Opinions

Rita Hayworth geeft een uitstekende vertolking als Sadie Thompson in een rol die eerder gespeeld werd door niemand minder dan Gloria Swanson en Joan Crawford. De scènes in het café zijn vrij gewaagd maar de onderliggende erotiek wordt helaas tegengewerkt door een paar overbodige liedjes. Aldo Ray geeft goed tegenspel als de soldaat die Sadie voor zich hoopt te kunnen winnen, maar Ferrer is wat stijf als de geestelijke die zich verzet tegen zijn toenemende verlangen naar Sadie. Waar is Walter Huston als je hem nodig hebt?

Dit is een aardige film dat het in zich had een meesterwerk te worden. Het verhaal is boeiend, het scenario vol vlijmscherpe dialogen en schokkende en verrassende wendingen. Kortom: het scenario van John Perera is voortreffelijk en roept herinneringen op aan Paddy Chayefski's geniale Network. Maar Miss Sloane lijdt onder het feit dat Jessica Chastain niet over voldoende bijtend gif beschikt om deze droomrol de glans te geven die het verdient. Ze zet een wat fletse vertolking neer, maar dat geldt eigenlijk voor de volledige cast die klaarblijkelijk onder de regie van John Madden niet de ruimte hebben gekregen om volledig los te gaan en de film de kleur te geven die het scenario verdient en vereist. Daardoor hebben ook de meeste dramatische scènes - waaronder die waarin één van Sloanes collega's door haar hoofd dreigt te worden geschoten door een extremist - niet de emotionele impact die het had moeten hebben. Dat maakt de film niet slecht, maar wel teleurstellend omdat dit een meesterwerk had kunnen en moeten zijn.

Rachel Stevens [Lily Rabe] is een 29-jarige docent Engels die, zoveel weten we uit de openingsscene, een groot verdriet moet verwerken. Pas aan het einde toont Hart ons wat de precieze reden voor haar verdriet is. Rachel krijgt de kans om naar een dramawedstrijd te gaan met drie van haar leerlingen. Als ze in de prijzen vallen levert dat de financiële steun op om het kunstprogramma op school voort te kunnen zetten. Billy [Timothée Chalamet] probeert een minder formele band te krijgen met Miss Stevens en dat maakt het voor haar lastig om hem, Margot [Lili Reinhart] en Sam [Anthony Quintal] optimaal te begeleiden, ook al omdat Miss Stevens zelf een vat van emoties is. Goed geacteerd psychologisch drama neemt de tijd om de ontwikkeling van de relatie tussen Miss Stevens en Billy te tonen en doet dat gelukkig zonder goedkoop effectbejag. Het is jammer dat Reinhart en Quintal geen grotere bijdrage kunnen leveren aan het verhaal.

Milly [Toni Collette] en Jess [Drew Barrymore] zijn hartsvriendinnen sinds ze elkaar op hun twaalfde leren kennen. Jess heeft een liefhebbende echtgenoot [Dominic Cooper], een zoon [Ryan Baker] en een dochter [Honor Kneafsey] terwijl het Jess en Jago [Paddy Considine], maar niet lukt om een kind te verwekken. De vriendschap neemt een wending wanneer bij Milly borstkanker wordt en Jess kort daarna eindelijk in verwachting blijkt te zijn. Ook dankzij het scenario van Morwenna Banks voelt de vriendschap tussen Milly en Jess authentiek, met alle ups en downs, de ruzies en de momenten van vergeving, maar vooral de humor waarmee ze elkaar altijd weer lijken op te kunnen beuren. Grappig, ontroerend en dankzij de uitstekende cast nooit sentimenteel.

Tiener June [Storm Reid] dweept nog steeds dusdanig met haar in 2008 overleden vader dat ze het moeilijk kan verkroppen dat haar moeder Grace [Nia Long] op vakantie gaat naar Colombia met Kevin [Ken Leung], die ze via een datingsite heeft leren kennen. June maakt van de gelegenheid gebruik om flink te feesten maar wanneer ze Grace en Kevin afhaalt van het vliegveld blijken ze spoorloos te zijn verdwenen. June gebruikt al haar kennis om de digitale sporen die Grace en Kevin hebben achtergelaten te volgen. Ze krijgt hulp van Javi [Joaquim de Almeida], een contact in Colombia en later van agent Park [Daniel Henney]. Merrick was editor van Searching dat volledig gefilmd was in de vorm van computerbeelden en duidelijk de inspiratiebron was voor deze thriller. Zet de personages en hun onderlinge relaties goed neer en is een uur lang interessant, maar vervalt dan in bizarre en (te) vergezochte wendingen waardoor het niet aan Searching kan tippen. Maar als je dit leuk vond, weet je welke film je zéker moet gaan kijken.

Colonel Braddock [Chuck Norris] is een Vietnamveteraan die wist te ontsnappen uit handen van de Vietcong. Logisch dus dat hij mee gaat met een delegatie van Amerikaanse diplomaten om de banden met Vietnam te versterken. Maar wat blijkt? Zijn gastheer is Generaal Tran [Victor Wong] en daar heeft hij nog een persoonlijk appeltje mee te schillen, zeker wanneer Tran beweert dat er geen Amerikaanse oorlogsgevangenen meer vast zitten in Vietnam. Braddock besluit dan op eigen houtje op zoek te gaan naar Amerikaanse gevangenen en roept de hulp in van Jack Tucker [M Emmett Walsh], eigenaar van een boot en iemand die de omgeving uitstekend kent.

Karatekampioen Norris is geen acteur en dit actievehikel vergt gelukkig weinig acteertalent van de zesvoudig karatekampioen. Wong is (altijd) een formidabele tegenstander en het gebrek aan plot wordt hier grotendeels gecompenseerd door een stevige dosis actie. Hersenloze nonsens blijft het natuurlijk wel.

Deze prequel toont hoe Colonel Braddock gevangen werd genomen tijdens de Vietnamoorlog en hoe hij, na verschillende vormen van geestelijke en lichamelijke martelingen te hebben doorstaan, wist te ontsnappen. De nadruk ligt dus meer op marteling dan op actie, maar de film profiteert van betere karakteriseringen, vooral in de vorm Steven Williams als een kapitein die zijn mede-soldaten verraadt en Soon-Tek Oh als een formidabele (en aangenaam sadistische) schurk. Maar geen enkele film met Norris in de hoofdrol kan de middelmaat ontstijgen, dus dit is één van zijn beste films.

Ontdekkingsreiziger Sir Lionel Frost [Hugh Jackman] snakt naar de erkenning van zijn collega’s. Wanneer hij een zonderlinge brief vindt met een routebeschrijving naar een zogenaamde Sasquatch belooft hij het wezen uit de wildernis te halen. Tot zijn grote verbazing blijkt het wezen [Zack Galifianakis] vriendelijk en zeer beschaafd te zijn. Met de hulp van Mr Link hoopt Sir Lionel op het spoor te komen van de legendarische Yeti’s en met de hulp van collega Adelina Fortnight [Zoe Saldana] gaat hij op pad. Een vreemde, niet geheel geslaagde mix van animatiestijlen. De fraaie, gedetailleerde achtergronden staat in schril contrast met de simplistisch getekende karakters. Jackmans maakt een weinig geïnspireerde indruk, maar Galifianakis is fantastisch als Mr Link, waarschijnlijk het eerste binaire tekenfilmkarakter (hij kiest ervoor omzichzelf Suzan te noemen).

Vier jongeren die zijn opgegroeid met The Church of Jesus Christ of Latter-day Saints verruilen Utah voor Finland voor de 2-jarige missie die alle Mormoonse jongeren aannemen. We volgen ze tijdens hun voorbereiding (met o.a. lessen Fins) en tijdens hun pogingen om hun boodschap met Finse voorbijgangers te bespreken. In persoonlijke gesprekken blijkt dat deze jongeren met onzekerheden over hun missie en worstelen met emoties die iedere (voormalige) puber zal herkennen. Anderson zet een integer, openhartig portret neer van jonge mensen waar velen van ons liever met een boog omheen lopen. Een knappe prestatie en een uitstekende documentaire.

Alexander Golitsyn [Marcel Iures] heeft de helft van de lijst van alle undercover agenten van IM in Oost-Europa en wil andere helft stelen tijdens receptie van de ambassade in Praag. IMF (Impossible Mission Force) stelt een team samen dat onder leiding staat van Ethan Hunt en als opdracht krijgt de diefstal te fotograferen, Golitsyn te schaduwen en hem en zijn koper te arresteren. De missie loopt helemaal fout en omdat alleen Ethan de operatie overleeft staat hij onder verdenking van verraad. Ethan kan zijn onschuld alleen bewijzen als hij de lijst en de bijbehorende disc in bezit weet te krijgen. Daarbij krijgt hij hulp van Krieger [Jean Reno], Luther [Ving Rhames] en Claire [Emmanuelle Béart]. De eerste in een langlopende serie is dynamisch geregisseerd en wisselt explosieve actie af met suspense. De scène waarin Ethan een zwaarbeveiligd lab binnendringt is een klassieker en de spectaculaire finale mag er ook zijn. Een perfect vehikel voor Cruise en hij is in alle opzichten in topvorm.

In de zevende film in de MI-franchise, reist Ethan Hunt [Tom Cruise] de wereld af om de twee helften van een sleutel te vinden. Waar die precies toe dienen, weet bijna niemand, maar zeker is dat wie de sleutels bezit toegang heeft tot ‘De Entiteit’, een levensgevaarlijke vorm van A.I. Zit boordevol plotgaten en dwaze situaties (waaronder een sluipschutter die ondanks een zandstorm alles raakt, een wel erg op hol geslagen stoomtrein in de Alpen), maar de tekortkomingen worden gecompenseerd door een aangename dosis zelfspot en uitstekend acteerwerk. Haley Atwell houdt zich probleemloos staande als een dief die Ethans voornaamste bondgenoot wordt, maar ook Pom Klementieff en Vanessa Kirby leveren puik werk af als respectievelijk een fanatieke huurling (met een vleugje Xenia Onatopp) en een beruchte wapenhandelaar. Als actiefilm adembenemend, maar al dat gemekker over ‘The Entity’ en de gevaren van A.I. hadden ze grotendeels achterwege kunnen laten. Het vervolg wordt in 2024 verwacht.

Het grootste manco van de veruit zwakste film in de MI-franchise is het plot dat onnodig ingewikkeld is, teveel van uitlegt in saaie dialogen, bol staat van de toevalligheden en je trakteert op een finale die alle actieclichés de revue laat passeren. De sentimentele verheerlijking van Ethan Hunt in de slotwoorden van deze film duiden er eveneens op dat de serie hier het spoor volledig bijster is geraakt. Er is weliswaar een voortreffelijk vuistgevecht in het herentoilet van een liefdadigheidsbal, maar er is geen enkele logische reden te bedenken waarom Hunt en zijn ongevraagde compagnon August Walker [Henry Cavill] een levensgevaarlijke parachutesprong moeten doen om daar te komen! Er is ook nog zoiets als een gastenlijst, maar blijkbaar is de geheime dienst niet slim genoeg om ze daar op te krijgen. Die parachutesprong (uiteraard met bijna-dodelijke afloop) is slechts één van de vele idiote momenten. De hele actiesequentie in Parijs is slecht geschreven en eerlijk gezegd overtuigen de meeste actiescènes door de zwakke cameraregie niet. Natuurlijk waren de actiescènes in de voorgaande films ook erg over-the-top, maar daarin ware de verhalen relatief simpel en degelijk uitgewerkt. Daar is hier geen sprake van en het resultaat is er dan ook naar. Zeer zwak.

Brad Bird voorziet de vierde film in de MI-franchise van een flinke dosis humor, zoveel blijkt al uit de openingsscene waarin Ethan Hunt [Tom Cruise] onder de klanken van ‘Ain’t That A Kick In The Head’ ontsnapt uit een gevangenis in Moskou waar een opstand is uitgebroken. Het doet er niet zo toe waarom Ethan daar was, maar wel dat zijn collega Hanaway [Josh Holloway] vermoord is door huurmoordenaar Sabine Moreau [Léa Seydoux] die in dienst is van een gevaarlijke extremist met de codenaam Cobalt. Ethan kan de identiteit van Cobalt alleen achterhalen door het Kremlin binnen te dringen maar, joe raadt het al, de operatie loopt mis en Ethan krijgt de schuld voor een bomaanslag waarbij een groot deel van het Kremlin in puin komt te liggen. Ethan weet op het nippertje te ontsnappen met hulp van Brandt [Jeremy Renner], die samen met Ethans trouwe teamgenoten meehelpt om Cobalt te ontmaskeren en Ethans onschuld te bewijzen. Het is begrijpelijk dat Bird meer gebruik wil maken van de niet geringe komische talenten van Simon Pegg (als teamlid Benji), maar vergeet daardoor regelmatig het tempo en de spanning erin te houden. Nog altijd vermakelijk, maar net iets minder goed dan zijn voorganger.

Ethan Hunt [Tom Cruise] zit op de hielen van The Syndicate, een organisatie die terroristische acties ondersteunt in landen die bevriend zijn met het westen. Zij zitten achter de diefstal van een lading zenuwgas in Wit-Rusland. CIA-directeur Alan Hunley [Alec Baldwin] heeft echter tegenover de Amerikaanse Senaat een scherp pleidooi voor de opheffing van IMF waardoor deze dienst is opgeheven en Ethan in feite geen IMF-agent meer is. De vijfde MI-film is de beste, dankzij een razend tempo en enkele indrukwekkende actiescènes (de opening op en in een vliegtuig en een suspensevolle sequentie tijdens een uitvoering van ‘Rigoletto’ behoren tot de hoogtepunten). Rebecca Ferguson is uitstekend als Ilsa Faust, een vrouw van wie nooit duidelijk wordt waar haar loyaliteit ligt, en Tom Hollander is subliem als de Britse Minister President die een belangrijke rol in dit alles blijkt te spelen. Deze keer is er meer ruimte voor Luther [Ving Rhames] en vooral voor Benji [Simon Pegg] om een bijdrage te leveren aan het verhaal, maar een actiethriller staat of valt met een sterke schurk. En Sean Harris, die we gerust een specialist mogen noemen, stelt bepaald niet teleur.

Er zijn drie voorwerpen nodig om te voorkomen dat The Entity een allesvernietigende nucleaire oorlog veroorzaakt. Eén van die voorwerpen is in het bezit van Ethan Hunt, een ander voorwerp is in handen van de voortvluchtige Gabriel [Esai Morales] uit Mission: Impossible – Dead Reckoning en het derde ligt in een gezonken Russische atoomonderzeeër waarvan de exacte locatie niet bekend is. Als je niet moe bent geworden van de vele keren dat je te horen krijgt dat de wereld in groot gevaar is en dat Ethan “de uitverkorene” is (de slogan “het staat geschreven” komt ook opvallend vaak voorbij), dan is het wel van de uitgebreide verhandeling over wat er nu weer allemaal mis kan gaan. De opdringerige, bombastische score wil ons laten geloven dat het allemaal heel spannend is, maar deze afsluiter (?) van de franchise vervalt in zelfparodie met een overdosis vage, vaak verwarrende uitleg, dik aangezet melodrama en bespottelijke stunts zonder spanning die leiden tot een anticlimax die je gezien moet hebben om het te kunnen geloven.

Ethan Hunt krijgt deze keer de opdracht om te ontdekken wie verantwoordelijk is voor de ontvoering van Dr. Nekhorvich [Rade Serbedzija], een wetenschapper die het dodelijke Chamera Virus vervoerde. Daarvoor moet hij Nyah Hall [Thandiwe Newton] recruteren. Ethan beklimt een bergwand zonder bescherming en blijkt een geweldige acrobaat te zijn die zelfs in de meest penibele omstandigheden een gevatte opmerking uit de mouw weet te schudden. Een egotrip voor Cruise en een stijloefening voor John Woo, wiens camera geen moment stil lijkt te willen staan. Maar al dat stoere machogedrag en visuele pracht onderstreept alleen maar de leegheid van het verhaal waardoor dit nooit spannend wordt.

J.J. Abrams brengt de MI-franchise meteen terug op het juiste spoor met een spannende proloog waarin Owen Davian [Philip Seymour Hoffman] dreigt Ethan Hunts [Tom Cruise] echtgenote Julia [Michelle Monaghan] dood te schieten als Ethan niet vertelt waar The Rabbit’s Foot is. In flashback ontdekken we hoe en waarom Ethan en Julia in deze situatie zijn beland en uiteraard ook of ze zich uit deze situatie weten te redden. Ethan doet geen veldwerk meer en richt zich op het opleiden van nieuwe rekruten. Wanneer één van zijn veelbelovende pupillen [Keri Russell] in handen komt van Davian, eist Ethans baas Theodore Brassel [Laurence Fishburne] dat Ethan zijn oud-pupil zelf bevrijdt. De bevrijdingsoperatie loopt uit op een fiasco waardoor Ethan vastberaden is om Davian hoogstpersoonlijk op te sporen en uit te schakelen. Terug naar teamwork en een meer kwetsbare hoofdpersoon en een voortreffelijke schurkenrol, de basisingrediënten voor een spannende, vermakelijke actiethriller met de introductie van Benji [Simon Pegg], die hier nog aan het zoeken is naar zijn personage.

Ryan Reynolds toont opnieuw zijn veelzijdigheid in dit deprimerende, maar boeiende drama over de gokverslaafde Gerry [Ben Mendelsohn in een fenomenale rol] die denkt zijn financiële problemen op te kunnen lossen wanneer hij de charismatische en uitgekookte Curtis [Ryan Reynolds] op zijn pad vindt. De twee kunnen het goed met elkaar vinden en Curtis blijkt een goudhaantje te zijn, want het gokgeluk lacht Gerry toe. Maar door zijn verslaving neemt hij steeds grotere risico's, bovendien worstelen beide mannen met problemen die ze onvermijdelijk onder ogen moeten zien te komen.

De twee hoofdrolspelers zijn uitstekend en regisseurs/scenaristen Anna Boden en Ryan Fleck zetten een levendig beeld neer van de gokwereld. Het is je als kijker al snel duidelijk dat de vriendschap niet voor eeuwig kan duren en het duurt wat lang voor het zover is. Maar de chemie Mendelsohn en Curtis maakt dit zeker de moeite waard.

De inmiddels 33-jarige Miss Universe Stephanie Tency heeft zich vele malen onderworpen aan plastische chirurgie om te voldoen aan een ideaalplaatjes, maar in deze documentaire reflecteert ze op de fysieke gevolgen van deze ingrepen en op de redenen voor haar obsessie met “gezien worden”. We zien fragmenten uit vlogs die het pijnlijke proces van de operatie en revalidatie vastleggen en tijdens gesprekken met haar ouders en met psycholoog Noura Soussi komen diepe emoties bovendrijven. Het feit dat deze documentaire louter en alleen draait om Stephanie Tency schetst de ironie van deze hele onderneming. Ze hoopt jonge meisjes duidelijk te maken dat ze zich niet hoeven uit te sloven om “gezien” te worden, maar dat doet ze door vooral de aandacht naar zichzelf toe te trekken. Een goed bedoelde, maar zonderlinge, sneue documentaire van een vrouw die mentaal nog helemaal niet klaar is om anderen de les te lezen over dit onderwerp.

Tijdens een operatie onder leiding van chirurg (en geen actrice) Elizabeth Taylor [Elizabeth Banks] veroorzaakt haar stagiaire Richard [Richard Crouchley] een complicatie. De patiënt [Acacia O'Connor] doorstaat de ingreep, maar wanneer ze ’s nachts op de intensive care overlijdt, eisen har ouders antwoorden. Op last van ziekenhuisdirecteur Alistair [Joel Tobeck] stelt afdelingshoofd Andrew McGrath [Simon McBurney] een onderzoek in dat er vooral op gericht is om de reputatie van het ziekenhuis te beschermen. Banks excelleert in dit aangrijpende Nieuw-Zeelandse drama dat op pijnlijke wijze de gevolgen van gebrekkige communicatie van ziekenhuizen met nabestaanden aan de kaak stelt, maar ook laat zien hoe belangrijk het is voor het medisch personeel om gemaakte fouten bespreekbaar te maken.

Goedkoop gemaakte, slecht gemonteerde misdaadkomedie waarin een brandkastexpert in ruste [Armand Assante] zich door de dochter [Soraya Torrens], die hij nooit heeft gekend, laat overhalen om een laatste lucratieve klus te doen. Bauer en Davitian zijn de grappig bedoelde handlangers. Assante doet een enthousiaste imitatie van James Caan als Sonny Corleone, Bauer heeft totaal geen kaas gegeten van komedie. Martinez doet zijn best om zoveel mogelijk verschillende wipes te gebruiken.

Dat dit komische drama net niet kan tippen aan Frances Ha (2012) komt doordat de ongenaakbare Greta Gerwig pas na een ietwat trage opening pas de film naar het hoge niveau tilt van dat meesterwerk van Noah Greenbaum. Hier speelt ze een jonge vrouw die volop droomt, maar haar ambities nooit waar weet te maken. Haar enthousiasme is echter aanstekelijk, zo merkt Tracy [Lola Kirke] wanneer ze contact zoek met Brooke [Gerwig], die op het punt staat haar stiefzus te worden. Greenbaum en Gerwig zorgen opnieuw voor een scenario vol levensechte scenario's en scherpe, vaak bijzonder grappige dialogen in een film die zich kan meten met het beste werk van Woody Allen.

Bekroond in eigen land, maar ook op de filmfestivals in Valladolid en Venetië waar het met name hoge ogen scoorde bij het groot publiek. Begrijpelijk, want dit is een oprechte, integere, maar nimmer zwaarmoedige bespiegeling op het hete hangijzer dat euthanasie heet. De hoogbejaarde Max [Shmuel Wolf] is aan het aftakelen en wil zichzelf en zijn vrouw Yana [Aliza Rosen] een onnodig lange lijdensweg besparen door zijn leven in eigen hand te nemen. Met hulp van goede vriend Yehezkel [Ze’ev Revach] en diens dementerende echtgenote Levana [Levana Finkelstein] komen ze in contact met Dr. Daniel [Ilan Dar], voor wie levensbeëindiging heel normaal was. Als dierenarts dan. Zo’n zeldzame film waar je het ene moment hardop om kunt lachen, het andere moment een brok in de keel krijgt en een prima aanknopingspunt is voor een maatschappelijke discussie over een hekel onderwerp. De cast is voortreffelijk.

Hoewel de humor vaak geforceerd aandoet is de grappendichtheid net zo hoog als het tempo in deze vrolijke, erg op familie georiënteerde (en dus brave) animatiefilm over een gezin dat bol staat van de tekortkomingen en ontdekt dat het desondanks over de juiste elementen beschikt om te voorkomen dat de door Social Media geobsedeerde wereld ten prooi valt aan de virtuele entiteit PAL [Olivia Colman], die een geheel nieuwe (en vaak hilarische) draai geeft aan de term “Rise of the Machines”. Enthousiaste stemvertolkingen en een barrage aan inventieve visuele grappen, waaronder een bijzonder tennisracket en een confrontatie met Furby’s, zijn voldoende voor zo’n anderhalf uur vermaak voor jong en oud.

Haleh [Jasmin Tabatabai] vluchtte na de executie van haar dochter Mitra [Dina Zarif] in 1982 met haar broer Mohsen [Mohsen Namjoo] naar Europa en woont nu in Arnhem. Op een dag wordt ze benaderd door een organisatie die verraders van toen liquideert met de mededeling dat de vrouw die haar familie destijds verraadde waarschijnlijk onder een valse naam in Arnhem woont. Als Haleh deze vrouw weet te identificeren zal de organisatie met haar afrekenen. Ondanks de bezwaren van Mohsen, die als gevolg van het verraad jarenlang gevangen zat en gemarteld werd, besluit Haleh onder valse voorwendselen contact te zoeken met deze vrouw [Shabnam Toloui] en diens dochter Nilu [Avin Manshadi]. Spannend drama – vooral in de flashbacks naar 1982 – neemt in het laatste kwart een vrij ongeloofwaardige wending, maar het sterke acteerwerk van de vier hoofdrolspelers maakt dat meer dan goed.

Verfilming van de Duitse bestseller ‘Die Mittagsfrau’ van Julia Franck, over de lotgevallen van een Duitse Jodin vanaf haar jeugd in de jaren 10 tot aan het eind van de Tweede Wereldoorlog, werd aangeprezen als een feministisch pamflet, maar is niet meer dan een banale en soms (onbedoeld?) hilarische (en niet te vergeten veel te lange) soap opera. Opent met een incestueuze anatomieles en doet dan ook meer denken aan Emmanuelle dan aan The Pianist. De meest dramatische momenten uit het leven van Helene [Mala Emde] worden gebracht als een fait accompli, meestal zelfs in de vorm van een mededeling. Helenes liefdesperikelen met een Duitse officier [Max von der Groeben] is tenenkrommend, ook door Von der Groebens belabberde spel. Filip Zimbrunns levert bij vlagen mooi camerawerk af, maar daar koop je weinig voor.

Vanaf het moment dat Martin Luther King een prominent figuur werd in de strijd voor gelijke rechten voor en gelijke behandeling van zwarte Amerikanen, liet FBI-directeur J. Edgar Hoover hem schaduwen en afluisteren. Als dit nieuw is voor u, dan kunt u deze documentaire waarschijnlijk meer waarderen. Heel diepgravend is het allemaal niet, ook al omdat Pollard volledig gebruik maakt van een rommelige verzameling aan archiefbeelden, waaronder die uit (fictieve) misdaadfilms over de FBI. Ondanks de medewerking van een speechschrijver voor King en een FBI-veteraan, leveren de commentaren van de experts weinig opzienbarends op. Het laatste half uur bevat in ieder geval één interessante onthulling, maar al het geklets over wat er wel of niet op een aantal tapes staat blijkt hopeloos gespeculeer: de tapes komen pas in 2027 in het publieke domein. Hopelijk komt er tegen die tijd een documentaire die wél nieuw licht werpt op de verhouding tussen MLK en de FBI.

In 1564 schilderde Pieter Bruegel de Oudere ‘De Kruisdraging’, een olieverfschilderij dat de processie afbeeldt naar Calvarië, beter bekend als Golgotha, waar Jezus gekruisigd zal worden. Hauer speelt de Vlaamse grootmeester, Michael York zijn beschermheer Nicolaes Jonghelinck en Charlotte Rampling is Maria in een van de scènes die in totaal twaalf van de 500 figuren op het doek (124x170cm) te zien zijn. De indrukwekkende opening is een trackingshot van een levende versie van het schilderij. Wat volgt, is een schitterende gefilmde en met eerbied en liefde gemaakte verbeelding van personages op dat doek waarbij de scheidslijn tussen “levende” objecten en landschappen en schilderingen nauwelijks zichtbaar is. De voice-overs geven meer duidelijkheid over de verbanden tussen de personages en de symboliek achter het schilderij, maar door het (logische) gebrek aan plot en het bedachtzame tempo zal niet aan iedereen besteed zijn. Maar als film over kunst is het zeker geslaagd en vanwege de vele visuele details de moeite waard om meerdere keren te zien.

De Marokkaans-Nederlandse voetballer Mo Ihattaren kreeg in 2010 een plaats in de jeugdopleiding van PSV en ontpopte zich in 2018-2019 als een supertalent. Vanaf zijn vertrek naar Juventus in 2019 ging het snel bergafwaarts en dat houdt voor een belangrijk deel verband met het overlijden van zijn vader aan een ziekte waar Mo (als enige in het gezin) lange tijd niets van afwist. Hij krijgt een zoveelste nieuwe kans bij RKC. Jeugdtrainer Mark van Bommel, sportpsychiater Bram Bakker en voormalig VI-redacteur Johan Derksen geven iets meer inzicht, maar het is wel erg gemakkelijk om Ihattarens grillige gedrag uitsluitend in verband te brengen met de dood van zijn vader. Helaas is dat precies wat Van Maanen en programmamaker Joel van den Heuvel hier doen. Als je allergisch bent voor autotune, kun je dit sowieso beter links laten liggen.

Kort nadat hun dochtertje spoorloos is verdwenen, ontvangen Junyang [Chien-Ho Wu] en Peiying [Anicca Panna] een DVD met beelden waarop ze samen of afzonderlijk van elkaar in het geheim met en zonder hun dochtertje zijn gefilmd. Die beelden plaatsen hun relatie in een ander daglicht. Het verhaal krijgt een wending wanneer het zich richt op Lao Wu [Kang-sheng Lee], de man die verantwoordelijk is voor de beelden en (dus) mogelijk verantwoordelijk is voor de ontvoering. Een boeiend basisgegeven, scherpe maatschappelijke kritiek op onze obsessie met film (sociale media en beveiligingscamera’s spelen een prominente rol) en de originele structuur hadden kunnen resulteren in een meesterlijk psychologisch drama als Hua Yeo er ook maar een beetje tempo in had gegooid.