Opinions

Paval Talankin is docent op de basisschool in Karabash, een ernstig vervuild industriestadje in de Oeral met zo’n 10.000 bewoners. Hij is ook de schoolfotograaf en de deur van zijn kantoor staat altijd open voor leerlingen. Alles verandert wanneer Rusland Oekraïne binnenvalt. In de wetenschap dat hij op enig moment zijn land (en zijn moeder) voorgoed zal moeten verlaten vanwege zijn daden, besluit hij de veranderingen op school en het videomateriaal dat hij (vaak ook op last van de overheid) vastlegt te archiveren en te delen met de buitenwereld. Talankin benadert het ernstige en verontrustende onderwerp met een luchtige toon en een mate van zelfspot die doet denken aan het beste werk van Michael Moore, waardoor het even interessant als amusant is.

De sleet zit erin in deze ongeinspireerde animatiefilm, waarin Dreamworks alles bij elkaar jat. Mr Peabody is gewoon een magere Brian Griffin [Family Guy] met een bril en Sherman is qua karakter een kopie van padvindertje Russell uit Up. De boodschap dat we niet moeten discrimineren op afkomst of uiterlijk, maar op karakter, is er ook ééntje uit den ouden doosch. Het tijdreisplot is er met de haren bijgesleept en roept twijfelachtige herinneringen op aan Bill & Ted's Excellent Adventure. Een zwak verhaal, maar de stemvertolkingen zijn goed en de historische grootheden zorgen toch voor een aantal geslaagde grappen.

Thom Popper [Jim Carrey] wil niets liever dan partner worden bij Franklin, Reader & Yates. Daarvoor moet hij echter restaurant Tavern on the Green, het enige pand in privébeheer in Central Park, van Selma van Gundy [Angela Lansbury] zien af te troggelen. Die opdracht wordt hem extra lastig gemaakt wanneer hij ontdekt dat zijn spoorloos verdwenen vader hem iets bijzonders heeft nagelaten: een aantal pinguïns! Voor iemand met het komische talent van Jim Carrey is het ronduit vernederend dat hij zich moet laten onderpoepen door pinguïns in dit brave, maar vooral flauwe komische drama waarin de carrièrebeest Thom Popper uiteraard verandert in de ideale vader en echtgenoot. Smakeloze schmaltz zou zonder Carrey volledig onderuit zijn gegaan.

Als de naam Frank Capra een belletje bij je doet rinkelen, dan is dat hoogstwaarschijnlijk omdat hij de man was achter “It’s A Wonderful Life”, voor velen de ultieme Kerstfilm. Dan denk je ook gelijk aan stroperige sentimentaliteit zoals ze dat alleen in de Verenigde Staten kunnen maken en dat is weer een reden om Capra-films link te laten liggen. Maar dan kan ik meteen concluderen dat je nog nooit een film van Frank Capra hebt gezien, want je zit er behoorlijk naast. Ik zou regisseur Frank Capra willen typeren als een realistische optimist: hij heeft een vast geloof in het goede in de mens en gelooft dat goed het altijd kan winnen van kwaad, maar tegelijk zien we in zijn beste films ook dat de slechte kant van de mensheid de wereld stevig in zijn grip heeft. Frank Capra’s geloof in de mensheid betekent dat zijn film een happy end hebben, maar de weg daar naartoe ligt vol met obstakels die de hoofdpersoon moet overwinnen. Met de sublieme Claude Rains, de villeine Thomas Mitchell en de charmante Jean Arthur in de belangrijkste ondersteunende rollen, is het een genot hier naar te kijken.

In Mr Smith Goes To Washington zoekt senator en voormalige advocaat Joseph Payne [Claude Rains] naar een opvolger van zijn pas overleden collega. Payne zit feitelijk in de zak van machtige zakenman Jim Taylor [Edward Arnold], die al een tijd bezig is om de lucratieve aanleg van een dam bij Willow Creek door de senaat te drukken. De nieuwe senator moet dus iemand zijn die gemakkelijk te beïnvloeden is. De achterban van zijn partij wijst de gedroomde kandidaat echter af en draagt Jefferson Smith [James Stewart] aan, een integere, vriendelijke man die zich jarenlang heeft ingezet voor de padvinderij. Aangezien hij geen enkele politieke ervaring heeft, geeft Taylor zijn goedkeuring en mag Jeff afreizen richting Washington. Wanneer Payne zich realiseert dat Jeff de zoon is van zijn vroegere compagnon en dat Jeff enorm tegen hem opkijkt, lijkt de weg vrij voor de dam. Jeff heeft echter moeite om zijn draai te vinden: de pers neemt hem totaal niet serieus en zet hem voor schut en Jeff voelt zich nutteloos. Hij besluit een wetsvoorstel in te dienen, ook al maakt zijn cynische assistente Saunders [Jean Arthur] hem duidelijk dat hij totaal geen kans van slagen heeft. Het wetsvoorstel betreft de aanleg van een jongenskamp, waar de armste jongens uit heel de VS een paar maanden per jaar samen kunnen komen om zich te vormen. De locatie? Willow Creek! Wanneer Smith zijn voorstel voor eenindient in de Senaat, doet Payne er alles aan om het westvoorstel te saboteren en – met de hulp van Taylor, die vrijwel alle media in Jeffs thuisstaat bezit – zoekt hij frontaal de aanval in een poging Jeffs reputatie te vernietigen en hem mentaal te breken.

Mr Smith Goes To Washington schetst het politieke hart van de VS als een plek waar senatoren zich volledig laten leiden door de multinationals, de miljonairs, die hun in ruil daarvoor meer politieke macht geven. Senator Payne lijkt hard op weg naar het Witte Huis, ondanks dat zijn collega’s en de cynische pers weten dat hij andere belangen dient dan die van zijn staat! Dat kun je bepaald geen rooskleurig beeld noemen, lijkt me. Maar James Stewart is de ultieme ‘gewone man’, het toonbeeld van integriteit, idealisme en onverzettelijkheid ‘against all odds’, die uiteindelijk de politieke caste onderuit haalt, zij het na een onverbiddelijke strijd. Bij zijn aankomst in Washington besluit Jeff dat hij de belangrijkste monumenten wil zien: Washington Monument, The White House en bovenal het standbeeld van Abraham Lincoln. In deze sequentie toont Capra de andere kan van Amerika: de Amerikaanse vlaggen, de triomfantelijke muziek, een trotse grootvader die zijn kleinzoon de tekst van Lincolns Gettysburg Address laat zien, een oude zwarte man die glimlachend naar Lincolns standbeeld kijkt en zijn respect betuigt door zijn hoed af te nemen. Dit is het Amerika waarin Jefferson Smith gelooft en dat is ook het Amerika waar hij voor zal strijden. Mr Smith is een inspiratie voor iedereen die verandering te weeg wil brengen: in deze film is hij een éénling die – met enige coaching van zijn assistente – het systeem uiteindelijk ten val weet te brengen, maar je kunt ‘m ook zien als een symbool voor mensen met een ideaal die tegen de stroom in durven te gaan om hun droom te verwezenlijken en daarmee de wereld een stukje beter te maken. Ik zou graag een Mr Smith willen zijn en deze film zet me elke keer weer aan tot nadenken over hoe ik zelf, op mijn eigen bescheiden manier, de wereld een beetje beter kan maken. Dan mag best stroperig klinken, maar je kunt niet ontkennen dat een kunstvorm die in staat is om op deze manier mensen te raken en te inspireren een unicum is.

Mike Leigh verlegt de grenzen van de biopic met deze eigenzinnige, maar uiterst vermakelijke terugblik op het leven van Joseph Mallord William Turner [Timothy Spall], één van de populairste en invloedrijkste Britse schilders van zijn generatie. Turners moeizame relatie met Sarah Danby [Ruth Scheen] passeert de revue, evenals zijn complexe verhoudingen met huishoudster (en Sarahs tante) Hanna [Dorothy Atkinson] en later met de weduwe Sophia Booth [Marion Bailey]. Maar Leigh gebruikt Turner ook om het snobisme van de kunstwereld van die tijd onder het voetlicht te brengen en toont Turners frustratie met de publieke opinie over de manier waarop zijn stijl zich ontwikkelt. Enige kennis van de kunstwereld en de vele tijdgenoten die hij tegenkomt, is een pre. Onder hen zijn de autodidactische wetenschapper Mary Somerville [Lesley Manville], landschapschilder Benjamin Robert Haydon [Martin Savage] en schilder, schrijver en kunstcriticus John Ruskin [Joshua McGuire]. Mocht joe die namen niet kennen, laat deze onderhoudende biopic dan een uitnodiging zijn om meer onderzoek te doen naar hun geschiedenis.

Vijf jaar na zijn alom geprezen rol als J.M.T. Turner in Mr Turner kruipt Timothy Spall opnieuw in de huid van een gerespecteerde Britse schilder. In 1934 woont de 47-jarige Laurence Stephen Lowry [Spall, 62 jaar oud] nog altijd bij zijn moeder [Vanessa Redgrave] die de schilderingen van haar zoon beschouwt als een hobby die niets oplevert en hem dat regelmatig laat weten. Een negatieve recensie van een kunstcriticus is koren op de molen van moeder, maar Laurence blijft de straten van Manchester aflopen op zoek naar de beelden die hij wil vastleggen in zijn schilderijen. Afgezien van een korte flashback naar 1894 en een paar buitenscenes speelt de film zich af in de krappe woning waar moeder en zoon grossieren in woordenwisselingen die met name Laurences geduld op de proef stellen. Gebaseerd op een hoorspel en een toneelstuk en Noble slaagt er maar in beperkte mate in om dat succesvol naar een film te vertalen. Spall en Redgrave zijn de reddende engelen.

Londen, begin jaren ’50. Ada Harris [Lesley Manville] verdient de kost als huishoudster in de hoop dat haar echtgenoot, die vermist is geraakt tijdens de Tweede Wereldoorlog, ooit bij haar terug zal keren. Wanneer ze nieuwst krijgt dat haar man tijdens de oorlog is gesneuveld blijkt ze met terugwerkende kracht te hebben op een weduwenpensioen. Met het geld besluit ze een droom na te jagen en hoogstpersoonlijk een jurk aan te schaffen bij Dior in Parijs. Met het fraaie camerawerk en de visuele verwijzingen naar filmklassiekers uit de jaren ’50 weet Fabian een zeker gevoel van nostalgie op te wekken, maar het scenario loopt over van sentimentaliteit en voorspelbaarheid. Begint goed, maar vanaf het moment dat het verhaal zich verplaatst naar Parijs is het louter aan Manvilles nuchtere, sympathieke interpretatie van Mrs Harris te danken dat dit niet volledig door de mand valt.

Over 100 jaar is de aardbodem volledig uitgeput. Budapest is een stad met een koepel waar mensen niet langer dan 50 jaar een lichaam ‘lenen’. Na de tragische dood van haar zoon besluit de 32-jarige Nora [Zsófia Szamosi] haar lichaam vroegtijdig op te geven als onderdeel van een wetenschappelijk experiment waarmee vegetatie opnieuw mogelijk zou kunnen worden. Haar man Stefan [Tamás Keresztes], een psychiater nota bene, zag dat niet aankomen en vraagt Dr. Madu [Judit Schell] of zij haar positie kan gebruiken om het proces stop te zetten. Een race tegen de klok in een landschap met schitterende achtergrondanimatie. De primitieve animatie van de personages is doelbewust, maar het gebrek aan expressiviteit houdt je als kijker op afstand. De matte stemvertolkingen maken het alleen maar erger.

Shakespeares geliefde romantische komedie vol misleiding en misverstanden in een vermakelijke versie die is gefilmd in en rond het huis van de regisseur en houdt vast aan de oorspronkelijke tekst, ondanks dat het verhaal zich afspeelt in het heden. Hoewel de vertolkingen van Morgese en Amy Acker wat onevenwichtig zijn, Eerbiedig en eigenzinnig om zich te onderscheiden ten opzichte van meer grootschalige producties.

De legendarische status van Walter Mercado is zo groot dat zelfs Lin-Manuel Miranda zijn emoties nauwelijks kan bedwingen als hij oog in oog komt te staan met zijn inmiddels hoogbejaarde jeugdheld. Mercado was decennialang een kijkcijferkanon en hield generaties kijkers in de Spaanssprekende wereld in de greep met de horoscopen die hij met flair, flamboyance en vooral veel optimisme decennialang vermaakte en inspireerde. Mercado is nu een kluizenaar die samen met zijn trouwe assistent Willy Acosta in Puerto Rico woont, maar Costantini en Tabsch wisten hem over te halen openhartig te spreken over zijn carrière en zijn werk. Zij spreken en volgen hem in de aanloop naar een retrospectief ter ere van het 60-jarig jubileum van Mercado’s televisiedebuut. Een onderhoudende, regelmatig vermakelijke documentaire met een bitterzoete afsluiting, maar de makers gaan er nadrukkelijk van uit dat de kijker bekend is met het fenomeen Walter Mercado. Voor niet-ingewijden (zoals ik) blijft het daarom enigszins een raadsel waarom deze man zo legendarisch is.

Beste vrienden Ellis [Tye Sheridan] en Neckbone [Jacob Lofland] ontdekken dat een boothut bewoond wordt door Mud [Matthew McConaughey], een man die naar eigen zeggen op de vlucht is voor een crime passionel. Omdat Neckbone wordt opgevoed door zijn oom [Michael Shannon] en Ellis’ vader [Ray McKinnon] zichzelf beschouwt als een mislukkeling, groeit de charismatische Mud uit tot een vaderfiguur. De jongens helpen Mud aan proviand en materiaal en leren pijnlijke levenslessen over henzelf, over ouderschap en over de liefde. Het plot doet wat kunstmatig aan, maar uitstekend locatiewerk, een sterke ondersteunende cast (waaronder ook Reese Witherspoon) en het indrukwekkende spel van de 15-jarige Sheridan (voor wie dit de doorbraak betekende) doen je dat vergeten.

De blanke Jamie McAllan [Garrett Hedlund] en de zwarte Ronsel Jackson [Jason Mitchell] hebben afzonderlijk gediend in het Amerikaanse leger tijdens WOII en proberen nu de draad op te pakken in de boerengemeenschap in Mississippi waar ze vandaag komen en waar racisme nog altijd de orde van de dag is. Maar Ronsel laat zich niet opnieuw koeieneren, ook niet door Jamies door en door racistische familie onder leiding van Pappy [Jonathan Banks]. Bovendien raakt Jamie verscheurt tussen zijn familiewaarden en het respect dat hij heeft voor een man die, net als hij, bereid was om zijn leven te geven voor het vaderland. Mitchell en Hedlund zijn goed, maar Rees gaat te nadrukkelijk voor vaak onaangenaam melodrama waardoor dit als kritiek op de behandeling van zwarte oorlogsveteranen na WOII onvoldoende overtuigt.

Door een overstroming is leeuwenwelpje Mufasa [Braelyn Rankins] gescheiden van zijn ouders. Mufasa stuit op een troep leeuwen waar Eshe [Thandiwe Newton] zich over Mufasa ontfermt en waar hij bevriend raakt met Taka [Theo Somolu], de beoogde troonopvolger. Jaren later wordt de zoektocht naar een mythologisch paradijs verstoord door de komst van een agressieve troep leeuwen onder leiding van Kiros [Mads Mikkelsen]. Een vergaarbak van mythologische clichés met matige liedjes (dieptepunt is ‘Bye Bye’, een warming-up voor een slachtpartij) en een voorspelbaar romantisch zijplot. Realisme gaat ten kost van persoonlijkheid en het is misschien handig om kinderen uit te leggen dat leeuwen geen schattige beestjes zijn die graag knuffelen en geknuffeld worden. Een bedenkelijke prequel op The Lion King.

Reconstructie van de zittingen van het hooggerechtshof nadat Muhammad Ali zijn veroordeling, wegens dienstplichtweigering, voor hoger beroep bij hen heeft aangekaart. Stephen Frears maakt wijselijk gebruik van archiefbeelden om Muhammad Ali's situatie en mening te schetsen. Christopher Plummer en Frank Langhella zijn de (acteer)zwaargewichten in de cast waarin ook Ed Begley Jr overtuigt als de man die het Ali-dossier tot in den treure wil bestuderen en daardoor moeilijk tot een beslissing kan komen. Maar aangezien de uitspraak van de historische zaak bij de meeste kijkers bekend zal zijn, is dit ondanks het degelijke acteerwerk dramatisch gezien niet zo interessant.

Jonathan [Tijmen Govaerts] keert terug bij zijn moeder [Ina Geerts] na het uitzitten van een gevangenisstraf en krijgt als advies mee dat hij ‘zijn oefeningen’ moet blijven doen. Hij doet zijn uiterste best doet om ieder contact met zijn 9-jarige buurmeisje Elke [Julia Brown] te vermijden en steekt veel tijd in de zorg voor een muidhond, een karperachtige vis die hij zelf heeft gevangen. Elkes moeder [Greet Verstraete] laat haar overdag veel thuis en omdat er verder niemand in de buurt is zoekt ze het contact met Jonathan zelf op. Beiden lijken behoefte te hebben aan dot contact, maar voor Jonathan is er een grote belemmering. Briljant geregisseerde psychologisch drama waarin Toye de camera gebruikt om duidelijk te maken wat Jonathan niet kan of durft te zeggen. Brown is onvergetelijk als de ietwat opdringerige, naar menselijk contact hunkerende Elke in een film dat een controversieel en complex onderwerp op een eerlijke, respectvolle manier behandelt en bol staat van de onderhuidse spanning.

Meer karakterstudie dan verhaal, deze vaak magisch-realistische meditatie over identiteit en seksualiteit over een transseksueel die niet alleen de dood van haar minnaar moet verwerken, maar ook te kampen heeft met de vijandige houding van diens gezin en verdere familie. Daniele Vega is niet expressief genoeg om de innerlijke beroeringen over te brengen, waardoor de film dramatisch gezien wat vlak is. Er is echter wel een aantal fascinerende momenten, waarvan een wandeling tijdens een storms en een droomachtige sequentie in een nachtclub de hoogtepunten zijn. Intrigerend, maar ook een tikje frustrerend.

Anno 2005 heeft Earl Stone [Clint Eastwood] zijn leven gewijd aan zijn grootste passie: bloemen kweken. Met zijn Daglelies sleept hij regelmatig prijzen binnen op conventies en binnen dat circuit voelt hij zich thuis en wordt hij gewaardeerd en gerespecteerd. Maar hij heeft door de jaren heen zo vaak belangrijke familiemomenten gemist dat zijn dochter [Alison Eastwood] hem niet meer wil spreken. Wanneer de opkomst van Internet de inmiddels 90-jarige Earl dwingt zijn bloemenkwekerij te sluiten, begint het pas tot hem door te dringen dat hij te weinig heeft gedaan voor zijn familie. Maar nu kan hij zijn belofte om een financiële bijdrage te leveren aan het huwelijk van zijn kleindochter Ginny [Taissa Farmiga] niet nakomen. Dan wordt hij benaderd door een kennis van Ginny die Earl de gegevens geeft van mensen die bereid zijn een flink bedrag neer te tellen voor "het vervoeren van producten". Dat klinkt Earl als muziek in de oren en hij gaat in op het aanbod, zonder zich volledig te beseffen waar hij mee bezig is. Maar met het geld dat hij ermee verdient kan hij zowel zijn familie als zijn beste vrienden helpen, dus gaat hij ermee door. Ondertussen is DEA-agent Colin Bates [Bradley Cooper] druk bezig met een operatie die moet resulteren in het oprollen van een drugkartel.

Clint Eastwood baseerde zich op een artikel dat in 2014 verscheen in de NY Times over de 90-jarige Sam Dolnick, die zo'n 10 jaar lang ongemerkt pakketjes vervoerde voor het Sinaloa-kartel. Eastwood geeft een zeldzaam ontspannen vertolking en weet je keer op keer te verrassen met Earls reacties op uitéénlopende situaties... en die reacties zijn niet altijd even sympathiek! Opvallend (en bijzonder verfrissend) is ook het feit dat Eastwood weigert het stereotype beeld van kartelleden te bevestigen. Sterker nog: de mensen met wie hij aanvankelijk werkt zien er dreigend uit en je moet geen ruzie met ze krijgen, maar Earls contact met deze mensen verloopt vriendelijk en wordt later zelfs vriendschappelijk.

Er zijn nog veel meer verrassende momenten, waaronder de reacties van Earls "begeleiders" wanneer ze, door middel van een verborgen microfoon, horen welke muziek Earl onderweg draait. Andy Garcia is goed gecast als de drugsbaas die Earl met open armen (en een aantal aangename extra's) ontvangt en Dianne Wiest maakt indruk als Earls ex-vrouw. Dat alles maakt The Mule tot een waardige afsluiter van Eastwoods indrukwekkende carrière, maar ik zou zou toch willen zeggen: Doorgaan! Vooral doorgaan!

Van alle filmregisseurs die op dit moment nog rondlopen op deze wereld, is David Lynch wat mij betreft de meest begaafde, de meest interessante, de beste. Voor filmliefhebbers is het jammer dat hij zichzelf altijd heeft beschouwd als een beeldend kunstenaar en dat hij na Mulholland Drive nog maar één film heeft gemaakt, het nog wazigere Inland Empire en dat is alweer meer dan 10 jaar geleden. Lynch heeft sindsdien bepaald niet stil gezeten en gebruikt andere kunstvormen, waarmee hij altijd op zoek is naar nieuwe manieren om een bepaald gevoel, een geestelijke toestand te verbeelden. Het is de moeite waard om zijn kunstwerken zelf eens te bekijken, al is het maar om te zien hoe veelzijdig hij is. Maar Lynch komt binnenkort wel met een sequel op de cultserie [en veruit mijn favoriete TV-serie aller tijden] Twin Peaks, al is het voor mij nog wel de vraag in hoeverre hij ook de regie van die serie op zich zal nemen. Mulholland Drive is voor mij het hoogtepunt uit zijn werk en ik kan me de eerste keer dat ik deze film zag nog goed herinneren. Het was in de Metropolis in Merksem – tegenwoordig Kinepolis Antwerpen geheten – en mijn verwachtingen waren zeer hooggespannen: ik had Twin Peaks net herontdekt en was ook zeer onder de indruk van zijn vorige film Lost Highway [1997]. Mulholland Drive overtrof al mijn verwachtingen en het is de enige keer dat ik aan het einde van de voorstelling even moest blijven zetten en hardop tegen mezelf heb gezegd: “Wauw!”. Om vervolgens met een brede grijns de bioscoop te verlaten, mogelijk omdat ik toen al wist dat ik in ieder geval de komende 16 jaar nooit meer zo’n bioscoopervaring zou hebben.

Mocht je je aan deze film wagen, dan helpt het als je weet dat Lynch vooral interesse heeft in het oproepen van emoties en dat hij daarom volop experimenteert met beeld , geluid en met de vertelstructuur. Lynch toont hier ook zijn fascinatie voor de droomwereld en laat je als kijker steeds in het ongewisse als het gaat om de vraag of hij nu de werkelijkheid toont, of dat we in een droomsequentie is. Voor Lynch is film per definitie een droom, dus hoewel Mulholland Drive zich in een realistische setting afspeelt, zit de film vol scènes waarin hij die setting op onnavolgbare wijze manipuleert. Er is een aantal losstaande verhaallijnen, die tegen het einde min of meer bij elkaar komen. Maar denk niet dat je op het einde antwoord krijgt op de vele vragen die Lynch opwerpt. Dit is, net als bijvoorbeeld 2001: A Space Oddysey [32] een film waarover je eindeloos kunt discussiëren en die je geest prikkelt.

De film begint nog redelijke conventioneel: ’s avonds laat zit een jonge vrouw [Laura Harring] achterin een dure auto. De auto stopt plotseling, ze merkt op dat ze hier helemaal niet moet zijn, de chauffeur trekt zijn pistool om haar te liquideren, maar dan rijdt een auto met feestende, beschonken jongeren frontaal op hun in. De vrouw heeft het ongeluk overleefd, maar licht gewond aan haar hoofd. Duidelijk in shock strompelt ze door de struiken en zwerft over Sunset Blvd, waar ze uiteindelijk achter wat bosjes gaat liggen en in slaap valt. Dan volgt een scène in een restaurant waar een man een goede vriend vertelt over een nachtmerrie die hij heeft gehad over dit restaurant waarin hij een afschuwelijke ontmoeting heeft die hij maar niet uit zijn hoofd kan zetten. De twee vrienden besluiten de droom na te spelen in de hoop zo te bewijzen dat de werkelijkheid niet hetzelfde is als de nachtmerrie. Vervolgens maken we kennis met Betty [Naomi Watts], een stralende, ambitieuze, jonge actrice die in Los Angeles hoopt op een succesvolle carrière. Eénmaal aangekomen in het appartement van haar tante vindt ze daar de verwarde jonge vrouw, die zich niets meer kan herinneren en zich Rita laat noemen. Betty besluit ‘Rita’ te helpen. Een sleutelrol is er ook nog voor Justin Theroux als regisseur Adam, die te maken heeft met de uiterst veeleisende producers Luigi [Angelo Badalementi] en Vincenzo Castigliano [Dan Hedaya], die grote druk op hem uitoefenen om een door hun vooraf gekozen actrice te casten in de hoofdrol. De espresso-scène is één van de talloze hoogtepunten uit deze onnavolgbare film, waarin een keur aan kleurrijke karakters je blijven verbijsteren. Zo is daar ‘The Cowboy’ en een man met een klein hoofd en een veel te groot lichaam die in een enorme kamer achter glas op een stoel zit en regelmatig mysterieuze telefonische instructies geeft. Wie Twin Peaks heeft gezien herkent meteen het gezicht van Michael J. Anderson, de “Little Man From Another Place” en weet dat dit niet zijn lichaam is. En dan is er ook nog de ‘blue-haired lady’ die maar één woord zegt en één van de toeschouwers is in wat mogelijk de meest indrukwekkende scène uit de film is: de theatervoorstelling, geïntroduceerd door een flamboyante magiër [Richard Green] en uitmondend in een kippenvelbezorgende Spaanstalige vertolking van Roy Orbisons klassieker “Cryin’”. En zo kan ik nog wel doorgaan, maar laat ik mijn pleidooi eindigen door te zeggen dat dit een film is waarin je vooral tegen het einde van de ene in de andere verbazing valt en die je uiteindelijk met een wauw-gevoel achterlaat. Geen enkele andere film uit de 21e eeuw kan hier aan tippen!

Een Kerstfilm, maar dan anders. Lena [Olga Fedori] is een schoonmaakster op een vliegveld waar ze bevriend raakt met Birdie [Ainsley Howard], die haar uitnodigt voor een bezoek aan haar ouderlijk huis. Maar diens familie vertoont meer overeenkomsten met huize Leatherface dan met The Brady Bunch. En voor Lena het weet moet ze meedoen aan de afschuwelijke spelletjes van moederlief [Dido Miles]. Ze kan dan alleen maar hopen dat de vader des huizes [Perry Benson] zich niet aan haar vergrijpt.
Laurence R. Harvey uit Human Centipede II: Full Sequence is voor mij nog altijd de meest afzichtelijke horrorschurk aller tijden, maar Perry Benson behoort zeker op het erepodium thuis. In één van zijn eerste scènes komt hij klaar in een vagina dat van een lichaam is afgesneden! En dan ben je al getuige geweest van moeders perverse prikpraktijken... Deze horrorfilm doet je ongetwijfeld gruwelen, maar het is eveneens te beschouwen als een inktzwarte komedie die duidelijk maakt wat de afschuwelijke gevolgen kunnen zijn van een verwrongen beeld van wat het is om een gezien te zijn. Een probleem dat zeker zijn onuitwisbare sporen nalaat, en niet alleen in de Britse maatschappij. Met zijn dramatische gebruik van close-ups maakt regisseur/scenarist van deze lugubere horrorfilm een onvergetelijke ervaring die zeker niet geschikt is voor mensen met een zwakke maag. Maar zo hoort het ook in een horrorfilm, nietwaar?

Gevoelige kijkers mogen de zakdoeken in aanslag houden voor dit drama over een gezin dat moet verwerken dat moeder Kate [Emilia Fox] haar strijd tegen kanker niet zal winnen. Prima spel van Fox en van Rafe Spall als echtgenoot Singe voorkomt dat dit zinkt in een drijfzand van goedkoop sentiment, ook al voldoet het scenario netjes aan de stroperige verwachtingen van dit uitgekauwde genre. De titel verwijst naar een lijst van adviezen die moeder in een video deelt met haar gezin. Niet onaardig, maar ook niet memorabel.

Een opportunistische archeoloog [Hugh Bonneville] vindt de ingang tot de wereld van Mummies, net op het moment dat Prinses Nefer [Elean Tomlinson] via een ritueel haar toekomstige partner krijgt aangewezen. De keuze valt op Thut [Joe Thomas], een voormalige wagenracer. Nefer vindt dat ze helemaal geen man nodig heeft en zij en Thut kunnen elkaar door een recente aanvaring niet uitstaan. Moet ik nog meer vertellen? Misschien dat de archeoloog hulp krijgt van een stuntelende tweeling? Laten we het erop houden dat we te maken hebben met een oubollige animatiefilms dat leunt om clichés die de grotere animatiestudio’s (gelukkig) grotendeels terzijde hebben geschoven. De soundtrack bestaat uit luchtige, aangename dancemuziek met prima werk van Karina Pasian als de zangstem van Nefer. Daar kunnen andere animatiestudio’s nog een voorbeeld aan nemen.

Ahmanet [Sofia Boutella], dochter en enig kind van een farao, ziet haar kans op de macht in rook opgaan wanneer haar broertje wordt geboren. Ze vermoordt ze eigenhandig en sluit een pact met Seth, de God van de Dood, maar voor ze het bijbehorende ritueel kan afronden wordt ze tegengehouden en levend gemummificeerd en begraven in een bad van kwik op een plek ver van Egypte, te weten het huidige Irak. Ex-soldaten en jagers op historische relikwieën Nick [Tom Cruise] en Chris [Jake Johnson] zijn op het juiste moment op de juiste plaats wanneer een bombardement ervoor zorgt dat de tombe van Ahmanet bloot wordt gelegd. De roekeloze Nick zorgt ervoor dat Ahmanet weet te ontsnappen en ze gaat op zoek naar een diamant die om vage redenen in de 12e eeuw begraven is met een kruisvaarder, wiens graf heel toevallig vrijwel tegelijkertijd is ontdekt tijdens bouwwerkzaamheden in Londen. Nick blijkt de uitverkorene te zijn met wie Ahmanet haar pact met de duivel wil verzilveren, maar ook wetenschappers Jenny Halsey [Annabelle Wallis] en Dr Henry Jekyll (!) [Russell Crowe] blijken nog een sta-in-de-weg te zijn.

Pure onzin natuurlijk en dat zou de doodsteek voor de film zijn geweest als Tom Cruise zijn rol volledig serieus had genomen. Tot mijn verbijstering blijkt hij toch over enig komisch talent te beschikken en dat maakt een wereld van verschil. Zijn karakter is niet bovenmenselijk sterk, al heeft hij wel een militaire opleiding gehad, en toont op verschillende momenten over menselijke zwakheden te beschikken. Het idee om elementen uit Dr Jekyll en Mr Hyde hierin te verwerken is interessant, maar Crowes transformatie naar Mr Hyde is weinig overtuigend. "The Mummy" heeft dus zeker zijn gebreken, maar door de redelijk luchtige toon en een aantal zeer behoorlijke actiescènes is dit een acceptabele popcornfilm geworden.

Vier acteurs (Anne Krigsvoll speelt de hoogbejaarde versie) kruipen in de huid van de Noorse kunstenaar Edvard Munch, vooral (maar niet uitsluitend) bekend van het iconische schilderij ‘The Scream’. De acteurs lijken nauwelijks op elkaar en een episode speelt zich af in het heden terwijl Munch in 1943 overleed. De verwarring die daardoor ontstaat, zal ongetwijfeld enig doel hebben gehad, maar het scenario bestaat voornamelijk uit filosofische discussies over de waarde van kunst en andere tegeltjeswijsheden. Dat er in totaal vijf mensen nodig waren om het scenario in elkaar te timmeren, verklaart voor een belangrijk deel waarom dit een rommeltje is geworden waarbij hooguit li

De balans in de wereld is voor een groot deel in de handen van twee bewakers die respectievelijk de zon en de maan in het oog houden. Nu is het tijd voor een nieuwe generatie om die grote verantwoordelijkheid op zich te nemen. De zon komt onder de hoede te staan van de zelfingenomen Sohone [Rob Lowe] en tot ieders verrassing beslist het lot dat Mune [Joshua J. Ballard] de verantwoordelijkheid voor de maan op zich moet nemen. Dat laatste schiet Leeyoon [Michael Dobson] in het verkeerde keelgat en hij blijkt dan ook een gemakkelijk doelwit voor aartsvijand Necross [Davey Grant] die hem gebruikt om de balans tussen dag en nacht te verstoren. Sohone en Mune slaan de handen ineen om de controle over de zon en de maan weer in handen te krijgen. Daarbij krijgen ze hulp van Glim [Nicole Provost] die een steun en toeverlaat wordt voor de onervaren Mune. Eenvoudig verhaal over de strijd tussen goed en slecht speelt zich af in een fantasierijke vormgegeven en vaak oogverblindende wereld en vindt precies de juiste balans tussen humor en drama. Een ware familiefilm die gemakkelijk overeind blijft naast de beste Disney/Pixar-produkties.

Na de gijzeling en uiteindelijke dood van 11 Israëlische atleten tijdens de Olympische Spelen van 1972 in München, besluit de Israëlische geheime dienst degenen die betrokken zijn bij de verantwoordelijke terroristenorganisatie met gelijke munt terug te betalen in de vorm van een serie aanslagen. Deze reconstructie van de vergeldingsacties volgt de betrokken Israëlische agenten en richt zich vooral op Aver [Eric Bana], die steeds grotere vraagtekens gaat zetten bij de rechtvaardiging voor de aanslagen waar hij bij betrokken is. Spielberg laat het aan de kijker over om een oordeel te vormen maar richt zich teveel op de morele vraagstukken waardoor dit onnodig lang duurt en niet altijd de aandacht weet vast te houden. Het acteerwerk is voorbeeldig en Spielberg blijkt zeer goed overweg te kunnen met de thrillerelementen. Bevat een aantal memorabele momenten, maar duurt onnodig lang.

Hugh Legat [George MacKay] is de persoonlijke assistent van de Britse Prime Minister Neville Chamberlain [Jeremy Irons] wanneer die naar München afreist in de hoop een bindend verdrag te sluiten met Adolf Hitler [Ulrich Matthes] en – zo beweert deze film in ieder geval – te zorgen voor uitstel van het onvermijdelijke en daarmee het verloop van de aanstaande wereldoorlog in eigen voordeel te beïnvloeden. Hugh komt tot zijn verbazing oog in oog te staan met zijn vroegere vriend en studiegenoot Paul von Hartmann [Jannis Niewöhner] die probeer te voorkomen dat Chamberlain zich stroop om de mond laat smeren. De uitkomst is al bekend van dit twijfelachtige stukjes 20e eeuwse geschiedenis dat Chamberlain afschildert als een pragmatische strateeg die denkt Hitlers internationale reputatie te besmeuren door hem publiekelijk beloftes te laten doen waarvan alle betrokkenen weten dat hij zich daar niet aan gaat houden. Tja, zo kun je het ook zien natuurlijk. Spannend wil het niet worden, maar Matthes interpretatie van Hitler is fascinerend.

Satsuki [Nana Komatsu] rouwt om de tragische dood van haar geliefde Hitoshi [Hio Miyazawa] met diens broer Hiiragi [Hima Satô], wiens vriendin [Nana Nakahara] bij hetzelfde ongeluk om het leven kwam. Ze ontdekken dat ze via een fenomeen genaamd ‘Moonlight Shadow’ contact kunnen leggen met de doden aan het eind van een volle maan en zoeken hulp om de weg naar die ‘Moonlight Shadow’ te vinden. Poëtisch drama is prachtig gefilmd en heeft veel rake momenten, maar is mede door de stemmige score wat zwaar op de hand.

In deze zielloze sequel (die in de proloog al terecht voorspelt inferieur te zijn aan The Muppets), gaan The Muppets in zee met toerpromotor Dominic Badguy [Ricky Gervais] die een complot heeft gesmeed met Constantine [Matt Vogel] die is ontsnapt uit een goelag in Siberië. Constantine is een dubbelganger van Kermit [Steve Whitmire] en neemt zijn plaats in als leider van The Muppets en zorgt ervoor dat Kermit vast komt te zitten in de Siberische goelag. Het verhaal is zeker niet onaardig, maar er zijn teveel matige, nutteloze liedjes. Cameo’s van o.a. Christoph Waltz, Salma Hayek, Saoirse Ronan en Celine Dion.

Het verhaal is haast identiek aan dat van The Muppet Movie met één cruciaal verschil: The Muppets zijn niet langer jonge, idealistische dromers, maar volwassenen die zich erbij neer hebben gelegd dat hun droomleven voorbij is. Totdat superfan Walter [Peter Linz] zijn broer [Jason Segel] en diens vriendin [Amy Adams] vergezeld tijdens een bezoek aan Los Angeles. Walter ontdekt dat oliebaron Tex Richman [Chris Cooper] de oude Muppet Studios wil gaan slopen zodra de oorspronkelijke lease van het gebouw verloopt. De sloop kan alleen voorkomen worden als The Muppets binnen twee weken $ 10 miljoen bijeen weten te sprokkelen en dus roept Walter de hulp in van zijn grote held Kermit en hem helpt om de crew van weleer bij elkaar te krijgen voor een benefietshow. Segel en coscenarist Stoller brengen The Muppets op knappe wijze naar de 21 eeuw met dezelfde anarchistische humor en de warmte van de oorspronkelijke filmserie. Chris Cooper is hilarisch als de schurk met de ultieme maniakale lach en net als voorheen zijn er vele cameo’s. Een uitstekende reboot voor één van de meest geliefde franchise uit de film- en televisiegeschiedenis.

De excentrieke miljonair Lionel Twain [Truman Capote] nodigt de vijf ‘greatest detectives in the world’ uit voor een weekendje in zijn riante, maar excentrieke optrekje. Sidney Wang [Peter Sellers] en zijn pleegzoon Willie [Richard Narita] arriveren als eersten, gevolg door de Belgische Milo Perrier [James Coco met zijn chauffeur [James Cromwell], de gladde Brit Dick Charleston [David Niven] en diens echtgenote [Maggie Smith], de bejaarde Jessica Marbles [Elsa Lancester] en haar ‘verpleegster’ [Estelle Winwood] en tenslotte Sam Diamond [Peter Falk] en diens vriendin [Eileen Brennan]. Twain stelt zijn gasten voor een uitdaging in de vorm van een bizar mysterie in de overtuiging dat hij daarmee kan bewijzen dat hij slimmer is dan de slimste detectives ter wereld. Onderhoudende, maar ook wat praterige parodie op detectivefilms met een fascinerende cast en fraaie sets. Guinness wint het onderlinge acteerduel als Twains blinde butler Bensonmum. Dat is Fay Wray als (het geluid van) de deurbel.