Opinions

Shakespeares geliefde romantische komedie vol misleiding en misverstanden in een vermakelijke versie die is gefilmd in en rond het huis van de regisseur en houdt vast aan de oorspronkelijke tekst, ondanks dat het verhaal zich afspeelt in het heden. Hoewel de vertolkingen van Morgese en Amy Acker wat onevenwichtig zijn, Eerbiedig en eigenzinnig om zich te onderscheiden ten opzichte van meer grootschalige producties.

De legendarische status van Walter Mercado is zo groot dat zelfs Lin-Manuel Miranda zijn emoties nauwelijks kan bedwingen als hij oog in oog komt te staan met zijn inmiddels hoogbejaarde jeugdheld. Mercado was decennialang een kijkcijferkanon en hield generaties kijkers in de Spaanssprekende wereld in de greep met de horoscopen die hij met flair, flamboyance en vooral veel optimisme decennialang vermaakte en inspireerde. Mercado is nu een kluizenaar die samen met zijn trouwe assistent Willy Acosta in Puerto Rico woont, maar Costantini en Tabsch wisten hem over te halen openhartig te spreken over zijn carrière en zijn werk. Zij spreken en volgen hem in de aanloop naar een retrospectief ter ere van het 60-jarig jubileum van Mercado’s televisiedebuut. Een onderhoudende, regelmatig vermakelijke documentaire met een bitterzoete afsluiting, maar de makers gaan er nadrukkelijk van uit dat de kijker bekend is met het fenomeen Walter Mercado. Voor niet-ingewijden (zoals ik) blijft het daarom enigszins een raadsel waarom deze man zo legendarisch is.

Beste vrienden Ellis [Tye Sheridan] en Neckbone [Jacob Lofland] ontdekken dat een boothut bewoond wordt door Mud [Matthew McConaughey], een man die naar eigen zeggen op de vlucht is voor een crime passionel. Omdat Neckbone wordt opgevoed door zijn oom [Michael Shannon] en Ellis’ vader [Ray McKinnon] zichzelf beschouwt als een mislukkeling, groeit de charismatische Mud uit tot een vaderfiguur. De jongens helpen Mud aan proviand en materiaal en leren pijnlijke levenslessen over henzelf, over ouderschap en over de liefde. Het plot doet wat kunstmatig aan, maar uitstekend locatiewerk, een sterke ondersteunende cast (waaronder ook Reese Witherspoon) en het indrukwekkende spel van de 15-jarige Sheridan (voor wie dit de doorbraak betekende) doen je dat vergeten.

De blanke Jamie McAllan [Garrett Hedlund] en de zwarte Ronsel Jackson [Jason Mitchell] hebben afzonderlijk gediend in het Amerikaanse leger tijdens WOII en proberen nu de draad op te pakken in de boerengemeenschap in Mississippi waar ze vandaag komen en waar racisme nog altijd de orde van de dag is. Maar Ronsel laat zich niet opnieuw koeieneren, ook niet door Jamies door en door racistische familie onder leiding van Pappy [Jonathan Banks]. Bovendien raakt Jamie verscheurt tussen zijn familiewaarden en het respect dat hij heeft voor een man die, net als hij, bereid was om zijn leven te geven voor het vaderland. Mitchell en Hedlund zijn goed, maar Rees gaat te nadrukkelijk voor vaak onaangenaam melodrama waardoor dit als kritiek op de behandeling van zwarte oorlogsveteranen na WOII onvoldoende overtuigt.

Door een overstroming is leeuwenwelpje Mufasa [Braelyn Rankins] gescheiden van zijn ouders. Mufasa stuit op een troep leeuwen waar Eshe [Thandiwe Newton] zich over Mufasa ontfermt en waar hij bevriend raakt met Taka [Theo Somolu], de beoogde troonopvolger. Jaren later wordt de zoektocht naar een mythologisch paradijs verstoord door de komst van een agressieve troep leeuwen onder leiding van Kiros [Mads Mikkelsen]. Een vergaarbak van mythologische clichés met matige liedjes (dieptepunt is ‘Bye Bye’, een warming-up voor een slachtpartij) en een voorspelbaar romantisch zijplot. Realisme gaat ten kost van persoonlijkheid en het is misschien handig om kinderen uit te leggen dat leeuwen geen schattige beestjes zijn die graag knuffelen en geknuffeld worden. Een bedenkelijke prequel op The Lion King.

Reconstructie van de zittingen van het hooggerechtshof nadat Muhammad Ali zijn veroordeling, wegens dienstplichtweigering, voor hoger beroep bij hen heeft aangekaart. Stephen Frears maakt wijselijk gebruik van archiefbeelden om Muhammad Ali's situatie en mening te schetsen. Christopher Plummer en Frank Langhella zijn de (acteer)zwaargewichten in de cast waarin ook Ed Begley Jr overtuigt als de man die het Ali-dossier tot in den treure wil bestuderen en daardoor moeilijk tot een beslissing kan komen. Maar aangezien de uitspraak van de historische zaak bij de meeste kijkers bekend zal zijn, is dit ondanks het degelijke acteerwerk dramatisch gezien niet zo interessant.

Jonathan [Tijmen Govaerts] keert terug bij zijn moeder [Ina Geerts] na het uitzitten van een gevangenisstraf en krijgt als advies mee dat hij ‘zijn oefeningen’ moet blijven doen. Hij doet zijn uiterste best doet om ieder contact met zijn 9-jarige buurmeisje Elke [Julia Brown] te vermijden en steekt veel tijd in de zorg voor een muidhond, een karperachtige vis die hij zelf heeft gevangen. Elkes moeder [Greet Verstraete] laat haar overdag veel thuis en omdat er verder niemand in de buurt is zoekt ze het contact met Jonathan zelf op. Beiden lijken behoefte te hebben aan dot contact, maar voor Jonathan is er een grote belemmering. Briljant geregisseerde psychologisch drama waarin Toye de camera gebruikt om duidelijk te maken wat Jonathan niet kan of durft te zeggen. Brown is onvergetelijk als de ietwat opdringerige, naar menselijk contact hunkerende Elke in een film dat een controversieel en complex onderwerp op een eerlijke, respectvolle manier behandelt en bol staat van de onderhuidse spanning.

Meer karakterstudie dan verhaal, deze vaak magisch-realistische meditatie over identiteit en seksualiteit over een transseksueel die niet alleen de dood van haar minnaar moet verwerken, maar ook te kampen heeft met de vijandige houding van diens gezin en verdere familie. Daniele Vega is niet expressief genoeg om de innerlijke beroeringen over te brengen, waardoor de film dramatisch gezien wat vlak is. Er is echter wel een aantal fascinerende momenten, waarvan een wandeling tijdens een storms en een droomachtige sequentie in een nachtclub de hoogtepunten zijn. Intrigerend, maar ook een tikje frustrerend.

Anno 2005 heeft Earl Stone [Clint Eastwood] zijn leven gewijd aan zijn grootste passie: bloemen kweken. Met zijn Daglelies sleept hij regelmatig prijzen binnen op conventies en binnen dat circuit voelt hij zich thuis en wordt hij gewaardeerd en gerespecteerd. Maar hij heeft door de jaren heen zo vaak belangrijke familiemomenten gemist dat zijn dochter [Alison Eastwood] hem niet meer wil spreken. Wanneer de opkomst van Internet de inmiddels 90-jarige Earl dwingt zijn bloemenkwekerij te sluiten, begint het pas tot hem door te dringen dat hij te weinig heeft gedaan voor zijn familie. Maar nu kan hij zijn belofte om een financiële bijdrage te leveren aan het huwelijk van zijn kleindochter Ginny [Taissa Farmiga] niet nakomen. Dan wordt hij benaderd door een kennis van Ginny die Earl de gegevens geeft van mensen die bereid zijn een flink bedrag neer te tellen voor "het vervoeren van producten". Dat klinkt Earl als muziek in de oren en hij gaat in op het aanbod, zonder zich volledig te beseffen waar hij mee bezig is. Maar met het geld dat hij ermee verdient kan hij zowel zijn familie als zijn beste vrienden helpen, dus gaat hij ermee door. Ondertussen is DEA-agent Colin Bates [Bradley Cooper] druk bezig met een operatie die moet resulteren in het oprollen van een drugkartel.

Clint Eastwood baseerde zich op een artikel dat in 2014 verscheen in de NY Times over de 90-jarige Sam Dolnick, die zo'n 10 jaar lang ongemerkt pakketjes vervoerde voor het Sinaloa-kartel. Eastwood geeft een zeldzaam ontspannen vertolking en weet je keer op keer te verrassen met Earls reacties op uitéénlopende situaties... en die reacties zijn niet altijd even sympathiek! Opvallend (en bijzonder verfrissend) is ook het feit dat Eastwood weigert het stereotype beeld van kartelleden te bevestigen. Sterker nog: de mensen met wie hij aanvankelijk werkt zien er dreigend uit en je moet geen ruzie met ze krijgen, maar Earls contact met deze mensen verloopt vriendelijk en wordt later zelfs vriendschappelijk.

Er zijn nog veel meer verrassende momenten, waaronder de reacties van Earls "begeleiders" wanneer ze, door middel van een verborgen microfoon, horen welke muziek Earl onderweg draait. Andy Garcia is goed gecast als de drugsbaas die Earl met open armen (en een aantal aangename extra's) ontvangt en Dianne Wiest maakt indruk als Earls ex-vrouw. Dat alles maakt The Mule tot een waardige afsluiter van Eastwoods indrukwekkende carrière, maar ik zou zou toch willen zeggen: Doorgaan! Vooral doorgaan!

Van alle filmregisseurs die op dit moment nog rondlopen op deze wereld, is David Lynch wat mij betreft de meest begaafde, de meest interessante, de beste. Voor filmliefhebbers is het jammer dat hij zichzelf altijd heeft beschouwd als een beeldend kunstenaar en dat hij na Mulholland Drive nog maar één film heeft gemaakt, het nog wazigere Inland Empire en dat is alweer meer dan 10 jaar geleden. Lynch heeft sindsdien bepaald niet stil gezeten en gebruikt andere kunstvormen, waarmee hij altijd op zoek is naar nieuwe manieren om een bepaald gevoel, een geestelijke toestand te verbeelden. Het is de moeite waard om zijn kunstwerken zelf eens te bekijken, al is het maar om te zien hoe veelzijdig hij is. Maar Lynch komt binnenkort wel met een sequel op de cultserie [en veruit mijn favoriete TV-serie aller tijden] Twin Peaks, al is het voor mij nog wel de vraag in hoeverre hij ook de regie van die serie op zich zal nemen. Mulholland Drive is voor mij het hoogtepunt uit zijn werk en ik kan me de eerste keer dat ik deze film zag nog goed herinneren. Het was in de Metropolis in Merksem – tegenwoordig Kinepolis Antwerpen geheten – en mijn verwachtingen waren zeer hooggespannen: ik had Twin Peaks net herontdekt en was ook zeer onder de indruk van zijn vorige film Lost Highway [1997]. Mulholland Drive overtrof al mijn verwachtingen en het is de enige keer dat ik aan het einde van de voorstelling even moest blijven zetten en hardop tegen mezelf heb gezegd: “Wauw!”. Om vervolgens met een brede grijns de bioscoop te verlaten, mogelijk omdat ik toen al wist dat ik in ieder geval de komende 16 jaar nooit meer zo’n bioscoopervaring zou hebben.

Mocht je je aan deze film wagen, dan helpt het als je weet dat Lynch vooral interesse heeft in het oproepen van emoties en dat hij daarom volop experimenteert met beeld , geluid en met de vertelstructuur. Lynch toont hier ook zijn fascinatie voor de droomwereld en laat je als kijker steeds in het ongewisse als het gaat om de vraag of hij nu de werkelijkheid toont, of dat we in een droomsequentie is. Voor Lynch is film per definitie een droom, dus hoewel Mulholland Drive zich in een realistische setting afspeelt, zit de film vol scènes waarin hij die setting op onnavolgbare wijze manipuleert. Er is een aantal losstaande verhaallijnen, die tegen het einde min of meer bij elkaar komen. Maar denk niet dat je op het einde antwoord krijgt op de vele vragen die Lynch opwerpt. Dit is, net als bijvoorbeeld 2001: A Space Oddysey [32] een film waarover je eindeloos kunt discussiëren en die je geest prikkelt.

De film begint nog redelijke conventioneel: ’s avonds laat zit een jonge vrouw [Laura Harring] achterin een dure auto. De auto stopt plotseling, ze merkt op dat ze hier helemaal niet moet zijn, de chauffeur trekt zijn pistool om haar te liquideren, maar dan rijdt een auto met feestende, beschonken jongeren frontaal op hun in. De vrouw heeft het ongeluk overleefd, maar licht gewond aan haar hoofd. Duidelijk in shock strompelt ze door de struiken en zwerft over Sunset Blvd, waar ze uiteindelijk achter wat bosjes gaat liggen en in slaap valt. Dan volgt een scène in een restaurant waar een man een goede vriend vertelt over een nachtmerrie die hij heeft gehad over dit restaurant waarin hij een afschuwelijke ontmoeting heeft die hij maar niet uit zijn hoofd kan zetten. De twee vrienden besluiten de droom na te spelen in de hoop zo te bewijzen dat de werkelijkheid niet hetzelfde is als de nachtmerrie. Vervolgens maken we kennis met Betty [Naomi Watts], een stralende, ambitieuze, jonge actrice die in Los Angeles hoopt op een succesvolle carrière. Eénmaal aangekomen in het appartement van haar tante vindt ze daar de verwarde jonge vrouw, die zich niets meer kan herinneren en zich Rita laat noemen. Betty besluit ‘Rita’ te helpen. Een sleutelrol is er ook nog voor Justin Theroux als regisseur Adam, die te maken heeft met de uiterst veeleisende producers Luigi [Angelo Badalementi] en Vincenzo Castigliano [Dan Hedaya], die grote druk op hem uitoefenen om een door hun vooraf gekozen actrice te casten in de hoofdrol. De espresso-scène is één van de talloze hoogtepunten uit deze onnavolgbare film, waarin een keur aan kleurrijke karakters je blijven verbijsteren. Zo is daar ‘The Cowboy’ en een man met een klein hoofd en een veel te groot lichaam die in een enorme kamer achter glas op een stoel zit en regelmatig mysterieuze telefonische instructies geeft. Wie Twin Peaks heeft gezien herkent meteen het gezicht van Michael J. Anderson, de “Little Man From Another Place” en weet dat dit niet zijn lichaam is. En dan is er ook nog de ‘blue-haired lady’ die maar één woord zegt en één van de toeschouwers is in wat mogelijk de meest indrukwekkende scène uit de film is: de theatervoorstelling, geïntroduceerd door een flamboyante magiër [Richard Green] en uitmondend in een kippenvelbezorgende Spaanstalige vertolking van Roy Orbisons klassieker “Cryin’”. En zo kan ik nog wel doorgaan, maar laat ik mijn pleidooi eindigen door te zeggen dat dit een film is waarin je vooral tegen het einde van de ene in de andere verbazing valt en die je uiteindelijk met een wauw-gevoel achterlaat. Geen enkele andere film uit de 21e eeuw kan hier aan tippen!

Een Kerstfilm, maar dan anders. Lena [Olga Fedori] is een schoonmaakster op een vliegveld waar ze bevriend raakt met Birdie [Ainsley Howard], die haar uitnodigt voor een bezoek aan haar ouderlijk huis. Maar diens familie vertoont meer overeenkomsten met huize Leatherface dan met The Brady Bunch. En voor Lena het weet moet ze meedoen aan de afschuwelijke spelletjes van moederlief [Dido Miles]. Ze kan dan alleen maar hopen dat de vader des huizes [Perry Benson] zich niet aan haar vergrijpt.
Laurence R. Harvey uit Human Centipede II: Full Sequence is voor mij nog altijd de meest afzichtelijke horrorschurk aller tijden, maar Perry Benson behoort zeker op het erepodium thuis. In één van zijn eerste scènes komt hij klaar in een vagina dat van een lichaam is afgesneden! En dan ben je al getuige geweest van moeders perverse prikpraktijken... Deze horrorfilm doet je ongetwijfeld gruwelen, maar het is eveneens te beschouwen als een inktzwarte komedie die duidelijk maakt wat de afschuwelijke gevolgen kunnen zijn van een verwrongen beeld van wat het is om een gezien te zijn. Een probleem dat zeker zijn onuitwisbare sporen nalaat, en niet alleen in de Britse maatschappij. Met zijn dramatische gebruik van close-ups maakt regisseur/scenarist van deze lugubere horrorfilm een onvergetelijke ervaring die zeker niet geschikt is voor mensen met een zwakke maag. Maar zo hoort het ook in een horrorfilm, nietwaar?

Gevoelige kijkers mogen de zakdoeken in aanslag houden voor dit drama over een gezin dat moet verwerken dat moeder Kate [Emilia Fox] haar strijd tegen kanker niet zal winnen. Prima spel van Fox en van Rafe Spall als echtgenoot Singe voorkomt dat dit zinkt in een drijfzand van goedkoop sentiment, ook al voldoet het scenario netjes aan de stroperige verwachtingen van dit uitgekauwde genre. De titel verwijst naar een lijst van adviezen die moeder in een video deelt met haar gezin. Niet onaardig, maar ook niet memorabel.

Een opportunistische archeoloog [Hugh Bonneville] vindt de ingang tot de wereld van Mummies, net op het moment dat Prinses Nefer [Elean Tomlinson] via een ritueel haar toekomstige partner krijgt aangewezen. De keuze valt op Thut [Joe Thomas], een voormalige wagenracer. Nefer vindt dat ze helemaal geen man nodig heeft en zij en Thut kunnen elkaar door een recente aanvaring niet uitstaan. Moet ik nog meer vertellen? Misschien dat de archeoloog hulp krijgt van een stuntelende tweeling? Laten we het erop houden dat we te maken hebben met een oubollige animatiefilms dat leunt om clichés die de grotere animatiestudio’s (gelukkig) grotendeels terzijde hebben geschoven. De soundtrack bestaat uit luchtige, aangename dancemuziek met prima werk van Karina Pasian als de zangstem van Nefer. Daar kunnen andere animatiestudio’s nog een voorbeeld aan nemen.

Ahmanet [Sofia Boutella], dochter en enig kind van een farao, ziet haar kans op de macht in rook opgaan wanneer haar broertje wordt geboren. Ze vermoordt ze eigenhandig en sluit een pact met Seth, de God van de Dood, maar voor ze het bijbehorende ritueel kan afronden wordt ze tegengehouden en levend gemummificeerd en begraven in een bad van kwik op een plek ver van Egypte, te weten het huidige Irak. Ex-soldaten en jagers op historische relikwieën Nick [Tom Cruise] en Chris [Jake Johnson] zijn op het juiste moment op de juiste plaats wanneer een bombardement ervoor zorgt dat de tombe van Ahmanet bloot wordt gelegd. De roekeloze Nick zorgt ervoor dat Ahmanet weet te ontsnappen en ze gaat op zoek naar een diamant die om vage redenen in de 12e eeuw begraven is met een kruisvaarder, wiens graf heel toevallig vrijwel tegelijkertijd is ontdekt tijdens bouwwerkzaamheden in Londen. Nick blijkt de uitverkorene te zijn met wie Ahmanet haar pact met de duivel wil verzilveren, maar ook wetenschappers Jenny Halsey [Annabelle Wallis] en Dr Henry Jekyll (!) [Russell Crowe] blijken nog een sta-in-de-weg te zijn.

Pure onzin natuurlijk en dat zou de doodsteek voor de film zijn geweest als Tom Cruise zijn rol volledig serieus had genomen. Tot mijn verbijstering blijkt hij toch over enig komisch talent te beschikken en dat maakt een wereld van verschil. Zijn karakter is niet bovenmenselijk sterk, al heeft hij wel een militaire opleiding gehad, en toont op verschillende momenten over menselijke zwakheden te beschikken. Het idee om elementen uit Dr Jekyll en Mr Hyde hierin te verwerken is interessant, maar Crowes transformatie naar Mr Hyde is weinig overtuigend. "The Mummy" heeft dus zeker zijn gebreken, maar door de redelijk luchtige toon en een aantal zeer behoorlijke actiescènes is dit een acceptabele popcornfilm geworden.

Vier acteurs (Anne Krigsvoll speelt de hoogbejaarde versie) kruipen in de huid van de Noorse kunstenaar Edvard Munch, vooral (maar niet uitsluitend) bekend van het iconische schilderij ‘The Scream’. De acteurs lijken nauwelijks op elkaar en een episode speelt zich af in het heden terwijl Munch in 1943 overleed. De verwarring die daardoor ontstaat, zal ongetwijfeld enig doel hebben gehad, maar het scenario bestaat voornamelijk uit filosofische discussies over de waarde van kunst en andere tegeltjeswijsheden. Dat er in totaal vijf mensen nodig waren om het scenario in elkaar te timmeren, verklaart voor een belangrijk deel waarom dit een rommeltje is geworden waarbij hooguit li

De balans in de wereld is voor een groot deel in de handen van twee bewakers die respectievelijk de zon en de maan in het oog houden. Nu is het tijd voor een nieuwe generatie om die grote verantwoordelijkheid op zich te nemen. De zon komt onder de hoede te staan van de zelfingenomen Sohone [Rob Lowe] en tot ieders verrassing beslist het lot dat Mune [Joshua J. Ballard] de verantwoordelijkheid voor de maan op zich moet nemen. Dat laatste schiet Leeyoon [Michael Dobson] in het verkeerde keelgat en hij blijkt dan ook een gemakkelijk doelwit voor aartsvijand Necross [Davey Grant] die hem gebruikt om de balans tussen dag en nacht te verstoren. Sohone en Mune slaan de handen ineen om de controle over de zon en de maan weer in handen te krijgen. Daarbij krijgen ze hulp van Glim [Nicole Provost] die een steun en toeverlaat wordt voor de onervaren Mune. Eenvoudig verhaal over de strijd tussen goed en slecht speelt zich af in een fantasierijke vormgegeven en vaak oogverblindende wereld en vindt precies de juiste balans tussen humor en drama. Een ware familiefilm die gemakkelijk overeind blijft naast de beste Disney/Pixar-produkties.

Na de gijzeling en uiteindelijke dood van 11 Israëlische atleten tijdens de Olympische Spelen van 1972 in München, besluit de Israëlische geheime dienst degenen die betrokken zijn bij de verantwoordelijke terroristenorganisatie met gelijke munt terug te betalen in de vorm van een serie aanslagen. Deze reconstructie van de vergeldingsacties volgt de betrokken Israëlische agenten en richt zich vooral op Aver [Eric Bana], die steeds grotere vraagtekens gaat zetten bij de rechtvaardiging voor de aanslagen waar hij bij betrokken is. Spielberg laat het aan de kijker over om een oordeel te vormen maar richt zich teveel op de morele vraagstukken waardoor dit onnodig lang duurt en niet altijd de aandacht weet vast te houden. Het acteerwerk is voorbeeldig en Spielberg blijkt zeer goed overweg te kunnen met de thrillerelementen. Bevat een aantal memorabele momenten, maar duurt onnodig lang.

Hugh Legat [George MacKay] is de persoonlijke assistent van de Britse Prime Minister Neville Chamberlain [Jeremy Irons] wanneer die naar München afreist in de hoop een bindend verdrag te sluiten met Adolf Hitler [Ulrich Matthes] en – zo beweert deze film in ieder geval – te zorgen voor uitstel van het onvermijdelijke en daarmee het verloop van de aanstaande wereldoorlog in eigen voordeel te beïnvloeden. Hugh komt tot zijn verbazing oog in oog te staan met zijn vroegere vriend en studiegenoot Paul von Hartmann [Jannis Niewöhner] die probeer te voorkomen dat Chamberlain zich stroop om de mond laat smeren. De uitkomst is al bekend van dit twijfelachtige stukjes 20e eeuwse geschiedenis dat Chamberlain afschildert als een pragmatische strateeg die denkt Hitlers internationale reputatie te besmeuren door hem publiekelijk beloftes te laten doen waarvan alle betrokkenen weten dat hij zich daar niet aan gaat houden. Tja, zo kun je het ook zien natuurlijk. Spannend wil het niet worden, maar Matthes interpretatie van Hitler is fascinerend.

Satsuki [Nana Komatsu] rouwt om de tragische dood van haar geliefde Hitoshi [Hio Miyazawa] met diens broer Hiiragi [Hima Satô], wiens vriendin [Nana Nakahara] bij hetzelfde ongeluk om het leven kwam. Ze ontdekken dat ze via een fenomeen genaamd ‘Moonlight Shadow’ contact kunnen leggen met de doden aan het eind van een volle maan en zoeken hulp om de weg naar die ‘Moonlight Shadow’ te vinden. Poëtisch drama is prachtig gefilmd en heeft veel rake momenten, maar is mede door de stemmige score wat zwaar op de hand.

In deze zielloze sequel (die in de proloog al terecht voorspelt inferieur te zijn aan The Muppets), gaan The Muppets in zee met toerpromotor Dominic Badguy [Ricky Gervais] die een complot heeft gesmeed met Constantine [Matt Vogel] die is ontsnapt uit een goelag in Siberië. Constantine is een dubbelganger van Kermit [Steve Whitmire] en neemt zijn plaats in als leider van The Muppets en zorgt ervoor dat Kermit vast komt te zitten in de Siberische goelag. Het verhaal is zeker niet onaardig, maar er zijn teveel matige, nutteloze liedjes. Cameo’s van o.a. Christoph Waltz, Salma Hayek, Saoirse Ronan en Celine Dion.

Het verhaal is haast identiek aan dat van The Muppet Movie met één cruciaal verschil: The Muppets zijn niet langer jonge, idealistische dromers, maar volwassenen die zich erbij neer hebben gelegd dat hun droomleven voorbij is. Totdat superfan Walter [Peter Linz] zijn broer [Jason Segel] en diens vriendin [Amy Adams] vergezeld tijdens een bezoek aan Los Angeles. Walter ontdekt dat oliebaron Tex Richman [Chris Cooper] de oude Muppet Studios wil gaan slopen zodra de oorspronkelijke lease van het gebouw verloopt. De sloop kan alleen voorkomen worden als The Muppets binnen twee weken $ 10 miljoen bijeen weten te sprokkelen en dus roept Walter de hulp in van zijn grote held Kermit en hem helpt om de crew van weleer bij elkaar te krijgen voor een benefietshow. Segel en coscenarist Stoller brengen The Muppets op knappe wijze naar de 21 eeuw met dezelfde anarchistische humor en de warmte van de oorspronkelijke filmserie. Chris Cooper is hilarisch als de schurk met de ultieme maniakale lach en net als voorheen zijn er vele cameo’s. Een uitstekende reboot voor één van de meest geliefde franchise uit de film- en televisiegeschiedenis.

De excentrieke miljonair Lionel Twain [Truman Capote] nodigt de vijf ‘greatest detectives in the world’ uit voor een weekendje in zijn riante, maar excentrieke optrekje. Sidney Wang [Peter Sellers] en zijn pleegzoon Willie [Richard Narita] arriveren als eersten, gevolg door de Belgische Milo Perrier [James Coco met zijn chauffeur [James Cromwell], de gladde Brit Dick Charleston [David Niven] en diens echtgenote [Maggie Smith], de bejaarde Jessica Marbles [Elsa Lancester] en haar ‘verpleegster’ [Estelle Winwood] en tenslotte Sam Diamond [Peter Falk] en diens vriendin [Eileen Brennan]. Twain stelt zijn gasten voor een uitdaging in de vorm van een bizar mysterie in de overtuiging dat hij daarmee kan bewijzen dat hij slimmer is dan de slimste detectives ter wereld. Onderhoudende, maar ook wat praterige parodie op detectivefilms met een fascinerende cast en fraaie sets. Guinness wint het onderlinge acteerduel als Twains blinde butler Bensonmum. Dat is Fay Wray als (het geluid van) de deurbel.

Het is jammer dat deze detectivefilm, gebaseerd op het boek "The Ripper File" maar bewerkt tot een Sherlock Holmes-mysterie, aan de lange kant is. Christopher Plummer en James Mason zijn allebei fantastisch en zetten Sherlock Holmes en Dr Watson neer als mannen van de wereld, zonder de al te opzichtige eigenaardigheden en/of tekortkomingen die andere interpretaties typeren. Met David Hemmings, Anthony Quayle, Donald Sutherland, Geneviève Bujold en John Gielgud in bijrollen, lik je bij voorbaat je vingers al af. Het acteerwerk voldoet gelukkig aan die hoge verwachtingen, evenals de reconstructie van Victoriaans Londen. Een prachtige productie met een sterk acterende cast dus, maar de uiteindelijke ontknoping van het onderzoek naar de Ripper-moorden is wel wat vergezocht en laat onnodig lang op zich wachten.

Kapster Audrey Spitz [Jennifer Aniston] is aangenaam verrast wanneer haar echtgenoot en politieagent Nick [Adam Sandler] voor hun 15-jarig huwelijksjubileum eindelijk die gedroomde vakantie in Europa heeft geregeld. Onderweg naar Europa raken ze bevriend met de welgestelde Charles Cavendish [Luke Evans], die ze een luxueus alternatief biedt door ze uit te nodigen voor de verjaardag van multimiljonair Malcolm Quince [Terence Stamp]. Wanneer een van de aanwezigen wordt vermoord (op een bepaald niet originele manier), heeft iedereen een motief, behalve Nick en Audrey. Daarom is het aan hun om de dader te ontmaskeren. Een futloze poging tot een parodie op het werk van Agatha Christie zonder spanning, zonder verrassingen, of het moet zijn dat er zelfs voor de volhardende fans van Sander en/of Aniston bar weinig te lachen valt. Och mocht James Vanderbilt ook het scenario schrijven voor het nauwelijks te rechtvaardigen vervolg: Murder Mystery 2.

In de vier jaar sinds Murder Mystery hebben Nick [Adam Sandler] en Audrey Spits [Jennifer Aniston] een tot nog toe onsuccesvol detectivebureau op te zetten. Hun eerste grote klus komt wanneer hun steenrijke vriend Mahajarah [Adeel Akhtar] wordt ontvoerd. Netflix gooide er wat meer budget tegenaan en er is meer actie dan voorheen. Mark Strongs aanwezigheid als een ervaren huurling is ook een toevoegde waarde, maar Vanderbilts scenario bestaat ook nu uit een ratjetoe aan genreclichés en flauwe grappen die voor Sandler soms nauwelijks uit zijn strot lijkt te kunnen krijgen. En 15 + 4 = 19.

De eerste in een serie groots opgezette verfilmingen van detectives van Agatha Christie met een indrukwekkende sterrencast, leverde Ingrid Bergman haar derde Oscar op (na Gaslight en Anastacia), maar de voor een Oscar genomineerde Albert Finney domineert als de excentrieke, zelfingenomen Hercule Poirot die de luis in de pels blijkt tijdens een treinreis op de Oriënt Express wanneer Ratchett [Richard Widmark] dood wordt aangetroffen in zijn cabine. Balsam is de eigenaar van de spoorlijn die zich beseft dat alleen het geniale brein van Poirot dit mysterie kan ontrafelen. Vervolgens ondervraagt Poirot alle passagiers (waaronder Lauren Bacall, Anthony Perkins, John Gielgud, Sean Connery en Vanessa Redgrave) alvorens hij in zijn bekende uitgebreide, vurige slotpleidooi het mysterie oplost. Uitstekend geacteerd en intrigerend.

Kenneth Branagh kruipt op geslaagde wijze in de huid van Hercule Poirot, de door Agatha Christie gecreëerde Belgische meester-detective die na een spectaculaire ontmaskering van een misdadiger bij de Klaagmuur opdracht krijgt om zich zo snel mogelijk naar Londen te begeven. Via een vriend [Tom Bateman] weet hij een plaats te bemachtigen op de Oriënt Express, waar hij wordt aangeklampt door Edward Ratchett [Johnny Depp], die een dreigbrief heeft gekregen. Wanneer Edward die nacht door wordt aangetroffen in zijn cabine en de trein door een ontsporing vele uren vertraging oploopt, is het aan Hercule Poirot om de dader te ontmaskeren. Zijn onderzoek doet hem al snel vermoeden dat er een link is met een spectaculaire ontvoering (denk Charles Lindbergh] die bijna tien jaar geleden plaatsvond.

Branagh de regisseur slaagt er redelijk in de film visueel interessant te houden, ondanks de statische setting. De cast is er ééntje om je vingers bij af te likken, met Judi Dench, Derek Jacobi en Branagh zelf als grootheden van het Britse toneel, Johnny Depp, Keira Knightley en Olivia Colman als grote namen en Willem Dafoe en Michelle Pfeiffer als veteranen van de Amerikaanse cinema. Daarmee is de film zeker onderhoudend, maar aangezien Poirot vooral een denkende detective is, zijn er geen werkelijke memorabele momenten en is het uiteindelijk een iets betere variant op de vele Poirot-vehikels die Hollywood 35 tot 40 jaar geleden produceerde.

Hitchcock beschouwde Herbert Marshall als "de eerste echte Hitchcockacteur" en Marshall is dan ook voortreffelijk in deze whodunit. Hij speelt Sir John, een jurylid bij een moordzaak die als laatste gelooft in de onschuld van Diana Baring [Norah Baring] maar die niet opgewassen is tegen de argument van de negen andere juryleden. Kort nadat Diana ter door wordt veroordeeld raakt hij toch overtuigd van haar onschuld en gaat hij op eigen houtje op onderzoek uit, in de wetenschap dat de Diana's executie nadert. Let op de sleutelrol voor de vrouwelijke juryleden in het juryberaad en bewonder de introductie van de filmvariant op de 'stream-of-consciousness' monoloog wanneer Sir John tijdens het scheren luistert naar een suite uit Tristan & Isolde. Er is een opvallende, uiterst gewaagde bijrol voor een travestiet, gespeeld door Esme Percy en de finale is uiterst memorabel.

Gemaakt met goedkeuring en hulp van Robert Maltby en de nabestaanden van Sophie Lancaster maakte de BBC dit indrukwekkende drama over twee jongeren die in 2007 in coma raakten nadat ze door een groep jongens zwaar waren mishandeld. Michel Gorman [Reiss Jarvis], één van de ooggetuigen, is te geschokt om in te grijpen, maar is de enige die een ambulance belt. Hij is dan ook het belangrijkste aanknopingspunt voor de detective Steph Farley [Chanel Cresswell] in de zoektocht naar de daders. Het probleem is dat Michel de daders kent en vreest voor zijn leven als hij ze aangeeft bij de politie.

Sfeervol gefilmd en sterk geacteerd drama toont niet alleen de gevolgen van een hate-crime voor de slachtoffers en de familie, maar ook de problemen die de politie ondervindt bij het opsporen van de daders, ook als er flink wat ooggetuigen zijn. Integer gemaakt, realistische reconstructie van deze beruchte zaak is actueler dan ooit en zeer de moeite waard.

experts die het museum bezoeken. Op een dag krijgt hij contact met Anne [Mary Margaret O’Hara], een bezoeker die zoekt naar een luisterend oor. Tussen de twee bestaat een bijzondere vriendschap en dat is het eigenlijk wel zo’n beetje. Wie zoekt naar een goed verhaal is hier aan het verkeerde adres. Cohan lijkt meer geïnteresseerd in een serie lezingen over het werk van Pieter Bruegel. Ik moet toegeven dat mijn interesse voor het werk van Bruegel zeker is aangewakkerd, maar deze film is geen alternatief voor een persoonlijk bezoek aan een expositie. Eigenzinnig, maar vooral onsamenhangend.