Opinions

90-plusser John Williams is nog steeds volop actief als componist en zo nu en dan als dirigent. Bouzereau opent deze biografische documentaire met een serie lovende soundbites die erop wijzen dat we geen kritische noten hoeven te verwachten. Het scheelt dat John(ny) Williams al een indrukwekkende carrière had opgebouwd voor hij in 1974 zijn succesvolle samenwerking startte met Steven Spielberg en dat hij daar op innemende wijze over weet te vertellen. Jammer genoeg trapt Bouzereau vooral op en deuren in door zich te richten op de populaire scores en dat betekent dat er voor de kenners van filmmuziek weinig nieuws onder de zon is. Persoonlijk vind ik het jammer dat Alfred Hitchcocks Family Plot niet aan bod komt, maar het besluit om Coldplay frontman Chris Martin aan het woord te laten is werkelijk onvergeeflijk!

In zijn laatste levensjaar liet Jimi Hendrix zich overhalen om met zijn band ‘The Jimi Hendrix Experience’ te verschijnen in de bizarre hippiefilm Rainbow Bridge. Bandleden, acteurs en regisseur Chuck Wein vertellen over totstandkoming van deze krankzinnige onderneming en de waanzinnige omstandigheden waaronder Jimi Hendrix optrad aan de voet van een vulkaan op Maui. Onderhoudend, maar verwacht geen grootse onthullingen over Hendrix.

Sinds de dood van hun ouders worden vijf meisjes opgevoed door hun oma [Nihal G. Koldas] en hun strenge, conservatieve oom [Ayberk Pekcan]. Wanneer die ontdekt dat de meisjes contact hebben met jongens besluit hij een poging doen de meisjes te temmen door ze uit te huwelijken. Maar zo gemakkelijk gaat dat niet. Verteld vanuit het perspectief van Nur [Doga Zeynep Doguslu], de jongste van de meiden, en het samenspel van de meiden is van zeer hoog niveau. Vol rake en vermakelijke momenten, waaronder het bezoek aan de voetbalwedstrijd tussen Trabzonspor en Galatasaray waar alleen vrouwen aanwezig mogen zijn.

Schoenaerts schittert opnieuw als Roman, een getormenteerde, zwijgzame gevangene die zich vervreemdt van zijn zwangere dochter [Gideon Adlon]. Myles [Bruce Dern] leidt een speciaal programma waarin gevangenen training om wilde mustangs te temmen. Wanneer Roman interesse toont voor één van de paarden besluit Myles hem onder strenge voorwaarden een kans te geven iets van zijn zelfrespect te hervinden door een band op te bouwen met het ongetemde paard. Daarbij krijgt hij hulp van Henry [Jason Mitchell] die hem het klappen van de zweep leert.

Gebaseerd op de ervaringen van verschillende veroordeelden die deelnamen aan een soortgelijk programma dat de kans op recidive enorm verkleint. De Clermont-Tonnerre, die tevens meewerkte aan het script, maakt de weg naar wederzijdse verlossing bepaald niet eenvoudig en paardenliefhebbers moeten zich voorbereiden op een zeer ongemakkelijk, indringend moment. Maar zowel Schoenaerts als zijn paard maken de geleidelijk veranderende verstandhouding, en het effect dat het op man en paard heeft, geloofwaardig. Een fraaie karakterstudie met één van de beste Europese acteurs van zijn generatie in topvorm.

De geschiedenis van ‘The Birthday Party’, een Australische punkgroep die zich zowel in de studio als op het podium liet leiden door instinct en de emotie van het moment, veelal ingegeven door een combinatie van geestverruimende middelen. De optredens waren berucht vanwege de agressie en de onvoorspelbaarheid, maar tot hun eigen verbazing groeide de band uit tot een sensatie in het postpunktijdperk. Bassist Tracy Pew overleed al in 1986, de overige bandleden doen hun verhaal aan de hand van archiefbeelden in een documentaire die geïnspireerd is door Julien Temples The Filth And The Fury. Bevat veel onnodige lange fragmenten van liveoptredens waarin je tevergeefs wacht op een bijzonder moment. Aangezien de muziek van ‘The Birthday Party’ zeker niet voor iedereen toegankelijk is, zullen alleen de verstokte fans van deze band en van het later door Nick Cave en Mick Harvey opgerichte ‘Nick Cave & The Bad Seeds’ hier warm voor lopen.

Na een carrière van 30 jaar als operazangers ontdekte Maartje de Lint dat ze met haar muziek mensen in een vroeg stadium van Alzheimer kan laten opleven. Een gesprek met een aan Alzheimer lijdende moeder en haar dochter deed Maartje besluiten om zich te storten op het zingen voor mensen in een vroege fase van Alzheimer en hun mantelzorgers en zo haar ‘muziekmedicijn’ met hen te delen. Deze documentaire registreert de kortetermijneffecten tijdens die bijeenkomsten, maar ook wat het op de langere termijn betekent voor de zieke en hun directe familie. De waarde van muziek voor mensen met Alzheimer staat buiten kijf, maar wanneer die boodschap erin is gehamerd, heeft Van der Linden weinig meer toe te voegen.

De alcoholistische drugsagent Jake Rosser [Aaron Eckhart] dreigt terug te vallen in zijn verslaving nadat zijn drugshond om het leven komt. In plaats daarvan bijt is zich vast in de zaak met behulp van een andere drugshond met een schimmig verleden. Eckhart maakt een verwarde indruk, maar dat is vast meer te danken aan de rammelende dialogen dan aan zijn inlevingsvermogen. Jammer dat zo’n capabele acteur zich moet verlagen tot dit soort B-films.

De honden verdwijnen naar de spreekwoordelijke achterbank in dit vervolg op Muzzle, waarin Jake Rosser [Aaron Eckhart] het op moet nemen tegen criminelen die zijn echtgenote [Tanya Van Graan] en zijn zoon [Dean Goldblum] hebben ontvoerd. Ondertussen krijgt hij het ook aan de stok met corrupte collega’s. Iets meer diepgang en iets meer tempo dan in Muzzle, maar dit ontstijgt nooit het niveau van een B-film zoals je die dagelijks op RTL7 kunt aanschouwen.

Wie gefascineerd is door de legende van het huis in Amityville dat centraal stond in een enorme serie horrorfilms (beginnend met The Amityville Horror (1979), mag deze documentaire niet missen. Daniel Lutz was één van de bewoners van het huis ten tijde van de (vermeende) bovennatuurlijke verschijningen en liet zich filmen tijdens een aantal sessies met een psycholoog en laat zich bovendien interviewen door Eric Walter. Lutz is duidelijk een getraumatiseerde man, maar hij is vooral een vat vol tegenstellingen. Eén en ander wordt in context geplaatst door specialisten en journalisten die 35 jaar eerder verslag deden van het verhaal van de familie Lutz. De specialisten komen met een verklaring voor alles, maar Walter weerhoudt zich ervan die theorie kritisch te bevragen. Daniels broer en zus besloten niet mee te werken aan deze film. Maar ook daar kun je moeilijk harde conclusies aan verbinden. Fascinerend is dit zeker.

Zeer geslaagde verfilming van het gelijknamige boek van Grady Hendrix speelt zich af in 1988. Beste vriendinnen Abby [Elsie Fisher] en Gretchen [Amiah Miller] gaan met Glee [Cathy Ang] en Margaret [Rachel Ogechi Kanu] naar een vakantiehuisje aan het meer van Margarets ouders, nabij een huisje waar naar verluidt ooit een meisje een satanisch ritueel onderging. Na een experiment met drugs is Gretchen niet langer dezelfde en Abby slaagt er niet in om tot haar beste vriendin door te dringen. Maar gelukkig zijn dat de Lemon Brothers! Thomas slalomt perfect tussen komedie en horror en haalt ook relevantie tienerzaken erbij in deze (dus) onderhoudende, vaak bijzonder grappig, maar laat ons nooit vergeten dat we in essentie met een horrorverhaal te maken hebben. Eén ding is zeker: “This is not gonna be your run-of-the-mill puke and rebuke.” Fisher, Miller en Lowell zijn uitstekend in de hoofdrollen.

My Big Fat Greek Wedding (2002) onderscheidde zich door het centraal stellen van de Grieks-Amerikaanse cultuur en maakte de weg vrij voor andere films over families met een immigratieachtergrond. Anno 2016 is er niets origineels meer aan het basisgegeven en Vardalos beperkt zich tot een herhaling van zetten. Een enthousiaste cast probeert er het beste van te maken. Toula [Nia Vardalos] en Ian [John Corbett] maken zich op voor het afstudeergala van tienerdochter April [Elena Kampouris]. Die moet nog besluiten waar ze gaat studeren en zoekt naar een geschikte date. Onvermijdelijk bemoeit de hele Griekse tak van de familie zich met de gang van zaken. Toula’s ouders Gus [Michael Constantine] en Marie [Lainie Kazan] ontdekken dat ze door een vormfout nooit getrouwd zijn en dus mag iedereen zich opmaken voor een huwelijksfeest. Niets nieuws onder de zon in deze zinloze herhaling van zetten. Kreeg in 2023 nog een vervolg.

Twee van de belangrijkste gezichten van de Australische cinema maakten hun doorbraak in dit drama gebaseerd op het gelijknamige boek van Miles Franklin uit 1901. Judy Davis is fenomenaal in haar filmdebuut en speelt de rol van Sybylla Franklin, een halsstarrige en (naar eigen zeggen) onbegeerlijke jonge vrouw die, ondanks de druk van haar familie, vastbesloten is om zelf te bepalen of, en zo ja met wie ze trouwt. Haar tante Helen [Wendy Hughes], die zelf trouwde uit liefde maar in de steek is gelaten door man en de schande met haar meedraagt, adviseert Sybylla om te trouwen met Frank Hawdon [Robert Grubb], een welgestelde, maar saaie jongeman. Maar dan ontmoet Sybylla Harry Beecham [Sam Neill], een knappe, charmante man die onder de indruk is van Sybylla's energie en levenslust. Maar ook hij moet van goeden huize komen om het hart van Sybylla te winnen.

Het is duidelijk te zien waarom Davis (die twee BAFTA's won voor haar werk) en Neill zich ontwikkelden tot de bekendste Australische karakteracteurs van hun generatie. Hun onderlinge chemie is één van de belangrijkste redenen om deze uiterst vermakelijke film te gaan zien. Een andere reden is het prachtige locatiewerk en de aandacht voor historisch detail.

Poitras volgt de aanloop naar de eerste democratische verkiezingen in Irak na de invasie door de VS en de val van Saddam Hussein. Centraal staat Dr. Riyadh, een Soenni die zich namens de Iraakse Islamitische Partij verkiesbaar stelt. Maar de scepsis over de rol van de VS bij de verkiezingen (“Wat als de VS niet blij is met de uitslag?”) zorgt voor grote verdeeldheid onder de Soenni’s waardoor de partij overweegt de verkiezingen te boycotten. Poitras schetst niet alleen beeld van de onzekerheid en angst waaronder Riyadh en zijn familie leven, maar is ook aanwezig bij briefing van Amerikaanse militairen en volgt ze op patrouille. De prachtige muziek en stemmige zang van Kazem Al Saher verdient eveneens lof. De eerste in een serie van drie controversiële documentaires waarin Poitras de gevolgen van de Amerikaanse reactie op 9/11 toont. Gevolgd door The Oath en CitizenFour.

Richard Burton kreeg de eerste van 7 (!) Oscarnominaties voor zijn Hollywooddebuut, gebaseerd op het gelijknamige boek van Daphne Du Maurier. Hij speelt de rol van Philip, die als weeskind werd opgevoed door Ambrose Ashley [John Sutton], een rijke man zonder kinderen. Wanneer Ambrose ziek wordt vertrekt hij op advies van zijn dokter naar Italië om daar te herstellen. In brieven laat hij Philip weten dat hij Rachel [Olivia de Havilland] heeft ontmoet en later blijkt hij zelfs met haar te zijn getrouwd. Daarna gaat het snel bergafwaarts met Ambroses gezondheid en hij komt te overlijden. Rachel reist af naar Cornwall om met Philip te rouwen, maar Philip twijfelt ten zeerste aan haar oprechtheid. Zou ze Ambrose hebben vergiftigd om aanspraak te kunnen maken op diens rijkdom?

Melodrama pur sang met een goed gecast De Havilland in de titelrol. De combinatie van haar vriendelijke gezicht, haar twijfelachtige handelingen en een innige vriendschap met de aalgladde Guido Ranaldi [George Dolenz], doen je als kijker met Burton steeds twijfelen aan haar intenties. Het is een boeiend mysterie en de verzorgde sets, alsmede de romantische score van Franz Waxman, maken dit tot een must voor liefhebbers van ouderwets Hollywood-melodrama.

Phillip [Sam Claflin] blijft achter bij zijn voogd Kendall [Iain Glen] wanneer zijn neef en vaderfiguur Ambrose [Deano Bugatti Mitchison] naar Venetië vertrekt om te herstellen van een ernstige ziekte. In zijn brieven aan Phillip beschrijft Ambrose de romance met zijn nicht Rachel [Rachel Weisz] die resulteert in een huwelijk. Niet lang daarna staan de brieven vol beschuldigen aan Rachels adres, dus wanneer Ambrose overlijdt, is Phillip ervan overtuigd dat Rachel daarvoor verantwoordelijk is. Wanneer Phillip Rachel ontmoet, blijkt ze niet de vreselijke heks te zijn die hij zich had ingebeeld. Wanneer Rachel zich presenteert als slachtoffer van de situatie begint Phillip zich af te vragen wat zich werkelijk heeft afgespeeld. Een fraaie productie met een sterke cast en een intrigerend uitgangspunt dat in het begin doet denken aan Alfred Hitchcocks Suspicion, maar door een gebrek aan suspense onvoldoende overtuigt als mysterie.

Regie: Matt Riddlehoover

Vivian Liberto Distin was de eerste echtgenote van countryzanger Johnny Cash en de moeder van dochters Rosanne, Kathy, Cindy en Tara. In deze documentaire maken de vier dochters van de gelegenheid gebruik om het beeld van hun moeder bij te schaven. Dat komt deels door de verheerlijking van Johnny’s tweede huwelijk met June Carter en Junes onaangename gewoonte om Vivians dochters publiekelijk te benoemen als haar eigen dochters, maar ook door de onsympathieke manier waarop Vivian werd geportretteerd in de alom geprezen biografische film Walk the Line. Brieven uit de begintijd van de relatie tussen Vivian en Johnny maken duidelijk hoe oprecht hun liefde was, maar de dochters schetsen een beeld van hun familieleven dat afwijkt van de (geromantiseerde) versie die we tot nu toe kenden. Een versie die niet zozeer voorkomt uit Johnny Cash zelf, als wel uit de verheerlijking waaraan fans en geschiedschrijvers ten prooi vallen als het gaat om mensen met een uniek talent.

De chemie tussen Doris Day en Jack Carson (die in feite haar mentor was) betekende geld in het laatje voor Warner Bros en dus maakte de studio in korte tijd een flink aantal muzikale komedies waarin de twee sterren min of meer dezelfde rollen speelden. Carson speelt talentscout Doug Blake, die een vervanger zoekt voor de populaire zanger Gary Mitchell [Lee Bowman] die op het laatste moment besluit zijn radiocontract niet te verlengen. Day speelt de jonge, ambitieuze zangeres Martha Gibson die haar baantje bij een platenzaak gebruikt om Doug te overtuigen van haar talent. Doug ziet haar wel zitten - en niet uitsluitend vanwege haar zangkwaliteiten - en besluit haar een kans te geven, maar uiteraard vinden Doug en Martha de nodige obstakels op hun weg.

Eve Arden is (zoals altijd) goed als de bitch, rap van tong gesneden Vivian Martin, Adolphe Menjou voorziet de film van een extra vleugje klasse en S.Z. Sakall speelt (zoals altijd) de vriendelijke goedzak. Het verhaal is erg formulematig en hoewel Day uitstekend zingt, komen haar talenten bij de meeste liedje niet goed naar boven drijven. Veruit het beste liedje is "You Must Have Been A Beautiful Baby", bewerkt tot een prachtig slaapliedje en vol emotie gezongen zoals weinigen dat overtuigend kunnen. Mel Blanc heeft een cameo als Bugs Bunny, maar Day en Carson zien er nogal belachelijk uit in hun konijnenkostuum.

Ilze Burzkovska Jacobsen vertelt haar levensverhaal (grotendeels) in de vorm van een animatiefilm. Ze wordt geborem in 1971 in Letland, wat toen het meest Westerse punt was van de Sovjet-Unie. Omdat haar vader een trouw partijlid is heeft ze een vrij onbezorgde jeugd. Wanneer vader onverwacht sterft ziet Ilze hoe haar moeder worstelt om de eindjes aan elkaar te knopen. Ilze hoopt de toekomst veilig te kunnen stellen door actief te worden in de Jeugdbeweging en zo een toekomst als succesvol journalist veilig te stellen. Maar in de loop van de jaren ’80 vinden er grote veranderingen plaats in de Sovjet-Unie. En in Letland. De titel verwijst naar de Russische heroïek tijdens de Tweede Wereldoorlog, die bepalend was voor de Russische identiteit, maar ook voor de Letse drang naar onafhankelijkheid. Een diep persoonlijke film die op treffende wijze inzicht geeft in de doctrine waarmee Ilzes generatie is opgegroeid.

Peter O'Toole speelt de populaire Hollywood-veteraan Alan Swann, die zijn reputatie en zijn carrière op het spel zet met zijn drankmisbruik en zijn roekeloze gedrag. Hij staat op het punt zijn TV-debuut te maken in een programma met komische sketches rondom King Kaiser [Joseph Bologna], maar wanneer Alan in beschonken toestand te laat komt voor de eerste bespreking moet scenarioschrijver Benjy Stone [Mark Linn-Baker, in Nederland vooral bekend uit de comedy-serie Perfect Strangers] voor hem in de bres springen. Swann krijgt nog één kans, maar dan moet Benjy hem constant bijstaan en ervoor zorgen dat Swann goed voorbereid, op tijd en nuchter zijn werk doet. Dat blijkt nog niet zo gemakkelijk.

O'Toole is uitstekend in de hoofdrol en regisseur Richard Benjamin geeft O'Toole de ruimte om de lachers op zijn hand te krijgen. De bijrollen zijn ook sterk geschreven en bezet, van de temperamentvolle King Kaiser en de kritische producer Herb Lee [Basil Hoffman] tot Benjy's moeder [Lainie Kazan] en stiefvader [Tony DiBenedetto]. Geen film die je constant over de vloer laat rollen van het lachen, maar toch erg vermakelijk. Bovendien geeft het een aardig beeld van de TV-wereld in de jaren '50.

Luke [Steven Brandon] heeft jarenlang de dagelijkse zorg voor zijn zieke moeder [Eileen Pollock] op zich genomen. Wanneer zij komt te overlijden bepaalt de overheid dat Luke vanwege Down-syndroom niet in staat is om op zichzelf te wonen. Hij blijkt bovendien een ernstige hartaandoening te hebben en komt daarom terecht in een zorginstelling waarin er nauwelijks iets van zijn zelfstandigheid overblijft. Luke voelt zich aanvankelijk totaal niet thuis, maar dankzij het geduld en de oprechte goede bedoelingen van Eva [Shana Swash] en het begrip van klusjesman Pete [Will Rastall] probeert hij toch zijn draai te vinden. Brandon is uitstekend in de hoofdrol in deze ietwat sentimentele, maar niet overdadig manipulatieve tranentrekker en de rest van de cast geeft prima ondersteuning. En houd de zakdoeken maar gereed voor het slotakkoord.

Het onderzoek naar de verdrinking van Veronica Fox [Edwina Wren] in een stuwmeer brengt twee tienermeisjes met elkaar in contact. Grace [Maiah Stewardson] zag van een afstand wat er gebeurde en de verwarde Claudia [Markella Kavenagh] wordt door de politie in verband gebracht met de dood van het slachtoffer. Het mysterie is slechts achtergrond in deze realistische, smaakvolle film over de ontluikende seksualiteit van twee tienermeisjes. Stewardson is een openbaring en zeker iemand om in de gaten te blijven houden.

Deprimerende, maar zeer goed geregisseerde film over de laatste levensdagen van de legendarische jazztrompettist Chet Baker [Steve Wall], die op vrijdag 13 mei 1988 stierf na een val uit het raam van een Amsterdams hotel. Regisseur Rolf van Eijk, die samen met Roelof Jan Minneboo het scenario schreef, voegt een element van mysterie toe wanneer detective Lucas [Gijs Naber] de schaduw van een man in Chets hotelkamer ziet. Is Chet inderdaad ten onder gegaan aan de demonen die hem al jarenlang achtervolgden of is er meer aan de hand? De detective zoekt naar mensen in Amsterdam die veel met Chet omgingen in de laatste fase van zijn leven, waaronder Simon [Raymond Thiry] die hem een slaapplaats bood, en de geheimzinnige Doctor Feelgood [Arjan Ederveen], de man die Chet voorzag van drugs die hij nodig had om 'vanuit zijn ziel' te kunnen spelen.

Met zijn warme, haast fluisterende stem en ingevallen gezicht is Steve Wall perfect als de briljante muzikant die weet dat zijn drugsverslaving een deal met de duivel is die hem uiteindelijk naar de ondergang zal leiden. Martijn van Broekhuizen brengt de duistere kant van Amsterdam op prachtige wijze in beeld en de muziek (deels gespeeld door Ruud Breuls) gaat door merg en been. Absoluut geen film om vrolijk van te worden en een tikje traag, maar dit is een lust voor oor en oog.

David Batty slaagde erin vrijwel alle iconen van The British invasion en The Swinging Sixties in Londen te strikken voor deze documentaire. Michael Caine is de perfecte keus om alles aan elkaar te praten en zijn charisma en inzichten zijn grote pluspunten in deze documentaire. David Batty heeft alles flitsend gemonteerd en dat werkt aanvankelijk nog goed, maar het is moeilijk te verkroppen dat hij de soundtrack vol heeft gestopt met veel te lange muzikale intermezzo's. De liedjes zijn weliswaar passend, maar niet al te origineel en kunnen niet verhullen dat het resultaat teleurstellend oppervlakkig is geworden. Het is weliswaar een aardige inleiding voor diegenen die niets weten over deze periode, maar met de middelen en de cast had dit veel meer diepgang kunnen hebben. Een jammerlijk gemiste kans en de snelle montage begint tegen het einde ook te vervelen.

My Generation’ is een koor dat voornamelijk bestaat uit 70-plussers en rockklassiekers zingt van bijvoorbeeld The Beatles, The Rolling Stones, The Who en The Kinks. Plezier is belangrijker dan talent en het koor wil vooral senioren inspireren om achter de spreekwoordelijke geraniums weg te blijven. Tot hun grote verbazing krijgen de dames en heren een uitnodiging om De Zwarte Cross van 2024 te openen. Graafmans bezocht enkele leden thuis en filmt de voorbereiding en natuurlijk het uiteindelijke optreden. Graafmans houdt het jammer genoeg bij registreren en toont geen interesse in de persoonlijke verhalen van de leden. Daardoor blijft het jammer genoeg vrij oppervlakkig. En de finale is niet de climax waar je op had gehoopt.

In Maritime Bay overheerst het wantrouwen van de Earth Pony’s jegens Unicorns en de Pegasi. Wanneer de jonge Unicorn Izzy Moonbow [Kimiko Glenn] nietsvermoedend het stadje binnen loopt raakt iedereen dan ook in paniek. Behalve Sunny Starschout [Vanessa Hudgens], die al snel ontdekt wat ze allang vermoedde: dat ze van Unicorns niet te vrezen heeft. Sunny besluit Izzy te helpen om haar verloren magie terug te vinden, ook al moet ze daarvoor naar het land van die andere vermeende aartsvijanden: de Pegasi. Goed uitgewerkte personages met duidelijke individuele kwaliteiten en tekortkomingen, fraaie animatie, een scherp gevoel voor humor, uitstekende liedjes en zelfs een relevante (en vrij gewaagde) boodschap over ophitsing (met de bestorming van het Amerikaanse Capitool nog vers in het geheugen) dat echter in de weg staat van een goed verhaal. Ik heb het aantal keren dat ik hardop moest lachen niet op twee handen kunnen tellen. Een buitengewoon aangename verrassing en (serieus) aan te raden voor kijkers van alle leeftijden.

De voorbereidingen op het Friendship Festival worden wreed onderbroken door de komst van Tempest Shadow [Emily Blunt], een verbitterde éénhoorn met een gebroken hoorn die namens The Storm King [Liev Schreiber] de magie van alle prinsessen opeist. Alleen Prinses Twilight Sparkle [Tara Strong] weet te ontsnappen en met hulp van haar op gedateerde hokjesgeest gebaseerde stereotype vriendinnen gaat ze op zoek naar ene ‘Hippo’ die hun redding zou kunnen brengen. Begint met een flauwe persiflage op ‘We Got The Beat’ van The Go-Go’s dat samen met de matige animatie duidelijk maakt dat de makers het vooral denken te moeten hebben van nostalgie naar de jaren ’80. Het is ernstig de vraag of de inmiddels 40-plus vrouwen van toen hier voor zullen gaan zitten en datzelfde geldt voor de nieuwe generatie kids. De minder kritische kids houdt je hiermee wellicht voldoende geamuseerd, maar kijk liever het vervolg/de reboot: My Little Pony: A New Generation.

De Koerdische Mutlu Kaya werd in 2015 een mediasensatie door haar optreden in een Turkse talentenshow waarin ze (zo zou blijken) op indrukwekkende wijze haar eigen klaagzang ten gehore bracht. De toekomst zag er goed voor haar uit, totdat ze in contact kwam met Veysi Ersan, een aanzienlijk oudere man die haar al gauw ten huwelijk vroeg. Haar antwoord markeerde een tragische wending in het leven van Mutlu (Koerdisch voor “gelukkig”). In deze documentaire kijkt Mutlu terug op wat zij en haar familie hebben doorgemaakt in de zeven jaar die voorafgingen. Een indringend verhaal over een pijnlijk actueel onderwerp dat wel baat zou hebben gehad bij wat meer achtergrondinformatie over Veysi.

Hoewel het basisidee van deze lowbudget thriller veelvuldig is gekopieerd, heeft hij de tand des tijds behoorlijk goed doorstaan. Julia Ross [Nina Foch] vindt via een uitzendbureau een permanente baan in dienst van de vriendelijke, volstrekt ongevaarlijk ogende Mrs Hughes [Dame May Whitty]. Ze neemt per direct intrek in diens afgelegen woning, maar na haar eerste nachtrust heeft ze opeens een andere identiteit: Marion Hughes, de schoondochter van Mrs Hughes en de echtgenote van Ralph [George Macready]. Marion zou een zenuwinzinking hebben gehad. Marion/Julia probeert te ontdekken wat er precies aan de hand is - en waarom ze wordt vastgehouden - maar ontsnappen lijkt onmogelijk.

Dame May Whitty (die vooral bekend als 'The Lady' in 'The Lady Vanishes') is slim gecast tegenover de sinistere Macready als de schurken en Foch zet een goed portret van psychologische verwarring neer in deze stijlvol gefilmde en intrigerende, kleine thriller.

Sergio Leone en Ennio Morricone staan samen op een schoolfoto uit 1937. De foto is wereldberoemd, maar deze documentaire richt zich op ene Chrisanti, de jongen die tussen de twee grootheden van de Italiaanse cinema in staat. We komen weinig over hem te weten, mede omdat zijn kinderen geen zin hebben mee te werken aan een documentaire over hun onbekende vader. Dat is volstrekt begrijpelijk. Het is echter onbegrijpelijk waarom regisseur Denise Janzee toch krampachtig probeert er een soort universeel levensverhaal van te maken, terwijl daar feitelijk geen enkele reden voor is. Chrisanti blijkt een kleurloos persoon, de geïnterviewden met hun anekdotes zijn ook maar gewone mensen, afgezien van Willy Colombini, een mislukte b-acteur die om onduidelijke redenen bijzonder vaak in beeld is. Dit is technisch goed gemaakt, maar of het nu een documentaire of een faux-documentaire is: het gaat nergens over en het is niet interessant.

Ondanks de overduidelijk oprechte emoties van Craig Foster, is zijn relaas over zijn unieke band met een octopus niet geheel overtuigend. De Zuid-Afrikaanse filmmaker Foster ging door een diep dal toen hij besloot dagelijks een duik te nemen in de gevaarlijke, ijskoude zee. Hij ontwikkelt zich tot een uitstekende zwemmer en duiker en raakt gefascineerd door de onderwaterwereld die hij aantreft. Een bijzondere ontmoeting met een octopus doet hem besluiten om toch weer te gaan filmen. Gedurende een jaar, de gemiddelde leefduur van een octopus, bouwt hij omzichtig aan een soort vriendschap en is hij getuige van sleutelmomenten uit het leven van zijn nieuwe beste vriend, in wiens leven Craig veel parallellen ziet met zijn eigen leven.

De ontegenzeggelijke fraaie onderwaterbeelden worden voor zien van commentaar van een aan tafel zittende Foster, maar de opzichtige montagetrucs doen vermoeden dat Craig zijn verhaal hier en daar wat heeft opgeleukt om het dramatisch interessant te houden. Dat is jammer, want vaak spreken de beelden voor zich. Iets minder gebruik van slow-motion en stemmige muziek had deze documentaire eveneens goed gedaan. En de beste manier om de 'wilde natuur' te beschermen is door daar weg te blijven natuurlijk.