Opinions

Sfeervol, goed geproduceerd misdaaddrama profiteert van de stemmige jazzscore van Daniel Pemberton en een sterke cast, maar matige karakteriseringen dragen bij aan een gebrek aan spanning. Het verhaal betreft een New Yorkse detective Lionel Essrog [Edward Norton, tevens regisseur] die probeert te achterhalen waarom zijn baas, mentor en beste vriend Frank Minna [Bruce Willis] is vermoord. Lionel weet met welke zaak Frank bezig was en diens laatste woorden zijn ook een aanwijzing, maar zijn zoektocht naar de waarheid wordt bemoeilijkt wanneer het spoor hem leidt naar Moses Randolph [Alec Baldwin], een even corrupte als machtige ambtenaar. Onderhoudend, maar weinig meeslepend. De scène met een optreden in een jazzcafé is het hoogtepunt van de film, en niet alleen vanwege de ijzersterke live-muziek.

Onder strikte voorwaarden is euthanasie in België al 20 jaar toegestaan. Deze documentaire bestaat uit gesprekken van artsen die daarvoor beschikbaar zijn met patiënten (ook uit Frankrijk) die overwegen of hebben besloten door middel van euthanasie een einde aan hun leven te maken. Hardy en Lejeune gebruiken een objectieve filmstijl om de integriteit van hun film te bewaken. Voor een korte film was dat prima geweest, nu begint het halverwege te voelen als een droge herhaling van zetten, hoe indringend en leerzaam die gesprekken ook zijn.

Poging om een nieuwe Koyaanisqatsi te maken met prachtig beeldmateriaal. Hoewel de film 'in samenwerking met het Australian Chamber Orchestra' is gemaakt, is de samenhang tussen muziek en beeld vaak niet aanwezig. De talloze shots van bergtoppen, bergwanden en de mensen die ze beklimmen gaan op den duur wat vervelen, omdat er geen dramatische opbouw in de montage zit. De aandacht voor de duistere kanten van de fascinatie met het bergbeklimmen - met een aantal spectaculaire valpartijen, wat mij betreft de hoogtepunten van deze film - en voor de rol van de Sherpa's in dit alles is prijzenswaardig en hoewel de teksten soms wat pretentieus zijn, spreekt Dafoe ze op prachtige wijze uit. Ik heb ook he-le-maal niks met het onderwerp, dus thrillseekers en bergbeklimmers zullen deze documentaire ongetwijfeld meer waarderen. Maar aan Koyaanisqatsi kan dit toch echt niet tippen.

Er valt niets nieuws te bespeuren in dit drama over twee totaal verschillende personen die op elkaar aangewezen zijn om te overleven na een vliegtuigongeluk waarbij ze neerstorten in een besneeuwd, onherbergzaam berggebied. Idris Elba speelt een hersenchirurg die vertrouwt op logica en gezond verstand, Kate Winslet is een fotojournaliste die gewend is haar instinct te volgen. Het is niet zo moeilijk om te raden hoe dit afloopt, maar regisseur Hany Abu-Assad heeft weinig moeite gedaan om de indruk te wekken dat de beide hoofdpersonen het echt zwaar hebben. Idris Elba ziet er gedurende zijn zware bergtocht, afgezien van wat sneeuwvlokken op zijn baard, bijzonder fit en verzorgd uit en ook de gewonde Kate Winslet lijkt fysiek weinig te leiden. De film doet er bovendien wat lang over om tot het onvermijdelijk slot te komen, maar de starpower en het acteertalent van de beide hoofdpersonen redt deze film van een plaatsje in Room 101 wegens extreme schmaltz.

Het leukste moment uit deze doublebill is de trailer voor de oorlogsfilm "Zero Hour", een perfecte persiflage met tussentitels als "War At Its Best" en alle clichés uit oorlogsfilms uit de jaren '30 en '40 in een notendop. Het verbindt twee films die eveneens genrepersiflages zijn, maar slechts op enkele momenten werkelijk grappig zijn. "Dynamite Hands" vertelt het verhaal van Joey Popchick [Harry Hamlin] die bij toeval wordt ontdekt door bokspromotor Gloves Malloy [George C Scott]. Joey heeft alles in zich om een topbokser te worden, totdat een gangster en een sexy blondine hem verleiden tot het grote geld... en corruptie! In "Baxter's Beauties of 1933" krijgt impresario Spats Baxter [George C Scott] te horen dat hij nog maar een maand te leven heeft. Hij is vastbesloten om nog één keer te schitteren in een spectaculaire show. Daarbij neemt hij het besluit om de ambitieuze, maar onervaren (en onbekende) Kitty [Rebecca York] een belangrijke rol te geven.

Een vergelijking met Airplane! (1980) of A Fistful of Yen is onontkoombaar en maakt meteen duidelijk wat er mis is met deze overigens redelijk onderhoudende parodie. Een te lage grappendichtheid en een te eerbiedige benadering van de genres. Clichés an sich zijn niet grappig, ook niet als je allemaal op een hoop gooit. Je moet goed opletten om de woordspelingen of opzettelijke versprekingen in de dialoog op te pikken, maar dat zijn wel de grappigste momenten. George C Scott is uitstekend in beide hoofdrollen en heeft precies de juiste komische acteerstijl. De rest van de cast is duidelijk enthousiast, maar wisselvallig.

Wie helemaal vol is van de Disneyversie uit 1967 van The Jungle Book zal flink moeten wennen aan deze zwaarmoedige, duistere versie van het verhaal dat profiteert van de ervaring van regisseur en co-ster Andy Serkis met motion capture. Rohan Chand houdt zich staande als Mowgli, die met hulp van Bagheera [Christian Bale] en Baloo [Andy Serkis] opgroeid door wolvin Kaa [Cate Blanchett] nadat zijn familie is gedood door Shere Khan [Benedict Cumberbatch]. Wanneer Mowgli de volwassenheid bereikt moet hij zich onderwerpen aan een aantal proeven om te bewijzen dat hij een actieve bijdrage kan leveren aan het voortbestaan van de roedel. Shere Khan is er echter alles aan gelegen om Mowgli te laten falen en de heerschappij over het oerwoud op te eisen. Dankzij Serkis zijn de CGI-karakters en de stemvertolkingen zeer overtuigend. Dat geldt helaas niet voor de omgeving waarin het verhaal zich afspeelt. En een iets luchtigere toon was hier wel prettig geweest. Serkis’ zoon Louis vertolkt de rol van Bhoot, het schattige albino wolfje.

Tiener Rich Jenkins [Harry Lawley] is de zoon van een drankzuchtige mijnwerker [Steffan Rhodri] uit Port Talbot in Wales en ondanks de van zijn oudere zus [Aimee-Ffion Edwards] en zwager [Aneurin Barnard] die hem in huis hebben opgenomen, lijkt Rich een hopeloos geval. Tot literatuurdocent Mr. Burton [Toby Jones] bij toeval ontdekt dat Richard een talent heeft voor het reciteren van monologen. Rich omarmt zijn talent en wil acteur worden en Mr. Burton werpt zich op als zijn mentor. Conventionele biografie van de jonge jaren van de legendarische acteur die wij kennen als Richard Burton schetst een aardig beeld van een periode waarin het zeer moeilijk was om te ontsnappen aan de ketenen van de sociale klasse waarin je was geboren. Lawley maakt grote indruk met zijn rake impressie van Burton.

Masud Rana (codenaam: MR-9) wordt in Bangladesh liefkozend gezien als de Bengaalse James Bond. Ik kan dus met een gerust hart zeggen dat dit een derderangs rip-off is van James Bond waarin BCI-agent Mr-9 [Abm Sumon] die samenwerkt met CIA-agenten Taylor [Niko Foster] en Duke [Michael Jait White] om het imperium van broers Roman [Frank Grillo] en Ricci Ross [Mart Passmore] te verwoesten. Sumon heeft maar een blik (en dit bevat geen acteertalent) en de actiescènes zijn abominabel. Het hilarische hoogtepunt is een achtervolging op een boot, waarin Sumon in ieder geval laat zien dat hij over kartonnen doosje kan springen dat hij liever (min of meer) over een tafeltje van nog geen meter breed springt dan dat hij het omzeilt. Zonder die afschuwelijke elektronische score was dit waarschijnlijk een hilarisch slechte film zijn. Nu is slechts het een irritant prutswerkje. Opgedragen aan Qazi Anwar Husain, de geestelijk vader van MR-9, die in 2022 overleed.

Emre Aslan [Sinan Eroglu] krijgt de schrik van zijn leven als hij ontdekt dat zijn echtgenote Luna [Yolanthe Cabau] werkt voor de geheime dienst en bedreigd wordt door een gevaarlijke crimineel [Murda]. Gelukkig heeft hij een jolige (lees: verschrikkelijk irritante) vriend [Nesim El Ahmadi] die hem wel even zal laten zien hoe hij een man moet zijn. Slecht gerecyclede verzameling genreclichés waarvoor de makers niet eens een originele titel konden bedenken! Diep bedroevend.

Hitchcock verfilmde Norman Kresna's scenario zonder er iets aan toe te voegen omdat hij "dit soort mensen" niet begreep. Het verhaal betreft een jong stel [Robert Montgomery en Carole Lombard] dat na enkele jaren getrouwd is wanneer het te horen krijgt dat hun huwelijk door een vormfout onwettig is verklaard. In een poging om hun wat ingekakte relatie nieuw leven in te blazen besluiten ze hun romance helemaal opnieuw te beginnen. Maar dat gaat niet zonder wat stekeligheden en pogingen om elkaar jaloers te maken. Melige screwballcomedy kan niet tippen aan de meesterwerken uit het genre maar is dankzij de expertise van Kresna en de chemie tussen de twee getalenteerde hoofdrolspelers vrij vermakelijk. Maar verwacht geen Hitchcock-touch, die is er namelijk niet. Wel de cameo: Hitchcock speelt een dronkaard die om geld vraagt. Lombard nam voor die scène de regie over.

Silver Grove werd in 1998 opgeschrikt door een bloedbad bij een feestje. Sindsdien zijn veel jongeren uit de omgeving vermist geraakt en het geloof versterkt dat de moordenaar nog steeds actief is. Zes jongeren verschaffen zich toegang tot Old Gorge Summercamp, waar in 2018 ook een aantal moorden werd gepleegd. Geloof ik. De raamvertelling bestaat uit een jonge vrouw [Emily McAnulty] die het verhaal van die zes jongeren deelt met vrienden rond het kampvuur. Rampzalig in elk opzicht.

The Godfather of Soul was één van de meest invloedrijke muzikanten van zijn generatie, maar zijn weg naar de roem ging bepaald niet over rozen en verklaart bovendien waarom hij veeleisend, recalcitrant en agressief kon zijn. Gibneys documentaire over de opkomst van James Brown benadrukt de minder aangename kanten van James Brown, maar plaatst die in de context van zijn jeugd. de samenwerking met de muzikanten in zijn band en de invloed die hij had op de Amerikaanse burgerrechtenbeweging. Gibney sprak met een flink aantal bandleden, waaronder Bobby Bird, Maceo Parker, Clyde Suttlefield en Bootsy Collins, om inzicht te krijgen in de dynamiek tussen Brown en zijn muzikanten en de uitstekend gekozen fragmenten van Brown live-optredens laten er geen twijfel over bestaan: Brown was één van de grootste en belangrijkste Amerikaanse entertainers van de 20e eeuw. Een genot voor fans en een uitstekend introductie voor diegenen die James Brown alleen kennen van hits als ‘Sex Machine’ en ‘It’s A Man’s Man’s Man’s World’.

Harlow, Maine 2003. Vanwege zijn afnemende gezichtsvermogen huurt miljardair John Harrigan [Jaeden Martell] Craig [Colin O’Brien] in om voor te lezen en wat andere klusjes te doen. Wanneer Harrigan jaren later komt te overlijden gebruikt tiener Craig [Jaeden Martell] diens mobiele nummer om berichten over de problemen in zijn leven te versturen (en hopelijk te verwerken). Maar het verzenden van die berichten blijkt niet zonder gevolgen. Met een weinig subtiele boodschap over de gevaren van het delen van meningen en gedachten via elektronische middelen, een overdaad aan voice-overs en als enige schrikeffect de telefoon in kwestie die plotseling ‘Stand By Your Man’ begint af te spelen, is dit een mislukte, fantasieloze thriller. Gebaseerd op een kort verhaal van Stephen King.

Sherlock Holmes [Ian McKellen] is ernstig op leeftijd en mede door de dood van zijn broer Mycroft [John Sessions] in alle opzichten wat uit balans. Hij kweekt nu bijen, leunt op de zorg van Mrs. Munro [Laura Linney] en krijgt een band met diens zoontje Roger [Milo Parker]. Toch kan de meesterdetective de verleiding van een goed mysterie niet weerstaan wanneer Thomas Kelmot [Patrick Kennedy] zijn hulp vraagt om te ontrafelen wat er precies aan de hand is met Ann [Hattie Morahan], die zich steeds vreemder gaat gedragen. Het mysterie is best interessant, maar het verhaal (gebaseerd op het boek ‘A Slight Trick of the Mind’ van Mitch Cullin) richt zich meer op de ontwikkeling van Holmes, die in het reine moet komen met het feit dat zijn leeftijd zorgt voor fysieke en mentale beperkingen. Vooral een triomf voor McKellen, die ronduit perfect is.

In de proloog schrijft George Orwell [Joseph Mawle] de eerste alinea van Animal Farm, zijn meesterlijke fabel en verwerping van het Communistische Russische regime onder Stalin. Wat is de link tussen de mr. Jones uit het boek en de mr. Jones uit de titel van dit historische drama dat door de Russische invasie van Oekraïne extra relevant is geworden. Centraal staat de Britse Gareth Jones [James Norton] die vanaf 1932 de opkomst van NSDAP in Duitsland volgt en de eerste Westerse journalist was die Hitler interviewde nadat hij de macht had overgenomen. Hij waarschuwt de Britse Minister-president Lloyd George [Kenneth Cranham] voor het gevaar dat zowel Duitsland als Rusland vormt voor de wereldorde, maar stuit op dovemansoren. Hij besluit af te reizen naar Moskou en ontmoet daar de gerenommeerde journalist Walter Duranty, die in zijn thuisland de VS bekend staat als “Our Man In Moscow”. Diens zorgeloze, hedonistische leven staat in schril contrast met dat van Britse collega Ada Brooks [Vanessa Kirby], die nauwlettend in de gaten wordt gehouden door Stalins geheime politie. Met haar hulp slaagt Jones erin naar Oekraïne af te reizen om de geruchten van een afschuwelijke hongersnood te onderzoeken. Een ramp die Moskou ten stelligste ontkent en tegen elke prijs onder het tapijt wil vegen. Een uitstekend gemaakte en geacteerde verwerping van autocratie en een lofzang op de vrije journalistiek.

Julia [Zawe Ashton] is ontstemd dat Mr. Malcolm [Sope Dirisu] haar na één ontmoeting afwijst op basis van een lijst van voorwaarden waaraan de ideale vrouw volgens hem moet voldoen en verzint een list om hem met gelijke munt terug te betalen. Via haar neef [Oliver Jackson-Cohen] ontdekt ze de inhoud van de lijst en ze vraagt haar boezemvriendin Selina [Freida Pinto] om zich voor te doen als de ideale vrouw. Uiteindelijk moet Selina Mr. Malcolm afwijzen, omdat hij niet voldoet aan het lijstje van voorwaarden dat zij zogenaamd heeft opgesteld. Binnen een paar minuten weet je hoe deze verfilming van een nadrukkelijk door Jane Austen geïnspireerde roman afloopt. Origineel is het dus niet en het acteerwerk van Ashton is aan de houterige

Peter Lorre is teleurstellend routinematig in zijn laatste vertolking als Mr Moto. De charme en scherpzinnigheid van Mr Moto zijn nauwelijks nog aanwezig. Helaas is er wel een overdaad aan comic relief in de vorm van Twister McGurk [Warren Hymer], een professioneel worstelaar die zich met Mr Moto's onderzoek naar diamantsmokkel bemoeit. Het is duidelijk dat de serie zijn beloop had gehad, al zou de serie (voorlopig) eindigen met Mr Moto Takes A Vacation dat eerder was opgenomen.

Mr Moto [Peter Lore] is zogenaamd op een archeologische expeditie in het door Frankrijk geregeerde Cambodja, waar pilote Victoria Mason [Rochelle Hudson], die bezig is met een vlucht rond de wereld, haar vliegtuig bewust laat neerstorten. Hoewel Victoria de volmaakte onschuld speelt, vermoedt Mr Moto al snel dat zij hier is om dezelfde reden als hij: om twee gevaarlijke rebellen tegen het bewind te bespioneren en hun revolutionaire plannen te saboteren.

Mr Moto maakt meer dan voorheen gebruik van vermommingen en dat maakt dat deze vierde fils uit de reeks in ieder geval niet een simpele herhaling van zetten is. Victoria Mason is een wat smakeloze verwijzing naar pilote Amelia Earhart, die een jaar eerder spoorloos verdween tijdens haar poging rond de wereld te vliegen. Het plot is ook niet al te best uitgewerkt, maar Lorre is nog steeds in vorm en de ondersteunende cast levert degelijk werk af.

Blijkbaar was Twentieth Century Fox ervan overtuigd dat de Mr Moto-serie meer behoefte had aan comic relief. Helaas is de toevoeging van het stereotiepe Britse karakter Archie Featherstone [G. P. Huntley] een grote smet op dit goed geacteerde, maar weinig opzienbarende laatste deel uit de reeks met Peter Lorre in de titelrol. Het plot betreft de mogelijke diefstal van een kroon van onschatbare waarde in een museum in Los Angeles. Lorre doet zijn best om de film leven in te blazen, maar de scherpzinnigheid en sardonische humor die zijn karakter zo interessant maakten zijn grotendeels verdwenen. Onderhoudend, maar zeker geen film die je lang bij zal blijven.

De derde films uit de Mr Moto-reeks wordt ontsierd door een wat banaal plot en vervelende pogingen tot humor. Het plot betreft corruptie in de bokswereld wat leidt tot de schokkende dood van Frankie Stanton [Russ Clark] als gevolg van gif op de handschoenen van zijn tegenstander, aartsrivaal Bill Steele [Dick Baldwin]. Aangezien er nogal wat vijandigheid bestond tussen beide boksers is Bill zelf de hoofdverdachte. Maar Mr Moto [Peter Lorre] was aanwezig bij de wedstrijd en heeft veel meer gezien dan alleen de bokswedstrijd. Dat is voor hem voldoende reden om grote vraagtekens te zetten bij de lezing van de politie. Hij besluit Lt. Riggs [Harold Huber] te helpen met zijn onderzoek en krijgt daarbij hulp van twee leerlingen uit zijn criminologieklas: de imposante, maar niet al te snuggere Wellington [Maxie Rosenbloom] en van de leergierige Lee Chan [Keye Luke].

Het is de makers in ieder geval gelukt om een stunt double te vinden die voldoende op hem lijkt, maar de zich steeds herhalende grappen rondom de kleptomanie (!) van aspirant-detective Wellington is misplaatst en weinig overtuigend. Bovendien is het centrale mysterie veel minder intelligent uitgewerkt en daarom minder interessant dan in de twee voorgangers in deze reeks. Lorre is prima, maar verdient een beter scenario.

In de sterke opening van de zesde film uit de Mr Moto-reeks doet een mysterieuze man [Teru Shimida] zich voor als Mr Moto. Tijdens een bootreis naar Egypte moet deze man, op verzoek van de echte Mr Moto [Peter Lorre], een oogje houden op Eric Norvel [George Sanders] die mogelijk een spil is in een samenzwering tegen de Britse en de Franse regering. Al snel blijkt waarom de echte Mr Moto zich elders bevindt en dat zet de toon voor een prima mysterie met een propagandistisch ondertoontje. Hoewel het wat vreemd is om George Sanders met een buitenlands accent te horen spreken, is zijn aanwezigheid een absoluut pluspunt, evenals die van Ricardo Cortez als buikspreker Fabian. De nutteloze toevoeging van het karakter Rollo Venables [Robert Coote] als comic relief is daarentegen ronduit irritant.

Howard Marks, de man die volgens de politie de spil van de grootste cannabisdeals in de jaren 70 en 80, is een kolfje naar de hand van Rhys Ifans die zijn personage speelt met precies de juiste mix van opportunisme, charisma en ironie. Marks maakte in zijn geboorteplaats Kenfig Hil in Wales naam als de eerste bewoner die studeerde aan Oxford University. Daar ontdekte hij het “heilig kruid” en vestigde hij zijn reputatie als rokkenjager en als de man die iedereen aan drugs kon helpen. Na het afronden van zijn studie stort hij zich volledig op de cannabishandel door gebruik te maken van verschillende identiteiten en de hulp van een netwerk aan trouwe vrienden. Onder hen zijn toekomstige echtgenote Judy [Chloë Sevigny] en James McCann [David Thewlis], een beruchte drugs- en wapensmokkelaar die onder anderen werkte voor de terroristische Provisional IRA. Net als in Howards leven gebeurt er veel in weinig tijd waardoor dit een onderhoudende, maar niet al te diepgravende biopic is geworden.

Paval Talankin is docent op de basisschool in Karabash, een ernstig vervuild industriestadje in de Oeral met zo’n 10.000 bewoners. Hij is ook de schoolfotograaf en de deur van zijn kantoor staat altijd open voor leerlingen. Alles verandert wanneer Rusland Oekraïne binnenvalt. In de wetenschap dat hij op enig moment zijn land (en zijn moeder) voorgoed zal moeten verlaten vanwege zijn daden, besluit hij de veranderingen op school en het videomateriaal dat hij (vaak ook op last van de overheid) vastlegt te archiveren en te delen met de buitenwereld. Talankin benadert het ernstige en verontrustende onderwerp met een luchtige toon en een mate van zelfspot die doet denken aan het beste werk van Michael Moore, waardoor het even interessant als amusant is.

De sleet zit erin in deze ongeinspireerde animatiefilm, waarin Dreamworks alles bij elkaar jat. Mr Peabody is gewoon een magere Brian Griffin [Family Guy] met een bril en Sherman is qua karakter een kopie van padvindertje Russell uit Up. De boodschap dat we niet moeten discrimineren op afkomst of uiterlijk, maar op karakter, is er ook ééntje uit den ouden doosch. Het tijdreisplot is er met de haren bijgesleept en roept twijfelachtige herinneringen op aan Bill & Ted's Excellent Adventure. Een zwak verhaal, maar de stemvertolkingen zijn goed en de historische grootheden zorgen toch voor een aantal geslaagde grappen.

Thom Popper [Jim Carrey] wil niets liever dan partner worden bij Franklin, Reader & Yates. Daarvoor moet hij echter restaurant Tavern on the Green, het enige pand in privébeheer in Central Park, van Selma van Gundy [Angela Lansbury] zien af te troggelen. Die opdracht wordt hem extra lastig gemaakt wanneer hij ontdekt dat zijn spoorloos verdwenen vader hem iets bijzonders heeft nagelaten: een aantal pinguïns! Voor iemand met het komische talent van Jim Carrey is het ronduit vernederend dat hij zich moet laten onderpoepen door pinguïns in dit brave, maar vooral flauwe komische drama waarin de carrièrebeest Thom Popper uiteraard verandert in de ideale vader en echtgenoot. Smakeloze schmaltz zou zonder Carrey volledig onderuit zijn gegaan.

Als de naam Frank Capra een belletje bij je doet rinkelen, dan is dat hoogstwaarschijnlijk omdat hij de man was achter “It’s A Wonderful Life”, voor velen de ultieme Kerstfilm. Dan denk je ook gelijk aan stroperige sentimentaliteit zoals ze dat alleen in de Verenigde Staten kunnen maken en dat is weer een reden om Capra-films link te laten liggen. Maar dan kan ik meteen concluderen dat je nog nooit een film van Frank Capra hebt gezien, want je zit er behoorlijk naast. Ik zou regisseur Frank Capra willen typeren als een realistische optimist: hij heeft een vast geloof in het goede in de mens en gelooft dat goed het altijd kan winnen van kwaad, maar tegelijk zien we in zijn beste films ook dat de slechte kant van de mensheid de wereld stevig in zijn grip heeft. Frank Capra’s geloof in de mensheid betekent dat zijn film een happy end hebben, maar de weg daar naartoe ligt vol met obstakels die de hoofdpersoon moet overwinnen. Met de sublieme Claude Rains, de villeine Thomas Mitchell en de charmante Jean Arthur in de belangrijkste ondersteunende rollen, is het een genot hier naar te kijken.

In Mr Smith Goes To Washington zoekt senator en voormalige advocaat Joseph Payne [Claude Rains] naar een opvolger van zijn pas overleden collega. Payne zit feitelijk in de zak van machtige zakenman Jim Taylor [Edward Arnold], die al een tijd bezig is om de lucratieve aanleg van een dam bij Willow Creek door de senaat te drukken. De nieuwe senator moet dus iemand zijn die gemakkelijk te beïnvloeden is. De achterban van zijn partij wijst de gedroomde kandidaat echter af en draagt Jefferson Smith [James Stewart] aan, een integere, vriendelijke man die zich jarenlang heeft ingezet voor de padvinderij. Aangezien hij geen enkele politieke ervaring heeft, geeft Taylor zijn goedkeuring en mag Jeff afreizen richting Washington. Wanneer Payne zich realiseert dat Jeff de zoon is van zijn vroegere compagnon en dat Jeff enorm tegen hem opkijkt, lijkt de weg vrij voor de dam. Jeff heeft echter moeite om zijn draai te vinden: de pers neemt hem totaal niet serieus en zet hem voor schut en Jeff voelt zich nutteloos. Hij besluit een wetsvoorstel in te dienen, ook al maakt zijn cynische assistente Saunders [Jean Arthur] hem duidelijk dat hij totaal geen kans van slagen heeft. Het wetsvoorstel betreft de aanleg van een jongenskamp, waar de armste jongens uit heel de VS een paar maanden per jaar samen kunnen komen om zich te vormen. De locatie? Willow Creek! Wanneer Smith zijn voorstel voor eenindient in de Senaat, doet Payne er alles aan om het westvoorstel te saboteren en – met de hulp van Taylor, die vrijwel alle media in Jeffs thuisstaat bezit – zoekt hij frontaal de aanval in een poging Jeffs reputatie te vernietigen en hem mentaal te breken.

Mr Smith Goes To Washington schetst het politieke hart van de VS als een plek waar senatoren zich volledig laten leiden door de multinationals, de miljonairs, die hun in ruil daarvoor meer politieke macht geven. Senator Payne lijkt hard op weg naar het Witte Huis, ondanks dat zijn collega’s en de cynische pers weten dat hij andere belangen dient dan die van zijn staat! Dat kun je bepaald geen rooskleurig beeld noemen, lijkt me. Maar James Stewart is de ultieme ‘gewone man’, het toonbeeld van integriteit, idealisme en onverzettelijkheid ‘against all odds’, die uiteindelijk de politieke caste onderuit haalt, zij het na een onverbiddelijke strijd. Bij zijn aankomst in Washington besluit Jeff dat hij de belangrijkste monumenten wil zien: Washington Monument, The White House en bovenal het standbeeld van Abraham Lincoln. In deze sequentie toont Capra de andere kan van Amerika: de Amerikaanse vlaggen, de triomfantelijke muziek, een trotse grootvader die zijn kleinzoon de tekst van Lincolns Gettysburg Address laat zien, een oude zwarte man die glimlachend naar Lincolns standbeeld kijkt en zijn respect betuigt door zijn hoed af te nemen. Dit is het Amerika waarin Jefferson Smith gelooft en dat is ook het Amerika waar hij voor zal strijden. Mr Smith is een inspiratie voor iedereen die verandering te weeg wil brengen: in deze film is hij een éénling die – met enige coaching van zijn assistente – het systeem uiteindelijk ten val weet te brengen, maar je kunt ‘m ook zien als een symbool voor mensen met een ideaal die tegen de stroom in durven te gaan om hun droom te verwezenlijken en daarmee de wereld een stukje beter te maken. Ik zou graag een Mr Smith willen zijn en deze film zet me elke keer weer aan tot nadenken over hoe ik zelf, op mijn eigen bescheiden manier, de wereld een beetje beter kan maken. Dan mag best stroperig klinken, maar je kunt niet ontkennen dat een kunstvorm die in staat is om op deze manier mensen te raken en te inspireren een unicum is.

Mike Leigh verlegt de grenzen van de biopic met deze eigenzinnige, maar uiterst vermakelijke terugblik op het leven van Joseph Mallord William Turner [Timothy Spall], één van de populairste en invloedrijkste Britse schilders van zijn generatie. Turners moeizame relatie met Sarah Danby [Ruth Scheen] passeert de revue, evenals zijn complexe verhoudingen met huishoudster (en Sarahs tante) Hanna [Dorothy Atkinson] en later met de weduwe Sophia Booth [Marion Bailey]. Maar Leigh gebruikt Turner ook om het snobisme van de kunstwereld van die tijd onder het voetlicht te brengen en toont Turners frustratie met de publieke opinie over de manier waarop zijn stijl zich ontwikkelt. Enige kennis van de kunstwereld en de vele tijdgenoten die hij tegenkomt, is een pre. Onder hen zijn de autodidactische wetenschapper Mary Somerville [Lesley Manville], landschapschilder Benjamin Robert Haydon [Martin Savage] en schilder, schrijver en kunstcriticus John Ruskin [Joshua McGuire]. Mocht joe die namen niet kennen, laat deze onderhoudende biopic dan een uitnodiging zijn om meer onderzoek te doen naar hun geschiedenis.

Vijf jaar na zijn alom geprezen rol als J.M.T. Turner in Mr Turner kruipt Timothy Spall opnieuw in de huid van een gerespecteerde Britse schilder. In 1934 woont de 47-jarige Laurence Stephen Lowry [Spall, 62 jaar oud] nog altijd bij zijn moeder [Vanessa Redgrave] die de schilderingen van haar zoon beschouwt als een hobby die niets oplevert en hem dat regelmatig laat weten. Een negatieve recensie van een kunstcriticus is koren op de molen van moeder, maar Laurence blijft de straten van Manchester aflopen op zoek naar de beelden die hij wil vastleggen in zijn schilderijen. Afgezien van een korte flashback naar 1894 en een paar buitenscenes speelt de film zich af in de krappe woning waar moeder en zoon grossieren in woordenwisselingen die met name Laurences geduld op de proef stellen. Gebaseerd op een hoorspel en een toneelstuk en Noble slaagt er maar in beperkte mate in om dat succesvol naar een film te vertalen. Spall en Redgrave zijn de reddende engelen.

Londen, begin jaren ’50. Ada Harris [Lesley Manville] verdient de kost als huishoudster in de hoop dat haar echtgenoot, die vermist is geraakt tijdens de Tweede Wereldoorlog, ooit bij haar terug zal keren. Wanneer ze nieuwst krijgt dat haar man tijdens de oorlog is gesneuveld blijkt ze met terugwerkende kracht te hebben op een weduwenpensioen. Met het geld besluit ze een droom na te jagen en hoogstpersoonlijk een jurk aan te schaffen bij Dior in Parijs. Met het fraaie camerawerk en de visuele verwijzingen naar filmklassiekers uit de jaren ’50 weet Fabian een zeker gevoel van nostalgie op te wekken, maar het scenario loopt over van sentimentaliteit en voorspelbaarheid. Begint goed, maar vanaf het moment dat het verhaal zich verplaatst naar Parijs is het louter aan Manvilles nuchtere, sympathieke interpretatie van Mrs Harris te danken dat dit niet volledig door de mand valt.

Over 100 jaar is de aardbodem volledig uitgeput. Budapest is een stad met een koepel waar mensen niet langer dan 50 jaar een lichaam ‘lenen’. Na de tragische dood van haar zoon besluit de 32-jarige Nora [Zsófia Szamosi] haar lichaam vroegtijdig op te geven als onderdeel van een wetenschappelijk experiment waarmee vegetatie opnieuw mogelijk zou kunnen worden. Haar man Stefan [Tamás Keresztes], een psychiater nota bene, zag dat niet aankomen en vraagt Dr. Madu [Judit Schell] of zij haar positie kan gebruiken om het proces stop te zetten. Een race tegen de klok in een landschap met schitterende achtergrondanimatie. De primitieve animatie van de personages is doelbewust, maar het gebrek aan expressiviteit houdt je als kijker op afstand. De matte stemvertolkingen maken het alleen maar erger.