]. Daar moet Alex bewijzen dat hij een échte leeuw tegenover Makunga [Alec Baldwin], die probeert Zuba’s rol als alpha male over te nemen. Dat leidt tot frictie tussen Alex en zebra Marty [Chris Rock]. Melman [David Schwimmer] en Gloria [Jada Pinkett Smith] lopen er wat verloren bij in dit vergezochte, matige vervolg op het toch al niet memorabele Madagascar. Het is maar goed dat die pinguïns wat meer schermtijd krijgen dan voorheen.

Een uiterst eerbiedig portret van Pierre [Walter Pidgeon] en Marie Curie [Greer Garson], die hun leven in dienst stelden van de wetenschap en wiens grootste verdienste de ontdekking en het isoleren van de elementen Radium en Polonium is. Ze plaveiden daarmee de weg voor een manier om kanker te behandelen en in de jaren '40 was dat nog dusdanig revolutionair dat men een nauwgezette, integere reconstructie van het leven en het werk van het echtpaar Curie met succes naar het grote scherm wist te vertalen. 75 Jaar later is het verhaal nog steeds interessant, maar zorgt de aandacht voor de detail ervoor dat het verhaal zo nu en dan erg traag verloopt. Dat maakt dit voor een modern publiek gedateerd, maar de bewondering voor deze film ten tijde van zijn verschijning is goed te begrijpen.

Cassandra Webb [Dakota Johnson] werkt in 2003 als medische hulpverlener in New York. Na een bijna-doodervaring ontdekt ze dat ze de nabije toekomst kan voorspelen. Die gave helpt haar om tieners Julia [Sydney Sweeney], Anya [Isabela Merced] en Mattie [Celeste O’Connor] te redden van Ezekiel [Tahar Rahim], die de drie meiden beschouwt als een bedreiging voor superkrachten die hij heeft ontleend aan een giftige spin in het Peruviaanse Amazonegebied. Al snel ontdekt Cassandra dat er mogelijk een link is met haar moeder [Kerry Bishé], die stierf toen ze beviel van Cassandra toen ze zelf in de Peruviaanse Amazone was. Onderscheid zich van eerdere Marvelfilms doordat de hoofdpersoon het niet moet hebben van haar fysieke kracht, maar van haar intelligentie. Johnson is perfect in de titelrol en na al het bombastische geweld en verwoesting waarmee Marvel de bioscopen heeft overspoeld, is dit een verademing.

En ja Waku, ik ben er blanco in gegaan en ben ronduit verbijsterd over de slechte kritieken.

Lisa [Liliane Amuat] verhuist naar een nieuw studentenhuis en krijgt hulp van haar moede Astrid [Ursina Lardi], haar voormalige huisgenoot Mara [Henriette Confurius] en een paar andere vrienden en kennissen. Meer verhaal is er niet, maar de terloopse gesprekken roepen emoties op die de acteurs met een blik of een lichaamsbeweging duidelijk maken en dat zorgt voor een bijzondere onderhuidse spanning. Ram en Silvan Zürcher beëindigen elke episode met een serie statische shots van objecten die je uitdagen om deze intellectuele puzzel op te lossen. Een soort Who’s Afraid of Virginia Woolf in bedekte termen en zonder de emotionele uitbarstingen.

Magnusson verdient veel lof voor het dit genuanceerde portret van Madeline Stuart, die vanuit het niets als fotomodel de catwalk mocht betreden tijdens de prestigieuze New York Fashion Week. Madeline is al gauw een goede bekend in het circuit en krijgt net zoveel exposure als enkele van de grootste fotomodellen ter wereld. Maar twee jaar later ontvangt Madeline daar nog steeds niets voor, want ze heeft Downsyndroom en dus kan zij de verkoop van kleding niet positief beïnvloeden. Moeder Roseanne zet werkelijk alles op alles om haar dochters liefde voor haar vak te voeden, al gaat dat ten koste van haar werk en haar inkomen. Magnusson toont zowel Madelines kwaliteiten als haar beperkingen. Ondanks die eerlijkheid hoop je dankzij op een sprookjeseinde, maar het loopt anders dan je verwacht. En gelukkig niet op een slechte manier. Een eerlijke, integer portret van een bijzondere familie en de fascinerende microcosmos van de modewereld.

Het humorloze script is één van de belangrijkste redenen waarom dit romantische melodrama niet wil beklijven. James Stewart probeert iets van komedie te forceren en Carole Lombard lijkt zich ook niet goed raad te weten met het materiaal, dat in de finale opeens omslaat in pure tragedie. Uiteraard is er wel een happy end, maar het is jammer dat de enorme talenten van Stewart en Lombard zijn verspild in een film die ook voor regisseur John Cromwell vooral een contractuele verplichting lijkt te zijn geweest. Niet slecht, maar onevenwichtig en vooral teleurstellend.

Het duurde ruim 30 jaar, maar dit Britse antwoord op Norma Rae was het wachten waard. Hawkins is simpelweg perfect als Rita O’Grady, een moeder van drie en één van de 187 vrouwen die in 1968 werkt bij Fort Dagenham. Albert [Bob Hoskins] maakt zich serieus hard voor betere arbeidsvoorwaarden voor de vrouwen en krijgt het voor elkaar dat Rita en Connie [Geraldine James] aan mogen schuiven bij een bespreking met vakbondsleider Monty Taylor [Kenneth Cranham]. Rita mengt zich in de discussie en voor ze het weet is ze uitgegroeid tot een stakingsleider. Barbara Castle [Miranda Richardson], de staatssecretaris voor werkgelegenheid en productiviteit, maakt zich in Westminster hard voor een permanente oplossing met als resultaat de Equal Pay Act van 1970. William Ivory’s scenario heeft een aangename dosis humor, maar verliest nooit uit het oog welke offers deze vrouwen bereid waren te brengen en onderstreept het belang van solidariteit tussen mannen en vrouwen in de vakbondsgeschiedenis. En vooral thuis. Een onvervalste crowdpleaser.

Omdat hij als kind veel last had van astma bracht Martin Scorsese voor de televisie waar indertijd geen Amerikaanse film te zien waren. De programmering bestond daarom voor een groot deel uit Britse films en daardoor ontdekte Scorsese al op jonge leeftijd de eigenzinnige films van Michael Powell en Emeric Pressburger. In deze documentaire spreekt hij zijn bewondering uit voor het oeuvre van ‘The Archers’ en bespreekt hij de invloed die bepaalde scènes hebben gehad op zijn eigen oeuvre. Een redelijk interessante documentaire dat fragmenten uit de film afwisselt met Scorsese die in een bioscoopstoel zijn verhaal vertelt. Een meer fantasierijke vorm was hier wel op zijn plaats geweest. Nu doet het vooral denken aan bonusmateriaal voor op een Powell & Pressburger box set.

Het is publiek geheim dat gynaecoloog Nina [Ia Sukhitashvili] buiten het ziekenhuis vrouwen helpt om hun zwangerschap te beëindigen. Wanneer een vrouw na haar bevalling overlijdt, stelt de hoofddokter [Merab Ninidze] David [Kakha Kintsurashvili] aan om te onderzoek of Nina nalatig is geweest. Nina gaat ondertussen door met haar werk, zowel binnen als buiten het ziekenhuis. Ze moet zich daarbij wel houden aan de eisen die een patriarchale samenleving stelt aan haar en de vrouwen die ze behandelt. Bevat indringende behandelingen die in onderbroken shots zijn gefilmd. Die duren vaak zo verschrikkelijk lang dat je gerust de afwas kan doen of de hond uit kan laten zonder dat je ook maar iets mist. De kans bestaat dat je bij terugkeer naar exact hetzelfde beeld zit te kijken! Kulumbegashvili geeft nieuwe betekenis aan traag.