Opinions

Aangename Disneyfilm gebruikt de traditionele cultuur van Hawaii als basis voor een mythologisch verhaal waarin Moana [Auli'i Cravalho], tegen de wil van haar vader in, besluit de zee te trotseren in de hoop zo de mythologische Maui [de uitstekende Dwayne Johnson] te vinden die er voor moet zorgen dat haar volk een goede visvangst tegemoet kan zien. Maar Maui blijkt niet geheel te voldoen aan het beeld dat Moana al die jaren is voorgehouden.

Moana is visueel vaak bijzonder fraai, zeker in de scènes waarin ze als peuter op ontdekkingstocht gaat. Een aantal liedjes maakt gebruik van traditionele instrumenten en die liedjes staan als een huis. Het terugkerende liedje "How Far I'll Go" maakt aanzienlijk minder indruk. De finale van deze prima animatiefilm is weinig origineel.

Moana/Vaiana [Auli’i Cravalho] is nu een jong volwassen vrouw en ondergaat een nieuwe missie om een mystiek eiland te bevrijden van de kwaadaardige god Nalo [Tofiga Fepulea’i] zodat de verschillende Oceaanvolken zich kunnen herenigen. Uiteraard rekent ze op hulp van haar mentor Maui [Dwayne Johnson]. Moana/Vaiana’s bemanning bestaat uit oude boer Kele [David Fane], de eigenzinnige Loto [Rose Matafeo] en Maui-fanboy Moni [Hualalai Chung]. Het formulematige plot wordt gecompleteerd door de aanwezigheid van een kip [Alan Tudyk] een varken voor de komische noot. Voor een origineel verhaal ben je aan het verkeerde adres en alle liedjes gaan over hetzelfde thema (geloof in jezelf), bovendien duurt de proloog onnodig lang. Maar de animatie is verbluffend en tijdens de zeereis stuit de bemanning op een keur aan kleurrijke, fantastische wezens die de amusementswaarde flink doen stijgen. Halverwege de aftiteling volgt een scène die verwijst naar het vervolg dat naar verwachting in 2026 in de bioscoop te zien zal zijn.

Moby stelt aan het begin van de biografische documentaire de hamvraag: waarom wil hij deze film maken? Hij komt zelf met een alternatieve verklaring, maar vanaf het begin is het duidelijk dat dit één grote ego-trip is van een man die – zo geeft hij zelf toe – verslaafd is aan de roem. Moby zoekt meteen de slachtofferrol: zijn moeder verwaarloosde hem, hij had een afschuwelijke jeugd, woonde onder erbarmelijke omstandigheden in een leegstaande fabriek. Tussendoor zien we beelden van zijn DJ-gigs en een optreden met een orkest dat moet onderstrepen hoe geweldig zijn muziek de tand des tijds heeft doorstaan. En hij mocht David Bowie tot zijn vriendengroep rekenen! Een verschrikkelijk pretentieus staaltje zelfverheerlijking waar Frank Zappa een puntje aan kan zuigen. En nee, dat is géén compliment.

Niet zo slecht als zijn reputatie doet vermoeden, maar er zijn te weinig leuke momenten om de speelduur van deze matige komedie te rechtvaardigen. Er is een aardige opening waarin Chase tijdens een autorit de ene na de andere (technische) tegenslag te verwerken krijgt en een scène in een restaurant waarin volop geflirt, maar niet met de tafelgenoot, is ook amusant, ook al draaft regisseur Shapiro hier wat door. Het duurt een half uur voor Chase zijn telekinetische krachten ontdekt en daarna moeten we een uur lang kijken hoe Chase gekke bekken trekt en die nieuwe krachten gebruikt om de mensen die zijn leven zuur maken met gelijke munt terug te betalen. Het plot is flinterdun, maar de special effects zijn beter dan je zou verwachten.

Modern Times is een satirische, maar realistische blik op de moderne wereld waarin mensen steeds meer in dienst staan van machines en waarin de aandacht voor de invididuele mens ver te zoeken is. In het openingsshot zien we eerst een kudde schapen – waaronder één zwarte – hun stal binnenlopen en vervolgens zie we een aantal fabriekswerkers al even slaafs hun fabriek binnen te lopen, waarna ze braaf inklokken en wachten tot de machines tot leven komen en ze aan hun werk kunnen beginnen. Hoewel Charles Chaplin zijn karakter hier omschrijft als ‘A Factory Worker’ herkennen we hier toch het zwervertje van weleer in, die nu onderdeel is geworden van de machinatie van de industrie. En dan volgen de briljante grappen zich op, met als persoonlijk hoogtepunt de waanzinnige demonstratie van de ‘Billows Feeding Machine’, een meesterwerk qua acteren en vooral qua timing. Maar er zit een duistere kant aan deze scène: hoewel Chaplin steeds slachtoffer is van de technische mankementen van de machine, hebben Billows en de zijnen alleen oog voor de machine en niet voor de mens die door de machine wordt geteisterd.

Chaplin toont ook dat honger en armoede gewone, vredelievende mensen kan aanzetten tot misdaad om zichzelf en het gezin maar van eten te voorzien. Het succes van Chaplins karakter is voor een aanzienlijk deel te verklaren uit het feit dat hij de wereld van armoede en honger maar al te goed kende. Zijn vader stierft toen Charlie 12 was en zijn moeder was geestelijk labiel en niet in staat om voor haar kinderen te zorgen. Chaplin beschrijft deze hartverscheurende periode treffend in zijn indrukwekkende biografie ‘Chaplin’. Hij slaagt er ook in “Modern Times” in om het publiek te laten lachen om armoede. Charlie, die door een misverstand in de gevangenis terecht komt, komt daar tot de conclusie dat hij het daar beter heeft dan op straat. Wanneer hij zich met tegenzin weer op vrije voeten moet begeven, besluit hij ervoor te zorgen dat hij opnieuw in de gevangenis terecht komt. Hoe dan? Bijvoorbeeld door doodleuk een restaurant binnen te lopen, twee gigantische dienbladen vol met eten en drinken tot zich te nemen en vervolgens – nadat hij heel opzichtig de aandacht van een politie-agent heeft getrokken – melden dat hij geen geld heeft en dat meneer de agent wel even zal betalen.

“Modern Times” is een opeenvolging van briljante komische scènes, afgewisseld met verrassend effectieve dramatiek. Hoewel er een rode draad is in deze film is er niet echt een verhaal. Ik beschouw de film dan ook als een Greatest Hits waarin Chaplin enkele totaal nieuwe ideeën combineert met herhalingen van de tientallen korte films die hij in de periode 1914 – 1918 had gemaakt. Zo is er een duidelijke knipoog naar The Rink, waarin Chaplin de meest ongelofelijke capriolen uithaalt... op rolschaatsen. Tijdens zijn vaudevilledagen onder Fred Carno, maakte hij furore met zijn dronkemansact en ook die is hier terug te vinden. Bijzonder is de sequentie waarin Charlie werk vindt als hulp van een mechanicien en wel omdat zijn tegenspeler in deze scène niemand minder dan Chester Conklin is, een komiek die ook begon bij Keystone en wiens typische ‘walrus-snor’ een inspiratie was voor Chaplins Tramp-kostuum. En natuurlijk is er niks mis met een Greatest Hits als de hits zo ontzettend goed zijn en een zogeheten ‘laugh fest’ is hier gegarandeerd.

Leuwsha vertelt het verhaal van Suriname in de 20e eeuw aan de hand van het levensverhaal van haar grootmoeder Franceline Cummings (1905-1979). Een kind van een witte moeder en een zwarte vader die opgroeide bij Ma Louise, ging werken als wasvrouw voor “Bakra’s” (witte Nederlanders), haar grote liefde vond en kinderen van verschillende vaders grootbracht. De Tweede Wereldoorlog zorgt voor opschudding in Suriname en op latere leeftijd volgt ze haar kinderen naar Nederland. Als geschiedschrijving vooral interessant wanneer de maatschappelijke en politieke verhoudingen beginnen te veranderen. Jannahs commentaar is lang niet altijd overtuigend en soms ronduit mechanisch, bovendien is het verband tussen wat ze vertelt en wat we zien niet altijd duidelijk.

“Moffie” is Afrikaans voor “flikker” en dat kun je beter niet zijn als je als 16-jarige in 1981 je dienstplicht vervult in het Zuid-Afrikaanse leger en een meedogenloze commandant [Hilton Pelser] je klaarstoomt voor de strijd tegen Angolese communisten. We volgen Nicholas [Kai Luke Brummer] tijdens zijn training en zijn eerste schermutselingen in de verfilming van het gelijknamige autobiografische boek van André Carl van der Merwe. Op zich niet onaardig, maar het verbleekt bij Full Metal Jacket waarbij het veel te nadrukkelijk leentjebuur tracht te spelen.

Zed [Rish Ahmed], een Britse rapper van Pakistaanse afkomst, heeft zijn eerste grote stappen gezet voor een succesvolle muzikale carriere. Een wereldtour lonkt, tot blijkt dat Zed lijdt aan een ernstige ziekte waarmee een streep door zijn plannen lijkt te moeten zetten. Met vallen en opstaan probeert Zed nog iets van zijn carriere te redden. Ahmed (ook bekend als rapper Riz MC) overtuigt als rapper, maar heeft moeite om op een overtuigende wijze de complexe emoties van zijn karakter uit te beelden. Het rauwe camerawerk van Annika Summerson helpt maar dit verbleekt naast het superieure Sound of Metal waarin Ahmed een soortgelijke rol speelde.

Als liefhebber van 'pure cinema' heb ik bewondering voor het feit dat Ki-Duk Dim een film heeft afgeleverd zonder dialoog (en zonder tussentitels). Dit is echter arthouse cinema en dat betekent dat het verhaal over een gezin waarin één van de leden zijn geslachtsdelen verliest als gevolg van een familieconflict, je aan het denken moet zetten. De film verbeeldt hoe het gezin, bestaande uit een tiener [Young-ju Seo] en zijn ouders [Jae-Hyun Cho, Eun-woo Lee] omgaat met het gezamenlijk opgelopen psychologische trauma. Het bizarre uitgangspunt mag dan een metafoor zijn voor hoe verwoestend conflicten binnen een gezin kunnen zijn, maar het valt niet mee om je mee te laten slepen als die metafoor meer verbijstert dan intrigeert.

Dat Elisabeth Shue nooit haar succes in Leaving Las Vegas heeft kunnen evenaren valt wellicht te verklaren aan de hand van deze stroperige film. Ze speelt Molly, een jonge vrouw met een ernstige autistische stoornis die na de dood van haar ouders jarenlang in een zorginstelling verblijft. Haar broer Buck [Aaron Eckhart] heeft zich al die tijd op afstand gehouden, deels omdat hij geen idee heeft hoe hij haar moet zorgen, maar ook omdat hij weet dat zijn leven niet hetzelfde zal zijn als hij voor Molly moet zorgen. Wanneer Molly wegens gebrek aan subsidie niet langer meer begeleid kan wonen, heeft Buck echter weinig keus. En inderdaad, Molly's komst zet Bucks vertrouwde leven volledig op zijn kop. Uiteraard leert hij - mede dankzij een experimentele operatie - Molly opnieuw kennen en ontstaat er een nieuwe band tussen broer en zus.

Shue geeft op tenenkrommende wijze gestalte aan het autisme van haar karakter en regisseur John Duigan maakt het allemaal nog erger door haar in aftandse kleding vrolijk door fonteinen te laten springen als een klein kind. Het is allemaal bedoeld om haar schattig te laten overkomen, maar het getuigt van een paternalistische benadering die je zomaar als stuitend zou kunnen ervaren. Eckhart levert onder de omstandigheden nog een acceptabele acteerprestatie af, maar het is geen wonder dat Shue hierna belandde in het B-circuit.

Max Max in de duinen, maar dan met benenwagens en meestal erbarmelijk Engels. Centraal staat een bebrilde variant op Pippi Langkous genaamd Molly [Julia Batelaan], die het doelwit is van de bende van Deacon [Joost Bolt], die zogenaamde “Supplicants” gebruikt voor lucratieve gevechten in wat een post-apocalyptische wereld moet voorstellen. Molly is een legende vanwege bijzondere krachten en dat verklaart waarom ze zo moeilijk te vangen is. Ze ontfermt zich over Bailey [Emma de Paauw], een meisje in een dinosauruspyjama. Amateuristisch in elk opzicht, met Bolt de glansrijke winnaar in de categorie ‘slechtste acteerwerk’. De eerste helft is zo nu en dan slaapverwekkend, de tweede helft bevat een actiescène waarin Batelaan en Annelies Appelhof (als een low budget cyborg) elkaar in een lang, ononderbroken shot te lijf gaan. Jammer dat ze zo hebben moeten zweten voor zo’n minder dan middelmatig resultaat.

Qua scenario heeft deze film over de pokerwereld niet bijzonder veel nieuws te bieden. Veel uiteenzetting door middel van monologen, opgeleukt met flitsend gemonteerde sequenties in een verhaal zonder spanning. Maar Jessica Chastain geeft een fantastische (Oscarwaardige?) vertolking als Molly Bloom, een ambitieuze jonge vrouw die haar sabbatical gebruikt om de fijne kneepjes van Texas HoldEm te leren. Wanneer haar werkgever haar pardoes op straat zet, laat ze zich niet kennen en mede dankzij 'Player X' [Michael Cera], een topacteur en een uitstekend pokeraar, weet ze een zeer lucratieve en legale pokerkring op te zetten. Een paar jaar wordt ze aangeklaagd omdat een aantal van haar vaste gasten betrokken waren bij maffia-praktijken en zij daar een actieve rol in zou hebben gehad. Costner steelt de film als Molly's veeleisende vader, vooral in de slotscènes van deze uiterst onderhoudende biografie.

De opgraving van een vrouwenlichaam in het veenlandschap nabij het huis waar de familie van docente Betriek [Sallie Harmsen] la generatieslang woont, blijkt het startpunt voor een serie bizarre, angstaanjagende gebeurtenissen, te beginnen met de mysterieuze dood van de ‘tasjesman’. Heeft natuurlijk allemaal verband met een oude vloek. Een typisch Nederlandse horrorfilm: veel stijlvolle shots, een spannende muzikale score, maar een zwak scenario (met een geforceerde romance) en een lachwekkende ontknoping die mij vooral deed denken aan The Muppet Show.

Een goed voorbereide overval krijgt een flink staartje wanneer de identiteit van Alexis [Olga Kurylenko] wordt onthuld. Buiten haar weten om blijkt de roof namelijk ook te gaan om een drive met gevoelige én levensgevaarlijke informatie die van belang is voor een senator [Morgan Freeman] met snode plannen. Die stuurt een meedogenloze huurmoordenaar [James Purefoy] op Alexis af om de drive terug te krijgen.

Het verhaal is dertien-in-een-dozijn en het scenario is dan ook vrij formulematig. De actiescènes zijn wisselvallig gefilmd en gemonteerd, maar dit is wel een film waarin niet één, maar twee vrouwen hun mannetje staan (en desnoods in elkaar slaan) en regisseur Stephen S. Campanelli houdt het tempo hoog genoeg om het oppervlakkige plot te doen vergeten.

Manuel Bacher [Felix Klare] heeft net zijn promotie tot openbare aanklager gevierd wanneer hij getuige is van een junkie [Christopher Schechinger] die een andere junkie [Lisette Schwarz] zwaar mishandelt. Manuel grijpt zo hardhandig in dat hij vreest voor de consequenties. En voor hij het weet staat Joy [Lili Zahavi] aan de deur bij hem en zijn zwangere echtgenote Leonie [Lisa Wanger] om haar kennis van het incident te gebruiken als chantagemiddel en Manuel zo over te halen om het op te nemen voor haar vriend [Burak Yigit] die binnenkort voor de rechter moet verschijnen. Een aardig verhaal krijgt een routinematige bewerking met dito acteerwerk en ontbeert onderhuidse spanning of ook maar enige vorm van intensiteit.

Waardeloze SF-horror kruipt van de ene belachelijke scène naar de andere. Oogt als een registratie van een toneelstuk op een kleuterschool, met hilarisch slechte make-up, veel teveel geouwehoer en hilarische slecht geregisseerde actie. Wie denkt dat The Aztec Mummy het meest belachelijke element van deze film, dient zich te beseffen dat er ook nog een robot verschijnt die "Robot Monster" verheft tot een soort Optimus Prime. Werkelijk belachelijk horrorprulletje.

Veelgeprezen film over de bijzonder moeizame relatie tussen een alleenstaande moeder [Anne Dorval] en haar tienerzoon [Antoine Oliver Pilon] die een ernstige gedragsstoornis waardoor hij plotseling ontzettend agressief kan worden, zowel verbaal als fysiek. Door bezuinigingen is moeder nu gedwongen om de zorg voor haar kind op zich te nemen en ze doet haar best om hem liefdevol, maar streng op te voeden.

Veelgeprezen film drijft vooral op een de uitstekende vertolking van Dorval, maar de woedeuitbarstingen zijn zo intens dat ze na een tijdje beginnen te vervelen, ook omdat regisseur Xavier Dolan weinig afwisseling in de manier van filmen laat zien. Hij speelt wel met verschillende beeldformaten, maar dat instrument is net zo pretentieus als het gebruik van de popsoundtrack om de stemmingen van de jongen te schilderen. Goed bedoeld, maar weinig toegankelijk en onnodig lang.

Dee Dee Blanchard en haar dochter Gypsy Rose stonden bekend vanwege de positieve manier waarmee ze ondanks Gypsy Roses vele medische problemen in het leven stonden. Iedereen was geschokt toen Dee Deed in juni 2015 op gruwelijke wijze om het leven was gekomen. De schok was nog groter toen Gypsy Rose en haar vriend Nicholas Godejohn werden opgepakt op verdenking van moord, onder meer op basis van hun eigen berichten op sociale media. De kers op de ijstaart was onthulling dat Gypsy Rose een fysieke gezonde volwassen vrouw was. Gypsy Rose, Nicholas Godejohn, hun familieleden en een aantal experts doen een poging deze spraakmakende moord te verklaren. De schuldvraag staat buiten kijf, de vraag is welke straf passend is in deze complexe zaak. Een boeiende herinnering dat je iedere misdaad als individuele zaak moet behandelen die opnieuw actueel werd toen Gypsy Rose eind 2023 voorwaardelijk vrij kwam.

Parijs 1935: kort nadat worstelend acteur Madeleine Verdier [Nadia Tereszkiewics] geagiteerd het huis van producent Montferrand [Jean-Christophe Bouvet] verlaat na een auditie, wordt Montferrand dood aangetroffen met een kogel in zijn hoofd. Rechter Gustave Rabusset [Fabrice Luchini] beschouwt Madeleine als hoofdverdachte en zij laat zich verdedigen door vriendin en advocaat Pauline [Rebecca Marder]. Aanvankelijk doen ze er alles aan om Madeleine te vrijwaren, tot ze zich beseffen dat het voor Madeleines carrière waardevol kan zijn als ze schuldig word bevonden. Aangezien Rabusset er alles aan gelegen is iemand te veroordelen resulteert dat in een bizarre onderhandeling. Niet over de schuldvraag, maar over wat de ‘goedkoopste’ manier is om schuld te bekennen. Bewerking van het gelijknamige toneelstuk van van Louis Verneuil en Georges Berr doet in de nasleep van de schandalen rondom Harvey Weinstein en Bill Cosby wat smakeloos aan. Het wekt bovendien de indruk dat Ozon behoort tot degenen die geloven dat vrouwelijke acteurs er alles voor over hebben om maar in de publiciteit te komen, als het hun carrière maar ten goede komt. Isabelle Huppert verschijnt pas in het laatste kwart als een kruising tussen Sarah Bernhardt en Nazimova, maar ook zij schmiert er behoorlijk op los.

Tony [Emmanuelle Bercot] loopt ernstig letsel op bij het skiën. Haar revalidatie geeft haar de tijd en de mogelijkheid om haar leven op een rij te zetten. Daarin is een sleutelrol weggelegd voor Giorgio [Vincent Cassel]. In flashbacks ontvouwt zich het complexe liefdesverhaal van Tony en Giorgio dat vele hoogtepunten, maar ook enkele flinke dieptepunten kent. Een intelligente analyse van een relatie die inzichtelijk maakt waarom Tony ondanks Giorgio’s foute keuzes er maar niet in slaagt om de relatie definitief te verbreken. De twee hoofdrolspelers zijn uitstekend.

Na twaalf jaar in een inrichting te hebben gezeten weet de 22-jarige Mona ‘Lisa’ Lee [Jeon Jong-Seo] te ontsnappen. Al gauw wordt duidelijk waarom ze als een gevaar voor haar omgeving werd gezien en politieagent Harold [Craig Robinson] ruikt onraad. Mona vindt onderdak bij stripper Bonnie [Kate Hudson] en haar zoontje Charlie [Evan Whitten]. Bonnie gebruikt de bijzondere gaven van haar ‘vriendin’ om in korte tijd flink wat geld te verdienen. Na een interessante opening blijkt het verhaal weinig om het lijf te hebben, ondanks Hudson gewaagde rol en overtuigende spel. Maar Amirpouri speelt op interessante manier met de genreconventies en stereotypes, vooral met betrekking tot de gluiperig ogende drugshandelaar Fuzz [Ed Skrein]. Aangenaam onvoorspelbaar dus en moeilijk te categoriseren – het heeft ook raakvlakken met horror en familiedrama – maar Amirpouri laat je met veel vragen achter.

Na een lange carrière in verschillende vechtsporten laat de 26-jarige Sarah [Florentina Holzinger] zich inhuren door de steenrijke Abdul [Omar AlMajali] als persoonlijke trainer van zijn zussen Shaima [Nagham Abu Baker], Nour [Andria Tayeh] en Fatima [Celina Sarhan]. Bij aankomst in Jordanië merkt Sarah al snel dat het verschil in cultuur en het feit dat ze de taal niet spreekt een belemmering zijn. Ze krijgt al snel door dat ze niet bij een “gewone” familie is aangekomen, maar heeft moeite om te bepalen wat er zich werkelijk afspeelt en wat ze kan betekenen voor haar pupillen. Holzinger heeft een achtergrond als choreograaf en performance artist, maar als acteur schiet ze hier tekort. Haar vrijwel emotieloze spel maakt het moeilijk om inzicht in of sympathie voor haar personage te krijgen. Baker, Tayeh en Sarhan doen het beter als de drie zussen en de tweede helft van deze thriller heeft zeker een aantal sterke momenten. Jammer dat Ayub er onvoldoende in slaagt om een beklemmend gevoel op te bouwen in de periode die daaraan voorafgaat.

Het is natuurlijk niet voor niks dat één van de grootste hits van John Denver een eerbetoon was aan de Calypso, het schip van Jacques-Yves Cousteau. Met hulp van een speciaal ontworpen camera wist cameraman Philippe Agostini de onderwaterwereld vast te leggen op een manier die ruim 60 jaar na dato nog steeds indruk maakt. Vanuit historisch perspectief is het niet verwonderlijk dat deze film over een expeditie van Cousteau op zijn Calypso een Oscar won voor beste documentaire. Het wordt wel snel duidelijk dat onze verstandhouding met de dierenwereld behoorlijk is veranderd: de scène waarin de bemanningsleden hun lunch nuttigen op de rug van een schildpad roept al vraagtekens op, maar een ontmoeting met een kudde walvissen dat uitloopt op een bloedbad kan anno 2019 absoluut niet meer door de beugel. Dergelijke momenten laten een bittere nasmaak achter, maar het is belangrijk te beseffen dat Cousteau en zijn crew hier pionierswerk leveren en dat hij een generatie wetenschappers en filmmakers inspireerde om meer onderzoek te doen naar de oceaanwereld. Regiedebuut van Louis Malle die verantwoordelijk was voor de scènes op het schip en aan land.

Nora [Maya Vanderbeque] ziet enorm op tegen haar eerste schooldag en zoekt in de pauzes het gezelschap op van haar oudere broer Abel [Günter Duret]. Die wil haar echter niet in de buurt hebben omdat hij daarmee het doelwit van pesterijen zou kunnen worden. Nora voelt zich dan ook schuldig wanneer ze ziet dat Abel inderdaad iedere pauze wordt geterroriseerd door oudere jongens en kan niet verkroppen dat haar broer niets doet om zich te verzetten of om herhaling te voorkomen. Het pestgedrag is dusdanig extreem dat het moeilijk voor te stellen is dat de docenten niet eerder actie ondernemen. Vanderbeques is echter zo innemend haar spel zo authentiek dat je je volledig mee laat slepen in de belevingswereld van een kind dat gedwongen wordt om beslissingen te nemen waarvan ze de consequenties niet kan voorzien. Jammer van het gemakzuchtige, onbevredigende einde.

Lee Gates [George Clooney] is de flamboyante presentator van ‘Money Monster’ waarin hij kijkers op flamboyante en luchtige wijze inzicht in en advies geeft voor de beleggingsmarkt. Zijn live-uitzending wordt onderbroken door Kyle Budwell [Jack O’Connell] die zijn spaargeld verloor toen hij dat op Lees advies investeerde in IBIS, het beleggingsfonds van Walt Camby [Dominic West]. Kyle gijzelt Lee en zijn programma om verhaal te halen en zijn geld terug te eisen. De enige die Lee kan helpen is regisseur Patty Fenn [Julia Roberts]. Terwijl de redactie koortsachtig op zoek is naar beelden, statistieken en documenten die te maken hebben met Camby, IBIS en de enorme koersdaling, werken Patty en Lee samen om te voorkomen dat Kyle zijn zelfbeheersing verliest. Foster behoudt perfect het evenwichtig tussen gijzelingsthriller, televisiesatire en ontmaskering van de beleggingsmarkt. Daarbij helpt de sterke cast en een scenario dat het mechanisme van de beleggingsmarkt ook voor relatieve leken begrijpelijk maakt zonder in jargon te vervallen. Ook interessant als voorspeller van de GameStop-hype van 2021.

Na een mislukte poging om een gokschuld van miljoenen af te lossen door middel van een kunstroof, blijkt Jack Reese [Adam Copeland] volledig in de zak te zitten van Darius Grouch [Kelsey Grammer]. Die dreigt Jacks gezin te vermoorden als hij er niet in slaagt de Money Plane (een casino voor multimiljonairs dat opereert in internationaal luchtgebied) te beroven, ook al is het volstrekt onlogisch dat ze daar contant geld hebben. Grouch weet Jack en zijn crew in een vloek en een zucht binnen te loodsen en wat volgt is matig geacteerde en geregisseerde nonsens met zo nu en dan een nimmer overtuigende knokpartij of een schokkende bedoelde weddenschap. Denise Richards mag een paar minuten de ideale echtgenote uithangen en het is voor haar te hopen dat ze daar wat goeds aan heeft over te houden.

Voormalig honkballer en algemeen directeur van de Oakland Athletics Billy Beane [Brad Pitt] is gefrustreerd over het gebrek aan financiële middelen om zijn team vooruit te helpen. Bij onderhandelingen met de Cleveland Indians ontmoet hij Peter Brand [Jonah Hill], een jonge econoom die de waarde van spelers louter beoordeeld op basis van statistieken. Billy besluit Peter over te komen en besluit volledig te vertrouwen op Peter, die gelooft dat hij met zijn methode met een beperkt budget tot grootste prestaties kan komen. Dat stuit vanzelfsprekend op weerstand, ook bij teammanager Art Howe [Philip Seymour Hoffman]. Waargebeurd verhaal met een uitstekende cast is voer voor statistici, maar geeft ook enig inzicht in hoe de benadering van teamsport sinds 2002 radicaal is veranderd.

Het label ‘komedie’ hebben de makers zelf gehangen aan deze goedkoop gemaakte rip-off van Tremors die zich afspeelt in het hart van Mongolië. Enorme wormen zaaien dood en verderf in de omgeving van een experimenteel boorplatform. Daniel [Sean Patrick Flanery] is een arrogante amateur-archeoloog die op zoek is naar de tombe van Genghis Khan, Alicia [Victoria Pratt] een vrijwilliger van ‘Doctor With Hope’ die noodgedwongen een lift van Daniel accepteert, Timur [George Cheung] de plaatselijke sheriff en Patrick [Drew Waters] een werknemer die koste wat kost wil voorkomen dat zijn baas [Matthew Tompkins] de boorwerkzaamheden stil legt. Belabberde special effects en hopeloos acteerwerk doen je afvragen of die wormen niet iets efficiënter te werk kunnen gaan. Waardeloze pulp gemaakt voor televisie.

In 2006, kort nadat Bhutan eindelijk beschikking heeft over radio, televisie én Internet, besluit de koning de eerste democratische verkiezingen aan te kondigen. Daarop geeft een oude monnik [Kelsan Choejay] zijn jeugdige pupil Tashi [Tandin Wangchuk] opdracht om in het dorp Ura een geweer te vinden. De Amerikaanse wapenverzamelaar Ronald Coleman [Harry Einhorn] is naar Bhutan gekomen om met hulp van gids Benji [Tandin Sonam] een zeldzaam en uiterst waardevol geweer op te sporen. Tshering [Pema Zangmo Sherpa] reist namens de regering af naar Ura om Phurba [Tandin Pubz] en Tschomo [Deki Lhamo] te ondersteunen bij de organisatie van oefenverkiezingen. Milde, droogkomische satire over de (veelal problematische) gevolgen van het invoeren van democratie bij een volk dat totaal onbekend is met het concept. Veel van de subtiele humor komt voort uit de culturele verschillen tussen materialistische westen en een land waar geld bij lange na niet het hoogste goed is. Het lage tempo zal niet iedereen liggen, maar de geduldige en oplettende kijker kan hier veel vinden om van te genieten, inclusief een sterke ontknoping.

De eerste Marx Brothers-film die niet gebaseerd is op één van hun theatershows (maar uiteraard wel oud materiaal bevat) is één van hun beste films. Het zit vol actie en laat de visuele grappen en briljante woordspelingen in een enorm tempo voorbijkomen. Groucho, Chico, Harpo en Zeppo zijn verstekelingen die uit handen moeten zien te blijven van de kapitein en betrokken raken bij de criminele activiteiten van gangster Alky Briggs [Harry Woods]. De broers zingen Sweet Adaline, er is een waanzinnige achtervolging waarbij ze terloops een jazz-voorstelling geven, Harpo drijft zijn achtervolger tot waanzin (en de kinderen tot geschater van het lachen) door zich voor te doen als een poppenkastpop, Groucho danst meerdere keren de tango met de fantastische (en veel te vroeg overleden) Thelma Todd en ze proberen allemaal de douane door te komen door zich voor te doen als Maurice Chevalier. Om de taalgrappen van Groucho en Chico te waarderen is een bovengemiddelde kennis van de Engelse taal (en bij voorkeur Engelse ondertiteling) een pré. Chico's pianospel en Harpo's intermezzo op de harp zijn van een extreem hoog niveau en Zeppo ontpopt zich als de held in een enerverende finale met commentaar van sportverslaggever Groucho. De satirische bijt van Duck Soup ontbreekt, maar dit is nog altijd één van de beste komedies aller tijden. "If a comedy was as good as this, it would be much better than it is."