Opinions

Na de uitbundige viering van hun huwelijk verwachten de familie van de in New York wonende Nigeriaanse Adenike [Danai Gurira] en Adoyele [Isaach de Bankolé] dat ze snel een zoon zullen produceren. Wanneer dat maar niet lijkt te lukken, grijpt Adenike naar alternatieve oplossingen om te kunnen voldoend aan de hooggespannen verwachtingen van de familie. In veel opzichten is dit een hopeloos gedateerd melodrama, maar dat bevestigt alleen maar dat de seksuele revolutie niet is doorgedrongen tot alle culturen. Doet ongetwijfeld meer stof opwaaien in meer traditionele culturen.

Emma [Miranda Cosgrove] overvalt haar moeder Lana [Brooke Shields] met het nieuws dat ze verloofd is met RJ [Sean Teale] en dat ze hun bruiloft vieren in Thailand. Daar wordt Lana herenigd met enkele oude studievrienden, waaronder haar ex-vriend Will [Benjamin Bratt], die ook nog eens RJs vader blijkt te zijn. Shields geeft een beschamende vertolking waardoor dit onding alleen de vraag oproept wat er slechter is: Shields acteerwerk of het voorspelbare, van clichés overlopend scenario van Robin Bernheim. Kijk liever Father Of The Bride nog eens terug, bij voorkeur de oorspronkelijke versie met Spencer Tracy.

Een hoogzwangere moeder [Jennifer Lopez] met een indrukwekkende militaire cv, overleeft ternauwernood een aanslag van handlangers van Adrian Lovell [Joseph Fiennes], de man die ze op het punt staat te verraden bij de FBI. Op advies van agent Cruise [Omari Hardwick] besluit ze haar dochter na diens geboorte te laten adopteren en duikt ze onder bij een oude vriend [Paul Raci] in Alaska. Twaalf jaar later blijkt Lovell de identiteit van haar dochter [Lucy Paez] te hebben achterhaald en weet ‘Mother’ dat ze uit haar schuilplaats moet komen om haar kind in veiligheid te brengen. Lopez blijkt aardig uit de voeten te kunnen als actieheld, ook in de gewelddadige vechtscènes. Het scenario doet wat te nadrukkelijk denken aan dat van het superieure Hanna (2011) en tart zo nu en dan de wetten der logica. Pretentieloos, redelijk vermaak voor actiefans.

Alleen Ed Harris lijkt enigszins te begrijpen dat hij in een farce terecht is gekomen. Het is alleen een beetje jammer dat Aronofsky's liefdesverklaring aan de vrijwel constant in (extreme) close-ups gefilmde Jennifer Lawrence zichzelf véél en véél te serieus neemt. Het verhaal is stompzinnig, de soundtrack om louter pseudo-artistiekerige redenen bij vlagen ronduit irritant en Lawrences vertolking zo over-the-top dat het lachwekkend wordt. Het meest schokkende moment komt aan het begin wanneer Lawrence in nachtgewaad een trap afloopt en opeens richting de camera draait. Bud Bundy zou genieten van deze onverwachte onthulling! De steeds minder onvoorspelbare, maar eveneens volstrekt idiote 'twist' op het einde maakt het er niet beter op. Natuurlijk is het bij vlagen visueel overweldigend, maar de nerveuze camera-bewegingen zijn zinloos en irritant. Bovenal vraag ik me af wat al dat talent voor en achter de camera bezielt heeft om zich te wagen aan dit ondermaatse materiaal. Zeer treffend te omschrijven als een pretentieuze puinhoop.

Beth [Jaime King] en Daniel [Frank Grillo] hebben wat vrienden over de vloer voor een house warming wanneer ze onverwacht en onaangenaam bezoek krijgen van broers Ike [Patrick John Flueger, Johnny [Matt O’Leary] en Johnny [Matt O’Leary], die zwaar gewond is geraakt bij een overval. Wanneer de broers ontdekken dat hun moeder [Rebecca de Mornay] en hun zus Lydia [Deborah Ann Woll] hier niet langer mee wonen, gijzelen ze de aanwezigen en nemen ze contact op met hun moeder om te bedenken wat de volgende stap gaat worden. Remake van matige pulpfilm uit 1980 heeft een beter plot, beter uitgewerkte karakters en een fenomenaal werk van Rebecca de Mornay die één van de meest memorabele schurken uit de recente filmgeschiedenis neerzet en deze film ver boven de middelmaat doet uitstijgen.

De indrukwekkende cast verdient een beter vehikel dan deze sentimentele, slecht zo nu en dan een oprechte glimlach opwekkende romantische komedie die de formule van Valentine’s Day nog verder uitmelkt. Aniston is een gescheiden moeder die moet verwerken dat haar ex (met wie ze zich hoopte te kunnen herenigen) is hertrouwd. Hudson heeft wat uit te leggen wanneer haar conservatieve ouders onverwachts op de stoep staan. Robertson is de kersverse moeder die twijfelt aan haar geschikt als ouder en twijfelt of ze wil trouwen met huisgenoot, vriend en vader van haar dochter Jack Whitehall. Roberts is een televisiepersoonlijkheid bekend van een Tellsell-programma die in het reine moet komen met het verleden. Je kunt wel raden hoe het afloopt, ook al stuit je onderweg sporadisch op een verrassende ontwikkeling.

Aan het eind van de Eerste Wereldoorlog krijgt Jane Fairchild [Odessa Young] een betrekking als dienstmeisje bij Godfrey [Colin Firth] en Clarrie Niven [Olivia Colman]. Al snel begint ze een affaire met Paul Sheringham [Josh O’Connor], de jongste van vijf zoons en de enige die niet is omgekomen tijdens de Eerste Wereldoorlog. Het verhaal speelt zich grotendeels af in 1922 wanneer Emma Hobday [Emma D’Arcy], de dochter van een andere rijke familie die getraumatiseerd is door de oorlog, zich met Paul verloofd. Prachtig gefilmd met oog voor detail, maar de parade van depressieve personages is afstompend. Husson laat Young en O’Connor veelvuldig uit de kleren gaan, al voegt dat weinig toe aan dit sombere melodrama. Firth en Colman hebben weinig te doen en de bijdrage van tweevoudig Oscarwinnares Glenda Jackson is zeer beperkt.

Het Dr. Jose Falbella Memorial Hospital, Manilla doet denken aan een babyfabriek, waar baby’s aan de lopende band worden geboren en waar hun (vaak erg jonge) moeders op een kluitje zitten om hun kinderen te “kangoeroeën”. Buitengewoon openhartige documentaire toont aan wat de gevolgen zijn van een gebrek aan seksuele voorlichting en scepsis over of angst voor voorbehoedsmiddelen voor gevolgen hebben. Diaz won een prijs voor haar montage op het Sundance Festival.

Sfeervol, goed geproduceerd misdaaddrama profiteert van de stemmige jazzscore van Daniel Pemberton en een sterke cast, maar matige karakteriseringen dragen bij aan een gebrek aan spanning. Het verhaal betreft een New Yorkse detective Lionel Essrog [Edward Norton, tevens regisseur] die probeert te achterhalen waarom zijn baas, mentor en beste vriend Frank Minna [Bruce Willis] is vermoord. Lionel weet met welke zaak Frank bezig was en diens laatste woorden zijn ook een aanwijzing, maar zijn zoektocht naar de waarheid wordt bemoeilijkt wanneer het spoor hem leidt naar Moses Randolph [Alec Baldwin], een even corrupte als machtige ambtenaar. Onderhoudend, maar weinig meeslepend. De scène met een optreden in een jazzcafé is het hoogtepunt van de film, en niet alleen vanwege de ijzersterke live-muziek.

Onder strikte voorwaarden is euthanasie in België al 20 jaar toegestaan. Deze documentaire bestaat uit gesprekken van artsen die daarvoor beschikbaar zijn met patiënten (ook uit Frankrijk) die overwegen of hebben besloten door middel van euthanasie een einde aan hun leven te maken. Hardy en Lejeune gebruiken een objectieve filmstijl om de integriteit van hun film te bewaken. Voor een korte film was dat prima geweest, nu begint het halverwege te voelen als een droge herhaling van zetten, hoe indringend en leerzaam die gesprekken ook zijn.

Poging om een nieuwe Koyaanisqatsi te maken met prachtig beeldmateriaal. Hoewel de film 'in samenwerking met het Australian Chamber Orchestra' is gemaakt, is de samenhang tussen muziek en beeld vaak niet aanwezig. De talloze shots van bergtoppen, bergwanden en de mensen die ze beklimmen gaan op den duur wat vervelen, omdat er geen dramatische opbouw in de montage zit. De aandacht voor de duistere kanten van de fascinatie met het bergbeklimmen - met een aantal spectaculaire valpartijen, wat mij betreft de hoogtepunten van deze film - en voor de rol van de Sherpa's in dit alles is prijzenswaardig en hoewel de teksten soms wat pretentieus zijn, spreekt Dafoe ze op prachtige wijze uit. Ik heb ook he-le-maal niks met het onderwerp, dus thrillseekers en bergbeklimmers zullen deze documentaire ongetwijfeld meer waarderen. Maar aan Koyaanisqatsi kan dit toch echt niet tippen.

Er valt niets nieuws te bespeuren in dit drama over twee totaal verschillende personen die op elkaar aangewezen zijn om te overleven na een vliegtuigongeluk waarbij ze neerstorten in een besneeuwd, onherbergzaam berggebied. Idris Elba speelt een hersenchirurg die vertrouwt op logica en gezond verstand, Kate Winslet is een fotojournaliste die gewend is haar instinct te volgen. Het is niet zo moeilijk om te raden hoe dit afloopt, maar regisseur Hany Abu-Assad heeft weinig moeite gedaan om de indruk te wekken dat de beide hoofdpersonen het echt zwaar hebben. Idris Elba ziet er gedurende zijn zware bergtocht, afgezien van wat sneeuwvlokken op zijn baard, bijzonder fit en verzorgd uit en ook de gewonde Kate Winslet lijkt fysiek weinig te leiden. De film doet er bovendien wat lang over om tot het onvermijdelijk slot te komen, maar de starpower en het acteertalent van de beide hoofdpersonen redt deze film van een plaatsje in Room 101 wegens extreme schmaltz.

Het leukste moment uit deze doublebill is de trailer voor de oorlogsfilm "Zero Hour", een perfecte persiflage met tussentitels als "War At Its Best" en alle clichés uit oorlogsfilms uit de jaren '30 en '40 in een notendop. Het verbindt twee films die eveneens genrepersiflages zijn, maar slechts op enkele momenten werkelijk grappig zijn. "Dynamite Hands" vertelt het verhaal van Joey Popchick [Harry Hamlin] die bij toeval wordt ontdekt door bokspromotor Gloves Malloy [George C Scott]. Joey heeft alles in zich om een topbokser te worden, totdat een gangster en een sexy blondine hem verleiden tot het grote geld... en corruptie! In "Baxter's Beauties of 1933" krijgt impresario Spats Baxter [George C Scott] te horen dat hij nog maar een maand te leven heeft. Hij is vastbesloten om nog één keer te schitteren in een spectaculaire show. Daarbij neemt hij het besluit om de ambitieuze, maar onervaren (en onbekende) Kitty [Rebecca York] een belangrijke rol te geven.

Een vergelijking met Airplane! (1980) of A Fistful of Yen is onontkoombaar en maakt meteen duidelijk wat er mis is met deze overigens redelijk onderhoudende parodie. Een te lage grappendichtheid en een te eerbiedige benadering van de genres. Clichés an sich zijn niet grappig, ook niet als je allemaal op een hoop gooit. Je moet goed opletten om de woordspelingen of opzettelijke versprekingen in de dialoog op te pikken, maar dat zijn wel de grappigste momenten. George C Scott is uitstekend in beide hoofdrollen en heeft precies de juiste komische acteerstijl. De rest van de cast is duidelijk enthousiast, maar wisselvallig.

Wie helemaal vol is van de Disneyversie uit 1967 van The Jungle Book zal flink moeten wennen aan deze zwaarmoedige, duistere versie van het verhaal dat profiteert van de ervaring van regisseur en co-ster Andy Serkis met motion capture. Rohan Chand houdt zich staande als Mowgli, die met hulp van Bagheera [Christian Bale] en Baloo [Andy Serkis] opgroeid door wolvin Kaa [Cate Blanchett] nadat zijn familie is gedood door Shere Khan [Benedict Cumberbatch]. Wanneer Mowgli de volwassenheid bereikt moet hij zich onderwerpen aan een aantal proeven om te bewijzen dat hij een actieve bijdrage kan leveren aan het voortbestaan van de roedel. Shere Khan is er echter alles aan gelegen om Mowgli te laten falen en de heerschappij over het oerwoud op te eisen. Dankzij Serkis zijn de CGI-karakters en de stemvertolkingen zeer overtuigend. Dat geldt helaas niet voor de omgeving waarin het verhaal zich afspeelt. En een iets luchtigere toon was hier wel prettig geweest. Serkis’ zoon Louis vertolkt de rol van Bhoot, het schattige albino wolfje.

Tiener Rich Jenkins [Harry Lawley] is de zoon van een drankzuchtige mijnwerker [Steffan Rhodri] uit Port Talbot in Wales en ondanks de van zijn oudere zus [Aimee-Ffion Edwards] en zwager [Aneurin Barnard] die hem in huis hebben opgenomen, lijkt Rich een hopeloos geval. Tot literatuurdocent Mr. Burton [Toby Jones] bij toeval ontdekt dat Richard een talent heeft voor het reciteren van monologen. Rich omarmt zijn talent en wil acteur worden en Mr. Burton werpt zich op als zijn mentor. Conventionele biografie van de jonge jaren van de legendarische acteur die wij kennen als Richard Burton schetst een aardig beeld van een periode waarin het zeer moeilijk was om te ontsnappen aan de ketenen van de sociale klasse waarin je was geboren. Lawley maakt grote indruk met zijn rake impressie van Burton.

Masud Rana (codenaam: MR-9) wordt in Bangladesh liefkozend gezien als de Bengaalse James Bond. Ik kan dus met een gerust hart zeggen dat dit een derderangs rip-off is van James Bond waarin BCI-agent Mr-9 [Abm Sumon] die samenwerkt met CIA-agenten Taylor [Niko Foster] en Duke [Michael Jait White] om het imperium van broers Roman [Frank Grillo] en Ricci Ross [Mart Passmore] te verwoesten. Sumon heeft maar een blik (en dit bevat geen acteertalent) en de actiescènes zijn abominabel. Het hilarische hoogtepunt is een achtervolging op een boot, waarin Sumon in ieder geval laat zien dat hij over kartonnen doosje kan springen dat hij liever (min of meer) over een tafeltje van nog geen meter breed springt dan dat hij het omzeilt. Zonder die afschuwelijke elektronische score was dit waarschijnlijk een hilarisch slechte film zijn. Nu is slechts het een irritant prutswerkje. Opgedragen aan Qazi Anwar Husain, de geestelijk vader van MR-9, die in 2022 overleed.

Emre Aslan [Sinan Eroglu] krijgt de schrik van zijn leven als hij ontdekt dat zijn echtgenote Luna [Yolanthe Cabau] werkt voor de geheime dienst en bedreigd wordt door een gevaarlijke crimineel [Murda]. Gelukkig heeft hij een jolige (lees: verschrikkelijk irritante) vriend [Nesim El Ahmadi] die hem wel even zal laten zien hoe hij een man moet zijn. Slecht gerecyclede verzameling genreclichés waarvoor de makers niet eens een originele titel konden bedenken! Diep bedroevend.

Hitchcock verfilmde Norman Kresna's scenario zonder er iets aan toe te voegen omdat hij "dit soort mensen" niet begreep. Het verhaal betreft een jong stel [Robert Montgomery en Carole Lombard] dat na enkele jaren getrouwd is wanneer het te horen krijgt dat hun huwelijk door een vormfout onwettig is verklaard. In een poging om hun wat ingekakte relatie nieuw leven in te blazen besluiten ze hun romance helemaal opnieuw te beginnen. Maar dat gaat niet zonder wat stekeligheden en pogingen om elkaar jaloers te maken. Melige screwballcomedy kan niet tippen aan de meesterwerken uit het genre maar is dankzij de expertise van Kresna en de chemie tussen de twee getalenteerde hoofdrolspelers vrij vermakelijk. Maar verwacht geen Hitchcock-touch, die is er namelijk niet. Wel de cameo: Hitchcock speelt een dronkaard die om geld vraagt. Lombard nam voor die scène de regie over.

Silver Grove werd in 1998 opgeschrikt door een bloedbad bij een feestje. Sindsdien zijn veel jongeren uit de omgeving vermist geraakt en het geloof versterkt dat de moordenaar nog steeds actief is. Zes jongeren verschaffen zich toegang tot Old Gorge Summercamp, waar in 2018 ook een aantal moorden werd gepleegd. Geloof ik. De raamvertelling bestaat uit een jonge vrouw [Emily McAnulty] die het verhaal van die zes jongeren deelt met vrienden rond het kampvuur. Rampzalig in elk opzicht.

The Godfather of Soul was één van de meest invloedrijke muzikanten van zijn generatie, maar zijn weg naar de roem ging bepaald niet over rozen en verklaart bovendien waarom hij veeleisend, recalcitrant en agressief kon zijn. Gibneys documentaire over de opkomst van James Brown benadrukt de minder aangename kanten van James Brown, maar plaatst die in de context van zijn jeugd. de samenwerking met de muzikanten in zijn band en de invloed die hij had op de Amerikaanse burgerrechtenbeweging. Gibney sprak met een flink aantal bandleden, waaronder Bobby Bird, Maceo Parker, Clyde Suttlefield en Bootsy Collins, om inzicht te krijgen in de dynamiek tussen Brown en zijn muzikanten en de uitstekend gekozen fragmenten van Brown live-optredens laten er geen twijfel over bestaan: Brown was één van de grootste en belangrijkste Amerikaanse entertainers van de 20e eeuw. Een genot voor fans en een uitstekend introductie voor diegenen die James Brown alleen kennen van hits als ‘Sex Machine’ en ‘It’s A Man’s Man’s Man’s World’.

Harlow, Maine 2003. Vanwege zijn afnemende gezichtsvermogen huurt miljardair John Harrigan [Jaeden Martell] Craig [Colin O’Brien] in om voor te lezen en wat andere klusjes te doen. Wanneer Harrigan jaren later komt te overlijden gebruikt tiener Craig [Jaeden Martell] diens mobiele nummer om berichten over de problemen in zijn leven te versturen (en hopelijk te verwerken). Maar het verzenden van die berichten blijkt niet zonder gevolgen. Met een weinig subtiele boodschap over de gevaren van het delen van meningen en gedachten via elektronische middelen, een overdaad aan voice-overs en als enige schrikeffect de telefoon in kwestie die plotseling ‘Stand By Your Man’ begint af te spelen, is dit een mislukte, fantasieloze thriller. Gebaseerd op een kort verhaal van Stephen King.

Sherlock Holmes [Ian McKellen] is ernstig op leeftijd en mede door de dood van zijn broer Mycroft [John Sessions] in alle opzichten wat uit balans. Hij kweekt nu bijen, leunt op de zorg van Mrs. Munro [Laura Linney] en krijgt een band met diens zoontje Roger [Milo Parker]. Toch kan de meesterdetective de verleiding van een goed mysterie niet weerstaan wanneer Thomas Kelmot [Patrick Kennedy] zijn hulp vraagt om te ontrafelen wat er precies aan de hand is met Ann [Hattie Morahan], die zich steeds vreemder gaat gedragen. Het mysterie is best interessant, maar het verhaal (gebaseerd op het boek ‘A Slight Trick of the Mind’ van Mitch Cullin) richt zich meer op de ontwikkeling van Holmes, die in het reine moet komen met het feit dat zijn leeftijd zorgt voor fysieke en mentale beperkingen. Vooral een triomf voor McKellen, die ronduit perfect is.

In de proloog schrijft George Orwell [Joseph Mawle] de eerste alinea van Animal Farm, zijn meesterlijke fabel en verwerping van het Communistische Russische regime onder Stalin. Wat is de link tussen de mr. Jones uit het boek en de mr. Jones uit de titel van dit historische drama dat door de Russische invasie van Oekraïne extra relevant is geworden. Centraal staat de Britse Gareth Jones [James Norton] die vanaf 1932 de opkomst van NSDAP in Duitsland volgt en de eerste Westerse journalist was die Hitler interviewde nadat hij de macht had overgenomen. Hij waarschuwt de Britse Minister-president Lloyd George [Kenneth Cranham] voor het gevaar dat zowel Duitsland als Rusland vormt voor de wereldorde, maar stuit op dovemansoren. Hij besluit af te reizen naar Moskou en ontmoet daar de gerenommeerde journalist Walter Duranty, die in zijn thuisland de VS bekend staat als “Our Man In Moscow”. Diens zorgeloze, hedonistische leven staat in schril contrast met dat van Britse collega Ada Brooks [Vanessa Kirby], die nauwlettend in de gaten wordt gehouden door Stalins geheime politie. Met haar hulp slaagt Jones erin naar Oekraïne af te reizen om de geruchten van een afschuwelijke hongersnood te onderzoeken. Een ramp die Moskou ten stelligste ontkent en tegen elke prijs onder het tapijt wil vegen. Een uitstekend gemaakte en geacteerde verwerping van autocratie en een lofzang op de vrije journalistiek.

Julia [Zawe Ashton] is ontstemd dat Mr. Malcolm [Sope Dirisu] haar na één ontmoeting afwijst op basis van een lijst van voorwaarden waaraan de ideale vrouw volgens hem moet voldoen en verzint een list om hem met gelijke munt terug te betalen. Via haar neef [Oliver Jackson-Cohen] ontdekt ze de inhoud van de lijst en ze vraagt haar boezemvriendin Selina [Freida Pinto] om zich voor te doen als de ideale vrouw. Uiteindelijk moet Selina Mr. Malcolm afwijzen, omdat hij niet voldoet aan het lijstje van voorwaarden dat zij zogenaamd heeft opgesteld. Binnen een paar minuten weet je hoe deze verfilming van een nadrukkelijk door Jane Austen geïnspireerde roman afloopt. Origineel is het dus niet en het acteerwerk van Ashton is aan de houterige

Peter Lorre is teleurstellend routinematig in zijn laatste vertolking als Mr Moto. De charme en scherpzinnigheid van Mr Moto zijn nauwelijks nog aanwezig. Helaas is er wel een overdaad aan comic relief in de vorm van Twister McGurk [Warren Hymer], een professioneel worstelaar die zich met Mr Moto's onderzoek naar diamantsmokkel bemoeit. Het is duidelijk dat de serie zijn beloop had gehad, al zou de serie (voorlopig) eindigen met Mr Moto Takes A Vacation dat eerder was opgenomen.

Mr Moto [Peter Lore] is zogenaamd op een archeologische expeditie in het door Frankrijk geregeerde Cambodja, waar pilote Victoria Mason [Rochelle Hudson], die bezig is met een vlucht rond de wereld, haar vliegtuig bewust laat neerstorten. Hoewel Victoria de volmaakte onschuld speelt, vermoedt Mr Moto al snel dat zij hier is om dezelfde reden als hij: om twee gevaarlijke rebellen tegen het bewind te bespioneren en hun revolutionaire plannen te saboteren.

Mr Moto maakt meer dan voorheen gebruik van vermommingen en dat maakt dat deze vierde fils uit de reeks in ieder geval niet een simpele herhaling van zetten is. Victoria Mason is een wat smakeloze verwijzing naar pilote Amelia Earhart, die een jaar eerder spoorloos verdween tijdens haar poging rond de wereld te vliegen. Het plot is ook niet al te best uitgewerkt, maar Lorre is nog steeds in vorm en de ondersteunende cast levert degelijk werk af.

Blijkbaar was Twentieth Century Fox ervan overtuigd dat de Mr Moto-serie meer behoefte had aan comic relief. Helaas is de toevoeging van het stereotiepe Britse karakter Archie Featherstone [G. P. Huntley] een grote smet op dit goed geacteerde, maar weinig opzienbarende laatste deel uit de reeks met Peter Lorre in de titelrol. Het plot betreft de mogelijke diefstal van een kroon van onschatbare waarde in een museum in Los Angeles. Lorre doet zijn best om de film leven in te blazen, maar de scherpzinnigheid en sardonische humor die zijn karakter zo interessant maakten zijn grotendeels verdwenen. Onderhoudend, maar zeker geen film die je lang bij zal blijven.

De derde films uit de Mr Moto-reeks wordt ontsierd door een wat banaal plot en vervelende pogingen tot humor. Het plot betreft corruptie in de bokswereld wat leidt tot de schokkende dood van Frankie Stanton [Russ Clark] als gevolg van gif op de handschoenen van zijn tegenstander, aartsrivaal Bill Steele [Dick Baldwin]. Aangezien er nogal wat vijandigheid bestond tussen beide boksers is Bill zelf de hoofdverdachte. Maar Mr Moto [Peter Lorre] was aanwezig bij de wedstrijd en heeft veel meer gezien dan alleen de bokswedstrijd. Dat is voor hem voldoende reden om grote vraagtekens te zetten bij de lezing van de politie. Hij besluit Lt. Riggs [Harold Huber] te helpen met zijn onderzoek en krijgt daarbij hulp van twee leerlingen uit zijn criminologieklas: de imposante, maar niet al te snuggere Wellington [Maxie Rosenbloom] en van de leergierige Lee Chan [Keye Luke].

Het is de makers in ieder geval gelukt om een stunt double te vinden die voldoende op hem lijkt, maar de zich steeds herhalende grappen rondom de kleptomanie (!) van aspirant-detective Wellington is misplaatst en weinig overtuigend. Bovendien is het centrale mysterie veel minder intelligent uitgewerkt en daarom minder interessant dan in de twee voorgangers in deze reeks. Lorre is prima, maar verdient een beter scenario.

In de sterke opening van de zesde film uit de Mr Moto-reeks doet een mysterieuze man [Teru Shimida] zich voor als Mr Moto. Tijdens een bootreis naar Egypte moet deze man, op verzoek van de echte Mr Moto [Peter Lorre], een oogje houden op Eric Norvel [George Sanders] die mogelijk een spil is in een samenzwering tegen de Britse en de Franse regering. Al snel blijkt waarom de echte Mr Moto zich elders bevindt en dat zet de toon voor een prima mysterie met een propagandistisch ondertoontje. Hoewel het wat vreemd is om George Sanders met een buitenlands accent te horen spreken, is zijn aanwezigheid een absoluut pluspunt, evenals die van Ricardo Cortez als buikspreker Fabian. De nutteloze toevoeging van het karakter Rollo Venables [Robert Coote] als comic relief is daarentegen ronduit irritant.

Howard Marks, de man die volgens de politie de spil van de grootste cannabisdeals in de jaren 70 en 80, is een kolfje naar de hand van Rhys Ifans die zijn personage speelt met precies de juiste mix van opportunisme, charisma en ironie. Marks maakte in zijn geboorteplaats Kenfig Hil in Wales naam als de eerste bewoner die studeerde aan Oxford University. Daar ontdekte hij het “heilig kruid” en vestigde hij zijn reputatie als rokkenjager en als de man die iedereen aan drugs kon helpen. Na het afronden van zijn studie stort hij zich volledig op de cannabishandel door gebruik te maken van verschillende identiteiten en de hulp van een netwerk aan trouwe vrienden. Onder hen zijn toekomstige echtgenote Judy [Chloë Sevigny] en James McCann [David Thewlis], een beruchte drugs- en wapensmokkelaar die onder anderen werkte voor de terroristische Provisional IRA. Net als in Howards leven gebeurt er veel in weinig tijd waardoor dit een onderhoudende, maar niet al te diepgravende biopic is geworden.