Opinions

Van 1977 tot 1982 maakten Jan Fillekers en Henk van der Horst (bekend van Farce Majeure) samen met Arnold-Jan Scheer het programma Showroom, waarin ze excentrieke, kleurrijke Nederlanders zonder vooringenomenheid filmden. De items duurden zo'n 25 minuten, maar Peter van Houten rekt hier dat format uit tot belachelijke proporties. Miel komt uit een gezin van 12 kinderen dat opgroeide in een familiekolonie waar zijn eigenwijze en brute vader met de scepter zwaaide. Ongeveer 120 minuten lang dingen zeggen die rechtstreeks uit Allerhande Dingen Over De Natuur van Klazien út Zalk lijken te komen. Van Houten wisselt dat - schijnbaar om pseudo-meditatieve redenen - af met shots van kletterende hagelstenen, een mier die met een Dorito sjouwt, een regenboog en meer van dat soort fraais. De vermoedelijke boodschap is dat wij als mensen wat beter naar de natuur zouden moeten kijken, maar het is op zijn zachtst gezegd ironisch dat Van Houten bioscoopbezoekers 150 minuten dwingt om naar een filmscherm te kijken. De eerste 90 minuten zijn ronduit slaapverwekkend, dan volgt een kwartier waarin Miel iets interessants vertelt over een vete met een landeigenaar en zijn stieren. Dan is het weer 30 gapen en eindigt dit met een aardige meditatie over de dood en de betekenis van een mensenleven. Maar het moge duidelijk zijn dat het veel leuker is om te kijken en luisteren naar Walter de Rochebrune

Salah Abdeslam is de jongste van vijf dochters van traditionele islamitische ouders. Dat betekende dat vader het voor het zeggen had en dat moeder haar mening voor zich hield. De dochters hebben het ouderlijk nest allang verlaten en leven hun eigen leven op een manier waar hun ouders vraagtekens bij stellen. Een openhartig, ontwapenend, genuanceerd en altijd onderhoudend portret van een familie en hun cultuur.

Een kijkje in de keuken van de Franse jeugdzorg volgt de perikelen van een aantal jongeren dat onder begeleiding van Lora [Claudia Grob] worstelt om een toekomstperspectief te vinden nadat ze, om uiteenlopende redenen, uit huis zijn geplaatst. Het uitgangspunt is interessant maar Baillif kiest voor een episodische benadering waarin hij steeds dezelfde formule gebruikt: één van de jongeren maakt plezier, belandt in een crisissituatie, wordt besproken binnen het begeleidersteam en elk hoofdstuk wordt afgesloten met een muzikaal motiefje dat weliswaar herinneringen oproept aan de Franse Nouvelle Vague maar al gauw begint te vervelen. We komen veel te weinig weten over de personages waardoor er van diepgang amper sprake is.

Een geheime organisatie met de naam Q, een maniakale schurk met een witte poes in zijn armen, goedkope sets, slechte special effects... Inderdaad, Sandy Frank heeft weer eens een poging gedaan om van gejatte Japanse shit Amerikaanse shit te maken. Zijn reputatie staat fier overeind na het zien van deze film.

Voor deze semi-remake van King Kong (1933) werkte special effects-genie Ray Harryhausen onder supervisie van zijn grote voorbeeld Willis O'Brien. Die effecten zijn sterk vooruitgegaan: de textuur van de gorilla (een kopie van King Kong) is beter en de interactie tussen gorilla Joe Young met zijn tegenspelers is (op een enkel zwak moment na) aanzienlijk beter, vooral in de confrontatie met een gekooide leeuw en een grappige bokswedstrijd tegen de wereldkampioen zwaargewicht. Op alle andere fronten is Mighty Joe Young echter inferieur, vooral qua verhaal. Joe Young is een gorilla die als baby in handen is gekomen van kleuter Jill [Terry Moore] die hem sindsdien heeft opgevoed. Jill laat zich door promotor Max O'Hara (Robert Armstrong in een reprise van zijn rol in King Kong) overhalen om geld te verdienen door met Joe een aantal lucratieve optredens te verzorgen. Maar al gauw wordt Joe het mikpunt van spot en dat heeft uiteraard catastrofale gevolgen.

Het scenario mist de tragiek van King Kong en de psychologische complexiteit die de finale van dat meesterwerk zo gedenkwaardig maakte. Mighty Joe Young is een goed gemaakt, maar oppervlakkig spektakel met matige hoofdrolspelers. Joes debuutoptreden - onder de lieflijke klanken van Beautiful Dreamer - is geniale kitsch, dat wel.

Een jaar nadat Power Ranger Trini haar leven gaf om Billy [David Yoster] te beschermen tegen Robo Rita [Barbara Goodson], heeft Zack [Walter Jones] de voogdij over Trini’s dochter Minh [Charlie Kersh] op zich genomen. Nu besluiten ze Minh de waarheid te vertellen over de dood van haar moeder en dat neemt Minh ze niet in dank af. Bovendien ziet ze kans om wraak te nemen wanneer Robo Rita een nieuw plan in werking stelt om de krachten van de Power Rangers af te tappen. Billy en Zack bereiden zich met Kat [Katherine Sutherland] en Rocky [Steve Cardenas] opmaken voor een strijd op leven en dood. Zal Minh ze kunnen helpen of is ze juist een sta-in-de-weg? Haskell valt terug op de oorspronkelijke formule met veel oorspronkelijke castleden, maar de actiescènes zijn mede door de verbeterde technieken een stuk overtuigender. Het is en blijft luchtig, pretentieloos vermaak voor de jeugd (en voor nostalgische volwassenen), maar het had veel slechter uit kunnen pakken. Opgedragen aan oorspronkelijke de overleden castleden Trini Kwan († 2001) en Jason David Frank († 2022), die tijdens de aftiteling te zien zijn in fragmenten uit de oorspronkelijke televisieserie.

Denzel Washington heeft een weinig overtuigend Jamaicaans accent in deze misdaadfilm die zich laaft in de exotische omgeving en cultuur van dat eiland en daardoor de spanning en de interesse niet constant weet vast te houden. Denzel speelt Xavier "The Mighty" Quinn, een politie-agent die betrokken raakt bij een moordonderzoek waarbij zijn jeugdvriend Maubee [Robert Townsend] vermoedelijk bij betrokken is. Xavier zet echter ook zijn vraagtekens bij het bewijsmateriaal en komt daardoor in de clinch met de gouverneur [Norman Beaton] en diens politieke handlanger [Edward Fox].

Geen onaardige misdaadfilm en M. Emmet Walsh en Mimi Rogers is de ondersteunende cast sterk bezet, maar het gebrek aan focus zorgt te vaak voor zwakke episodes en het resultaat is aan de gezapige kant.

Spinal Tap goes folk, zo lijkt het op het eerste gezicht. Christopher Guest, Michael McKean en Harry Shearer zijn hier drie muzikanten op middelbare leeftijd die als The Folksmen optreden tijdens een eerbetoon aan de pas overleden Irving Steinberg, een icoon in de wereld van de folkmuziek. Maar er is evenveel aandacht voor The New Main Street Singers, bestaande uit 9 ogenschijnlijk brave zangers en zangeressen. Maar de hoofdact is 'Mitch & Mickey', die in hun hoogtijdagen geschiedenis schreven tijdens een TV-optreden waarbij ze na hun hit "A Kiss At The End Of The Rainbow" elkaar kusten.

Mitch is na hun scheiding in een diep dal geraakt en is geestelijk nog steeds labiel, waardoor er spanning ontstaat achter de schermen: gaat het optreden door? Komt er een herhaling van 'de kus'?

Vrijwel volstrekt serieus gespeelde mockumentary is zo effectief dat je soms vergeet dat dit allemaal is verzonnen. Michael McKean en Harry Shearer schreven de meeste liedjes en die zijn perfect toegespitst op de verschillende acts. Eugene Levy en Catherine O'Hara verdienen een pluim voor hun prachtige compositie 'One More Time', het beste liedje op de uitstekende soundtrack.

Een greep uit de grappigste momenten: Laurie Bohner (Jane Lynch) die uitlegt hoe ze in 'The New Main Street Singers' terecht is gekomen, promotor Mike LaFontaine die uitlegt hoe hij te werk ging en de albumhoezen van Mitch' solowerk. Een juweeltje!

Kunsttaxateur en veilingmeester Virgil Oldman [Geoffrey Rush] gaat na lang aandringen in op het verzoek van Claire Ibbetson [Sylvia Hoeks] om de inboedel van haar pas overleden ouders te taxeren. Wat Virgil aantreft wekt voldoende interesse om zich het excentrieke gedrag van Claire (die zich nooit laat zien) te laten welgevallen. Interesse verandert geleidelijk in obsessie met grote consequenties. Donald Sutherland speelt een kunsthandelaar met wie Virgil een zwendel heeft opgezet. Tornatore won in thuisland Italië flink wat prijzen, ook al is het centrale mysterie niet zo mysterieus en ligt het tempo vrij laag. Het camerawerk van Fabio Zamarion is prima, de score is van Ennio Morricone en Sylvia Hoeks eerste scène zorgde voor de nodige controverse, maar zo bijzonder (of goed) is dit helemaal niet.

Tot de ontmaskering van Lance Armstrong was de Marco Pantani voor het grote publiek het boegbeeld van de dopingcultuur in de wielerwereld. In 1998 trad hij in de voetsporen van Fausto Coppi, Jacques Anquetil, Eddy Merckx, Bernard Hinault, Stephen Roche en Miguel Indurain door in één jaar zowel de Tour de France als de Giro d’Italia te winnen, maar in de Giro van 1999 moest hij zijn zeker lijkende overwinning uit handen geven omdat zijn bloed een te hoge hematocrietwaarde had. In 2004 stierf de toen 34-jarige Pantani in een hotelkamer aan de gevolgen van een cocaïnevergiftiging. Deze documentaire bestaat uit gesprekken met familie, vrienden, leden van de fanatieke Pantani-fanclub, maar ook zijn voormalige trainer en de advocaat die hem (met succes) verdedigde in de rechtszaken waarin Pantani formeel werd beschuldigd van sportieve fraude. We zien archiefbeelden van Pantani, maar ook homevideo’s die wat meer duidelijk maken over de persoon achter de coureur. Gezien het negatieve beeld dat veel mensen van Pantani hebben is het niet zo bezwaarlijk dat dit een eenzijdig eerbetoon is geworden. Het probleem is dat er wat teveel losse anekdotes zitten waardoor de structuur wel erg los is en het voor de niet-fans regelmatig vrij oninteressant is.

De 11-jarige Amy [Fathia Youssouf] is voorbestemd om in de traditionele voetsporen van haar moeder en grootmoeder te treden. Maar ze voelt zich meer aangetrokken tot vier rebelse meisjes die met hun dansgroep ‘The Cuties’ hopen een plaatselijke danswedstrijd te winnen. Amy’s pogingen om aansluiting te vinden bij dit groepje is in meerdere opzichten een coming-of-age verhaal. Doucouré weet het beste uit de jonge cast te halen, maar als er al sprake is van legitieme kritiek op de rol van vrouwen in conservatieve culturen, raakt die volledig ondergesneeuwd door de onsmakelijke dansscènes waarin 11-jarige meisjes bewegingen maken die niet zouden misstaan in een videoclip van 2 Live Crew. Een knuffelbeer voor degene die weet waar dat goed voor is.

De malaise in animatieland krijgt een vervolg met dit routinematig geschreven, overdreven geacteerde en geanimeerde verhaal van wilde eenden Mack [Kumail Nanjiani] en Pam [Elizabeth Banks], wiens kinderen Dax [Caspar Jennings] en Gwen [Tresi Gazal] nog nooit hun veilige vijver hebben verlaten. Een bliksembezoek van een groep eenden op trektocht naar het zuiden, doet ze besluiten om op eigen houtje naar Jamaica te vliegen. Oom Dan [Danny de Vito] sluit zich bij ze aan. Wat volgt is een episodisch verhaal met een oude reiger [Carol Kane], een groep stadsduiven geleid door Chump [Awkwafina] en een toekan [Keegan-Michael Kay] die ze de weg naar Jamaica kan wijzen. Bevat een aantal zinloze actiescènes om de 3D te rechtvaardigen, maar van originaliteit is geen enkele sprake en de overdreven humor begint al snel te vervelen.

Het voorfilmpje 'Mooned' is een fletse kopie van The Road Runner.

Hoewel Hannah Goslar [Josephine Arendsen] bij hoog en bij laag beweert dat Anne Frank [Aiko Beemsterboer] haar beste vriendin is, vraag je je af waarom. Anne komt hier over als een egoïstische, manipulatieve trut die niet schroomt om haar ‘beste vriendin’ te negeren als dat haar beter uitkomt en de volgende dag doet alsof er niets aan de hand is. Het verhaal springt heen en weer tussen het uitwisselingskamp Bergen Belsen waarin Hannah zich vanaf eind 1944 bevindt en waar de omstandigheden beduidend minder schrijnend zijn dan in het gedeelte waar Anne en Margot zich destijds bevonden, en Amsterdam tijdens de bezetting waar de tienervriendinnen met een opmerkelijke en weinig geloofwaardige naïviteit rondhuppelen. Een meer volwassen benadering van het onderwerp was hier gepast geweest maar Sombogaart heeft het verhaal dusdanig verkinderdagverblijviseerd dat het nauwelijks indruk maakt. Alleen Roeland Fernhout verdient een dikke voldoende als Hannahs vader.

De VVV Terschelling kan zich in zijn handen wrijven met dit jeugddrama waarin de timide Sam [Sonny van Utteren] zich realiseert dat hij ooit waarschijnlijk zijn ouders en zijn broer zal verliezen en alleen zal achterblijven. Om te wennen aan het leven zonder zijn directe familie gaat hij op alleenzijnstraining. Maar dan ontmoet hij de vrolijke, maar ook wat wispelturige Tess [Josephine Arendsen] met wie hij al gauw veel tijd doorbrengt en ‘bijzonder rare’ dingen meemaakt. Dit is Terschelling zoals je zou willen dat het was en Wouterlood maakt goed gebruik van de pittoreske locaties. Arendsen overtuigt het meest en het gebrek aan sentiment maakt dit tot meer dan acceptabel tijdverdrijf voor het hele gezin.

Roelof Kiers is gefascineerd door het feit dat het team dat verantwoordelijk was voor het ontwerp en de levering van de atoombommen die het Amerikaanse leger in 1945 op Hiroshima, respectievelijk Nagasaki wierp sindsdien elk jaar een reünie houdt. Opvallende afwezigen daarbij zijn de bemanningsleden van Enola Gay, die de bom lieten vallen. Kiers bezocht zo’n reünie (met een opvallende speciale gast) en sprak met die bemanningsleden over hun ervaring, hun huidige gevoelens en de aanwijzingen dat er onderling geruzie is over het precieze verloop van de missies en omdat er onjuiste verhalen de ronde doen over het enige bemanningslid dat ten tijde van het maken van deze documentaire was overleden. Vooral een aanrader voor mensen met een fascinatie voor WOII.

In een homevideo zien we Arie zichzelf en zijn broertje Gijs tijdens een ‘mars’ naar de vuurtoren op Texel. Eind 2019 maakt grote broer Arie op 22-jarige leeftijd een einde van zijn leven. Deze documentaire volgt diens ouders en jongere broer tijdens hun rouwproces. De versie van 55 minuten beperkt zich tot een bloemlezing uit dat rouwproces, waaronder de opbaring, het afscheid, de eerste Kerst en persoonlijke rituelen waarmee het gezin iets van acceptatie hoopt te vinden. Terwijl het vaak juist kleine, soms willekeurige momenten zijn die zo belangrijk zijn in dat proces. Ik acht het waarschijnlijk dat de volledige versie (van 94 minuten) meer diepgang heeft, maar dit oordeel is gebaseerd op de ingekorte versie.

In het najaar van 2023 kreeg Frans Bromet een hersenbloeding. Hij verbleef drie weken lang op Afdeling Drie van revalidatiecentrum Reade in Amsterdam waar hij ergotherapie en spraaktherapie kreeg. Tijdens zijn verblijf bouwde hij een band op met de andere patiënten op de afdeling en daarom keerde hij na zijn ontslag terug met zijn camera om de verhalen van enkele van zijn vrienden op de afdeling vast te leggen. Een van Bromets meest persoonlijke films getuigt van de waarde van persoonlijke zorg op maat, maar ook van de steun die je in zo’n revalidatiecentrum krijgt van lotgenoten. De gesprekken zijn eerlijk, authentiek en opvallend humoristisch. Een beter pleidooi tegen bezuinigingen op de zorg zul je niet snel vinden.

De 13-jarige Grace [Zoë van der Kust] weet dat haar papa Teun [Waldemar Torenstra] niet haar biologische vader is. Na de dood van haar oma groeit bij Grace het verlangen om meer te weten te komen over haar vader, maar haar moeder [Loes Haverkort] wil er niet over praten. En dus klopt Grace aan bij haar opa [Michiel Romeyn], die sinds de dood van oma de draad een beetje kwijt lijkt te zijn. Ook hij weet niet alles, maar doet was hij kan om Grace te helpen bij de speurtocht naar haar Surinaamse familie. Van der Kust maakt indruk in haar enige speelfilm (tot nu toe?) en het spel van de kinderen die de behulpzame neefjes en nichtjes spelen tonen aan dat Huisman een uitstekende kinderregisseur is. Het scenario van Sjoerd Kuyper behandelt veel serieuze thema’s op een toegankelijke manier, zonder neerbuigend te zijn en dat maakt dit een uiterst plezierige film voor jong en oud. Ook de volwassen acteurs delen letterlijk en figuurlijk in de feestvreugde, inclusief Leny Breederveld en Beppie Melissen – als twee bejaarde vrouwen die in een van de leukste scènes de boel op stelten zetten – en Lange Frans en Yes-R, die op geheel eigen wijze verslag doen van de “bankroof” waar de titel naar verwijst. Jeugddrama op zijn best.

Aan de hand van verzamelaars van en experts op het gebied van Rembrandt van Rijn, leert Oeke Hoogendijk ons kijken naar het werk van één van de Nederlandse grootmeesters in de schilderkunst. De meeste aandacht gaat uit naar twee schilderwerken. De huwelijksportretten van Marten Soolmans en Oopjen Coppit zijn de inzet van een hevige concurrentiestrijd tussen het Louvre Museum in Parijs en het Amsterdams Rijksmuseum. En de Amsterdamse kunsthandelaar Jan Six heeft op een veiling van Christie's "Portret van een Jonge Man" gekocht omdat hij er vast van overtuigd is dat dit een werk van Rembrandt is. Hoogendijk laat zien hoe ongelofelijk gedetailleerd Rembrandts werk is, iets wat een leek gemakkelijk over het hoofd kan zien. Dat de hoofdpersonen in deze documentaire enthousiast zijn spreekt voor zich, maar Hoogendijk nodigt hiermee iedereen uit om het werk van deze kunstenaar eens goed van dichtbij te bekijken. En dat is een grote verdienste.

In de jaren 80 en 90 werd Nederland regelmatig opgeschrikt door ‘politiek gewelddadige activisme’ van de Revolutionaire Anti-Racistische Actie (RARA). In september 1994 arresteerde de politie onderzoeksjournalisten Jan Müter en Hans Krikke op verdenking van lidmaatschap van de RaRa. Ze behoorden immers tot onderzoekscollectie Opstand, richtten zich op dezelfde thema’s als RaRa. Daniel Krikke was zes jaar oud toen zijn vader in zijn bijzijn werd opgepakt en politie het hele huis doorzocht. In deze documentaire probeert hij in gesprek te komen met zijn vader over die dag, over de ondervraging, maar ook over de wortels van het activisme van zijn vader. Daarbij komen onvermijdelijk weggestopte emoties naar boven, onder meer wanneer Hans voor het eerst in hele lange tijd oog in oog komt te staan met lotgenoot Jan Müter, over wie hij diepe schuldgevoelens met zich meedraagt. Als portret van twee mannen wiens reputatie is verwoest door een valse beschuldigingen is dit boeiend, als familieportret mist het de emotionele diepgang waar Daniel waarschijnlijk op hoopte.

Zoë [Savannah Vandendriessche] heeft moeite om haar draai te vinden op de nieuwe school. Het helpt niet dat thuis iedereen vooral met zichzelf bezig is: haar vader Paul [John Haldenberg] heeft een saaie baan bij de bank, haar moeder [Hilde De Baerdemaeker] reist de wereld af zaken te doen voor de bonbonfabriek van haar vader [Serge-Henri Valcke], zus Fien [Jade de Ridder] is de ijdelheid zelve en broer Kas [Ferre Vuye] gaat volledig op in milieuactivisme. Tot een ‘tweede oerknal’ Paul doet besluiten om zijn baan op te zeggen en een oude droom na te jagen: een acteurscarrière! Zoë leert zo een andere kant van haar vader kennen. En onvermijdelijk ook van haar familie, … en haarzelf! Een heerlijk familiedrama dat het cliché van “even terugspoelen” een originele impuls geeft en een hartverwarmende, maar luchtige boodschap heeft over het belang van familie en samen zijn.

Maaik Krijgsman bewerkte de roman van regisseur Antoinette Beumer over de afstandelijke Eva [Elise Schaap], die na de plotseling dood van haar moeder [Liz Snoyink] meer opheldering wil over haar familieverleden. Wanneer ze het huis van haar moeder komt opruimen, raakt ze in gesprek met de buurvrouw [Marie Louise Stheins] die een tipje van de sluier oplicht. Maar de sleutel ligt bij Eva’s vader Joost [Pierre Bokma], een verwarde oude man die al geruime tijd in een verzorgingshuis woont. Schaap is voortreffelijk in de hoofdrol maar wordt in de steek gelaten door een serie ongeloofwaardigheden en plotgaten. Zo parkeert ze haar auto op de A28, loopt terug naar het huis van haar moeder en vraagt haar stagiaire (wat heeft die daar eigenlijk te zoeken?) of hij even haar auto wil oppikken op de A28, afslag twee. En hij zegt nog vrolijk ‘ja’ ook! Minstens net zo erg: de vage ontknoping.

Faber schittert als ritselaar Jules Depraeter, die samen met onderzoeksrechter John Jensens [André van den Heuvel] en garagehouder Henri Vannoote [Dirk de Batist] terecht staat wegens betrokkenheid bij een aanslag op Jensens echtgenote [Florce Jamin]. Tijdens het proces spreekt Jules zijn verontwaardiging uit over de gang van zaken, maar kort nadat hij is gaan zitten grijnst hij recht in de camera. Rademakers maakt meteen duidelijk dat er iets niet in de haak is. In flashbacks ontdekken we hoe Jules erin slaagde om Henri, Jensens en vele anderen voor zijn karretje te spannen. Gerard Soeteman mixt de feiten van het roemruchte Proces Jespers (1977-1978) met fictie in dit boeiende, uitstekend geacteerde misdaaddrama.

Ongeveer 1 op de 10 mensen heeft te maken met stemmen in het hoofd, zo meldt psychiater Dirk Corstens in deze fascinerende, onthullende en bewonderenswaardige documentaire. Ooms filmde vijf mensen die in behandeling zijn bij Corstens en filmde hen in full shot met een statische camera. Met geduld en een warme, vriendelijke stem gaat Corstens in gesprek met zijn cliënten en met de stemmen van die andere personen in hun hoofd. Hulde aan alle betrokkenen voor de moed en integriteit waarmee ze een moeilijk bespreekbaar onderwerp bespreekbaar maken. Vanzelfsprekend vooral (maar niet uitsluitend) aan te raden voor psychiaters en mensen die zelf worstelen met stemmen in het hoofd. Winnaar van Beste Nederlandse Documentaire op IDFA.

Wat is het toch jammer dat Danny Kaye anno 1939 nog niet bekend genoeg was om de hoofdrol te spelen in deze klassieke en bijzonder vermakelijke operette van Gilbert & Sullivan. Als kijker zit je hier opgescheept met Kenny Baker, een kleurloze zanger die zich geen raad weet met de speelsheid van Gilbert & Sullivan. Zijn gebrek aan acteertalent en ervaring is vooral zichtbaar doordat de rest van de cast, bestaande uit leden van The D'Oyly Carte Opera Company die het stuk door en door kenden. Martyn Green (als Ko-Ko, de arme kleermaker die iemand 'moet' executeren om zijn baan als 'beul van de keizer' te behouden) en Sydney Granville (als Pooh-Bah, de man met de vele functies) zijn briljant. Het gebruik van Technicolor maakt de film in ieder geval deels een lust voor het oog. Het is jammer dat regisseur Victor Schertzinger de film niet meer leven weet in te blazen: de figuranten zijn vaan net standbeelden en de cameraregie is allesbehalve dynamisch.

Broers Mike en Dave weten op elke feestelijke gelegenheid de stemming erin te brengen, maar laten die ook altijd uitlopen op een ramp. Voor de bruiloft van zus Jeanie [Sugar Lyn Beard] en Eric [Sam Richardson] op Hawaii stellen vader [Stephen Root]en moeder [Stephanie Faracy] de broers voor een ultimatum: ze zijn alleen welkom met een nette trouwdate. Hun oproep op Craigslist (!) gaat viraal en bereikt Tatiana [Aubrey Plaza] en Alice [Anna Kendrick], twee pas ontslagen serveersters bij een shotjesbar die wel een verzetje kunnen gebruiken. Zij besluiten over te gaan tot een make-over om zich te kunnen presenteren als de ideale date. Maar kunnen ze dat volhouden op de plaats van de bestemming? Variant op American Pie waarin de genderrollen zijn omgedraaid, profiteert van twee komische duo’s die perfect op elkaar ingespeeld zijn en is in het begin dan ook erg leuk. Zodra de actie zich verplaatst naar Hawaii verzandt het echter in een serie vulgaire sketches die te nadrukkelijk de grens van de goede smaak aftasten en vergeten grappig te zijn.

Nadat ze hun fortuin hebben verloren door de financiële crisis in Griekenland, doen Alice [Yota Agryropoulou] en Petros [Dimitris Lalos] een poging een nieuw leven op te bouwen in Mexico. Om aan zo’n huis te komen moeten ze zich beter voordoen dan ze zijn en raken ze verblindt door een levensstijl die ze zich niet meer kunnen permitteren. Onheilspellende muzikale cues dienen het label ‘psychologische thriller’ te rechtvaardigen, want er gebeurt werkelijk niets interessants. Zeer moeilijk om door te komen en ik raad een ieder aan om die bewering niet in twijfel te trekken. Dat zou namelijk een onvergeeflijke verspilling van tijd zijn.

Betreft de niet-nagesynchroniseerde versie.

Aangenaam complexe spionagethriller is prachtig gefilmd en bevat top-vertolkingen van Kang-ho Song als een spion (of toch een dubbelspion?) en Byung-hun Lee als een meedogenloze Japanse agent die geen middel schuwt om de Koreaanse pogingen om de Japanse bezetting van hun land te saboteren... te saboteren?! Dit is een film waarbij je de aandacht moet houden. Een zeer verzorgde productie maakt dit een lust voor het oog en er is ook een aantal enerverende actiescènes, maar het is het spannende verhaal en de 'battle of wits' tussen de twee hoofdpersonen die het meest indruk maken en die eindigt in een bevredigende finale. Maar mijn favoriete moment is 'de handschoen'. Klinkt cryptisch, maar als je 'm ziet weet je meteen wat ik bedoel.

De wereld is in de grip van een pandemie waardoor mensen hun geheugen verliezen. Aris [Aris Servetalis] valt hieraan ten prooi tijdens een busreis en zoekt hulp bij een herstelprogramma waarmee twee begeleiders [Anna Kalaitzidou, Argyris Bakirtzis] hem helpen om zijn leven op de rails te krijgen. Aris’ is dol op appels, maar wanneer een fruitverkoper terloops vermeldt dat appels goed zouden zijn voor het geheugen verandert dat. Is Aris werkelijk zijn geheugen kwijt of veinst hij geheugenverlies om een nieuwe start in het leven te maken? Servetalis schittert in een vrijwel zwijgende rol die prangende vragen stelt over de waarde van het leven, het belang van geheugen en de manier waarop we contact met elkaar maken en onderhouden. Indringend en regelmatig zeer grappig.

De slechthorende Milano [Basil Wheatley] wordt opgevoed door zijn vader [Matteo Simoni] die worstelt om de eindjes aan elkaar kan knopen. Milano heeft een betere band met Alains vriendin Renee [Alexia Depicker]. Milano’s leven krijgt een moeilijke wending wanneer Alain hem onaangekondigd kennis laat maken met zijn biologische moeder [Take Nicolaï] die minderjarig was toen ze beviel. Bovendien belandt hij in de drugswereld als koerier van de intimiderende Jeffrey [Thibaud Dooms]. Sfeervol, intelligent familiedrama waarin de sterk acterende Simoni en Nicolaï in schril contrast staan met de futloze, onverschillig ogende Wheatley