Opinions

Luke [Steven Brandon] heeft jarenlang de dagelijkse zorg voor zijn zieke moeder [Eileen Pollock] op zich genomen. Wanneer zij komt te overlijden bepaalt de overheid dat Luke vanwege Down-syndroom niet in staat is om op zichzelf te wonen. Hij blijkt bovendien een ernstige hartaandoening te hebben en komt daarom terecht in een zorginstelling waarin er nauwelijks iets van zijn zelfstandigheid overblijft. Luke voelt zich aanvankelijk totaal niet thuis, maar dankzij het geduld en de oprechte goede bedoelingen van Eva [Shana Swash] en het begrip van klusjesman Pete [Will Rastall] probeert hij toch zijn draai te vinden. Brandon is uitstekend in de hoofdrol in deze ietwat sentimentele, maar niet overdadig manipulatieve tranentrekker en de rest van de cast geeft prima ondersteuning. En houd de zakdoeken maar gereed voor het slotakkoord.

Het onderzoek naar de verdrinking van Veronica Fox [Edwina Wren] in een stuwmeer brengt twee tienermeisjes met elkaar in contact. Grace [Maiah Stewardson] zag van een afstand wat er gebeurde en de verwarde Claudia [Markella Kavenagh] wordt door de politie in verband gebracht met de dood van het slachtoffer. Het mysterie is slechts achtergrond in deze realistische, smaakvolle film over de ontluikende seksualiteit van twee tienermeisjes. Stewardson is een openbaring en zeker iemand om in de gaten te blijven houden.

Deprimerende, maar zeer goed geregisseerde film over de laatste levensdagen van de legendarische jazztrompettist Chet Baker [Steve Wall], die op vrijdag 13 mei 1988 stierf na een val uit het raam van een Amsterdams hotel. Regisseur Rolf van Eijk, die samen met Roelof Jan Minneboo het scenario schreef, voegt een element van mysterie toe wanneer detective Lucas [Gijs Naber] de schaduw van een man in Chets hotelkamer ziet. Is Chet inderdaad ten onder gegaan aan de demonen die hem al jarenlang achtervolgden of is er meer aan de hand? De detective zoekt naar mensen in Amsterdam die veel met Chet omgingen in de laatste fase van zijn leven, waaronder Simon [Raymond Thiry] die hem een slaapplaats bood, en de geheimzinnige Doctor Feelgood [Arjan Ederveen], de man die Chet voorzag van drugs die hij nodig had om 'vanuit zijn ziel' te kunnen spelen.

Met zijn warme, haast fluisterende stem en ingevallen gezicht is Steve Wall perfect als de briljante muzikant die weet dat zijn drugsverslaving een deal met de duivel is die hem uiteindelijk naar de ondergang zal leiden. Martijn van Broekhuizen brengt de duistere kant van Amsterdam op prachtige wijze in beeld en de muziek (deels gespeeld door Ruud Breuls) gaat door merg en been. Absoluut geen film om vrolijk van te worden en een tikje traag, maar dit is een lust voor oor en oog.

David Batty slaagde erin vrijwel alle iconen van The British invasion en The Swinging Sixties in Londen te strikken voor deze documentaire. Michael Caine is de perfecte keus om alles aan elkaar te praten en zijn charisma en inzichten zijn grote pluspunten in deze documentaire. David Batty heeft alles flitsend gemonteerd en dat werkt aanvankelijk nog goed, maar het is moeilijk te verkroppen dat hij de soundtrack vol heeft gestopt met veel te lange muzikale intermezzo's. De liedjes zijn weliswaar passend, maar niet al te origineel en kunnen niet verhullen dat het resultaat teleurstellend oppervlakkig is geworden. Het is weliswaar een aardige inleiding voor diegenen die niets weten over deze periode, maar met de middelen en de cast had dit veel meer diepgang kunnen hebben. Een jammerlijk gemiste kans en de snelle montage begint tegen het einde ook te vervelen.

My Generation’ is een koor dat voornamelijk bestaat uit 70-plussers en rockklassiekers zingt van bijvoorbeeld The Beatles, The Rolling Stones, The Who en The Kinks. Plezier is belangrijker dan talent en het koor wil vooral senioren inspireren om achter de spreekwoordelijke geraniums weg te blijven. Tot hun grote verbazing krijgen de dames en heren een uitnodiging om De Zwarte Cross van 2024 te openen. Graafmans bezocht enkele leden thuis en filmt de voorbereiding en natuurlijk het uiteindelijke optreden. Graafmans houdt het jammer genoeg bij registreren en toont geen interesse in de persoonlijke verhalen van de leden. Daardoor blijft het jammer genoeg vrij oppervlakkig. En de finale is niet de climax waar je op had gehoopt.

In Maritime Bay overheerst het wantrouwen van de Earth Pony’s jegens Unicorns en de Pegasi. Wanneer de jonge Unicorn Izzy Moonbow [Kimiko Glenn] nietsvermoedend het stadje binnen loopt raakt iedereen dan ook in paniek. Behalve Sunny Starschout [Vanessa Hudgens], die al snel ontdekt wat ze allang vermoedde: dat ze van Unicorns niet te vrezen heeft. Sunny besluit Izzy te helpen om haar verloren magie terug te vinden, ook al moet ze daarvoor naar het land van die andere vermeende aartsvijanden: de Pegasi. Goed uitgewerkte personages met duidelijke individuele kwaliteiten en tekortkomingen, fraaie animatie, een scherp gevoel voor humor, uitstekende liedjes en zelfs een relevante (en vrij gewaagde) boodschap over ophitsing (met de bestorming van het Amerikaanse Capitool nog vers in het geheugen) dat echter in de weg staat van een goed verhaal. Ik heb het aantal keren dat ik hardop moest lachen niet op twee handen kunnen tellen. Een buitengewoon aangename verrassing en (serieus) aan te raden voor kijkers van alle leeftijden.

De voorbereidingen op het Friendship Festival worden wreed onderbroken door de komst van Tempest Shadow [Emily Blunt], een verbitterde éénhoorn met een gebroken hoorn die namens The Storm King [Liev Schreiber] de magie van alle prinsessen opeist. Alleen Prinses Twilight Sparkle [Tara Strong] weet te ontsnappen en met hulp van haar op gedateerde hokjesgeest gebaseerde stereotype vriendinnen gaat ze op zoek naar ene ‘Hippo’ die hun redding zou kunnen brengen. Begint met een flauwe persiflage op ‘We Got The Beat’ van The Go-Go’s dat samen met de matige animatie duidelijk maakt dat de makers het vooral denken te moeten hebben van nostalgie naar de jaren ’80. Het is ernstig de vraag of de inmiddels 40-plus vrouwen van toen hier voor zullen gaan zitten en datzelfde geldt voor de nieuwe generatie kids. De minder kritische kids houdt je hiermee wellicht voldoende geamuseerd, maar kijk liever het vervolg/de reboot: My Little Pony: A New Generation.

De Koerdische Mutlu Kaya werd in 2015 een mediasensatie door haar optreden in een Turkse talentenshow waarin ze (zo zou blijken) op indrukwekkende wijze haar eigen klaagzang ten gehore bracht. De toekomst zag er goed voor haar uit, totdat ze in contact kwam met Veysi Ersan, een aanzienlijk oudere man die haar al gauw ten huwelijk vroeg. Haar antwoord markeerde een tragische wending in het leven van Mutlu (Koerdisch voor “gelukkig”). In deze documentaire kijkt Mutlu terug op wat zij en haar familie hebben doorgemaakt in de zeven jaar die voorafgingen. Een indringend verhaal over een pijnlijk actueel onderwerp dat wel baat zou hebben gehad bij wat meer achtergrondinformatie over Veysi.

Hoewel het basisidee van deze lowbudget thriller veelvuldig is gekopieerd, heeft hij de tand des tijds behoorlijk goed doorstaan. Julia Ross [Nina Foch] vindt via een uitzendbureau een permanente baan in dienst van de vriendelijke, volstrekt ongevaarlijk ogende Mrs Hughes [Dame May Whitty]. Ze neemt per direct intrek in diens afgelegen woning, maar na haar eerste nachtrust heeft ze opeens een andere identiteit: Marion Hughes, de schoondochter van Mrs Hughes en de echtgenote van Ralph [George Macready]. Marion zou een zenuwinzinking hebben gehad. Marion/Julia probeert te ontdekken wat er precies aan de hand is - en waarom ze wordt vastgehouden - maar ontsnappen lijkt onmogelijk.

Dame May Whitty (die vooral bekend als 'The Lady' in 'The Lady Vanishes') is slim gecast tegenover de sinistere Macready als de schurken en Foch zet een goed portret van psychologische verwarring neer in deze stijlvol gefilmde en intrigerende, kleine thriller.

Sergio Leone en Ennio Morricone staan samen op een schoolfoto uit 1937. De foto is wereldberoemd, maar deze documentaire richt zich op ene Chrisanti, de jongen die tussen de twee grootheden van de Italiaanse cinema in staat. We komen weinig over hem te weten, mede omdat zijn kinderen geen zin hebben mee te werken aan een documentaire over hun onbekende vader. Dat is volstrekt begrijpelijk. Het is echter onbegrijpelijk waarom regisseur Denise Janzee toch krampachtig probeert er een soort universeel levensverhaal van te maken, terwijl daar feitelijk geen enkele reden voor is. Chrisanti blijkt een kleurloos persoon, de geïnterviewden met hun anekdotes zijn ook maar gewone mensen, afgezien van Willy Colombini, een mislukte b-acteur die om onduidelijke redenen bijzonder vaak in beeld is. Dit is technisch goed gemaakt, maar of het nu een documentaire of een faux-documentaire is: het gaat nergens over en het is niet interessant.

Ondanks de overduidelijk oprechte emoties van Craig Foster, is zijn relaas over zijn unieke band met een octopus niet geheel overtuigend. De Zuid-Afrikaanse filmmaker Foster ging door een diep dal toen hij besloot dagelijks een duik te nemen in de gevaarlijke, ijskoude zee. Hij ontwikkelt zich tot een uitstekende zwemmer en duiker en raakt gefascineerd door de onderwaterwereld die hij aantreft. Een bijzondere ontmoeting met een octopus doet hem besluiten om toch weer te gaan filmen. Gedurende een jaar, de gemiddelde leefduur van een octopus, bouwt hij omzichtig aan een soort vriendschap en is hij getuige van sleutelmomenten uit het leven van zijn nieuwe beste vriend, in wiens leven Craig veel parallellen ziet met zijn eigen leven.

De ontegenzeggelijke fraaie onderwaterbeelden worden voor zien van commentaar van een aan tafel zittende Foster, maar de opzichtige montagetrucs doen vermoeden dat Craig zijn verhaal hier en daar wat heeft opgeleukt om het dramatisch interessant te houden. Dat is jammer, want vaak spreken de beelden voor zich. Iets minder gebruik van slow-motion en stemmige muziek had deze documentaire eveneens goed gedaan. En de beste manier om de 'wilde natuur' te beschermen is door daar weg te blijven natuurlijk.

De 57-jarige Mathias Gold [Kevin Kline] heeft zijn hele hebben en houden in de VS verkocht om te emigreren naar Parijs. Zijn pas overleden vader liet hem immers een riant appartement in Parijs achter dat hij 40 jaar geleden kocht als investering. Mathias wil het appartement verkopen en het geld gebruiken om een nieuw leven op te bouwen. Maar er blijkt een addertje onder het gras. Dankzij een Franse wettelijke constructie is het appartement formeel in het bezit van de 90-jarige Mathilde [Maggie Smith]. Volgens die regel moet Mathias haar zelfs een maandelijkse toelage geven, tot ze komt te overlijden. Pas dan mag hij zich eigenaar noemen. Mathias en Mathilde komen tot een regeling en Mathias maakt kennis met Mathildes dochter Chloé [Kristin Scott Thomas], die op het punt staat te scheiden van haar overspelige echtgenoot [Stéphane De Groodt]. Een cast om je vingers bij af te likken, maar Horovitz is er niet in geslaagd om zijn eigen toneelstuk open te breken en ontsnapt niet aan de val van gefilmd toneel.

In 1993 meldde Brandon Lee zich als 16-jarige aan op Bearsden Academy. Twee jaar later bleek dat Brandon Lee het alter ego was van dertiger Brian MacKinnon, die nota bene zelf als tiener les volgde op Bearsden Academy. Brian MacKinnon vertelt zijn verhaal dat voor de camera wordt geplaybackt door Alan Cumming en McLeod brengt dat verhaal tot leven met behulp van animaties. Klasgenoten, docenten en bestuursleden van Bearsden Academy vertellen een verhaal dat op een aantal punten afwijkt van dat van MacKinnon. Op zich is dat niet opzienbarend, totdat McLeod videobeelden ontdekt van een moment dat alle betrokkenen zich perfect kunnen herinneren. Dat moment confronteert alle betrokkenen met hun perceptie van de waarheid en roept fascinerende – en onmogelijk te beantwoorden – vragen op over hoe en waarom die perceptie is beïnvloed in de ruim 25 jaar sinds de ontmaskering van Brandon Lee.

Alles wat je kunt haten aan filmromantiek is aanwezig. Een romance tussen een Amerikaanse studente [Sofia Carson] en haar literatuurdocent [Corye MyIchreest] op Oxford-college, de stereotype excentrieke vriendin [Esmé Kingdom], nerd [Nikhil Parmar] en bitchy homo [Harry Trevaldwyn], een kritische ouders en een duister geheim dat de romance dreigt te verpesten. We dienen deze gruwelen louter te doorstaan vanwege de knappe koppies van de hoofdrolspelers. Hoe achterhaald en verschrikkelijk kan een romantisch drama zijn? Zoek niet verder!

Wanneer Joanna [Margaret Qualley] een baan krijgt bij het literaire agentschap van Margaret [Sigourney Weaver] waar ze de correspondent wordt namens J.D. Salinger [Tim Post], de notoire schrijver van Catcher on the Rye die al jaren als een kluizenaar leeft, lijkt ze op rozen te zitten. Maar Joanna heeft zélf ambities als schrijver en heeft er grote mee dat ze vaak zeer persoonlijke fanmail met een getypt standaardbericht moet beantwoorden. Het lezen van de brieven raakt haar persoonlijke leven, evenals de spaarzame contacten die ze heeft met Salinger. Meandert wat van het ene naar het andere subplot en mist daardoor een richtpunt, maar Qualley is uitstekend in de hoofdrol en Weaver toont nog maar eens dat ze tot één van de beste actrices van haar generatie behoort.

Hoewel Louis Theroux geen direct contact weet te leggen met huidige kopstukken van de Scientology-Church - afgezien van enkele SeaOrg-maniakken die totaal niet luisteren - is dit een aardige introductie in de twijfelachtige wereld van deze wazige cult. Spil van deze documentaire is Marty Rathbun, die meer dan 20 jaar lang de Mr Fixxit voor David Miscavige was. Met behulp van door Rathbun gecaste acteurs [waaronder Andrew Perez als Miscavige en Rob Alter als Tom Cruise] probeert Theroux te reconstrueren hoe Marty nieuwe Scientologists indoctrineerde en hersenspoelde. Tijdens het maken van zijn documentaire wordt Theroux gevolgd door 'documentairemakers' en wanneer hij een schriftelijke reactie op een brief van de advocaten van de Church of Scientology wil afgeven bij het Scientology-hoofdkwartier, leidt dat tot bizarre en eerlijk gezegd nogal idiote situaties.

De discipelen van Ron L Hubbard en David Miscavige weten hun aura van geheimzinnigheid te behouden, maar het beeld dat je krijgt van deze door Tom Cruise verpersoonlijkte cult/religie laat een onheilspellend gevoel achter.

Het basisverhaal over twee zussen, de aantrekkelijke Eileen [Janet Leigh] en de onzekere Ruth [Betty Garrett], die naar de grote stad verhuizen en zich daar moeten aanpassen aan de voor hun onbekende mores, heeft weinig nieuws te bieden. Maar de cast is uitstekend en de muzikale intermezzo's zijn voorzien van de fenomenale choreografie van Bob Fosse (die zelf een rol heeft als één van Eileens hofmakers) en de cast heeft duidelijk plezier in diens speelse dansjes. Competion Dance (een dance-off tussen Bob Fosse en Tommy Rall] en Give Me a Band and My Baby zijn persoonlijke favorieten.

Edmond Murray [James McAvoy] reist hals over kop naar een afgelegen kampeerplaats in Schotland waar zijn zoontje Ethan [Max Wilson] spoorloos is verdwenen, mogelijk ontvoerd. De onderzoekende rechercheur [Gary Lewis] stelt Edmond enkele moeilijke vragen over wat de reden zou kunnen zijn dat Ethan en niet zijn tentgenoot werd ontvoerd en dat doet Edmond vermoeden dat het hier wellicht gaat om een actie die persoonlijk om hem is gericht. Daarom besluit hij op eigen houtje op onderzoek te gaan. Carion maakt effectief gebruik van de prachtig gefotografeerde, verregende Schotse landschappen om de sfeer te bepalen en voorkomt dat dit al snel ontaardt in een Schotse variant op Taken. McAvoy is goed in de hoofdrol maar Foy hoeft weinig meer te doen dat verbouwereerd voor zich uit te staren.

De poster is overigens die van de originele Franse versie 'Mon Garçon' uit 2017. Zodra er een originele poster in het juiste formaat beschikbaar is moet iemand dat even vervangen. Is mij op dit moment niet gelukt...

Hoewel David Bautista over weinig acteertalent beschikt (laat staan komisch talent), begint de film veelbelovend wanneer hij in zijn rol als undercoveragent JJ gekoppeld wordt aan de onervaren, maar leergierige Bobbi [Kristen Schaal]. Dankzij haar lijkt de combinatie Bautista/Schaal te werken, maar helaas is dit net zo'n leeghoofdig actievehikel als "Kindergarten Cop" en "The Pacifier" en dus wordt spierbal Bautista gekoppeld aan een irritant kind [Chloe Colman] die JJ dwingt om mee te gaan naar een ijsbaan, een spreekbeurt op school te houden en probeert ze hem zelfs te koppelen aan haar moeder [Parisa Fitz Henley].

Volstrekt formulematig, maar onder de regie van komedieveteraan Peter Segal in zijn eerste bioscoopfilm sinds "Grudge Match" nog niet zo heel slecht, ook blijft dit middelmatig popcornvermaak. Nu maar hopen dat zijn volgende project - een remake van Harvey, één van mijn favoriete films uit de jaren '50 - dit niveau weet te ontstijgen.

Ik kan me niet voorstellen dat veel mensen zaten te wachten op een vervolg op het leeghoofdige My Spy, maar het is er toch van gekomen. CIA-agent JJ [Dave Bautista] heeft de inmiddels 14-jarige Sophie [Chloe Coleman] onder zijn hoede genomen. Wanneer haar koor wordt uitgenodigd om op te treden in Vaticaanstad meldt JJ zich als reisbegeleider. De reis blijkt echter een dekmantel voor de plannen van meesterschurk Nancy [Anna Faris] die de G7-landen bedreigt met nucleaire aanslagen. Of zoiets. Niemand wekt de indruk blij te zijn met dit vervolg en de timing van de toch al matige humor laat dan ook zeer te wensen over. Bautista en Ken Jeong lijken wel antidepressiva te hebben geslikt om zich door deze vergaarbak aan clichés (inclusief een achtervolging door Rome en een tijdbom) heen te werken. Anna Faris is het enige lichtpuntje in deze snel te vergeten actiekomedie.

Never Let Go (2024) **½

Engels gesproken versie van Russische productie oogt als een goedkope poging om het succes van Frozen te evenaren. Helaas is al het budget blijkbaar opgegaan aan de gedetailleerde achtergronden. De animatie van de karakters in onder de maat, het verhaal is volledig bij elkaar gejat en de liedjes verwaarloosbaar en matige gezongen. Het draait om een koppige prinses [Haylie Duff] die op haar zestiende verjaardag onder dwang wordt uitgehuwelijkt en besluit te vluchten in de hoop haar ware prins te vinden. De meest opzichtige vorm van plagiaat is het karakter ‘Bublie’, een gloeilampje dat onvermijdelijk herinneringen oproept aan Willy Wortels Lampje. Ja, ook op het gebied van animatie is het blijkbaar triest gesteld in Rusland.

In Frankrijk had Claude François eind 1967 een grote hit met ‘Comme d’Habitude’. Een jaar later scoorde Frank Sinatra een wereldhit met een Engelstalige versie waarvoor Paul Anka de tekst schreef. Hoewel deze documentaire suggereert aandacht te besteden aan de vele gezichten van ‘My Way’, besteedt het de meeste tijd aan de voorgeschiedenis van het liedje waarbij Gilles Thibaut, de schrijver van de oorspronkelijke tekst, er maar bekaaid af komt. De keuze om Jane Fonda te gebruiken als de stem van het liedje is een gimmick waar Azuelos en Teson weinig mee doen.

In 1956 krijgt de 23-jarige filmfan Colin Clark de opdracht een dagboek bij te houden over het maken van The Prince and the Showgirl, een romantische komedie met Laurence Olivier [Eddie Redmayne] en Marilyn Monroe [Michelle Williams] in de hoofdrollen. Olivier is een klassiek getrainde, ervaren toneelacteur en regisseur die al gauw hoorndol wordt door de schijnbare grillen van Marilyn Monroe, die ook nog eens constant hulp vraagt van haar acteercoach en Method-pionier Paula Strasberg [Zoë Wanamaker] die haar constant moed probeert in te praten. Wanneer blijkt Marilyn en Colin het goed met elkaar kunnen vinden, krijgt de onervaren Colin steeds meer verantwoordelijkheid voor Marilyns welbevinden. Branagh, een enorme fan van Laurence Olivier die vaak met hem is vergeleken, is helemaal in zijn element en Williams is subliem in de niet te onderschatten rol van Monroe, ééntje die bol staat van de valkuilen die ze probleemloos weet te vermijden. Dench heeft een leuk rolletje als co-ster Sybil Thorndike, die meteen aanvoelt wat Marilyn nodig heeft en Redmayne schikt zich voorbeeldig in zijn secundaire, ietwat kleurloze rol. Curtis verkiest luchtigheid boven psychologische diepgang, maar dat is geen al te groot bezwaar.

Visueel essay is deels autobiografisch, deels verzonnen en het doet er eigenlijk niet zo toe waar die grens ligt. Feit is dat regisseur Guy Maddin zelf werd geboren in het Canadese Winnipeg en dat hij gemengde gevoelens heeft over zijn geboortestad. In deze visueel overweldigende pseudo-documentaire combineert hij archiefbeelden met geacteerde scènes, maar ook die zijn vaak moeilijk uit elkaar te houden. Maddin vertelt 'zijn verhaal' met humor en de beeldmontage maakt dit tot een enerverende, maar uitputtende ervaring. De 86-jarige Ann Savage, beroemd uit de neo-noir Detour (1945), speelt de rol van Maddins moeder.

Geen van de betrokken makers staat op de aftiteling van deze compilatie van amateurbeelden en gedramatiseerde scènes die een beeld scheppen van het leven in Myanmar sinds de staatsgreep in 2021. De amateurbeelden maken indruk, de gedramatiseerde beelden voegen daar niet zoveel aan toe. Een waardevol document van een in West-Europa onderbelicht conflict had waarschijnlijk meer impact gehad met een iets meer ironische benadering. De opening is daar een perfect voorbeeld van, maar daarna is de toon – afgezien van beelden van een paar rustig spinnende katten – aanhoudend grimmig.

"I'm six foot and seven inches."

"Forget about the six foot. Let's talk about the seven inches".

De 76-jarige Mae West blijkt nog steeds de koning van de seksuele dubbelzinnigheden als een Hollywood-agente die jonge acteurs de 'couch treatment' geeft. Haar vertolking van Hard to Handle mag er ook zijn, maar West speelt maar een bijrol in deze controversiële verfilming van het onverfilmbaar geachte boek van Gore Vidal. Maar de aanwezigheid van deze diva van weleer, alsmede van topregisseur John Huston, past bij deze combinatie van Hollywood-satire en parodie op de seksuele moraal. De titelrol is in handen van Raquel Welch en die is bijzonder goed als de transseksuele Myra die probeert een acteercarrière op poten te zetten. Het is een wat warrig verhaal met veel terzijdes en daardoor is het behoorlijk onevenwichtig geworden, maar Raquel Welch zet de beste rol uit haar carrière neer en Mae West is in topvorm, daarbij geholpen door weelderige sets en kostuums. Michael Sarne gebruikt bovendien een interessante visuele stijl, waarbij hij veelvuldig gebruik maakt van klassieke Hollywoodclips van o.a. Laurel & Hardy en Shirley Temple. En vergeet niet: "You've got to S-M-I-L-E to be H-A double-P Y!"

Regie: Vuk Janic

Al zeven generaties lang boert de familie Van Rijthoven op het land in het Brabantse dorpje Casteren. Een slepend conflict met leverancier DeLaval en distributeur Coppens over een peperdure melkrobot zou wel eens de ondergang kunnen betekenen. Janic volgt Johan van Rijthoven in een frustrerende strijd tegen trainerende grootmachten, die op scherp wordt gezet wanneer Johan een beledigende tekst op het dak van zijn koeienstal laat schilderen. Janic mocht de procedures filmen en is ook aanwezig bij de pogingen van ‘ecotherapeut’ Stef Freriks om negatieve energie en dergelijke weg te nemen. Dat levert momenten op waarvan je denkt dat iemand met een boerenverstand al snel schoon genoeg zou hebben. Dat Van Rijthoven en andere boeren hier toch in meegaan, schetst hun onmacht. Wie wil begrijpen waarom zoveel boeren in ons land zich met hand, tand en tractor verzetten tegen ‘de machthebbers’ vindt hier een plausibele verklaring.

De opening van deze film is nogal bizar: Mr Moto [Peter Lorre] weet samen met Paul Brissac [Leon Ames] te ontsnappen uit de beruchte gevangenis op Devil's Island. Inderdaad, Mr Moto heeft zich laten opsluiten in de hoop zo Brissacs vertrouwen te winnen in de verwachting dat die hem in contact brengt met een misdaadsyndicaat. Een wat omslachtig en weinig geloofwaardig basisgegeven, maar het zorgt wel voor flink wat suspense in de beste film uit de Mr Moto-reeks. Eénmaal in Londen aangekomen doet Mr Moto zich voor als Brissacs dienstbare, stereotiepe Aziatische butler, maar wekt al snel het wantrouwen op van Brissacs dubieuze vrienden. Kan Mr Moto zijn ware identiteit geheim houden tot hij de identiteit van het meesterbrein achter het misdaadsyndicaat kent? En wat als de meedogenloze misdadigers hem ontmaskeren? Mr Moto begaf zich nog nooit op zulk glad ijs en moet werkelijk al zijn kwaliteiten gebruiken om zijn doel te bereiken. De sterke ondersteunende cast doet je de zonderlinge opening vergeven en het resultaat is een bij vlagen erg spannend mysterie. Lorres beste vertolking als Mr Moto.

Op 24 november 1971 kaapte een man die reisde onder de naam Dan Cooper een Boeing 727 dat onderweg was van Portland naar Seattle. Een nabij zittende passagier, de co-piloot en de stewardess die hij met behulp van een dreigbriefje gijzelde vertellen hoe de kaper het voor elkaar kreeg om na een tussenstop het vliegtuig per parachute verliet met $200.000,-- losgeld.. Dit is de enige vliegtuigkaping die nooit is opgelost en Dower gebruikt het als voorbeeld van hoe een mysterie kan leiden tot uiteenlopende theorieën met verdedigers die oprecht 100% zeker zijn dat ze gelijk hebben. Hij behandelt de vier meest prominente theorieën en bezoekt een man die al meer dan 30 jaar het woeste gebied verkent waarin Cooper geland zou zijn omdat hij er zeker van is dat Cooper zijn parachutesprong niet overleefde. Een fascinerende studie naar de menselijke drang naar antwoorden op niet te beantwoorden vragen, de basis van de nepnieuws en samenzweringstheorieën waarmee social media ons tegenwoordig overstelpen.

Mitchell rekent af met het idee dat Amerikaanse tienerfeestjes een mengeling zijn van vernielingen, seks, drugs, drank en aanverwant overschrijdend gedrag door een aantal tieners (gespeeld door echte tieners) in Detroit te volgen op de laatste dag van het schooljaar, tevens de introductie voor eerstejaars. Bier en sterke drank is er zeker, maar er is geen harde muziek en de jongeren zitten rustig wat met elkaar te kletsen of ontspannen te kijken naar een slechte horrorfilm. Scott [Brett Jacobson] heeft liefdesverdriet nu Kerri [Megan Boone] het heeft uitgemaakt en gaat op zoek naar de tweeling Ady en Anna [Nikita en Jade Ramsey]; Maggie [Claire Sloma] heeft een oogje op Tom [Danny Agar] en besluit met haar beste vriendin Beth [Annette DeNoyer] zijn feestje te bezoeken; Rob [Marlon Morton] zoekt de schone blonde die hij in een supermarkt zag. Speelt zich waarschijnlijk af midden jaren 80, toen er nog geen mobiele telefoon, internet of sociale media bestond en je dus moeite moest doen contacten te maken. Verfrissend en (aangenaam?) nostalgisch, maar het is ook traag en slechts bij vlagen interessant.