Opinions

Regie: Wes Anderson

Wes Anderson excentrieke romantische komedie speelt zich af in 1965 tijdens een padvinderskamp op het eiland New Pencanze dat alleen bereikbaar is per boot en waar je alleen te voet kunt verplaatsen. Kampleider Ward [Edward Norton] roept de hulp in van politieagent Sharp [Bruce Willis] en die typische kleurrijke bewoners die alleen in het universum van Wes Anderson bestaan om de weggelopen padvinder Sam Shakusky [Jared Gilman] terug te vinden. Dit heeft intussen de verveelde Suzy [Kara Hayward] ontmoet en neemt haar mee op een trektocht over het hele eiland. Een meer conventioneler verhaal dan Anderson volgende werken maar het gebrek aan chemie tussen en het beperkte acteertalent van Gilman en Hayward werkt averechts op de lachspieren. Murray en McDormand zijn wél vermakelijk als Suzy’s excentrieke ouders en Norton in padvindersoutfit moet je gezien hebben.

Rupert Grint hamert een nieuwe nagel in de doodskist van zijn acteercarrière met deze flauwe actiekomedie. Grint speelt bandmanager Jonny Thorpe die in 1969 samen met de hippieband die hij onder zijn hoede heeft de maanlanding in scène moet zetten in opdracht van een intimiderende Vietnamveteraan met PTTS [Ron Perlman] die denkt dat Jonny hem Stanley Kubrick kan bezorgen. Een verspilling van tijd, geld en wat er nog over is van talent. Kijk liever Fly Me To The Moon.

Tijdens een familiefeestje ter gelegenheid van de terugkeer van David [Ayal Oost] uit Israël, blijkt op pijnlijke wijze dat diens zus Moos [Jip Smit] ondergewaardeerd en haast onopgemerkt door haar familie door het leven gaat. Persoonlijke ambities zette ze op zijn om na de dood van haar moeder voor vader Maup [Michiel Romeyn] te zorgen, dus de familie reageert verbijsterd wanneer Moos aankondigt dat ze auditie gaat doen bij de Kleinkunstacademie. Hoewel die auditie mislukt, weet ze de schijn op te houden door te gaan werken in de kantine van de Kleinkunstacademie. Daarnaast krijgt ze bijles van knappe docent Chris [Frederik Brom]. Smit is een openbaring in de titelrol en verleent diepgang en waardigheid aan haar complexe personage. Het scenario van Gosschalk en Judith Goudsmit geeft een aardig inkijkje in de Joodse gemeenschap, zonder daar de draak mee te steken, en heeft een simpele, maar bevredigende ontknoping.

Batman meets Hulk in deze weinig interessante toevoeging aan het filmuniversum van Marvel. Jared Leto houdt zich nog redelijk in als wetenschapper Michael Morbius, die het zijn levensmissie heeft gemaakt om een middel te vinden waarmee hij botaandoeningen – waar hij zelf aan lijdt – te genezen. Zijn experimenten op vleermuizen lopen uit de hand wanneer hij zelf door die vleermuizen gebeten wordt en duistere krachten ontwikkelt. Morbius ziet dit als een vloek, maar zijn jeugdvriend Milo [Matt Smith], die lijdt aan dezelfde aandoening, beschouwt het als een zegen en eist dezelfde krachten voor zich op. En dus is een dodelijke strijd tussen Morbius en Milo onvermijdelijk. Morbius voegt niets toe aan het uitgemolken genre. De special effects zijn bovendien vrij matig.

In augustus 1945 keert concentratiekampoverlever Susanne Wallner [Hildegard Knef]terug naar haar ernstig beschadigde woning in het grotendeels platgebombardeerde Berlijn om te ontdekken dat het is ingenomen door Hans Mertens [Wilhelm Borchert], een verbitterde arts. Ondanks de ongemakkelijke kennismaking en de vreemde omstandigheden mag Hans het appartement delen met Susanne tot zich een alternatief aandient. Stukje bij beetje ontdekken we wat Hans heeft meegemaakt tijdens de Tweede Wereldoorlog en welke rol de opvallend montere en optimistische zakenman Ferdinand Breuckner [Arno Paulsen]. Opmerkelijk Duits oorlogsdrama, deels gefilmd op locatie met een visuele stijl waar menig Hollywoodregisseur een puntje aan kan zuigen. Visueel verbluffend, intellectueel prikkelen oorlogsdrama met een ontknoping die duidelijk geïnspireerd is door All Quiet On The Western Front. Mis dit niet!

Gabriel Panski [Maximilian Brückner] heeft wat goed te maken in het dorp dat hij jaren geleden op hoge poten achterliet en waar hij nu is teruggekeerd. Na een rampzalig roeiuitje met dorpsgenoten zet hij het op een zuipen en krijgt hij een black-out. De volgende dag krijgt hij links en rechts complimenten zonder te weten waarvoor. Politiecommissaris Leonie Winter [Rosalie Thomass] onderzoekt een lugubere moor die tijdens voorgaande nacht werd gepleegd. Is er een verband tussen Gabriel en de moord? Vreemde mix van moordmysterie en komedie is niet voor iedereen weggelegd ondanks het vermakelijke acteerwerk van Brücnker en Thomass.

Wie wil weten waarom LeBron James de beste basketballer van zijn generatie werd, kan niet om deze documentaire heen. James werkt ook als uitvoerend producent mee, maar wie denkt dat dit één grote lofzang is op zijn enorme talent heeft het mis. Hoewel het niemand zal verbazen dat LeBron James het grootste talent was in het basketbalteam van The Fighting Irish, toont deze film juist hoe belangrijk zijn coach, zijn ouders, maar vooral zijn teamleden waren in zijn sportieve en persoonlijke ontwikkeling. De spil van deze documentaire is Dru Joyce II, die eigenlijk bij toeval de kans kreeg om het basketbalteam van zijn zoon Dru Joyce III te coachen. Andere spelers in dat team zijn Sian Cotton, Willie McGee, Lebron James en Romeo Travis, allemaal jongens uit gebroken gezinnen die zo vaak zijn verhuisd dat ze nooit echte vrienden hebben gehad. Basketbal is hun vlucht uit de dagelijkse realiteit, Dru Joyce II de vaderfiguur in hun leven de het team de familie die ze nooit hebben gehad. Wanneer hun team uit het niets tot één van de beste in het land uitgroeit, worden de vijf omgedoopt tot 'The Fab Five' en de aandacht voor LeBron James maakt ze tot beroemdheden.

Kristopher Belman kiest er wijselijk voor om de aandacht gelijkelijk te verdelen over alle betrokkenen. Uiteraard zijn er spectaculaire beelden waarin het team schitterend basketbal te zien krijgt, al is mijn favoriet de sequentie waarin de piepkleine Dru Joyce II (door tegenstanders schertsend 'de mascotte' genoemd) het vijandige publiek de mond snoert met een ongeëvenaarde serie driepunters. Een goed gemaakte, inspirerende documentaire die aantoont hoe sport, in combinatie met de steun van ouders en de juiste coach, het leven van kansarme jongeren kan transformeren.

Charles Coburn won een Oscar voor zijn uitstekende werk in deze screwballcomedy waarin Connie Milligan [Jean Arthur, eveneens in topvorm] haar bijdrage aan het tekort aan woonruimte levert door de helft van haar appartement beschikbaar te stellen. Zakenman Benjamin Dingle [Charles Coburn] ziet zijn kans schoon en weet op slinkse wijze de andere (vrouwelijke) kandidaten wijs te maken dat de kamer al is verhuurd zodat hij als enige overblijft. Connie zit eigenlijk helemaal niet op een man te wachten, maar voor ze het weet heeft Benjamin zijn intrek genomen. De zaken worden nog ingewikkelder wanneer Benjamin zijn deel van het appartement onderverhuurt aan vliegtuigmonteur Joe Carter [Joel McCrea].

De humor draait om de ongemakken die ontstaan wanneer drie totaal verschillende mensen min of meer gedwongen moeten samen leven. Het scenario bevat weinig verrassingen en de dialogen missen de scherpte van de screwballklassiekers, maar George Stevens regisseert met finesse en helpt Coburn, die vaak juist norse mannen speelde, aan één van zijn meest gedenkwaardige vertolkingen in een masterclass in komische timing.

Morgan [Anya Taylor-Joy] is het resultaat van een wetenschappelijk experiment (na twee mislukkingen) waarbij nanotechnologie is ingezet om een ‘mens’ versneld te laten groeien, zowel fysiek als emotioneel. Nadat ze een van haar dokters [Jennifer Jason Leigh] in het oog heeft gestoken, komt Lee Weathers [Kate Mara] namens het hoofdkantoor onderzoeken of het experiment met Morgan moet worden beëindigd. De meningen hierover zijn nogal verdeeld onder de wetenschappers en haar verzorgers, waardoor er een splitsing in twee kampen ontstaat. Met grote gevolgen, uiteraard. Kende een rampzalig openingsweekend in de VS, maar wist het beperkte budget van 8 miljoen dollar uiteindelijk terug te verdienen. Met Toby Jones, Michelle Yeoh en Paul Giamatti zijn de bijrollen sterk bezet en Scott geeft je wat subtiele hints met betrekking tot de ontknoping. Goed geacteerd, vooral door Taylor-Joy, maar de actiescènes zijn rommelig gemonteerd.

Vanessa Redgrave maakte haar debuut in dit zwartkomische drama. Ze speelt Leonie Delt, de echtgenote van Morgan Delt [David Warner], een communistische kunstenaar wiens frustratie over de wereld om hem heen leidt tot onvoorspelbaar, soms agressief gedrag. Wanneer Leonie Morgan laat weten dat ze hem verlaat voor een andere man, besluit Morgan er alles aan te doen om haar nieuwe relatie te saboteren in de hoop dat haar terug te winnen. Maar de methodes die hij daarvoor gebruikt zijn nogal onconventioneel.

Een prachtige rol van David Warner, één van de meest herkenbare karakteracteurs van zijn generatie, in een film vol inventieve ideeën en even inventieve cameraregie. Reisz maakt effectief gebruikt van slow-motion en versnelde beelden om Morgan psychologische instabiliteit te illustreren en levert dan ook enkele sterke visuele momenten af, zeker in de gedenkwaardige slotscène.

Workaholic Becky [Rachel McAdams] accepteert de functie van uitvoerend producent van ‘Daybreak’, de ochtendshow van de noodlijdende televisiezender IBS New York dat kampt met slechte kijkcijfers. Ze ontslaat anchor Paul McVee [Ty Burrell] op staande voet en weet op sluwe wijze de beroemde verslaggever Mike Pomeroy [Harrison Ford] over om McVee te vervangen. Maar Mike heeft contractueel recht om elk verhaal te weigeren en door zijn gebrek aan motivatie is hij een doorn in het oog. Bovendien ontstaat er een prestigestrijd tussen hem en zijn co-anchor Colleen Peck [Diane Keaton], eveneens een veteraan uit de nieuwswereld. De vonken spatten af van de scènes met de kibbelende McAdams en Ford en Keaton houdt haar neurotische trekjes voorbeeldig in bedwang in deze goed geschreven, vlotte en vermakelijke komedie.

Omdat zijn vader Curtis [Craig Robinson] besloot zijn grote liefde na te jagen, zit de 13-jarige Morris [Markees Christmas] nu op een vrijwel volledige witte school in Duitsland. Aangezien hij het Duits nog niet goed beheerst, heeft hij vooral contact met zijn mentor Inka [Carla Juri]. Tot Morris in contact komt met twee jaar oudere Katrin [Lena Keller] en zijn eerste verliefdheid ervaart. Aangezien Morris vaak het mikpunt van spot is op school, is het de vraag hoe oprecht Katrins interesse is. Een prima cast maakt dit coming-of-age drama de moeite waard, ook al is het verhaal wat aan de magere kant.

Zeker niet voor iedereen aan te raden, deze ongewone film die zich volledig richt op de laatste fase uit het leven van de 76-jarige Lodewijk XIV en waarin de titelpersoon - op één scène na - in bed ligt om te sterven. De film toont het nimmer aflatende gevlij van zijn hof, dat zelfs applaudisseert wanneer de koning een hapje van zijn eten neemt, maar toont ook hoe zijn dokters elke strohalm aangrijpen in de hoop dat hij volledig zal herstellen, inclusief een elixer gemaakt door een opportunistische kwakzalver.

Er is (dus) nauwelijks actie, de dialoog is spaarzaam en de film speelt zich vrijwel volledig af in één ruimte. Toch is dit een film die boeit van begin tot einde en dat is voor een groot deel de verdienste van de art-direction van Sebastien Vogler en de prachtige kostuums van Nina Avranovich, waardoor de film vaak doet denken aan visuele meesterwerken als "Barry Lyndon" en "Rembrandt Fecit 1669", hoewel deze film qua belichting en op sommige momenten ook qua beeldcompositie iets tekort schiet.

Op de vertolkingen valt ook niets aan te merken, maar Jean-Pierre Léaud [die een speciale Gouden Palm won en een Lumière Award kreeg voor deze vertolking] geeft een fantastische tour-de-force weg in de titelrol. Hij presteert het om door middel van kleine nuances in zijn gezicht - de manier waarop hij kijkt, de manier waarop hij drinkt - de kleine schommelingen in zijn gezondheid duidelijk te maken. In enkele lange shots was ik er werkelijk van overtuigd dat zijn karakters op het punt stond om zijn laatste adem te blazen... nog nooit wist een acteur haast letterlijk duizend doden te sterven op het witte doek. Hij is ronduit geniaal in deze film, die steeds de indruk wekt een meditatie te zijn op het stervensproces, maar mij in ieder geval wel achterliet met de vraag wat nu eigenlijk precies het doel was van deze indrukwekkende exercitie.

Houd de cliché-bingokaart maar bij de hand tijdens het aanschouwen van deze 13-in-een-dozijn post-apocalyptische nonsens. Volstrekt formulematig geneuzel doet geen enkele moeite om te verhullen dat het allemaal in de studio is gefilmd voor green screen en de actie is dan ook alles behalve opwindend. Hugo Weaving zorgt op papier voor enige geloofwaardigheid en Hera Hilmar kan ermee door als Hester Shaw, maar de rest van de tienercast bakt er helemaal niks van en lijkt zo getrokken uit de bak 'knappe koppen, nul acteertalent'. Het verhaal is volstrekt oninteressant, op één (totaal onverwacht) ontroerend moment na. Je herkent het meteen, als je het tenminste zo lang volhoudt. Het is je vergeven als je dat niet lukt...

Op haar verjaardag ziet Clary [Lily Collins, de dochter van zanger Phil Collins] mysterieuze symbolen en is ze ooggetuige van een bizarre moord in een nachtclub. Niemand anders blijkt dat gezien te hebben en al snel wordt duidelijk waarom. Verfilming van een boek van Cassandra Clare met ‘shadow hunters’, een ‘key master’, heksen ‘gate keepers’ en ‘downworlders] waardoor er amper een touw aan vast valt te knopen. Uiteindelijk draait het om één of andere magische kelk die uit handen moet blijven van Valentine [Jonathan Rhys Meyers]. Een warrige variant op Twilight met dezelfde seksuele ondertonen en aanzienlijk meer actie en geweld. Desondanks wil dit maar niet boeien en gelukkig kwam er dan ook geen vervolg.

Opvallend oorlogsdrama geeft een raak beeld van de cultuur van angst en onderdrukking die in Duitsland ontstaat wanneer de Nazi's de macht overnemen. Centraal staat de familie Roth, met aan het hoofd Viktor [Frank Morgan], een wetenschapper en professor. Net nadat Viktor zijn vreugde heeft uitgesproken over het feit dat zijn familie zo'n hechte eenheid is, krijgt de familie te horen dat Adolf Hitler tot bondskanselier is uitgeroepen. De uiteenlopende reacties op dit nieuws maken duidelijk dat de verhoudingen binnen de familie op het punt staan drastisch te veranderen. Viktors pleegzoons Robert [Robert Stack] en Erich [William T. Orr], alsmede Fritz Marberg [Robert Young], de geliefde van Viktors dochter Freya [Margaret Sullavan], sluiten zich aan bij de Nationaal Socialisten. Familievriend Martin Breitner [James Stewart] is minder enthousiast en al gauw blijkt dat de Nazi-ideologie een verwoestend effect heeft op de onderlinge vriendschappen, zeker wanneer Viktor de Nazi-ideologie op basis van wetenschappelijke feiten weerlegt. Langzaam maar zeker blijkt dat andersdenkenden hun leven niet zeker zijn onder het nieuwe regime en dat betekent dat de familie Van Roth voor een groot dilemma komt te staan.

Sterk geschreven, uitstekend geacteerd en vol met scènes die een treffend beeld neerzetten van de onderdrukking door de Nazi's. Dit komt dichtbij een meesterwerk, maar ondermaats gebruik van achtergrondprojectie (vooral bij de skiscènes) en de neppe sets en decors zijn grote minpunten.

Niet zo verschrikkelijk als de vele vernietigende recensies doen vermoeden, maar gezien de getalenteerde cast is dit wel degelijk een deceptie. Depp doet een knappe imitatie van Terry-Thomas, de Britse komiek van weleer, maar één goede imitatie is bij lange niet voldoende voor een succesvolle film. Bovendien zit Depp opgescheept met flauwe observaties mislukte grappen, vaak ten koste van Paul Bettany die de rol speelt van Mortdecai’s bewaker. Het verhaal, voor zover dat ook maar enige interesse kan opwekken, betreft de zoektocht naar een gestolen schilderij. Origineel is anders.

Simone [Marci Miller] en Jade [Tess Christiansen] organiseren een klasreünie in een riant, maar afgelegen huis. Fijne en onaangename herinneringen komen naar boven voordat de groep ontdekt dat ze het lichaam van een van de genodigden [Skyler Vallo] ontdekken. Terwijl Lamont [Johnny Ramey] de politie waarschuwt (bellen lukt niet) zet het scenario Laura Brennan verschillende dwaalsporen uit in een whodunit in de traditie van Agatha Christies ‘Ten Little Indians’ dat zeker niet zo slecht is als zijn reputatie suggereert. Maar met de onthulling van de identiteit van de moordenaar en de plichtmatige verklaring voor de moorden maakt scenarist Laura Brennan veel van het goede werk van daarvoor ongedaan en overheerst uiteindelijk toch de teleurstelling.

In 1981 is New York een stad die bekendstaat vanwege wijdverbreide misdaad en corrupte. Desondanks probeert immigrant Abel Morales [Oscar Isaac] op eerlijke wijze een succesvol bedrijf op te zetten, geholpen door zijn echtgenote [Jessica Chastain] die verantwoordelijk is voor de boekhouding Nadat een aantal van zijn vrachtwagens op gewelddadige wijze is beroofd vanwege de brandstof dat het vervoert, roept Abel de hulp in van de openbaar aanklager [David Oyelowe]. Die vertrouwt Abel niet en eist dat hij zelf onderzoek gaat en zijn bevindingen deelt met de politie. Daardoor komt Abel voor een moreel dilemma te staan. Chandors reconstructie van New York – met gewelddadige overvallen die op klaarlichte dag plaatsvinden, terwijl het overige verkeer onverstoord doorrijdt – is indrukwekkend, maar een ongelukkige balans tussen dialoog en actie zorgen voor teveel vertragingen.

Corbijn maakt opnieuw indruk met deze verfilming van gelijknamige roman van John Le Carré, geholpen door een ijzersterke cast die helpt om de vele personages van elkaar te onderscheiden. Günther Bachmann [Philip Seymour Hoffman] leidt een antiterreureenheid die opereert in Hamburg, de plaats waar de aanslagen van 9/11 werden voorbereid. Bachmann leidt een operatie die bedoeld is om de banden van de invloedrijk Faisal Abdullah [Homayoun Ershadi] met terroristische cellen bloot te leggen. Om dat klaar te spelen moet hij een schaakspel spelen en hopen dat de verschillende schaakstukken zich aan hun rol houden. Onder hen zijn voormalig jihadist Issa Karpov [Grigoriy Dobrygin], advocaat Annabel Richter [Rachel McAdams], een Amerikaanse diplomaat [Robin Wright] een banker [Willem Dafoe] en Abdullahs zoon [Mehdi Dehbi]. Sfeervolle karakterstudie was de laatste rol voor Philip Seymour Hoffman en hij is in topvorm. Hoffman overleed in februari 2014 aan de gevolgen van een overdosis drugs.

Heraldo [Iago Xavier] slaat de op vlucht na de dood van zijn broer [Renan Capivara] en vindt een schuilplaats in het seksmotel van Elias [Fábio Assunção] en Dayana [Nataly Rocha] waar hij hand-en-spandiensten verricht in ruil voor onderdak. Het gezucht, gesteun en gekrijs van cliënten overheerst en zodra dat vervaagt gaan Heraldo en Dayana van bil. Wat zou Elias zeggen als hij daar achter kwam? En hoe vailig is Heraldo überhaupt in dit motel? Met het gestileerde gebruik van primaire kleuren wil Aïnouz je laten geloven dat we te maken hebben met een slowburner à la Michael Mann. In feite is het een serie seksscènes en een ontknoping die je al mijlen van tevoren kon aan zien komen. Mooie verpakking, teleurstellende inhoud.

Het zou me ten zeerste verbazen als je na de openingsscène nog niet door hebt hoe de vork in de steel zit. Zes maanden nadat de dochter van Harry [Jeff Schine] en Olivia [Katie Leclerc] door werd geboren, heeft Harry de draad redelijk opgepakt. Dat Olivia het verlies van hun kind nog niet heeft verwerkt, blijkt wanneer ze kennis maakt met de dochter van Brooke [Victoria Barabas] en Harry’s baas Glen [Todd Cahoon]. Olivia raakt geobsedeerd door de baby. De cast doet wat het kan, maar met zo’n stompzinnig scenario en zo’n doorzichtig plot is er geen redden aan. Tenzij je alle logica overboord durft te gooien.

Na de uitbundige viering van hun huwelijk verwachten de familie van de in New York wonende Nigeriaanse Adenike [Danai Gurira] en Adoyele [Isaach de Bankolé] dat ze snel een zoon zullen produceren. Wanneer dat maar niet lijkt te lukken, grijpt Adenike naar alternatieve oplossingen om te kunnen voldoend aan de hooggespannen verwachtingen van de familie. In veel opzichten is dit een hopeloos gedateerd melodrama, maar dat bevestigt alleen maar dat de seksuele revolutie niet is doorgedrongen tot alle culturen. Doet ongetwijfeld meer stof opwaaien in meer traditionele culturen.

Emma [Miranda Cosgrove] overvalt haar moeder Lana [Brooke Shields] met het nieuws dat ze verloofd is met RJ [Sean Teale] en dat ze hun bruiloft vieren in Thailand. Daar wordt Lana herenigd met enkele oude studievrienden, waaronder haar ex-vriend Will [Benjamin Bratt], die ook nog eens RJs vader blijkt te zijn. Shields geeft een beschamende vertolking waardoor dit onding alleen de vraag oproept wat er slechter is: Shields acteerwerk of het voorspelbare, van clichés overlopend scenario van Robin Bernheim. Kijk liever Father Of The Bride nog eens terug, bij voorkeur de oorspronkelijke versie met Spencer Tracy.

Een hoogzwangere moeder [Jennifer Lopez] met een indrukwekkende militaire cv, overleeft ternauwernood een aanslag van handlangers van Adrian Lovell [Joseph Fiennes], de man die ze op het punt staat te verraden bij de FBI. Op advies van agent Cruise [Omari Hardwick] besluit ze haar dochter na diens geboorte te laten adopteren en duikt ze onder bij een oude vriend [Paul Raci] in Alaska. Twaalf jaar later blijkt Lovell de identiteit van haar dochter [Lucy Paez] te hebben achterhaald en weet ‘Mother’ dat ze uit haar schuilplaats moet komen om haar kind in veiligheid te brengen. Lopez blijkt aardig uit de voeten te kunnen als actieheld, ook in de gewelddadige vechtscènes. Het scenario doet wat te nadrukkelijk denken aan dat van het superieure Hanna (2011) en tart zo nu en dan de wetten der logica. Pretentieloos, redelijk vermaak voor actiefans.

Alleen Ed Harris lijkt enigszins te begrijpen dat hij in een farce terecht is gekomen. Het is alleen een beetje jammer dat Aronofsky's liefdesverklaring aan de vrijwel constant in (extreme) close-ups gefilmde Jennifer Lawrence zichzelf véél en véél te serieus neemt. Het verhaal is stompzinnig, de soundtrack om louter pseudo-artistiekerige redenen bij vlagen ronduit irritant en Lawrences vertolking zo over-the-top dat het lachwekkend wordt. Het meest schokkende moment komt aan het begin wanneer Lawrence in nachtgewaad een trap afloopt en opeens richting de camera draait. Bud Bundy zou genieten van deze onverwachte onthulling! De steeds minder onvoorspelbare, maar eveneens volstrekt idiote 'twist' op het einde maakt het er niet beter op. Natuurlijk is het bij vlagen visueel overweldigend, maar de nerveuze camera-bewegingen zijn zinloos en irritant. Bovenal vraag ik me af wat al dat talent voor en achter de camera bezielt heeft om zich te wagen aan dit ondermaatse materiaal. Zeer treffend te omschrijven als een pretentieuze puinhoop.

Beth [Jaime King] en Daniel [Frank Grillo] hebben wat vrienden over de vloer voor een house warming wanneer ze onverwacht en onaangenaam bezoek krijgen van broers Ike [Patrick John Flueger, Johnny [Matt O’Leary] en Johnny [Matt O’Leary], die zwaar gewond is geraakt bij een overval. Wanneer de broers ontdekken dat hun moeder [Rebecca de Mornay] en hun zus Lydia [Deborah Ann Woll] hier niet langer mee wonen, gijzelen ze de aanwezigen en nemen ze contact op met hun moeder om te bedenken wat de volgende stap gaat worden. Remake van matige pulpfilm uit 1980 heeft een beter plot, beter uitgewerkte karakters en een fenomenaal werk van Rebecca de Mornay die één van de meest memorabele schurken uit de recente filmgeschiedenis neerzet en deze film ver boven de middelmaat doet uitstijgen.

De indrukwekkende cast verdient een beter vehikel dan deze sentimentele, slecht zo nu en dan een oprechte glimlach opwekkende romantische komedie die de formule van Valentine’s Day nog verder uitmelkt. Aniston is een gescheiden moeder die moet verwerken dat haar ex (met wie ze zich hoopte te kunnen herenigen) is hertrouwd. Hudson heeft wat uit te leggen wanneer haar conservatieve ouders onverwachts op de stoep staan. Robertson is de kersverse moeder die twijfelt aan haar geschikt als ouder en twijfelt of ze wil trouwen met huisgenoot, vriend en vader van haar dochter Jack Whitehall. Roberts is een televisiepersoonlijkheid bekend van een Tellsell-programma die in het reine moet komen met het verleden. Je kunt wel raden hoe het afloopt, ook al stuit je onderweg sporadisch op een verrassende ontwikkeling.

Aan het eind van de Eerste Wereldoorlog krijgt Jane Fairchild [Odessa Young] een betrekking als dienstmeisje bij Godfrey [Colin Firth] en Clarrie Niven [Olivia Colman]. Al snel begint ze een affaire met Paul Sheringham [Josh O’Connor], de jongste van vijf zoons en de enige die niet is omgekomen tijdens de Eerste Wereldoorlog. Het verhaal speelt zich grotendeels af in 1922 wanneer Emma Hobday [Emma D’Arcy], de dochter van een andere rijke familie die getraumatiseerd is door de oorlog, zich met Paul verloofd. Prachtig gefilmd met oog voor detail, maar de parade van depressieve personages is afstompend. Husson laat Young en O’Connor veelvuldig uit de kleren gaan, al voegt dat weinig toe aan dit sombere melodrama. Firth en Colman hebben weinig te doen en de bijdrage van tweevoudig Oscarwinnares Glenda Jackson is zeer beperkt.

Het Dr. Jose Falbella Memorial Hospital, Manilla doet denken aan een babyfabriek, waar baby’s aan de lopende band worden geboren en waar hun (vaak erg jonge) moeders op een kluitje zitten om hun kinderen te “kangoeroeën”. Buitengewoon openhartige documentaire toont aan wat de gevolgen zijn van een gebrek aan seksuele voorlichting en scepsis over of angst voor voorbehoedsmiddelen voor gevolgen hebben. Diaz won een prijs voor haar montage op het Sundance Festival.