Opinions

Ritchie gaat opnieuw waar vele hem voor zijn gegaan, uit een hardnekkig (doch misplaatst) geloof dat oubolligheid leuk is, ook al leunt het scenario volledig op stereotypen en clichés. Deze avonturenfilm speelt zich af in Europese wateren in 1942, waar Duitse onderzeeërs op de materiële en militaire hulp vanuit de VS ondermijnt. Churchill [Roy Kinnear] geeft Brigadier Gubbins [Cary Elwes] om manschappen te vinden die strategisch belangrijk schip bij het Portugese eiland Fernando Po (tegenwoordig Bioko, voor de kust van Kameroen) tot zinken te brengen. De eigenzinnige Majoor Gus March-Phillips [Henry Cavill] krijgt de leiding, ook al wil hij eerst Geoffrey Appleyard [Alex Pettyfer] bevrijden van het door de Nazi’s bezette Las Palmas. Er is een sleutelrol voor een bevallige spionne [Eiza González]. De eerste 80 minuten zijn moeilijk door te komen. Zodra dialoog ruimte maakt voor actie wordt het een stuk beter, maar voor ook maar enige vorm van originaliteit ben je hier aan het verkeerde adres. Alhoewel: de soundtrack bevat een verschrikkelijke (doch barmhartig korte) versie van ‘Mack The Knife’ / ‘Die Moritat von Mackie Messer’. Gebaseerd op ware gebeurtenissen, al valt dat nauwelijks te geloven.

John Anderton [Tom Cruise] is een Pre-cop die met behulp van zogenaamde ‘seeers’ misdaden kan zien voor ze gebeuren en die misdaden daardoor kan voorkomen. Wanneer één van die visioenen toont dat John zelf op het punt staat een moord te plegen, slaat John hals over kop op de vlucht en krijgt hij collega Danny Witwer [Colin Farrell] achter zich aan. Al snel concludeert John dat er iets niet aan de haak is en dat hij niet alleen uit handen van Witwer moet blijven, maar ook moet zien te achterhalen waarom zijn baas Lama Burgess [Max von Sydow] hem erin zou willen luizen. Een perfect vehikel voor Cruise, gebaseerd op een kort verhaal van Philip K. Dick en met stijl en in een hoog tempo geregisseerd door Spielberg. De indrukwekkende special effects maken dit tot een bijzonder aangename achtbaanrit die in de laatste 45 minuten echter teveel wendingen heeft en daardoor op den duur nauwelijks te volgen is.

Owen Wilson is een gewaagde keuze voor de rol van een seriemoordenaar, maar juist vanwege het imago dat hij sinds deze film heeft opgebouwd / gekregen als charismatische, maar niet altijd even snuggere All-American Boy, is hij zeer effectief in de rol van serie-moordenaar Vann wiens modus operandi onderbroken lijkt te worden wanneer hij een kamer huurt bij Jane [Mercedes Ruehl] en Doug [Brian Cox], een echtpaar dat middenin een huwelijkscrisis zit. Aangezien Vann zijn pijlen (of beter gezegd, zijn vergif) richt op mensen die hun leven beu (lijken te) zijn, denkt hij aan het juiste adres te zijn. Hij maakt daar ook kennis met de charmante Ferrin [Janeane Garofolo], die hem emotioneel uit zijn evenwicht haalt.

Vann is geen seriemoordenaar die zijn slachtoffers met bijlen, kettingzagen of soortgelijke middelen te lijf gaat. Het feit dat hij geduldig, beheerst en charmant is tot het bittere einde, zorgt voor suspense omdat je als kijker moeilijk kunt aflezen of, en zo ja, wanneer hij zijn volgende slachtoffer zal maken. Ruehl en Cox leveren vakwerk af, maar de scènes met Wilson en Garofolo maken het meeste indruk in een film die je soms doet vermoeden dat je naar een romantische komedie zit te kijken. Het feit dat je de duistere ondertoon van het verhaal soms bijna vergeet, is een eerbetoon aan zowel casting directors Anne McCarthy en Mary Vernieu als scenarist/regisseur Hampton Fancher.

Een geïsoleerde dorpsgemeenschap in West-Vlaanderen is in rep en roer vanwege de geplande bouw van een brug over De Schelde. Ze zitten niet te wachten op indringers en zijn dik tevreden met de veerdienst van deken Broeke [Carlos van Lanckere]. Mira [Willeke van Ammelrooy], die bekend staat als de plaatselijke lichtekooi, keert na een periode in Parijs terug naar haar geboortegrond, waar ze prompt een affaire begint met haar oom [Jan Decleir], die zich door dorpsbewoners laat opjutten om een poging te doen de bouw van de brug te stoppen met geweld. Van Ammelrooy is buitengewoon als de wereldse Mira, die meer interesse heeft in het leven en de liefde dan in gebakkelei om een brug. Interessant en prachtig gefilmd door vaste cameraman Eduard van der Enden, maar matig gedubd. Je gelooft je oren niet wanneer je Freek de Jonge hoort als de gevatte Spiekerelle.

Sophie Scott [Skyler Davenport] heeft door een oogziekte haar zicht op een succesvolle carrière als skiër letterlijk en figuurlijk verloren. Wanneer Debra [Laura Vanderboort] haar vraagt om enige tijd op haar huis en haar kat te passen, wordt Sophie ’s nachts opgeschrikt door drie inbrekers. Ze maakt gebruik van Kelly [Jessica Parker Kennedy], een oorlogsveteraan die als Sophies ogen fungeert via de App ‘See For Me’. Het basisgegeven gaat er vanuit dat het logischer is dat Sophie zich veiliger voelt als ze haar zaklamp aanheeft en dat gegeven is niet heel goed te verteren. Maar als je erin meegaat is dit een niet onaardige variant op Lights Out.

Prima reconstructie van het mirakel van Lake Placid (hoewel je de 5 gouden medailles van Eric Heiden toch ook een mirakel mag noemen). De VS namen revanche voor de even pijnlijke als controversiële verloren basketbalfinale tijdens de Olympische Spelen in 1972 door Rusland in de halve finales van het Olympische ijshockeytoernooi van 1980 te verslaan. Het was de eerste keer sinds 1960 dat Rusland het toernooi niet won. De film richt zich vooral op coach Herb Brooks [Kurt Russell] die in 1979 besluit het roer flink om te gooien: hij laat een aantal topspelers thuis en vervangt ze door mensen die - in zijn ogen - beter in het team passen omdat ze een bepaalde taak goed kunnen uitvoeren. Zijn meerderen zijn daar uiteraard niet over te spreken, bovendien zijn de spelers bepaald niet overtuigd van hun eigen kunnen. Het is aan Herb en zijn staf om de spelers om te smeden tot een team én ze het geloof te geven dat ze iedereen, zelfs de Russen, kunnen verslaan.

Kurt Russell is overtuigend in een rol waarin zijn frustratie over het feit dat Brooks de laatste speler was die afviel voor het Olympische team in 1960, schuil gaat achter een masker van kalmte en verbetenheid. De manier waarop de spelers langzaam naar elkaar toegroeien is boeiend en geloofwaardig neergezet en het feit dat de cast grotendeels uit talentvolle ijshockeyers bestaat, betekent dat de reconstructies van de trainingen en de wedstrijden absoluut overtuigen. De scherpe montage draagt extra bij aan een stukje sporthistorie dat niet bijzonder diepgravend, maar wel zeer goed gemaakt en uitermate onderhoudend is.

Chrissie Ahearn [Laura Linney] keert voor het eerst in 40 jaar terug naar geboorteplaats Dublin voor de begrafenis van haar moeder. De opbaring valt samen met een jaarlijkse talentenjacht voor het goede doel met als hoofdprijs twee tickets voor een busreis naar Lourdes. Toevallig heeft Chrissies moeder ook drie kaartjes nagelaten en op advies van de pater besluit Chrissie twee kaartjes door de kerk weg te laten geven en het derde kaartje voor haarzelf te houden. Niet geheel toevallig zijn de andere twee kaartjes ten beurt gevallen aan Chrissies voormalige boezemvriendin Eileen [Kathy Bates] en haar moeders beste vriendin Lily [Maggie Smith], die een belangrijke rol speelden bij Chrissies besluit om Dublin voorgoed te verlaten. In de handen van een minder getalenteerde cast was dit waarschijnlijk een sentimentele draak geworden. In haar speelfilmdebuut houdt Agnes O’Casey (als de “winnaar” van de talentenjacht) zich knap staande naast haar voortreffelijke tegenspelers.

In de jaren 60 was Almería nog een dorre vlakte, maar door investering en innovatie vanaf de laatste jaren van Francisco Franco, groeide de regio uit tot de belangrijkste exporteur van groente en fruit voor Europa. De economische, ecologische en sociale problematiek is zo ernstig dat de vlam ieder moment in de pan kan slaan, met alle gevolgen voor de handel …, maar vooral voor direct betrokkenen. Begint met een persconferentie waarin Sidi en Suleymane, woordvoerders van de fruitplukkers, uitleggen waarom ze in staking zijn gegaan en dreigen door te gaan tot het recht zegeviert. Met hulp van Sidi en Suleymane en een acteur die hun baas speelt, reconstrueert Blaisse de dagelijkse gang van zaken in de kassen. Hij praat ook met inmiddels hoogbejaarde voormalige fruittelers over het Almería van voorheen, met een activist en met een exporteur die goed verdiende aan de handel, tot de supermarkten de macht overnamen. De inzet van acteurs (er is ook een stand-in voor Franco) is een luchtige, maar vooral effectieve manier om meer inzicht te krijgen. De opmerkelijke slotscène maakt duidelijk hoe dubbelzinnig de titel van deze boeiende documentaire is.

Een fascinerende cast is opgezadeld met een verhaal dat steeds meer verzand in vaag religieus geneuzel. MacMurray overtuigt geenszins als de cynische journalist die een talentvolle actrice [Alida Valli] hielp aan een veelbelovende start in de filmindustrie die echter door een dodelijke ziekte nooit tot wasdom lijkt te komen. De producer [Lee J Cobb] wil de film (over Joan of Arc) liever opnieuw maken dan 'm uitbrengen met een overleden hoofdrolspeelster waar nog niemand van gehoord heeft. MacMurray probeert daarom zoveel mogelijk publiciteit rond de begrafenis van 'zijn' ontdekking te genereren, maar heeft eigenlijk een mirakel nodig. Frank Sinatra mag de vrome priester uithangen en een sentimenteel liedje jengelen, maar de cast overtuigt geen moment in een film die veel te traag toewerkt naar een even bizar als oninteressant einde. Een verspilling van talent.

In 1991 kwam Caroline Felt om bij een brommerongeluk. Ze was de captain van het collegevolleybalteam, gerespecteerd in haar sport en geliefd in haar woonplaats. Deze film richt zich op de manier waarop drie belangrijke personen worstelen met hun leed en met pijn en moeite proberen de draad weer op te pakken. Carolines vader Ernie [William Hurt], die kort na Carolines dood ook nog het verlies (na een lang ziekbed) van zijn vrouw [Jillian Fargey] moet verwerken; boezemvriendin Kelley [Erin Moriarty] die nu ook nog de last van het hele volleybalteam moet dragen; en Carolines betrokken coach Kathy [Helen Hunt], die uit alle macht probeert haar team te motiveren om hun sport weer op te pakken. In verkeerde handen had dit een sentimentele draak kunnen opleveren, maar Moriarty houdt zich goed staande tussen het vakwerk van veteranen Hurt en Hunt. En in de paar scenes die ze heeft laat Danika Yarosh een onuitwisbare indruk achter als Caroline. Na een sterk eerste uur volgt de voorspelbare ontknoping, maar McNamara weet de volleybalscenes (zelden vertoond in een film) te voorzien van een visuele dynamiek die de aandacht voldoende vasthoudt. Blijf tijdens de aftiteling even zitten voor archiefbeelden van de hoofdpersonen in dit inspirerende sportdrama.

Scherp geschreven film over de dochter van een evangelist die haar familienaam gebruikt om flink wat centjes te verdienen met spectaculaire religieuze optredens waarbij 'zieke' mensen op wonderbaarlijke wijze genezen. In één van haar eerste hoofdrollen maakt Barbara Stanwyck indruk, zowel tijdens haar vurige preken als in de scènes waarin ze gestalte geeft aan haar groeiende gewetenswroeging. De film is een behoorlijk bittere aanval op de manier waarop religie wordt misbruikt om mensen geld af te troggelen, een thema dat onder Hayes-code nooit behandeld zou kunnen worden. Die kritische ondertoon en het onderliggende cynisme maken deze film ook voor een modern publiek de moeite waard, evenals het feit dat Frank Capra (vlak voor zijn definitieve doorbraak) deze film regisseerde.

Riggen weet de gemeenschap in het Texaanse dorpje waar dit verhaal (“gebaseerd op ware gebeurtenissen”) zich afspeelt meteen neer te zetten als het hemelse paradijs voor vrome, witte, Amerikaanse gelovigen. De zon schijnt op de ranch van de familie Beam, de drie dochters ravotten er vrolijk op los in hun brave zondagse jurkjes, de plaatselijke pastoor [John Carroll Lynch] blijkt een sympathieke, humoristische voorganger en zijn toehoorders knikken glimlachend als makke lammetjes bij elke Bijbelse wijsheid die hij over ze uitstrooit. De familie Beam heeft een fortuin geïnvesteerd in een dierenkliniek en komen in financiële problemen wanneer dochter Anna [Kylie Rogers] een opgezwollen buik krijgt. Dokters sturen moeder Christy [Jennifer Garner] van het kastje naar de muur. Haar laatste hoop is kinderarts dr. Nurko [Eugenio Derbez], maar die heeft een enorme wachtlijst. Christy slaat met haar vuist op tafel en krijgt (wat een wonder) haar zin, maar dat betekent nog niet dat Anna zal kunnen genezen. Propagandakijkvoer voor witte, fundamentalistische Christenen met racistische ondertonen geeft je meer dan voldoende redenen om voortijdig de televisie uit te schakelen. Wayne Péré maakt echter indruk als de vader van een meisje waar Anna in het kinderziekenhuis mee bevriend raakt, en wist zowaar een brok in mijn keel te bezorgen. Zonder had dit zonder meer de laagste mogelijke waardering gekregen. Tijdens de aftiteling zien we de echter familie Beam.

Akuma's zijn donkere vlinders die boze mensen in monsters veranderen. Gabriel [Keith Silverstein] is verbolgen over de dood van zijn vrouw en dreigt de wereld te verwoesten. Vriendelijke djinn Tikki [Shelby Young] benadert twee tieners om de wereld te redden. De onhandige Marinette [Cristina Valenzuela] en (in een speling van het lot) Gabriels zoon Adrien [Bryce Papenbrook]. Zij moeten nog wel wat obstakels overwinnen voor zij effectief de strijd tegen het kwaad aan kunnen gaan als hun alter ego’s Ladybug en Cat Noir. Na het eerste liedje weet je wat voor vlees je in de kuip hebt, en dat is bepaald niet van revolutionaire receptuur. Geloof in jezelf, help een ander en liefde overwint alles. Dat geneuzel dus. Als je dat niet beu bent, leef je uit. Heb je net zo’n cynische inslag als ik, laat dit dan in vredesnaam links liggen.

Deze recensie betreft de Japans gesproken versie.

Iedere broer of zus zal zich kunnen identificeren met Kun, de peuter wiens leven - volgens hem in ieder geval - overhoop wordt gegooid door de geboorte van zijn zusje Mirai. Onvermijdelijk hebben Kuns ouders meer aandacht voor de baby en uiteraard probeert Kun wanhopig zijn deel van de aandacht op te eisen. Hij reageert zijn frustratie af op zijn zusje, maar een serie magische ontmoetingen in de tuin bieden hem een nieuw perspectief op de rol die oudere broers en jongere zussen in elkaars leven spelen.

Mamoru Hosoda kiest voor een sobere animatiestijl waardoor personages en hun onderlinge relaties beter uit de verf komen. Het contrasteert bovendien effectief met de - soms plotselinge - droomsequenties, onder anderen wanneer Kunu zich inbeeldt dat zijn moeder een heks is. Die fantasiemomenten leveren afwisselend hilarische, opwindende en zeer ontroerende momenten op die dit tot een uiterst bevredigende, zeer emotionele en waardevolle ervaring maken. Het visuele hoogtepunt is een langdurige scène in een treinstation waarin Hosoda bewijst dat Hollywood niet het alleenrecht heeft op visueel verbluffende animatiefilms. Het feit dat dit ook nog een bespiegeling is op ouderschap en de ontwikkelingen van dat ouderschap bij de komst van een tweede kind, maakt dit tot een film waar de hele familie van kan genieten. Een juweel van start tot finish, maar zou de Engels gesproken versie net zo goed uit de verf komen?

Intrigerend en mysterieus, maar ook praatziek en uiteindelijk frustrerend. In de openingsscène zien we hoe Fredriksson hoofdpersonen May-Elin en Kari nauwkeurig regisseert voordat ze beginnen aan deze documentaire over het mirakel dat hen is overkomen. Het doet denken aan The Blackwell Ghost en The House In Between, twee matige ‘documentaires’ die ook op balanceren op de scheidslijn van documentaire en drama. Uiteindelijk maakt het niet uit of dit een documentaire is of niet, als het verhaal maar interessant is en op een boeiende manier wordt verteld. Het begint met May-Elins zoektocht naar een schilderij voor aan de wand. Haar zus Kari is erbij wanneer May-Elin (letterlijk) het schilderij uit haar dromen ziet hangen. Wanneer de zussen eigenaar Olaug Bakkevoll ontmoeten, zijn ze stomverbaasd: ze lijkt sprekend op de zus die in 1988 een einde aan haar leven maakte. Een DNA-test toont zelfs aan dat Olaug hoogstwaarschijnlijk de tweelingzus was. Haar verdwijning heeft mogelijk te maken met de Tweede Wereldoorlog, waarin de Nazi’s tweelingen gebruikte om te experimenteren. Daar is binnen de familie nooit over gesproken en daarom besluiten de zussen hun familiegeschiedenis opnieuw onder de loep te nemen, te beginnen met de dood van Olaugs tweelingzus. Een typisch verhaal van een boeiend verhaal, saai verteld en met een uitkomst die je doet afvragen waarom je hiernaar hebt zitten kijken. Wacht wel even de aftiteling af om (min of meer) te ontdekken hoe de vork in de steel zit.

Tijdens een dagje vissen komt huisarts Paul Martin [Griffith Jones] vast te zitten in de grot van zeemeermin Miranda [Glynis Johns], die dankzij kranten en tijdschriften flink wat te weten is gekomen over het leven aan land. Ze wil Paul alleen helpen als hij belooft haar mee te nemen aan land, waar ze graag Londen wil zien. Paul heeft geen keus, maar hij moet wel erg creatief zijn om te voorkomen dat anderen ontdekken dat Miranda een zeemeermin is. En hoe moet hij dit alles verklaren aan zijn kersverse echtgenote [Googie Withers].

Een vermakelijk komisch drama, waarin de ongenaakbare Margaret Rutherford voor de grappigste momenten zorgt als de enthousiaste verpleegster die Paul inhuurt om voor zijn 'invalide patiënt' te zorgen. Een plezierige cast zorgt dat de film nooit verveeld en fans van Mary Poppins zal het opvallen dat ook David Tomlinson (Mr Banks) een aantal scènes deelt met Glynis Johns [Mrs Banks]. Geen topkomedie, maar zeker een kijkje waard.

Hoewel het nog geen 90 minuten duurt, is dit psychologische drama veel te lang en dus (ontzettend) saai. Jonge pianiste Laura [Paula Beer] overleeft een bizar ongeluk op een afgelegen weg. Het ambulancepersoneel vindt het prima dat een onbekende, zonderlinge vrouw [Barbara Auer] haar thuis opvangt. Doet eventjes denken aan Misery, maar is vooral misère met een gezin dat een gemakkelijk te ontrafelen geheim verbergt. Waarom het zo lang moet duren voordat Laura dat beseft en haar biezen pakt, is een vraag waar alleen Petzold een antwoord op had kunnen geven. Goed geacteerd, maar extreem langdradig en de slotscène is een aanfluiting.

Onderhoudende maar oppervlakkige film neemt teveel hooi op de vork door het verhaal rondom de roemruchte Miss World-verkiezing vanuit zoveel mogelijk perspectieven te vertellen. Voor een verhaal over vrouwen die de gevestigde orde op wilden schudden is het ronduit dat de makers duidelijk hun best hebben gedaan om niemand teveel op de teentjes te trappen.

De Miss World-verkiezing van 1970 is niet alleen de geschiedenis in gegaan vanwege het protest van de vrouwenbeweging waarbij ze de prijsuitreiking verstoorden en co-presentator en komiek Bob Hope voor schut zetten, maar ook omdat de hoofdprijs voor de eerste keer ging naar een zwarte vrouw. De rol van Pearl Janssen, de eerste zwarte vrouw die Zuid-Afrika (of Afrika-Zuid) vertegenwoordigde, bleek eveneens van groot historisch belang en gaf haar in eigen land een heldenstatus die ze 50 jaar later nog steeds heeft. Het is volkomen terecht dat deze film het verhaal niet volledig vertelt vanuit het perspectief van de vrouwenactivisten onder leiding van Sally Alexander [Keira Knightley] en Jo Robinson [Jessie Buckley]. De aandacht voor de kandidaten geeft een evenwichtiger beeld van de Miss-Verkiezing, dat voor de deelneemsters een kans was om hun land op de kaart te zetten en internationale vriendschappen te sluiten. Onder de kandidaten lijkt afkomst en huidskleur er niet toe te doen: ze doen de limbo, dansen samen de salsa en hebben achter de schermen de grootste lol met elkaar.

Het grote manco is dat scenaristen Rebecca Frayn en Gaby Chiappe het nodig vonden om de rollen van figurant Bob Hope [een weinig overtuigende Greg Kinnear] en organisator Eric Morley [Rhys Ifans, wel in vorm] uit te vergroten en daarmee de dramatische opbouw te vaak verstoren. Hope en Morley belichamen weliswaar het seksistische klimaat waartegen de vrouwenbeweging in opstand kwam, maar regisseur Philippa Lowthorpe laat teveel kansen liggen om dat seksisme op een andere, meer indringende manier te tonen, vooral tijdens de finale van de Miss Verkiezing zelf. In juli zond de BBC een uitstekende documentaire uit over hetzelfde onderwerp. Die film is beduidend beter en leerzamer dan deze teleurstellende reconstructie.

Zo’n beetje elke feestdag op de Amerikaanse kalender is al eens gebruikt als uitgangspunt voor een horrorfilm of een romantische komedie. In afwachting van een Paashaashorrorfilm richt Schenkman zijn pijlen op ‘Mischief Night’, in dit geval de nacht voor Halloween. In de proloog wordt een echtpaar afgeslacht door een vermeende grappenmaker in een geel regenpak. Zoveel jaar later is Emily Walton [Noell Coett] de pineut in deze opzichtig plagiaatplegende thriller. Wie denkt dat Emily’s blindheid (het gevolg van een jeugdtrama) origineel is, kan beter Blink of zelfs Hysterical Blindness kijken. Sfeervol camerawerk zorgt voor enkele suspensevolle momenten, maar een ventje in een geel regenpak maakt nu eenmaal minder indruk dan Jason Voorhees of Michael Meyers.

In 1993 wordt Cameron [Chloë Grace Moretz] na een vrijpartij met een meisje door haar ouders gestuurd naar een religieus kamp waar Dr. Lydia Marsh [Jennifer Ehle] Reverend Rick [John Gallagher Jr.], haar tot de heteroseksualiteit ‘bekeerde’ broer, proberen jongeren te genezen van hun homoseksualiteit. Cameron voelt zich totaal niet schuldig over haar seksualiteit, maar krijgt steeds meer moeite om zich te weren tegen de intimidatie en het klimaat waarin ‘bekering’ wordt beloond met het toekennen van privileges. Sterk werk van Moretz en Sasha Lane (als een aanvankelijk even halsstarrige lotgenoot) in een onderhoudend psychologisch drama dat echter weinig bijzondere onthullingen heeft over de manier waarop religieuze gemeenschappen homoseksualiteit trachten te genezen/bestrijden.

Musicalversie van het veelvuldig verfilmde verhaal over de periode tussen de Franse Revolutie van 1789 en de Juniopstand van 1832 door de ogen van Jean Valjean [Hugh Jackman], een bandiet die na jaren dwangarbeid in 1815 voorwaardelijk vrijkomt en dankzij de barmhartigheid van een bisschop [Colm Wilkinson] zijn leven betert. In 1823 is hij burgemeester van Montreuil en ontfermt hij zich over de straatarme Fantine [Anne Hathaway] en haar dochter [Isabelle Allen] en in 1832 speelt hij een sleutelrol in de opstand tegen de koning in Parijs. Drie Oscars en een vrachtlading aan andere prijzen en nominaties ten spijt, kan dit niet tippen aan de meesterlijke verfilmingen uit 1935 en 1952. Jackman is erg goed in de titelrol, maar Russell Crowe (als Valjeans aartsvijand Javert) is een matige zanger en Hathaways overdreven spel had haar net zo goed een Razzie kunnen opleveren – ze kreeg een Oscar. Hooper had er goed aan gedaan om een aantal van de trage, langdradige liedjes vol klaagzangen over armoede en liefdesverklaringen, achterwege te laten. Zelfs op dubbele snelheid (en dat heb ik getest!) is dit een lange zit.

Jérémie [Félix Kysyl] keert terug naar zijn oude woonplaats Saint-Martial voor de begrafenis van zijn baas en vindt tijdelijk onderdak bij Martine [Catherine Frot]. Hij krijgt het al gauw aan de stok met Martines zoon [Jean-Baptiste Durand] die gelooft dat Jérémie zijn moeder wil verleiden en moet zich daarom verantwoorden bij Martines ex-man [Serge Richard]. Komt erg langzaam op gang en slaat de weg in van misdaadthriller voordat het een nadrukkelijk zwartkomische toon aanneemt. Heeft amusante momenten, maar de onderkoelde humor komt lang niet altijd goed over.

Julia [Djamila] en Nick [Niek Roozen] beginnen met mede-misfits Magenta [Bente Fokkens] en Ricardo [Défano Holwijn] aan een nieuw schooljaar op het Hoogland College, dat onder leiding van Directrice Schouten [Tatyana Beloy] een excellente school moet worden. Julia en Nick maken zich op voor Thumbs, een jaarlijkse muziekwedstrijd voor scholen met als hoofdprijs een contract bij Rebel X, het platenlabel van Dua Lipa. Ze krijgen helaas concurrentie van zelfverklaarde schoolkoningin Sterre [Jolijn Hagendoorn], die met haar aanhangers Jocelyn [Jill Schirnhofer] en Esmée [Fenna Ramos] haar school wil vertegenwoordigen. De problemen stapelen zich op wanneer Nick zich onder druk van zijn vader [Eddy Zoey] laat overhalen om zich aan te melden op het excellente Olympus College dat een fantastische muziekafdeling heeft. Daardoor neemt Nick het met de bitchy Babette [Tinne Oltmans] op tegen Julia en Sterre, die door de directrice zijn gedwongen om samen te werken. Een buitengewoon slap verhaaltje voor de minder veeleisende jongere, maar enigszins gered door de manier waarop het probeert af te rekenen met vooroordelen en de bijbehorende hokjesgeest.

Omdat ze drie straten verderop is gaan wonen, moet danstalent Noah [Stefania] tegen haar zin naar het op sport gerichte Lorentz College en haar beste vriendin terwijl rugbytalent Jessey [Kimberley Agyarko] juist op het op muziek gerichte Hoogland College moet blijven. Ze besluiten te switchen van identiteit zodat ze hun droom kunnen volgen. Noah kan zo meedoen aan een danswedstrijd en dat leidt tot dezelfde soort taferelen uit de eerdere films en de televisieserie. Djamila (uit de eerdere films en de televisieserie) duikt op als een soort stem van het geweten in dit glad gemaakte, maar volstrekt absurde en belabberde geacteerde tienerprulletje waar iedere zichzelf respecterende tiener de neus voor zou moeten ophalen. De centrale boodschap dat het niet gaat om de winst wordt de nek omgedraaid door de weinig verrassende ontknoping die ook nog eens duidelijk maakt dat liegen loont! Het is een teken aan de wand dat de figurerende dansgroepen aanzienlijk beter dansen dan de hoofdrolspelers.

The Misfits’ is de naam van een bende ‘nobele criminelen’ dat het op wil nemen tegen The Muslim Brotherhood. Daarvoor wil het een lading goud stelen uit Abu Dhabi en daarvoor besluiten ze de hulp in te roepen van meesterdief Richard Pace [Pierce Brosnan]. Bordkartonnen karakters, flauwe grappen, zwak geschreven dialogen en Brosnan op cruise control doen dit als een baksteen zinken. Een betreurenswaardige poging om Guy Ritchie te kopiëren, maar zonder diens scherpe humor en hoge tempo. Roth redt dit van de afgrond, ook al is zijn bijdrage jammer genoeg beperkt.

Tientallen jaren na de Holocaust vertelde de inmiddels in Ohio woonachtige Misha Defonseca tijdens een bijeenkomst in een synagoge over haar oorlogsverleden. Zij zou als kind een voettocht van Brussel naar Duitsland hebben gemaakt om haar gedeporteerde ouders te zoeken en daarbij bevriend zijn geraakt met en opgenomen in een roedel wolven. De onervaren uitgever Jane Daniel bleek bereid dit verhaal in boekvorm uit te brengen en al gauw meldt Disney zich voor de filmrechten en krijgt Misha een uitnodiging voor Oprah’s Book Club, een uitnodiging die (letterlijk) goud waard is voor iedere zichzelf serieus nemende auteur. Wanneer Misha met een slap excuus op het laatste moment afziet van een gesprek met Oprah, wekt dat twijfels op over de authenticiteit van het verhaal. Documentaire met reconstructies van scènes uit het boek in kwestie, waarin alle betrokken partijen ruimschoots aan het woord komen, ook al is Defonseca alleen te zien in eerder opgenomen interviews omdat zij niet wilde meewerken aan deze film. Roept belangwekkende vragen met intrigerende antwoorden op, maar laat ook een paar belangrijke vragen onbeantwoord.

Al van jongs af aan droomt Alex [Alex Wetter] ervan Miss France te worden. Het probleem is dat hij een jongen is en daardoor is hij jarenlang het mikpunt van spot. De onvoorwaardelijke liefde van zijn ouders houdt hem overeind en wanneer zij komen te overlijden raakt Alex zijn houvast kwijt. Als twintiger overleeft hij als prostituee, maar na een bijzondere ontmoeting hervindt hij opeens de moed om zijn droom waar te maken. Gesteund door de paar vrienden en vertrouwelingen die hij heeft, schrijft Alex zich onder de naam Alexandre in voor de voorrondes van de nationale Miss-verkiezing. Maar om zijn droom waar te maken moet hij zich conformeren aan de verwachtingen van de organisatie en dat nemen zijn dierbaarste vrienden hem niet altijd in dank af.

Onevenwichtige mix van komedie en drama neemt zichzelf regelmatig wat te serieus en zet de dramatische scènes wat te dik aan. De komische elementen komen beter uit de verf en Wetter is volstrekt geloofwaardig in de hoofdrol. Er is bovendien goed ondersteunend werk van Isabelle Nanty als Alex' huurbaas en surrogaatmoeder, Thimbault de Montalembert als de travestiet die het klappen van de zweep (sic!) kent en Stéfi Calma als de aanvankelijk dwarsliggende rivaal Miss Paca. Hoewel de uitkomst al snel vast staat, zijn er onderweg voldoende aangename verrassingen en de achterliggende boodschap is waardevol.

Ik vind de muziek van Taylor Swift een geval van eenheidsworst en begon dus met enige scepsis aan deze documentaire, waarin de superster wordt gevolgd in de periode na het verschijnen van het lauw ontvangen album ‘reputation’. Verfrissend is dat Swift er geen doekjes om windt: ze is schaamteloos commercieel, maar vooral omdat ze haar gevoel van eigenwaarde vooral ontleend aan hoe anderen tegen haar en haar muziek aankijken. Haar zelfvertrouwen kreeg een flinke knauw dankzij Kanye Wests beruchte verstoring van Taylors dankspeech tijdens de MTV Music Video Awards van 2009. In deze documentaire werkt ze aan “een beter album” en neemt ze na een incident met voormalig DJ David Mueller een radicaal besluit waarmee ze haar toekomst op het spel zet. Een openhartig portret van een superster die heel bewust bezig is beide benen op de grond te houden en duidelijk weet te maken hoe moeilijk het voor vrouwelijke soloartiesten is om relevant te blijven in een industrie die specifieke eisen aan ze stelt waar slechts weinig aan kunnen voldoen. Het lukt haar aardig. Ik ben bepaald geen fan van Swift of van de bijbehorende mediahype, dus fans zullen dit waarschijnlijk anders beoordelen.

‘Miss Juneteenth’ is een schoonheidswedstrijd voor jonge, zwarte vrouwen die zich daarmee kunnen verzekeren van de middelen om een goede opleiding te genieten. De meeste oud-winnaars hebben een succesvolle carrière weten op te bouwen. Turqoise [Nicole Beharie] is daar echter niet in geslaagd: zij werkt in het plaatselijke restaurant om haar en haar tienerdochter Kai [Alexis Chikaeze] te onderhouden en kan onvoldoende rekenen op steun van anderen.Turqoise zet Kai onder druk om mee te doen aan de volgende editie van ‘Miss Juneteenth’ in de hoop dat haar dochter de kansen kan benutten die ze zelf heeft laten liggen. Maar Kai heeft andere dingen aan haar hoofd. Een eenvoudig verhaal met scherpe karakteriseringen en een doeltreffend einde. Peoples vermijdt goedkoop sentiment, maar houdt de kijker echter iets teveel op afstand.

Een vaag verhaal over 'timeloops' met vergeefse pogingen om het ons allemaal uit te leggen. Al snel bekroop mij het 'whatever'-syndroom en dat is een slecht teken. Het verhaal is vaag, de hoofdpersoon [een kleurloze Asa Butterfield] oninteressant en volstrekt oncharismatisch. Van enige spanning of verrassing is door de verwarring geen sprake, dit is slechts een raamwerk om een hele hoop special effects op ons af te slingeren. Tim Burton begreep ooit dat goede special effects nog geen goede film maken, maar hij toont opnieuw aan die les te zijn vergeten. Samuel L Jackson steelt de film maar hij komt in het grootste deel van de film niet voor en ik kan me voorstellen dat je het genodigde geduld niet kunt opbrengen.