Opinions

Het is jammer dat deze detectivefilm, gebaseerd op het boek "The Ripper File" maar bewerkt tot een Sherlock Holmes-mysterie, aan de lange kant is. Christopher Plummer en James Mason zijn allebei fantastisch en zetten Sherlock Holmes en Dr Watson neer als mannen van de wereld, zonder de al te opzichtige eigenaardigheden en/of tekortkomingen die andere interpretaties typeren. Met David Hemmings, Anthony Quayle, Donald Sutherland, Geneviève Bujold en John Gielgud in bijrollen, lik je bij voorbaat je vingers al af. Het acteerwerk voldoet gelukkig aan die hoge verwachtingen, evenals de reconstructie van Victoriaans Londen. Een prachtige productie met een sterk acterende cast dus, maar de uiteindelijke ontknoping van het onderzoek naar de Ripper-moorden is wel wat vergezocht en laat onnodig lang op zich wachten.

Kapster Audrey Spitz [Jennifer Aniston] is aangenaam verrast wanneer haar echtgenoot en politieagent Nick [Adam Sandler] voor hun 15-jarig huwelijksjubileum eindelijk die gedroomde vakantie in Europa heeft geregeld. Onderweg naar Europa raken ze bevriend met de welgestelde Charles Cavendish [Luke Evans], die ze een luxueus alternatief biedt door ze uit te nodigen voor de verjaardag van multimiljonair Malcolm Quince [Terence Stamp]. Wanneer een van de aanwezigen wordt vermoord (op een bepaald niet originele manier), heeft iedereen een motief, behalve Nick en Audrey. Daarom is het aan hun om de dader te ontmaskeren. Een futloze poging tot een parodie op het werk van Agatha Christie zonder spanning, zonder verrassingen, of het moet zijn dat er zelfs voor de volhardende fans van Sander en/of Aniston bar weinig te lachen valt. Och mocht James Vanderbilt ook het scenario schrijven voor het nauwelijks te rechtvaardigen vervolg: Murder Mystery 2.

In de vier jaar sinds Murder Mystery hebben Nick [Adam Sandler] en Audrey Spits [Jennifer Aniston] een tot nog toe onsuccesvol detectivebureau op te zetten. Hun eerste grote klus komt wanneer hun steenrijke vriend Mahajarah [Adeel Akhtar] wordt ontvoerd. Netflix gooide er wat meer budget tegenaan en er is meer actie dan voorheen. Mark Strongs aanwezigheid als een ervaren huurling is ook een toevoegde waarde, maar Vanderbilts scenario bestaat ook nu uit een ratjetoe aan genreclichés en flauwe grappen die voor Sandler soms nauwelijks uit zijn strot lijkt te kunnen krijgen. En 15 + 4 = 19.

De eerste in een serie groots opgezette verfilmingen van detectives van Agatha Christie met een indrukwekkende sterrencast, leverde Ingrid Bergman haar derde Oscar op (na Gaslight en Anastacia), maar de voor een Oscar genomineerde Albert Finney domineert als de excentrieke, zelfingenomen Hercule Poirot die de luis in de pels blijkt tijdens een treinreis op de Oriënt Express wanneer Ratchett [Richard Widmark] dood wordt aangetroffen in zijn cabine. Balsam is de eigenaar van de spoorlijn die zich beseft dat alleen het geniale brein van Poirot dit mysterie kan ontrafelen. Vervolgens ondervraagt Poirot alle passagiers (waaronder Lauren Bacall, Anthony Perkins, John Gielgud, Sean Connery en Vanessa Redgrave) alvorens hij in zijn bekende uitgebreide, vurige slotpleidooi het mysterie oplost. Uitstekend geacteerd en intrigerend.

Kenneth Branagh kruipt op geslaagde wijze in de huid van Hercule Poirot, de door Agatha Christie gecreëerde Belgische meester-detective die na een spectaculaire ontmaskering van een misdadiger bij de Klaagmuur opdracht krijgt om zich zo snel mogelijk naar Londen te begeven. Via een vriend [Tom Bateman] weet hij een plaats te bemachtigen op de Oriënt Express, waar hij wordt aangeklampt door Edward Ratchett [Johnny Depp], die een dreigbrief heeft gekregen. Wanneer Edward die nacht door wordt aangetroffen in zijn cabine en de trein door een ontsporing vele uren vertraging oploopt, is het aan Hercule Poirot om de dader te ontmaskeren. Zijn onderzoek doet hem al snel vermoeden dat er een link is met een spectaculaire ontvoering (denk Charles Lindbergh] die bijna tien jaar geleden plaatsvond.

Branagh de regisseur slaagt er redelijk in de film visueel interessant te houden, ondanks de statische setting. De cast is er ééntje om je vingers bij af te likken, met Judi Dench, Derek Jacobi en Branagh zelf als grootheden van het Britse toneel, Johnny Depp, Keira Knightley en Olivia Colman als grote namen en Willem Dafoe en Michelle Pfeiffer als veteranen van de Amerikaanse cinema. Daarmee is de film zeker onderhoudend, maar aangezien Poirot vooral een denkende detective is, zijn er geen werkelijke memorabele momenten en is het uiteindelijk een iets betere variant op de vele Poirot-vehikels die Hollywood 35 tot 40 jaar geleden produceerde.

De toen 16-jarige prostituee Cyntoia Brown schoot op 6 augustus Johnny Allen dood in zijn huis. Vanwege de (ook voor Amerikaanse begrippen) strenge wetgeving in de staat Tennessee, werd ze veroordeeld tot levenslang met een minimum van 51 jaar wegens moord met voorbedachten rade. Deze documentaire volgt de lange juridische strijd van Browns advocaten om clementie af te dwingen vanwege haar voorgeschiedenis, haar geestelijke gezondheid ten tijde van het incident en haar persoonlijke groei sinds haar veroordeling. Degelijke truecrimedocumentaire met een hoopvol einde onderscheidt zich ook doordat het haast volledig gebruikmaakt van oorspronkelijk beeldmateriaal in plaats van nieuwsbeelden. Dat geeft dit een intimiteit die ontbreekt bij veel soortgelijke documentaires.

Hitchcock beschouwde Herbert Marshall als "de eerste echte Hitchcockacteur" en Marshall is dan ook voortreffelijk in deze whodunit. Hij speelt Sir John, een jurylid bij een moordzaak die als laatste gelooft in de onschuld van Diana Baring [Norah Baring] maar die niet opgewassen is tegen de argument van de negen andere juryleden. Kort nadat Diana ter door wordt veroordeeld raakt hij toch overtuigd van haar onschuld en gaat hij op eigen houtje op onderzoek uit, in de wetenschap dat de Diana's executie nadert. Let op de sleutelrol voor de vrouwelijke juryleden in het juryberaad en bewonder de introductie van de filmvariant op de 'stream-of-consciousness' monoloog wanneer Sir John tijdens het scheren luistert naar een suite uit Tristan & Isolde. Er is een opvallende, uiterst gewaagde bijrol voor een travestiet, gespeeld door Esme Percy en de finale is uiterst memorabel.

Gemaakt met goedkeuring en hulp van Robert Maltby en de nabestaanden van Sophie Lancaster maakte de BBC dit indrukwekkende drama over twee jongeren die in 2007 in coma raakten nadat ze door een groep jongens zwaar waren mishandeld. Michel Gorman [Reiss Jarvis], één van de ooggetuigen, is te geschokt om in te grijpen, maar is de enige die een ambulance belt. Hij is dan ook het belangrijkste aanknopingspunt voor de detective Steph Farley [Chanel Cresswell] in de zoektocht naar de daders. Het probleem is dat Michel de daders kent en vreest voor zijn leven als hij ze aangeeft bij de politie.

Sfeervol gefilmd en sterk geacteerd drama toont niet alleen de gevolgen van een hate-crime voor de slachtoffers en de familie, maar ook de problemen die de politie ondervindt bij het opsporen van de daders, ook als er flink wat ooggetuigen zijn. Integer gemaakt, realistische reconstructie van deze beruchte zaak is actueler dan ooit en zeer de moeite waard.

experts die het museum bezoeken. Op een dag krijgt hij contact met Anne [Mary Margaret O’Hara], een bezoeker die zoekt naar een luisterend oor. Tussen de twee bestaat een bijzondere vriendschap en dat is het eigenlijk wel zo’n beetje. Wie zoekt naar een goed verhaal is hier aan het verkeerde adres. Cohan lijkt meer geïnteresseerd in een serie lezingen over het werk van Pieter Bruegel. Ik moet toegeven dat mijn interesse voor het werk van Bruegel zeker is aangewakkerd, maar deze film is geen alternatief voor een persoonlijk bezoek aan een expositie. Eigenzinnig, maar vooral onsamenhangend.

90-plusser John Williams is nog steeds volop actief als componist en zo nu en dan als dirigent. Bouzereau opent deze biografische documentaire met een serie lovende soundbites die erop wijzen dat we geen kritische noten hoeven te verwachten. Het scheelt dat John(ny) Williams al een indrukwekkende carrière had opgebouwd voor hij in 1974 zijn succesvolle samenwerking startte met Steven Spielberg en dat hij daar op innemende wijze over weet te vertellen. Jammer genoeg trapt Bouzereau vooral op en deuren in door zich te richten op de populaire scores en dat betekent dat er voor de kenners van filmmuziek weinig nieuws onder de zon is. Persoonlijk vind ik het jammer dat Alfred Hitchcocks Family Plot niet aan bod komt, maar het besluit om Coldplay frontman Chris Martin aan het woord te laten is werkelijk onvergeeflijk!

In zijn laatste levensjaar liet Jimi Hendrix zich overhalen om met zijn band ‘The Jimi Hendrix Experience’ te verschijnen in de bizarre hippiefilm Rainbow Bridge. Bandleden, acteurs en regisseur Chuck Wein vertellen over totstandkoming van deze krankzinnige onderneming en de waanzinnige omstandigheden waaronder Jimi Hendrix optrad aan de voet van een vulkaan op Maui. Onderhoudend, maar verwacht geen grootse onthullingen over Hendrix.

Sinds de dood van hun ouders worden vijf meisjes opgevoed door hun oma [Nihal G. Koldas] en hun strenge, conservatieve oom [Ayberk Pekcan]. Wanneer die ontdekt dat de meisjes contact hebben met jongens besluit hij een poging doen de meisjes te temmen door ze uit te huwelijken. Maar zo gemakkelijk gaat dat niet. Verteld vanuit het perspectief van Nur [Doga Zeynep Doguslu], de jongste van de meiden, en het samenspel van de meiden is van zeer hoog niveau. Vol rake en vermakelijke momenten, waaronder het bezoek aan de voetbalwedstrijd tussen Trabzonspor en Galatasaray waar alleen vrouwen aanwezig mogen zijn.

Schoenaerts schittert opnieuw als Roman, een getormenteerde, zwijgzame gevangene die zich vervreemdt van zijn zwangere dochter [Gideon Adlon]. Myles [Bruce Dern] leidt een speciaal programma waarin gevangenen training om wilde mustangs te temmen. Wanneer Roman interesse toont voor één van de paarden besluit Myles hem onder strenge voorwaarden een kans te geven iets van zijn zelfrespect te hervinden door een band op te bouwen met het ongetemde paard. Daarbij krijgt hij hulp van Henry [Jason Mitchell] die hem het klappen van de zweep leert.

Gebaseerd op de ervaringen van verschillende veroordeelden die deelnamen aan een soortgelijk programma dat de kans op recidive enorm verkleint. De Clermont-Tonnerre, die tevens meewerkte aan het script, maakt de weg naar wederzijdse verlossing bepaald niet eenvoudig en paardenliefhebbers moeten zich voorbereiden op een zeer ongemakkelijk, indringend moment. Maar zowel Schoenaerts als zijn paard maken de geleidelijk veranderende verstandhouding, en het effect dat het op man en paard heeft, geloofwaardig. Een fraaie karakterstudie met één van de beste Europese acteurs van zijn generatie in topvorm.

De geschiedenis van ‘The Birthday Party’, een Australische punkgroep die zich zowel in de studio als op het podium liet leiden door instinct en de emotie van het moment, veelal ingegeven door een combinatie van geestverruimende middelen. De optredens waren berucht vanwege de agressie en de onvoorspelbaarheid, maar tot hun eigen verbazing groeide de band uit tot een sensatie in het postpunktijdperk. Bassist Tracy Pew overleed al in 1986, de overige bandleden doen hun verhaal aan de hand van archiefbeelden in een documentaire die geïnspireerd is door Julien Temples The Filth And The Fury. Bevat veel onnodige lange fragmenten van liveoptredens waarin je tevergeefs wacht op een bijzonder moment. Aangezien de muziek van ‘The Birthday Party’ zeker niet voor iedereen toegankelijk is, zullen alleen de verstokte fans van deze band en van het later door Nick Cave en Mick Harvey opgerichte ‘Nick Cave & The Bad Seeds’ hier warm voor lopen.

Dankzij IVF gaat de kinderwens van Julia [Marie Leuenberger] en Georg [Hans Löw] eindelijk in vervulling. Direct na de bevalling wordt hun kind zonder toelichting naar een andere ruimte gebracht. Een dag later keert de baby terug, maar met minder haar en hij is een stuk kleiner dan echo’s lieten zien. Dat Julia haar grote twijfels in eerste instantie afschuift op haar emotionele staat, valt te verklaren. Georg had natuurlijk beter moeten weten, maar zelfs het buitengewoon ongepaste gedrag van Dr. Vilfort [Claes Bang] en verloskundige Gerlinde [Julia Franz Richter] doet bij hem geen alarmbellen rinkelen! Moder heeft Rosemary’s Baby goed bestudeerd en doet wat ze kan om een beklemmende sfeer neer te zetten. Ook Leuenberg levert prima werk af als de verwarde moeder, maar het scenario is volstrekt ongeloofwaardig en vooral de ontknoping is bespottelijk.

Na een carrière van 30 jaar als operazangers ontdekte Maartje de Lint dat ze met haar muziek mensen in een vroeg stadium van Alzheimer kan laten opleven. Een gesprek met een aan Alzheimer lijdende moeder en haar dochter deed Maartje besluiten om zich te storten op het zingen voor mensen in een vroege fase van Alzheimer en hun mantelzorgers en zo haar ‘muziekmedicijn’ met hen te delen. Deze documentaire registreert de kortetermijneffecten tijdens die bijeenkomsten, maar ook wat het op de langere termijn betekent voor de zieke en hun directe familie. De waarde van muziek voor mensen met Alzheimer staat buiten kijf, maar wanneer die boodschap erin is gehamerd, heeft Van der Linden weinig meer toe te voegen.

De alcoholistische drugsagent Jake Rosser [Aaron Eckhart] dreigt terug te vallen in zijn verslaving nadat zijn drugshond om het leven komt. In plaats daarvan bijt is zich vast in de zaak met behulp van een andere drugshond met een schimmig verleden. Eckhart maakt een verwarde indruk, maar dat is vast meer te danken aan de rammelende dialogen dan aan zijn inlevingsvermogen. Jammer dat zo’n capabele acteur zich moet verlagen tot dit soort B-films.

De honden verdwijnen naar de spreekwoordelijke achterbank in dit vervolg op Muzzle, waarin Jake Rosser [Aaron Eckhart] het op moet nemen tegen criminelen die zijn echtgenote [Tanya Van Graan] en zijn zoon [Dean Goldblum] hebben ontvoerd. Ondertussen krijgt hij het ook aan de stok met corrupte collega’s. Iets meer diepgang en iets meer tempo dan in Muzzle, maar dit ontstijgt nooit het niveau van een B-film zoals je die dagelijks op RTL7 kunt aanschouwen.

Wie gefascineerd is door de legende van het huis in Amityville dat centraal stond in een enorme serie horrorfilms (beginnend met The Amityville Horror (1979), mag deze documentaire niet missen. Daniel Lutz was één van de bewoners van het huis ten tijde van de (vermeende) bovennatuurlijke verschijningen en liet zich filmen tijdens een aantal sessies met een psycholoog en laat zich bovendien interviewen door Eric Walter. Lutz is duidelijk een getraumatiseerde man, maar hij is vooral een vat vol tegenstellingen. Eén en ander wordt in context geplaatst door specialisten en journalisten die 35 jaar eerder verslag deden van het verhaal van de familie Lutz. De specialisten komen met een verklaring voor alles, maar Walter weerhoudt zich ervan die theorie kritisch te bevragen. Daniels broer en zus besloten niet mee te werken aan deze film. Maar ook daar kun je moeilijk harde conclusies aan verbinden. Fascinerend is dit zeker.

Zeer geslaagde verfilming van het gelijknamige boek van Grady Hendrix speelt zich af in 1988. Beste vriendinnen Abby [Elsie Fisher] en Gretchen [Amiah Miller] gaan met Glee [Cathy Ang] en Margaret [Rachel Ogechi Kanu] naar een vakantiehuisje aan het meer van Margarets ouders, nabij een huisje waar naar verluidt ooit een meisje een satanisch ritueel onderging. Na een experiment met drugs is Gretchen niet langer dezelfde en Abby slaagt er niet in om tot haar beste vriendin door te dringen. Maar gelukkig zijn dat de Lemon Brothers! Thomas slalomt perfect tussen komedie en horror en haalt ook relevantie tienerzaken erbij in deze (dus) onderhoudende, vaak bijzonder grappig, maar laat ons nooit vergeten dat we in essentie met een horrorverhaal te maken hebben. Eén ding is zeker: “This is not gonna be your run-of-the-mill puke and rebuke.” Fisher, Miller en Lowell zijn uitstekend in de hoofdrollen.

My Big Fat Greek Wedding (2002) onderscheidde zich door het centraal stellen van de Grieks-Amerikaanse cultuur en maakte de weg vrij voor andere films over families met een immigratieachtergrond. Anno 2016 is er niets origineels meer aan het basisgegeven en Vardalos beperkt zich tot een herhaling van zetten. Een enthousiaste cast probeert er het beste van te maken. Toula [Nia Vardalos] en Ian [John Corbett] maken zich op voor het afstudeergala van tienerdochter April [Elena Kampouris]. Die moet nog besluiten waar ze gaat studeren en zoekt naar een geschikte date. Onvermijdelijk bemoeit de hele Griekse tak van de familie zich met de gang van zaken. Toula’s ouders Gus [Michael Constantine] en Marie [Lainie Kazan] ontdekken dat ze door een vormfout nooit getrouwd zijn en dus mag iedereen zich opmaken voor een huwelijksfeest. Niets nieuws onder de zon in deze zinloze herhaling van zetten. Kreeg in 2023 nog een vervolg.

Twee van de belangrijkste gezichten van de Australische cinema maakten hun doorbraak in dit drama gebaseerd op het gelijknamige boek van Miles Franklin uit 1901. Judy Davis is fenomenaal in haar filmdebuut en speelt de rol van Sybylla Franklin, een halsstarrige en (naar eigen zeggen) onbegeerlijke jonge vrouw die, ondanks de druk van haar familie, vastbesloten is om zelf te bepalen of, en zo ja met wie ze trouwt. Haar tante Helen [Wendy Hughes], die zelf trouwde uit liefde maar in de steek is gelaten door man en de schande met haar meedraagt, adviseert Sybylla om te trouwen met Frank Hawdon [Robert Grubb], een welgestelde, maar saaie jongeman. Maar dan ontmoet Sybylla Harry Beecham [Sam Neill], een knappe, charmante man die onder de indruk is van Sybylla's energie en levenslust. Maar ook hij moet van goeden huize komen om het hart van Sybylla te winnen.

Het is duidelijk te zien waarom Davis (die twee BAFTA's won voor haar werk) en Neill zich ontwikkelden tot de bekendste Australische karakteracteurs van hun generatie. Hun onderlinge chemie is één van de belangrijkste redenen om deze uiterst vermakelijke film te gaan zien. Een andere reden is het prachtige locatiewerk en de aandacht voor historisch detail.

Poitras volgt de aanloop naar de eerste democratische verkiezingen in Irak na de invasie door de VS en de val van Saddam Hussein. Centraal staat Dr. Riyadh, een Soenni die zich namens de Iraakse Islamitische Partij verkiesbaar stelt. Maar de scepsis over de rol van de VS bij de verkiezingen (“Wat als de VS niet blij is met de uitslag?”) zorgt voor grote verdeeldheid onder de Soenni’s waardoor de partij overweegt de verkiezingen te boycotten. Poitras schetst niet alleen beeld van de onzekerheid en angst waaronder Riyadh en zijn familie leven, maar is ook aanwezig bij briefing van Amerikaanse militairen en volgt ze op patrouille. De prachtige muziek en stemmige zang van Kazem Al Saher verdient eveneens lof. De eerste in een serie van drie controversiële documentaires waarin Poitras de gevolgen van de Amerikaanse reactie op 9/11 toont. Gevolgd door The Oath en CitizenFour.

Richard Burton kreeg de eerste van 7 (!) Oscarnominaties voor zijn Hollywooddebuut, gebaseerd op het gelijknamige boek van Daphne Du Maurier. Hij speelt de rol van Philip, die als weeskind werd opgevoed door Ambrose Ashley [John Sutton], een rijke man zonder kinderen. Wanneer Ambrose ziek wordt vertrekt hij op advies van zijn dokter naar Italië om daar te herstellen. In brieven laat hij Philip weten dat hij Rachel [Olivia de Havilland] heeft ontmoet en later blijkt hij zelfs met haar te zijn getrouwd. Daarna gaat het snel bergafwaarts met Ambroses gezondheid en hij komt te overlijden. Rachel reist af naar Cornwall om met Philip te rouwen, maar Philip twijfelt ten zeerste aan haar oprechtheid. Zou ze Ambrose hebben vergiftigd om aanspraak te kunnen maken op diens rijkdom?

Melodrama pur sang met een goed gecast De Havilland in de titelrol. De combinatie van haar vriendelijke gezicht, haar twijfelachtige handelingen en een innige vriendschap met de aalgladde Guido Ranaldi [George Dolenz], doen je als kijker met Burton steeds twijfelen aan haar intenties. Het is een boeiend mysterie en de verzorgde sets, alsmede de romantische score van Franz Waxman, maken dit tot een must voor liefhebbers van ouderwets Hollywood-melodrama.

Phillip [Sam Claflin] blijft achter bij zijn voogd Kendall [Iain Glen] wanneer zijn neef en vaderfiguur Ambrose [Deano Bugatti Mitchison] naar Venetië vertrekt om te herstellen van een ernstige ziekte. In zijn brieven aan Phillip beschrijft Ambrose de romance met zijn nicht Rachel [Rachel Weisz] die resulteert in een huwelijk. Niet lang daarna staan de brieven vol beschuldigen aan Rachels adres, dus wanneer Ambrose overlijdt, is Phillip ervan overtuigd dat Rachel daarvoor verantwoordelijk is. Wanneer Phillip Rachel ontmoet, blijkt ze niet de vreselijke heks te zijn die hij zich had ingebeeld. Wanneer Rachel zich presenteert als slachtoffer van de situatie begint Phillip zich af te vragen wat zich werkelijk heeft afgespeeld. Een fraaie productie met een sterke cast en een intrigerend uitgangspunt dat in het begin doet denken aan Alfred Hitchcocks Suspicion, maar door een gebrek aan suspense onvoldoende overtuigt als mysterie.

Regie: Matt Riddlehoover

Vivian Liberto Distin was de eerste echtgenote van countryzanger Johnny Cash en de moeder van dochters Rosanne, Kathy, Cindy en Tara. In deze documentaire maken de vier dochters van de gelegenheid gebruik om het beeld van hun moeder bij te schaven. Dat komt deels door de verheerlijking van Johnny’s tweede huwelijk met June Carter en Junes onaangename gewoonte om Vivians dochters publiekelijk te benoemen als haar eigen dochters, maar ook door de onsympathieke manier waarop Vivian werd geportretteerd in de alom geprezen biografische film Walk the Line. Brieven uit de begintijd van de relatie tussen Vivian en Johnny maken duidelijk hoe oprecht hun liefde was, maar de dochters schetsen een beeld van hun familieleven dat afwijkt van de (geromantiseerde) versie die we tot nu toe kenden. Een versie die niet zozeer voorkomt uit Johnny Cash zelf, als wel uit de verheerlijking waaraan fans en geschiedschrijvers ten prooi vallen als het gaat om mensen met een uniek talent.

De chemie tussen Doris Day en Jack Carson (die in feite haar mentor was) betekende geld in het laatje voor Warner Bros en dus maakte de studio in korte tijd een flink aantal muzikale komedies waarin de twee sterren min of meer dezelfde rollen speelden. Carson speelt talentscout Doug Blake, die een vervanger zoekt voor de populaire zanger Gary Mitchell [Lee Bowman] die op het laatste moment besluit zijn radiocontract niet te verlengen. Day speelt de jonge, ambitieuze zangeres Martha Gibson die haar baantje bij een platenzaak gebruikt om Doug te overtuigen van haar talent. Doug ziet haar wel zitten - en niet uitsluitend vanwege haar zangkwaliteiten - en besluit haar een kans te geven, maar uiteraard vinden Doug en Martha de nodige obstakels op hun weg.

Eve Arden is (zoals altijd) goed als de bitch, rap van tong gesneden Vivian Martin, Adolphe Menjou voorziet de film van een extra vleugje klasse en S.Z. Sakall speelt (zoals altijd) de vriendelijke goedzak. Het verhaal is erg formulematig en hoewel Day uitstekend zingt, komen haar talenten bij de meeste liedje niet goed naar boven drijven. Veruit het beste liedje is "You Must Have Been A Beautiful Baby", bewerkt tot een prachtig slaapliedje en vol emotie gezongen zoals weinigen dat overtuigend kunnen. Mel Blanc heeft een cameo als Bugs Bunny, maar Day en Carson zien er nogal belachelijk uit in hun konijnenkostuum.

In februari 2005 werd de toen 59-jarige Dennis Rader ontmaskerd als ‘The BTK Killer’, een seriemoordenaar die in de jaren 70 en 80 verantwoordelijk was voor minstens 10 moorden in de omgeving van Wichita in Kansas. Hoewel hij zelfs brieven schreef naar de politie om te pochen over zijn daden, leidde hij een dubbelleven als een zorgzame, voorbeeldige echtgenoot en vader. Dochter Kerri vertelt haar kant van het verhaal (de rest van de familie doet er het zwijgen toe) op basis van haar autobiografische bestseller. Ze kan duidelijk beter schrijven dan vertellen. Het helpt niet dat Susan Peters, een televisiejournalist die zich jarenlang met de zaak bezighield, met veel theater probeert wat spanning toe te voegen aan deze routinematige, saaie terugblik op een fascinerend, macaber familiedrama.

Ilze Burzkovska Jacobsen vertelt haar levensverhaal (grotendeels) in de vorm van een animatiefilm. Ze wordt geborem in 1971 in Letland, wat toen het meest Westerse punt was van de Sovjet-Unie. Omdat haar vader een trouw partijlid is heeft ze een vrij onbezorgde jeugd. Wanneer vader onverwacht sterft ziet Ilze hoe haar moeder worstelt om de eindjes aan elkaar te knopen. Ilze hoopt de toekomst veilig te kunnen stellen door actief te worden in de Jeugdbeweging en zo een toekomst als succesvol journalist veilig te stellen. Maar in de loop van de jaren ’80 vinden er grote veranderingen plaats in de Sovjet-Unie. En in Letland. De titel verwijst naar de Russische heroïek tijdens de Tweede Wereldoorlog, die bepalend was voor de Russische identiteit, maar ook voor de Letse drang naar onafhankelijkheid. Een diep persoonlijke film die op treffende wijze inzicht geeft in de doctrine waarmee Ilzes generatie is opgegroeid.

Peter O'Toole speelt de populaire Hollywood-veteraan Alan Swann, die zijn reputatie en zijn carrière op het spel zet met zijn drankmisbruik en zijn roekeloze gedrag. Hij staat op het punt zijn TV-debuut te maken in een programma met komische sketches rondom King Kaiser [Joseph Bologna], maar wanneer Alan in beschonken toestand te laat komt voor de eerste bespreking moet scenarioschrijver Benjy Stone [Mark Linn-Baker, in Nederland vooral bekend uit de comedy-serie Perfect Strangers] voor hem in de bres springen. Swann krijgt nog één kans, maar dan moet Benjy hem constant bijstaan en ervoor zorgen dat Swann goed voorbereid, op tijd en nuchter zijn werk doet. Dat blijkt nog niet zo gemakkelijk.

O'Toole is uitstekend in de hoofdrol en regisseur Richard Benjamin geeft O'Toole de ruimte om de lachers op zijn hand te krijgen. De bijrollen zijn ook sterk geschreven en bezet, van de temperamentvolle King Kaiser en de kritische producer Herb Lee [Basil Hoffman] tot Benjy's moeder [Lainie Kazan] en stiefvader [Tony DiBenedetto]. Geen film die je constant over de vloer laat rollen van het lachen, maar toch erg vermakelijk. Bovendien geeft het een aardig beeld van de TV-wereld in de jaren '50.