Opinions

Documentaire over een groep makaken richt zich op een moeder die onderaan de hiërarchie staat en daardoor moet worstelen om haar baby van voedsel te voorzien. De situatie verandert wanneer de vader van haar baby terugkeert uit ballingschap en het opneemt tegen de leider. Deze documentaire richt zich op de fascinerende hiërarchische structuur en toont hoe die verschillen kunnen ontstaan en wat dat voor gevolgen heeft voor de groepsleden. Zoals altijd bouwt Disneynature er een verhaal met menselijke aspecten (en een hoop montagetrucs) in om het ook voor de kleinsten interessant te houden, maar er zijn veel fraaie momenten, zeker wanneer de aapjes gebruik maken van de faciliteiten van een stadje... en de bijbehorende voedselmarkt. En Tina Fey is uitstekend als de verteller.

Een jonge man [Dev Patel] verdient de kost door met aan apenmasker deel te nemen aan illegale kooigevechten. Tot hij kans ziet om wraak te nemen voor de dood op zijn moeder en een bloedbad aanricht op een manier die sterk doet denken aan John Wick, maar zonder de ironie. Patel neemt zijn personage veel te serieus – en beroept zich zelfs op mythologie – in dit ijdelheidsproject, dat niets nieuws te bieden heeft voor de fans van de superieure John Wick-films. In zijn eerste speelfilm als regisseur verliest Patel zichzelf en het verhaal in een nimmer aflatende stroom van visuele effecten en vermoeiende montagetrucs. Alleen in het laatste kwart krijgt hij deze actiethriller behoorlijk op de rit en de finale is gedenkwaardig. Wat er aan vooraf gaat, is slechts een aanslag op de zintuigen.

Perkins bewerkte een kort horrorverhaal van Stephen King uit 1980 en het heeft er alle schijn van dat hij zich op het laatste moment realiseerde hoe afgezaagd het concept van een vervloekt stuk speelgoed inmiddels was. Met belabberde CGI-splatter en mislukte grappen probeert hij wanhopig er een komedie van te maken. Maar CGI-splatter is noch schokkend, noch grappig en omdat het gros van de moorden buiten beeld plaatsvindt, is er ook geen sprake van spanning. Een kandidaat voor slechtste Stephen King-verfilming aller tijden … en dat dat wil wat zeggen!

Frank [Julius Jimenez Hugoson] is enorm verdrietig wanneer zijn zusje Saga [Nina Âkerlund] sterft als gevolg van botkanker. Gedurende haar hele leven was ze gefascineerd door apen en gedroeg ze zich ook al een aapje, waardoor ze de liefkozende bijnaam Monky kreeg. Vlak na Saga’s dood ontdekt Frank een aapje dat hem zo doet denken aan Saga dat hij zichzelf en zijn ouders [Johan Petersson, Frida Hallgren] ervan overtuigt dat dit de reïncarnatie van zijn zusje is. De familie neemt Monky in huis, maar Franks oma [Ing-Marie Carlsson] heeft zo haar twijfels. Schetst een prachtig beeld van een gezin dat de excentriciteiten van een kind volledig omarmt, maar ook hoe ontzettend zwaar is om je kind of je zusje los te laten. Ondanks het pittige onderwerp is dit een familiefilm bij uitstek, vol momenten van warmte en met een uiterst ontroerende ontknoping.

Een militaire eenheid bestaande uit tieners krijgt na een intense training de taak om een gegijzelde Amerikaanse dokter [Julianne Nicholson] te bewaken. Maar wanneer melkkoe Shakira, hun belangrijkste voedselvoorziening, door een stommiteit om het leven komt, desintegreert de eenheid en volgt een strijd op leven en dood waarbij de tieners terugvallen op hun oerinstinct.

Gefilmd op oogverblindende locaties en over de gehele linie voortreffelijk geacteerd door een cast die grotendeels bestaat uit amateurs. Het vergt nogal wat lef om een film te maken die zo nadrukkelijk refereert aan 'Lord of the Flies' en de filmklassiekers 'Deliverance' en 'Apocalypse Now', maar Alejandro's onvoorspelbare scenario, zijn gestileerde, zeer effectieve regie en de kippenvel opwekkende score Micah Levi maken dit tot een intense, onvergetelijke vaak (aangenaam) ongemakkelijke achtbaanrit die je tegen het einde naar adem doen happen. Zonder twijfel één van de beste films van deze eeuw.

Veel muziek, maar geen enkele diepgang in de Wikipedia-biografie van één van Frankrijks culturele iconen van de 20e eeuw. Rahim doet een verdienstelijke imitatie van Aznavour, maar de belangrijkste levensgebeurtenissen worden afgeraffeld. De invloed van de Armeense cultuur waar hij mee opgroeide, de Tweede Wereldoorlog, zijn samenwerking met Pierre Roch en later Édith Piaf en zijn liefdesrelaties passeren de revue, maar de regisseurs (die ook het scenario schreven) vonden het blijkbaar een goed idee om vooral zoveel mogelijk liedjes van Charles Aznavour de revue te laten passeren. Daarvoor is Spotify uitgevonden, mannen! In de bioscoop komen we voor een boeiend verhaal en daar is geen sprake van.

Chaplins meest ambitieuze en meest gewaagde film flopte doordat het werd overschaduwd door een ouderschapsschandaal en de bezoedeling van Chaplins reputatie door anti-Communisten. Chaplin beschouwde dit als zijn artistieke hoogtepunt en daar valt veel voor te zeggen. Hij verlost zich hier niet alleen met succes van het juk van het geliefde Tramp-karakter, maar speelt een seriemoordenaar en weet daar op sluwe wijze sympathie voor op te wekken. Geen pantomime deze keer, maar wel vele vlijmscherpe dialogen die duidelijk maken dat Chaplin een uiterst kritische kijk had op de moderne wereld. Opvallend is hoe trefzeker zijn observaties nog steeds zijn en mede daardoor doorstaat deze uiterst zwarte komedie zonder problemen de tand des tijds. Chaplin is ook duidelijk gegroeid als regisseur en gebruikt briljante, maar subtiele visuele trucs om het drama te verhogen en kan bovendien rekenen op de fantastische Martha Kaye als de vulgaire Amerikaanse loterijwinnaar Annabella Bonheur die zich minder makkelijk naar de spreekwoordelijke slachtbank laat leiden dan de eerder slachtoffers van Verdoux. “One murder makes a villian, millions a hero. Numbers sanctify.” Wauw!

Terecht beschouwd als één van de slechtste films aller tijden, dit zogenaamde docudrama waarin een voice-over het plot verraadt en je als kijker vooral aan het lijntje wordt gehouden. Opgevuld met slaapverwekkende sequenties waarin mensen lopen, nog meer lopen en blijven lopen totdat er iets gebeurt. Niet dat we iets te zien krijgen, overigens. Daarvoor was immers geen budget beschikbaar. De uiteindelijk onthulling van 'het monster' laat dan ook erg lang op zich wachten en ondertussen moeten we de meest onzinnige dialoog horen. De tweemanscapsule (!) is een lachertje, maar deze film is zo ontzettend saai en bijzonder slecht geregisseerd, dat je zelfs daar waarschijnlijk nog geen glimlach voor kunt opbrengen.

Dit uiterst duistere sprookje draait om de 12-jarige Conor [Lewis MacDougall] die het zowel thuis als op school moeilijk heeft. Zijn vader [Toby Kebbell] woont in de Verenigde Staten, zijn moeder [Felicity Jones] is ernstig ziek en Conor kan niet goed opschieten met zijn kille grootmoeder [Sigourney Weaver] die vaak voor hem moet zorgen. Op school is hij het favoriete mikpunt van de plaaggeest van de klas, die hem lastig valt en regelmatig een pak slaag geeft. Conor is een vat van emoties waar hij niet mee om weet te gaan, maar op een nacht verschijnt een enorme boom [stem van Liam Neeson] in zijn droom. Die laat weten dat hij Conor drie verhalen zal vertellen en dat Conor daarna zijn eigen verhaal (de waarheid) moet vertellen.

Goed gecast psychologisch drama is geen kinderfilm. De thema's zijn complex en MacDougall geeft een bewonderenswaardige vertolking in de hoofdrol. De verhalen die de boom vertelt zijn op prachtige wijze vormgegeven en hoewel er steeds een achterliggende boodschap is, valt die gelukkig niet gemakkelijk af te leiden. Patrick Ness bewerkte zijn eigen roman tot een intelligent scenario dat weliswaar zwaar op de hand is, maar toch blijft boeien tot het fraaie einde en profiteert van subtiele vleugjes humor.

Zoontje Max Wishbone [Ethan Rouse] zorgt er deze keer per ongeluk voor dat zijn hele familie opnieuw in monsters verandert. Het excuus daarvoor is even mager als het excuus voor deze sequel op het volstrekt oninteressante Monster Family. Veel erger is het feit dat dit in grote lijnen hetzelfde patroon volgt als zijn voorganger, ondanks de toevoeging van de familie Starr, een soort superhelden die een aantal zeldzame dieren ontvoeren “voor een betere wereld”. Zij ontvoeren Baba Yaga [Catherine Tate] tijdens voltrekking van haar huwelijk met Renfield [Ewan Bailey]. Er is tenminste wat meer actie dan in Monster Family en ook de animatie is wat verbeter, maar het is opnieuw een ondermaatse poging tot familievermaak.

De eerste film die Roger Corman zelfstandig produceerde is verschrikkelijk saai en slecht geacteerd. Julie [Anne Kimbell] hoort tijdens een strandvakantie in Mexico verschillende verhalen aan van lokale bewoners die beweren een zeemonster te hebben gezien. Tijdens een frisse duik in de zee ontmoet ze wetenschapper Steve [Stuart Wade] die onderzoek doet met een kleine onderzeeër (speciaal voor de film ontworpen!). Uiteraard ontstaat er iets wat moet doorgaan voor een romance en probeert Julie na haar eigen 'aanvaring' met het monster haar nieuwe liefje ervan te overtuigen dat het beest echt bestaat. Oh, het zou trouwens het gevolg zijn van het Bikini Atoll Program. Inderdaad, nucleaire testen in zee. Je kunt het aantal seconden dat het monster in beeld is zo'n beetje op twee handen tellen, tenzij je de long-shots van een oplichtend oog meetelt. Niet dat het de moeite waard is, maar eerlijk gezegd had ik niet veel beter verwacht van een Roger Corman-cheapie.

Jovovich wordt herenigd met de scenarist/regisseur van de Resident Evil-franchise voor alweer een film die gebaseerd is op een dwaas computerspel en het resultaat is dan ook weinig verrassend. Een luitenant [Jovovich] neemt het op een dorre planeet op tegen een enorm monster dat de leden van haar eenheid heeft vermoord en krijgt hulp van een vindingrijke strijder [Tony Jaa]. Perlman komt opdraven voor een teleurstellend routinematige cameo en draagt zijn steentje bij aan de schier eindeloze strijd tegen het monster. Het eerste half uur is niet onaardig, maar de rest van de film bestaat uit een serie gevechten met een hoop herrie, dwaze heroïek en een voorspelbaar einde.

Sandra staat op het punt te bevallen van een zoon en zit in de gevangenis. In flashbacks ontdekken we welke mix van omstandigheden en persoonlijke tekortkomingen haar in deze ingewikkelde situatie hebben gebracht. Uiteraard spelen haar geliefde [Slavko Popadic] en haar zorgbehoevende moeder [Martin Eitner-Acheampong] daarbij een sleutelrol. Een indrukwekkende tour-de-force voor Hartmann die goed tegenspel krijgt van Popadic en Eitner-Acheampong. Het locatiewerk verhoogt de authenticiteit, maar Sandra wekt weinig sympathie op en het scenario is vooral tegen het einde erg melodramatisch.

Spalding Gray is de meester van de monoloog, zo bewijst in dit onofficiële vervolg op Swimming To Cambodia, waarin hij sprak over zijn ervaringen op de set van "The Killing Fields". Deze keer vertelt hij op scherpzinnige, spitsvondige en vermakelijke wijze over zijn pogingen om een boek te schrijven. Hij bezocht een schrijverskolonie, waar hij - samen met andere auteurs - in alle afzondering kon werken. Hij vertelt ook over zijn ervaringen met mensen die door buitenaardse wezens zouden zijn gekidnapt en over hoe hij omging met kritiek op zijn rol in het toneelstuk "Our Town". De observaties zijn grappig en Grays timing en mimiek zijn foutloos. Regisseur Nick Broomfield, vooral bekend van onthullende documentaires, trekt wat te nadrukkelijk de aandacht met plotseling cuts en camerabewegingen, maar dat doet weinig af aan de inhoud. Het valt niet mee om monologen boeiend te filmen, maar het scheelt als die monoloog van zulke hoge kwaliteit is.

Dwaas prulletje over een waanzinnige wetenschapper [J Carroll Naish] die tijdens een pianoconcert een jonge vrouw [Wanda McKay] ziet die sprekend lijkt op zijn vrouw die hij 'onder tragische omstandigheden is kwijt geraakt'. Hij besluit haar tot zijn bruid te maken, koste wat kost. Daarbij helpt het dat hij net een bacterie heeft ontwikkelt die een verschrikkelijke verminking teweeg kan brengen.

Amateuristisch acteerwerk, goedkope sets, slechte make-up en een man in een gorillapak (echt waar!!!) zorgen wellicht voor een beetje hilariteit, maar dit is simpelweg te saai om in de categorie 'zo slecht dat 'ie leuk is' te kunnen worden geplaatst. Links laten liggen dus.

Twee jaar voor 'The Cat And The Canary' speelde Lon Chaney de rol van de 'mad scientist' die een spookachtig huis gebruikt voor geheime experimenten om 'het geheim van het leven' te ontdekken. De feitelijke hoofdrol in deze griezelkomedie is in handen van Johnny Arthur, die een komische vertolking geeft die doet denken aan Bob Hope of Lou Castello, beiden meesters in het spelen van laffe helden. Veel van de schrikeffecten zijn veelvuldig gebruikt in andere films, vandaar dat dit nu wat gedateerd aandoet. Chaney is echter altijd de moeite waard en er zijn zeker originele momenten, zoals de vluchtpoging via een electriciteitskabel en een spectaculaire 'val' van de trap. Niet groots, maar best geinig.

De helft van Mexico is als zes jaar in quarantaine als geïnfecteerde zone door het neerstorten van een ruimtesonde met samples van buitenaards leven. Het gebied wordt nu bevolkt door ruimtewezens en Mexicaanse en Amerikaanse militairen worstelen om ze daar te houden. Een fotojournalist [Scoot McNairy] krijgt opdracht om de dochter [Whitney Able] van zijn baas door de geïnfecteerde zone naar de Amerikaanse grens te brengen. In tegenstelling tot de twee hoofdpersonen gaat het scenario nergens heen. Een hoop gepraat, een halfbakken romance en zo nu en dan verschijnen er wat ruimtemonstertjes om ons eraan te herinneren dat we te maken met iets sciencefictionachtigs.

Prequel op het succesvolle Monsters Inc. keert terug naar de periode waarin Mike [Billy Crystal] en Sullivan [John Goodman] elkaar leerden kennen en maakt duidelijk hoe en waarom ze elkaars collega’s en beste vrienden werden. Mike is het buitenbeentje dat vastbesloten is zich te bewijzen op Monsters University, ondanks dat iedereen – waaronder de gevreesde Dean Hardscrabble [Helen Mirren] – hem bij voorbaat al kansloos acht. Sullivan moet een familietraditie voortzetten dat vereist dat hij de beste van allemaal is. Het verhaal is een tikje simplistisch maar de aantrekkelijke karakters en een aantal vindingrijke ideeën maken dit tot prima kijkvoer voor jong en oud.

Altijd al eens willen zien hoe een alligator een aapje levend verorberd? Of is castratie meer uw ding? Is uw droom eens te zien hoe een man een varken van achteren neemt? Dan is deze film voor u! Maar pas op, "Slave of The Cannibal God" bevat schokkende beelden: een naakte vrouw die haarzelf oneerbaar betast en een halfnaakte Ursula Andress die wiens borsten door twee andere vrouwen uitgebreid gemasseerd. Dat alles onder het genot van een exotische trommeltje en dissonant strijkersgeweld, want dit natuurlijk een horrorfilm en géén soft-porno.

Ernst Lubitsch bracht de filmmusical een flink stap dichter bij volwassenwording met deze vermakelijke, maar statisch gefilmde en trage muzikale komedie rondom Vera von Conti [Jeanette McDonald] die haar bruidegom bij het altaar laat staan en met haar bediende Bertha [Zasu Pitts] afreist naar Monte Carlo in de hoop daar een flink zakcentje bij te verdienen. Daar ontmoet ze Rudolph [Jack Buchanan] met wie ze een ongebruikelijke samenwerking aangaat.

McDonald was één van de populairste zangeressen van de jaren '30 en de godvergeten Buchanan blijkt een capabele tegenspeler, want zijn acteerwerk en zang zijn prima. Ondanks de technische onvolkomenheden verdient Ernst Lubtisch lof voor de manier waarop hij innoveerde door de liedjes een integraal onderdeel van het plot te maken, iets wat inmiddels standaard is in het musicalgenre! De muzikale intermezzo's zijn dan ook de sterkste momenten.

Grace [Selena Gomez] gaat met haar beste vriendin Emma [Katie Cassidy] en haar stiefzus Meg [Leighton Meester] op vakantie naar Parijs waar ze wordt aangezien voor haar dubbelganger Cordelia Winthrop Scott [Selena Gomez], een zelfingenomen rijkeluiskind dat uitgenodigd is op het bal van de prins van Monaco [Giulio Berruti]. De meiden grijpen de kans om zich onder te dompelen in de decadentie van de superrijken, maar lopen daarbij uiteraard tegen de liefde en andere problemen aan. Onschuldige, pretentieloze komedie voor tienermeisjes blijft probleemloos overeind dankzij het charisma van de drie hoofdrolspelers die bovendien elk een aardig eigen verhaallijntje hebben.

Met zijn ongebruikelijke, maar energieke en effectieve stijl van filmen en monteren, zou deze registratie van het Monterey Pop Festival 1967 van grote invloed zijn op Michael Wadleighs meesterwerk "Woodstock (1970)". De line-up is fantastisch, met o.a. Mamas and the Papas, Otis Redding, Simon & Garfunkel, The Who en niet te vergeten een totaal losgeslagen Jimi Hendrix. De slechte podiumbelichting betekent dat de beeldkwaliteit soms wat te wensen overlaat, maar deze concertfilm geeft een uitstekend beeld van het muzikale spectrum anno 1967 en eindigt met een opzwepend optreden van Ravi Shankar, mede gade geslagen door een tot rust gekomen Jimi Hendrix. En de muziek is geweldig!

"What is the airspeed velocity of an unladen swallow?" Een vraag die wetenschappers voor een raadsel stelt, al is het duidelijk dat het belangrijk is of het om een Europese of een Afrikaanse zwaluw gaat. Alle remmen los in deze absurde, anarchistische Python-film, gemaakt voor een appel en een ei [de beroemde kokosnoten zouden ingezet zijn omdat er geen geld was voor paarden] behoort tot de meest quotebare films aller tijden. Meer een serie losse sketches waarin de Pythons niet alleen de draak steken met het leven in Engeland in ´The Dark Age, maar ook de moderne maatschappij op de hak nemen. Minder scherp als hun latere meesterwerk Life Of Brian, maar bijzonder grappig... en met een briljant einde!

Nu de Tweede Wereldoorlog ten einde loopt, weet Frank Stokes [George Clooney] resident Roosevelt [Michael Dalton] te overtuigen van de noodzaak om te voorkomen dat kunstwerken die zich bevinden in onder anderen Antwerpen, Brugge en Aken worden gestolen of vernietigd door de Duitsers of de Russen. Hij leidt een expeditie met kunstexperts naar Frankrijk waar zijn manschappen hun leven in de waagschaal stellen voor het behoud van kunst. Clooney kan maar niet besluiten of hij een komedie, een thriller of een oorlogsdrama wil maken en het resultaat is dan ook vleesch noch visch. Gezien het aanwezig acteertalent (ook John Goodman, Cate Blanchett en Hugh Bonveville spelen belangrijke rollen) is dat werkelijk zonde.

Sam [Maarten Heijmans] valt als een blok voor Dominique [Sallie Harmsen], en bij een toevallige tweede ontmoeting blijkt dat gevoel wederzijds. De liefde gaat over rozen, tot de relatie serieuze vormen aanneemt. Vanaf dan is het alleen maar kommer en kwel. De laatste gaat zeker op voor de kijker, want het sterke acteerwerk van Heijmans en Harmsen biedt onvoldoende compensatie voor deze zwakke kloon van Turks Fruit. Het scenario van Jolein Laarman springt door de tijd, maar toont alleen de hoogtepunten en dieptepunten, zonder enige diepgang of verklaring. En zo hobbelen we van het ene na het andere melodramatische incidentje met twee nogal vervelende hoofdpersonen.

Wie opkijkt van de disclaimer aan het begin, waarin de makers duidelijk maken dat ze het gedrag van de hoofdpersoon NIET goedkeuren, doet er goed aan de uitgebreide - en zeer prekerige - disclaimer aan het einde te lezen. Een voortreffelijk voorbeeld van de invloed van de Hayes-commissie, maar dat doet weinig af aan de kwaliteit van deze film. George Sanders speelt Charles Strickland, een man die zijn vrouw [Molly Lamont] en zijn carrière achter zich laat omdat hij 'moet' schilderen, ook al heeft hij nauwelijks ervaring en - zo zegt hij zelf - kan hij het (nog) niet. Schrijver Geoffrey Wolfe [Herbert Marshall] raakt bevriend met de eigenzinnige en vaak recalcitrante aspirant-schilder, maar hun vriendschap gaat niet over rozen, ook al omdat Stricklands gedrag op zijn zachtst gezegd onvoorspelbaar is.

In de ongebruikelijke proloog spreekt Marshall het publiek rechtstreeks toe en trekt je als kijker meteen mee in het verhaal. Zijn ingetogen acteerstijl contrasteert op effectieve wijze met de (relatief) uitbundige vertolking van Sanders. Strickland is een onsympathiek, maar fascinerend karakter. De film zakt wat in zodra Strickland aankomt op Tahiti, maar het sterke acteerwerk van Marshall en Sanders houdt de film drijvende.

De bizarre cartoon-opening doet vermoeden dat we hier met een middelmatige Disney-actiekomedie te maken hebben. Dit is echter een Hammer-productie en het is aan niemand minder dan de gelauwerde Roy Ward Baker om iets te maken van deze vreemde 'ruimte-western' die, getuige de sets en kostuums, voor een appel en een ei gemaakt moest worden. De cast probeert het ook wel, maar het scenario is gewoon te zwak. De acteurs lijken er zelf ook weinig van te snappen. Maar het kan ook zijn dat ze gek werden van de muzikale soundtrack... en geef ze eens ongelijk!

Morgen negeert de moeizame start van David Bowies carrière vrijwel volledig en raffelt de laatste 25 jaar van zijn carrière (vanaf het album ‘Black Tie, White Noise’) af in het laatste kwartier van een documentaire die is zoals we David Bowie kennen: experimenteel, nooit saai, maar ook pretentieus en zwaar op de hand. Morgen richt zich voornamelijk op de periode van Ziggy Stardust, The Thin White Duke en het commerciële succes met ‘Let’s Dance’, waarbij hij fraai gemonteerde, maar vaak vermoeiende visuals combineert met fascinerende privébeelden van Bowie (het shot op de roltrap is subliem) en slecht gefilmde registraties van middelmatige optredens.

Voormalig astronaut Brian Harper [Patrick Wilson] werd ontslagen door NASA omdat hij verantwoordelijk werd gehouden voor een ongeluk tijdens een ruimteexpeditie in 2010 waarbij een collega om het leven kwam. Twaalf jaar later blijkt Brian de enige te zijn die kan voorkomen die de Aarde van een ramp kan behoeden wanneer blijkt dat de maan niet is wat we altijd hebben gedacht. Daarmee kan hij tevens bewijzen wat hij altijd heeft beweerd, namelijk dat het ongeluk in 2010 het gevolg was van een mysterieuze zwerm. Halle Berry speelt de voormalige expeditieleider met wie Brian onder protest moet samenwerken en John Bradley speelt de samenzweringsfreak die als eerste begrijpt hoe de vork in de steel zit in deze ouderwetse SF-rampenfilm die om de verkeerde redenen associaties oproept met Armageddon (1998) en Deep Impact (1998). Emmerich houdt het tempo erin maar van originaliteit is geen sprake (de opening doet zeer nadrukkelijk denken aan Gravity (2013)). Bovendien zijn er teveel overbodige en zwak uitgewerkte subplots. Fans van Donald Sutherland dienen te weten dat hij maar een paar minuten te zien is en niets toevoegt.

Deze semi-autobiografische film is technisch uitstekend: visueel verrassend en zeer goed verzorgd, zonder dat de camera ooit al teveel de aandacht naar zichzelf toetrekt. De vertolkingen zijn ook stuk voor stuk uitstekend... maar toch duurt het geruime tijd voordat de film meeslepend wordt. Dat is weliswaar verklaarbaar vanuit het verhaal van een opgroeiende jongen die zich emotioneel heeft afgesloten voor de buitenwereld, omdat hij mannen niet vertrouwd, een drugsverslaafde moeder heeft en op school wordt gepest, maar het maakt het voor de kijker wel lastig om sympathie te voelen voor de hoofdpersoon. Maar na 45 minuten komt de film langzaam maar zeker werkelijk tot leven en ontpopt zich een boeiend en aangrijpend drama waarin zware thema's op een originele manier worden benaderd. En het einde is ronduit indrukwekkend, maar toch is het jammer dat het de eerste 45 minuten behoorlijk doorbijten is.