Opinions

Eijk en Rose-Marie De Mol van Otterloo wonen al 50 jaar in Marblehead, een voorstadje van Boston en slapend rijk geworden door slim te beleggen. Nu hebben ze de grootste verzameling schilderijen van Nederlandse en Vlaamse meesters ter wereld in huis hangen. Oeke Hoogendijk zoekt ze thuis op en volgt ze tijdens een “handelsreis” naar Londen. Ze spreekt ook met Matt en Susie Sothebie, goede vrienden van Eijk en Rose-Marie die ook een indrukwekkende verzameling schilderijen in huis hebben. De hamvraag is wat er met de collectie moet gebeuren na hun dood. Kunstliefhebbers zullen hier meer van genieten, minder ingewijden vragen zich waarschijnlijk af waarom deze multimiljonairs zo moeten worden verheerlijkt.

Vader Liam Neeson en zoon Micheál Richardson (die de achternaam van zijn moeder Miranda gebruikt) verschijnen hier als vader en zoon in een formulematige, voorspelbare komedie. Neeson en komedie gaat sowieso niet goed samen en zijn gebrekkige timing verpest het handjevol potentieel aardige grappen in het verhaal over een zoon die wil dat zijn vader een amper gebruikt huis verkoopt zodat hij de kunstgalerie van zijn aanstaande ex-vrouw kan overnemen. Oud zeer komt naar boven en blablabla. Alleen voor diehard-fans van de sterren.

Kunsthandelaar Ann Freedman werkte meer dan 30 jaar voor de gerenommeerde Knoedler Gallery in New York City toen bleek dat ze in 10 jaar zo’n 60 vervalsingen van beroemde abstracte expressionisten als Jackson Pollock, Mark Rothko en Willem de Kooning had verkocht voor totaalbedrag van ongeveer $ 80 miljoen. Het resulteerde in een aantal gerechtelijke procedures die voor het maken van deze documentaire waren geëindigd met een schikking. Journalisten en slachtoffers beschouwen Freedman als een oplichter of ongelooflijk naïef, ook al waren de werken door vele prominenten kunstkenners geverifieerd. Het feit dat beide kanten in een bittere strijd meewerkten aan deze documentaire geeft dit geloofwaardigheid en diepgang. De emoties lopen hoog op, maar Avrich verliest nooit het zicht op de belangrijkste vraag: was hier sprake van een incident, of is de kunsthandel bezaaid met vervalsingen die simpelweg nog niet als zodanig zijn ontmaskerd? Het verhaal van Pei-Shen Qian geeft een hint. Absoluut ook de moeite waard voor wie weinig van kunst af weet.

Madeline [Helena Howard] vindt een uitlaatklep voor haar psychische problemen in de toneelgroep van Evangeline [Molly Parker]. Die is voldoende onder de indruk van Madelines talenten dat ze besluit Madeline de hoofdrol te geven in een nieuwe productie. Hoewel er geen dichtgetimmerd scenario is, ontgaat het Madeline niet dat het verhaal steeds meer op haar leven begint te lijken. Wanneer ook haar emotionele problemen daarbij een rol gaan spelen ontstaat er frictie. Een boeiend uitgangspunt voor wat een fraaie karakterstudie had kunnen zijn en Howard beschikt duidelijk over alle kwaliteiten om meer diepgang aan haar karakter te geven. Maar Decker lijkt zelf niet helemaal te weten welke kant het op moet waardoor de film vooral leunt op Howards ijzersterke vertolking.

Praterig, toneelmatig gefilmd verhaal over de verbitterde Madame De La Pommeraye [Cécile de France] die besluit zich te wreken op Le Marquis des Arcis [Edouard Baer], door wie ze zich verraden voelt. Ze roept de hulp in van twee hoeren die ze aan de markies voorstelt als Madame de Joncquières [Natalia Dontcheva] en diens dochter Mademoiselle de Joncquières [Alice Isaaz]. De hoeren gaan mee in het complot in de wetenschap dat ze een flinke som geld staat te wachten nadat hun toneelstukje ten einde is, maar het plan verloopt niet geheel zoals verwacht.

Een typisch geval van een verhaal dat beter werkt op papier dan in beeld, vooral omdat er vrijwel geen actie is. Het is een spel van woorden en regisseur Emmanuel Mouret grijpt naar wanhopige middelen (de personages zonder gegronde reden laten rondlopen) om te ontsnappen aan het gebrek aan dynamiek, maar het is een onmogelijke opgave. Dontcheva speelt prima en Isaaz goed gecast als de beoogde verleidster. De kostuums van Pierre-Jean Larroque, de make-up van Sarah Beaupoux en vooral de hair styling door Anne Bichon en Jane Milon zijn andere pluspunten, maar dit is hoe dan ook een lange zit.

Horroriconen Vincent Price en Peter Cushing zijn samen te zien in dit relaas van

Paul Toombes, een acteur die na de gruwelijke en onopgeloste moord op zijn vrouw een zenuwinzinking kreeg, ook al omdat de politie hem verdacht van de moord. Zijn terugkeer op het witte scherm zorgt voor vernieuwde publiciteit en alles lijkt te wijzen op een glansrijke rentree. Maar dan blijkt ook de moordenaar van Pauls vrouw terug te zijn gekeerd... of is hij misschien zelf verantwoordelijk?

Redelijk stijlvol gefilmde horrorfilm is zeker vermakelijk en fans van Price zullen ongetwijfeld genieten van de retrospectieven (ééntje gepresenteerd door BBC-coryfee Michael Parkinson in een cameo) waarin we flitsen zien uit het indrukwekkende oeuvre van de horrormaestro. Maar Madhouse is minder inventief dan The Abominable Dr. Phibes (1971) en Theatre of Blood (1973) en mist vooral de sardonische humor die deze films zo memorabel maakte.

Richard Widmark en Harry Guardino zijn twee doorgewinterde agenten in New York die van hun commissaris [Henry Fonda] 72 uur de tijd krijgen om een levensgevaarlijke crimineel [Steve Ihnat] in te rekenen die na een mislukte arrestatie op de vlucht is geslagen met hun wapens.

Goed geacteerde misdaadfilm waarbij vooral het contrast tussen de gedreven Madigan [Widmark] en de apatisch ogende commissaris [Fonda] erg effectief is. De aandacht voor het privéleven van de hoofdpersoon geeft een extra dimensie aan deze prima misdaadfilm die zich daardoor op positieve wijze onderscheidt van de vele soortgelijke misdaadfilm uit de jaren '50 en vroege jaren '60.

Totto-chan is een energiek en nieuwsgierig meisje dat door haar impulsieve gedrag problemen veroorzaakt op school. Tot ze met haar moeder [Anne Watanabe] een bezoek brengt aan Tomoe Gakuen, een bijzondere school met treinwagons als klaslokaal en de liefdevolle en geduldige meneer Kobayashi [Kôji Yakusho] als directeur. Totto-chan voelt zich meteen thuis en sluit vriendschap met Yasuaki, een timide klasgenoot met polio. Het verhaal begint in 1940 wanneer de gevolgen van de oorlog nog niet direct merkbaar zijn. Dat verandert na de aanval op Pearl Harbor en daardoor is dit niet alleen indringend portret van een bijzondere vriendschap, maar ook van Japan tijdens de oorlogsjaren. Innemende stemvertolkingen en paar prachtige fantasiesequenties zijn meer dan genoeg om je een flinke brok in de keel te bezorgen. Gebaseerd op de autobiografische roman uit van Tetsuko Kuroyanagi die zelf de epiloog insprak.

Janis [Penélope Cruz] en Ana [Milena Smit] leren elkaar kennen in het ziekenhuis waar ze op dezelfde dag bevallen van een dochter. Ik had meteen al door wat er stond te gebeuren maar Janis heeft daar aanzienlijk meer tijd voor nodig. Bovendien is het niet zo moeilijk te voorspellen hoe het verhaal verder zal lopen en dat is de grote manco van dit teleurstellende soapachtige drama van Almodóvar, die normaal gesproken dit soort banaliteiten vermijdt. Cruz levert goed werk af onder de omstandigheden, maar een Oscarnominatie voor zo’n oppervlakkig rolletje was toch een tikje overtreden. Dat neemt niet weg dat fans van Cruz dit wellicht een extra ster zullen geven.

Niet zo slecht als zijn reputatie ons wil doen geloven. Er is zelfs een heel aardige 'rechtszaak' waarin niemand minder dan Danny Kaye op overtuigende wijze de verdediging op zich neemt, maar tegelijkertijd onderstreept die sequentie de grote zwakte van deze mislukte verfilming van deze van oorsprong Franse satire van Jean Giraudoux: het leunt veel teveel op dialoog en regisseur Bryan Forbes slaagt er onvoldoende in om zijn film visueel open te breken. De grote hoeveelheid karakters en de indrukwekkende cast leiden bovendien af van de satirische punten die Giraudoux poogt te maken.

De overtuigende make-up van Vivian Baker, het technische uitstekende camerawerk van Matthew Libatique en niet te vergeten de muziek van de échte maestro zijn helaas de enige positieve elementen van dit ijdelheidsproject van Bradley Cooper. Hij doet een aardige imitatie van Bernstein, inclusief diens wat kolderieke stijl van dirigeren (geef mij maar Bernard Haitink) en Mulligan mag in een paar emotionele scènes schreeuwen om een Oscar-nominatie, maar het scenario (van Cooper en Josh Singer) is een puinhoop. Leonard Bernstein [Bradley Cooper] is een gepassioneerde bi-seksuele musicus die trouwt met actrice Felicia Montealegre [Carey Mulligan] en lange tijd een gedoogde, maar voor de buitenwereld geheime affaire heeft met de veel jongeren Tommy Cothran [Gideon Glick]. Meer komen we niet te weten in deze pretentieuze, oppervlakkige en praatziek biografie van een van de meest succesvolle musici van de 20e eeuw.

Ariadna [Laia Costa] wil de laatste wens van haar grootvader Carlos [Gael Aparicio] in vervulling te laten gaan door op zoek te gaan naar het massagraf met het lichaam van zijn vader [Carlos Troya], een slachtoffer van het brute Francoregime. Ze ontmoet Emilio [Ramón Agirre] die haar vertelt dat hij als kind [Nicolás Calvo] in de jaren 30 samen met Carlos [Gael Aparicio] les kreeg van de inspirerende docent Antonio Benaiges [Enric Auquer]. Een indringend portret van de periode waarin Spanje veranderde van een seculiere republiek in een fascistische dictatuur met een charismatische Auquer perfect als de leraar die zijn kinderen laat dromen en nadenken over plaatsen die ze nooit hebben gezien – waaronder de zee.

Kort nadat haar zoon [Tommy Rodger] het ouderlijk huis heeft verlaten ontdekt de zachtaardige Kristin [Toni Collette] dat haar echtgenoot [Tim Daish] vreemdgaat. Wanneer ze te horen krijgt dat haar Italiaanse opa Giuseppe Balbano [Alessandro Bressanello], met wie ze amper contact had, blijkt te zijn overleden, grijpt ze de kans om te ontsnappen aan haar beslommeringen. Kort na haar aankomst ontmoet ze een knappe Italiaan [Eduardo Carpetta] en lijkt niets een zonnig, romantisch avontuur in de weg te staan. Tot Kristin ontdekt dat haar opa niet alleen een wijnboer was, maar ook het hoofd van een maffiafamilie en dat hij haar heeft aangewezen als het nieuwe familiehoofd. Met Bianca [Monica Belluci] als adjudant probeert Kristin er het beste van te maken. Flauwe misdaadkomedie vol oubollige Italiaanse karikaturen zou geen knip voor de ogen waard zijn geweest zonder Collette, die ondanks het zwakke scenario haar personage vlees en bloed weet te geven. Het is niet genoeg om dit misbaksel te redden, maar het doet je wel afvragen waarom iemand met zoveel (bewezen) talent als Collette zich verlaagt tot dit soort prullen.

Acteur/regisseur Tamar van den Dop nodigde filmacteurs van verschillende generaties uit om te spreken over hun ervaringen met seksscènes. Ze toont hen een seksscène waar ze in hebben gespeeld en film de acteurs in close-up om te zien hoe ze reageren. Daarmee legt ze de sterk veranderde moraliteit rondom seks bloot en onderzoekt ze de zin van de zogeheten ‘intimiteitscoördinator’, die moet toezien op de fysieke en geestelijke veiligheid van de betreffende acteurs. Veteraan Peter Faber vindt het vanzelfsprekend dat de regisseur de taak van ‘intimiteitscoördinator’ op zich neemt, maar erkent dat seksscènes voor vrouwen in de jaren 70 en 80 erg zwaar konden zijn. Generatiegenoot Jeroen Krabbé doet wat lacherig over de veranderde seksuele moraal, maar uiteindelijk is hij degene die de spijker op zijn kop slaat. Een uitstekend startpunt voor een serieus gesprek over seks, gesimuleerd of niet. Enig minpunt is de afwezigheid van generatiegenoten van Faber en Krabbe, zoals Renée Soutendijk of Geert de Jong.

Arnold Schwarzenegger geeft één van zijn beste vertolkingen als de zorgzame vader van een tienerdochter [Abigail Breslin] die gebeten is door een zombie en daardoor langzaam maar zeker de onaangename trekjes van die monsterlijke wezens begint over te nemen. In beginsel is dit een familiedrama over een gezin dat weigert het onvermijdelijke te accepteren en er alles aan doet om zo lang mogelijk bij elkaar te blijven. Geen actiefilm dus, maar goed gemaakt en sterk geacteerd, waarbij vooral de chemie tussen beide hoofdrolspelers - zeer geloofwaardig als vader en dochter - een pluspunt is.

Na de zoveelste ruzie wil Andy Moore [Christopher Denham] zijn echtgenote Maggie [Louisa Krause] eens flink op haar nummer zetten. Via zijn baas [Derek Basco] huurt hij beroepscrimineel Kosco [Happy Anderson] in om haar te laten ontvoeren. Wanneer Maggie dood wordt aangetroffen ziet Andy een kans om zijn sporen te wissen wanneer hij in ontdekt dat er nog een Maggie Moore [Mary Holland] in de buurt woont. Sheriff Jordan Sanders [Jon Hamm] onderzoekt de zaak en komt bij toeval in contact met buurtbewoner Rita Grace [Tina Fey], een potentiële getuige met wie hij een moeizame romance begint. Het verhaal is weinig opzienbarend, maar Bernbaums scenario maakt er iets buitengewoons van. Geen enkel personage en geen enkele situatie verloopt volgens verwachting en Bernbaum geeft de tekortkomingen van de personages een belangrijke rol in het plot. Dat voorziet ze van vlees en bloed en leidt meermaals tot komische situaties, zoals hulpsheriff Reddy [Nick Mohammed]. Minstens zo belangrijk: het maakt het plot onvoorspelbaar waardoor de ontknoping zeer bevredigend is.

Maggie is een onconventioneel karakter en zorgt voor een interessante invalshoek in dit romantisc... of is het komisch drama? Het probleem is dat het verhaal weinig om het lijf heeft: Maggie komt terecht in een ingewikkelde driehoeksrelatie met schrijver Ethan Hawke en diens ijzige ex-vrouw Julianne Moore. De karakters zijn behoorlijk egocentrisch en het scenario verkeert - net als Maggie - in een identiteitscrisis waardoor het als geheel niet uit de verf komt. Dat de film toch heel aardig uit te zitten is, komt door de buitengewone talenten van de drie uitstekende hoofdrolspelers.

Sir Guy Grand [Peter Sellers] is de steenrijke industrieel die zwerver Youngman [Ringo Starr] van de straat plukt en adopteert zodat hij een erfgenaam heeft. Aan het begin van deze regelmatig vermakelijke, maar ook wat rommelige satire kondigt hij al aan dat hij in korte tijd veel... héél veel geld gaat uitgeven. Wat volgt is feitelijk een serie sketches waarin Sellers en Starr de menselijke honger naar geld op nogal extreme wijze uitbuiten. Dat levert zeker grappige momenten op, bijvoorbeeld wanneer Sir Guy een hoop bankbiljetten in een bak met rioolwater smijt, en er zijn bovendien bijdrages van Spike Milligan, Graham Chapman en John Cleese. Maar het hangt een beetje als los zand aan elkaar en daardoor is dit vooral een verzameling leuke momenten. Als film is het niet geheel geslaagd.

Aan het sterfbed van zijn vader belooft Tim Walker [Jack Wolfe] zijn droom na te jagen door zich aan te melden bij een opleiding die volledig gericht is op het werk van Mozart en onder leiding staat van dr. Longbow [F. Murray Abraham]. Daar wordt hij bepaald niet met open armen ontvangen, maar wanneer hij met een liedboek van Mozarts Singspiel ‘Die Zauberflöte’ in de bibliotheek terechtkomt transporteert een magische klok hem naar een fantasiewereld waarin hij als hoofdpersoon Prince Tamino het verhaal van ‘Die Zauberflöte’ leeft. Poging om een jeugdig fantasypubliek te bestoken met Mozart is zeer geslaagd en maakt dit werkelijk een ideale familiefilm. Abrahams rol is amusant, temeer daar hij in 1985 een Oscar voor zijn als Mozarts concurrent Salieri in Amadeus, maar het zijn vooral de jeugdige acteurs die uitblinken. Sabine Devieilhes vertolking van “Der Hölle Rache” (een van de moeilijkste zangstukken die bestaat) kan helaas niet tippen aan mijn favoriete uitvoering (van Christine van Deutekom), maar een familiefilm die jeugdige kijkers op deze manier warm doet lopen voor Mozart moet ik vooral lof toezwaaien.

Magic Mike [Channing Tatum] is de ster van een stripshow maar hoopt binnenkort een eigen bedrijf voor zelfontworpen meubelen te kunnen starten. Maar banken zijn niet bereid hem voldoende geld te lenen en Mikes baas Dallas [Matthew McCounaghey] belooft hem en zijn collega’s een gouden toekomst in Miami. Soderberg bekijkt de stripperswereld door de ogen van Adam [Alex Pettyfer], een naïeve jonge man die dankzij Mike zijn eerste stappen als stripper zet. Soderbergh wilde acteurs die kunnen improviseren en dit voelt dan ook als een verzameling geïmproviseerde scènes zonder duidelijke verhaallijn met regelmatig een striptease om de snel ingezette verveling te onderbreken. Die shows zijn met overtuiging en enthousiasme uitgevoerd, dat wel.

Mike Lane [Channing Tatum] heeft zijn strippersbestaan achter zich gelaten en woont nu in Tampa waar hij worstelt om een succes te maken van zijn meubelmakersbedrijf. Maar na een ontmoeting met zijn oud-collega’s en het luisteren naar ‘Pony’ van Ginuwine op Spotify later staat hij te trappelen om na drie jaar terug te keren als Magic Mike. Ze hangen wat rond met meiden en flirten met oudere vrouwen voor ze zich van hun beste kant laten zien tijdens een strippersconventie. Het scenario is slechts bedoeld om de verveling tussen de vele stripshows draaglijk te maken dus ook nu is er van een verhaal geen sprake. En McCounaughey was niet aan boord om het nog enigszins interessant te houden.

Mike is de 40 gepasseerd en heeft zijn carrière als stripper al enige tijd achter zich gelaten. Maar sinds zijn bedrijf als gevolg van de Covid-pandemie kopje onder is gegaan grijpt hij elke kans aan om wat geld te verdienen, waaronder die als barman bij een rijkeluisfeest waar hij (om vergezochte redenen) wordt opgemerkt door Maxandra Mendoza [Salma Hayek]. De eerste van een hele series stripteases later is Mike opeens regisseur in een prestigieus Londens theater met als opdracht een stoffig romantische drama nieuw leven in te blazen. Op de één of andere manier weten ze in een mum van tijd een aantal topdansers over te halen om mee te werken aan dit ambitieuze, maar vrij kansloze project. Oppervlakkig als een Mickey en Judy “Let’s Put On A Show”-film en in feite slechts een excuus voor een serie stripteases. In dat opzicht verschilt het niet zoveel van de eerdere Magic Mike-films, maar die deden tenminste nog een poging om met een achtergrondverhaal te komen.

De titel doet wellicht een vrolijke kinderfilm vermoeden, maar daar is niets van waar. Sterker nog: dit is een pretentieuze misdaadthriller (op papier dan) waarin schrijver lex [Thomas Ryckewaert] zijn ex-vriendin Hannah [Hannah Hoekstra] overhaalt om nog één keer met hem mee te gaan om een berg te beklimmen zodat hij de relatie definitief los kan laten. Hun gids is Voytek [Marcin Dorocinski], de locatie is mysterieus en onherbergzaam en de klimtocht zou de nodige intrigerende momenten moeten opleveren. Antoniak lijkt zich echter te hebben laten verblind door de cinematografische schoonheid van de omgeving want dit heeft meer weg van een langdradige natuurdocumentaire dan van de misdaadthriller die het schijnt te zijn.

Kort nadat Luis [Luis Bermejo] te horen krijgt dat zijn kleindochter Alicia [Lucía Pollán] haar 13e verjaardag niet zal halen, leest hij in haar dagboek wat haar grootste wens is: de jurk uit een Japanse televisieserie. Die blijkt echter bijna 7.000 Euro te kosten, maar Luis besluit dat elk middel geoorloofd is om het geld bij elkaar te krijgen. Dus ook zwendel en chantage. Maar zijn wanhopige eerste stappen in de misdaad hebben onaangename gevolgen. Complex drama met thrillerelementen is soms wat verwarrend, maar bevat meer dan voldoende fraaie momenten om je geboeid te houden, inclusief de verrassende finale.

Verfilming van het gelijknamige boek van Kate DiCamillo over Peter [Noah Jupe], die woont in een dorp waar alle magie (letterlijk) is verdwenen na een oorlog waarbij zijn ouders en zijn zusje zijn omgekomen. Tenminste, dat heeft Peters voogd en ex-soldaat Vilna Lutz [Mandy Patinkin] hem altijd voorgehouden. Maar Peter gelooft dat zijn zusje nog leeft en krijgt bevestiging van een waarzegger [Natasia Demetrious] die bovendien verkondigt dat hij zijn zusje zal vinden als hij ‘de olifant’ volgt. Wanneer een magiër [Benedict Wong] abusievelijk een olifant tevoorschijn tovert en de koning [Aasif Mandvi] het dier in beslag neemt, wil Peter het bevrijden. Maar daarvoor eist de koning dat hij drie ‘onmogelijke taken’ volbrengt. Een vergezocht verhaal met de standaardboodschappen over het belang van familie en geloof (in jezelf, in elkaar en in wonderen) verpakt in een fantasieloos vormgegeven animatiefilm.

Destijds was dit één van de ultieme blauwdrukken voor toekomstige soapseries en het is ontegenzeggelijk prachtig gefilmd en sterk geacteerd. Maar anno 2018 is het relaas van een verwende playboy die besluit zijn opleiding tot chirurg toch nog af te maken teneinde de vrouw die, mede door zijn toedoen, haar gezichtsvermogen kwijt raakte, zo vaak gekopieerd in de talloze soaps waarmee we decennia lang zijn verwend, dat het een groot cliché is geworden/ Maar in de jaren '50 genoot het publiek hier met volle teugen van.

Sinds John Waynes ontroerende zwanenzang 'The Shootist' heeft Hollywood zich zelden nog gewaagd aan het westerngenre. Michael Cimono's geflopte Heaven's Gate leek de laatste nagel in de doodskist in dit genre te zijn. Maar enkele geslaagde remakes [True Grit en 3:10 To Yuma] gaven voldoende vertrouwen om één van de populairste westernklassiekers opnieuw te verfilmen.

Vooraf zou je verwachten dat de nieuwe cast nooit kan tippen aan de originele cast. Yul Brinner, Eli Wallach en de toen nog onbekende Robert Vaughn, Charles Bronson, James Coburn en Steve McQueen. Dat is een cast waar elke filmhistoricus zijn vingers bij af moet likken. Denzel Washington is weliswaar een grote naam, maar Washington heeft gewoon geen gevoel voor humor en speelt zijn rol als de leider van de Magnificent Seven bloedserieus. En hoewel Ethan Hawke een uitstekend karakteracteur is en Vincent D'Onofrio indruk maakt als de even godvrezende als meedogenloze Jack Horne, valt de cast behoorlijk tegen. Sarsgaard gooit alle bad-guy-clichés in de strijd, maar overtuigt nimmer als wat de ultieme slechterik had moeten zijn. Regisseur Fuqua steelt shots uit veel betere westerns [de piepende windmolen is een opzichtige verwijzing naar 'Once Upon A Time In The West'] maar het mist de humor en de zelfspot die het origineel zo verfrissend maakten. Het resultaat doet meer denken aan de B-westerns met Randolph Scott dan aan de klassiekers van John Ford en Anthony Mann. De onvermijdelijks shoot-out - zoals je mag verwachten anno 2016 - is wel uitstekend gemaakt, inclusief de typische westernstunts en zo is dit als B-western helemaal zo gek nog niet.

Goed geacteerde biografie over Oliver Wendell Holmes Jr, de eigenzinnige maar gerespecteerde opperrechter van het Amerikaanse Hooggerechtshof van 1902 tot 1931. Respectvol en integer gemaakt, maar voor een modern publiek dat geen gedetailleerde kennis heeft van de Amerikaanse geschiedenis van de periode is dit minder interessant dan het was ten tijde van zijn verschijning. Het onderwerp vereist bovendien veel dialoog waardoor dit oorspronkelijke toneelstuk wat statisch is gefilmd. Het uitstekende spel van Louis Calhern (als Holmes Jr) en Ann Harding (als zijn even toegewijde als scherpzinnige echtgenote) doet je die beperkingen echter grotendeels vergeten.

Annette [Daisy Ridley] en Ben [Shazad Latif] zijn ontzettend trots dat hun dochtertje Matilda [Hiba Ahmed] een rol mag spelen in de nieuwe film van de beeldschone filmster Alicia [Matilda Lutz] die zich bij haar kennismaking van haar meest charmante kant laat zien. In eerste instantie lijkt dat vooral bedoeld om Matilda op haar gemak te stellen, maar dan ontvangt Ben berichten die erop wijzen dat Alicia vooral in hem geïnteresseerd is. Annette voelt dat er iets niet in de haak is. Ridley is de uitblinker in dit goed geacteerde en suspensevolle psychologische drama dat ondermijnd wordt door een iets te vergezochte slotwending.

Abel [Gáspár Adonyi-Walsh] maakt zich op voor zijn examens waaronder een mondeling geschiedenis. Door een totale black-out verpest hij dat mondeling, maar het incident gaat een eigen leven leiden, omdat zijn docent geschiedenis Jakab [András Rusznák] hem tijdens dat examen vroeg waarom hij een nationalistische speld droeg. De gevolgen zijn niet te overzien en Reisz en coscenarist Éva Schulze onthullen in episodes op vernuftige wijze wat die gevolgen zijn voor Abel, zijn hoopvolle vader [István Znamenák], Abel en zijn gezin, de schoolleiding en een jonge, ambitieuze journalist [Rebeka Hatházi] voor wie dit “verhaal” een geschenk uit de hemel is met de herdenking van de Hongaarse opstand in aantocht. Dat resulteert in een scherpe en uiterst amusante dissectie van de Hongaarse samenleving die de littekens van het communistische tijdperk nog altijd met zich meedraagt.

Ik heb overigens de oorspronkelijke versie van 152 minuten gezien.