Opinions

Tracy [Diana Ross] is een eenvoudige jonge vrouw uit het getto. Ze heeft een baantje in een warenhuis en droomt van een carrière als modeontwerpster. Het geluk lacht haar tegemoet wanneer ze een politieke activist [Billy Dee Williams] ontmoet en de eigenzinnige modefotograaf Sean McAvoy [Anthony Perkins] haar 'ontdekt' en besluit een topmodel van haar te maken. Het geluk lacht Tracy toe, totdat Sean blijkt meer dan een professionele interesse in zijn nieuwe ster te hebben.

Een vrij simplistisch en banaal verhaal maken het onmogelijk om veel plezier te beleven aan deze film, ook al omdat het een wat te nadrukkelijke Diana Ross-egotrip is. Maar de onweerstaanbare titelsong is een pluspunt en er zijn wel degelijk een paar goede momenten, waarvan de fotoshoot waarin de goed spelende Perkins geïntroduceerd wordt het meest overtuigd. Het is echter lang niet genoeg om deze schmaltz goed te kunnen verteren.

Alex Holmes interviewde alle (vrouwelijke) hoofdrolspelers, alsmede de (mannelijke) journalisten en zeilers die stuk voor stuk geloofden dat Tracy Edwards en haar 100% vrouwelijke bemanning nog niet bijkans in de buurt zou komen van de aankomst van de eerste etappe in de Whitebread Race Around The World, de zwaarste, gevaarlijkste en (dus) meest prestigieuze race ter wereld, laat staan dat ze de volledige race zouden voltooien. Bovendien is er een schat aan beeldmateriaal gebruikt om ons een beeld te geven van alle fases die de bemanning van het schip 'Maiden' moesten doorlopen om hun doel te bereiken.

Het thema van vrouwen die het opnemen tegen mannelijk chauvinisme past bovendien perfect in het huidige klimaat, bovendien is Tracy (inmiddels een vijftiger) een charismatische persoonlijkheid die op levendige wijze kan terugkijken op een reis die het leven van alle betrokkenen compleet heeft veranderd.

Een gouden formule dus en Holmes is verstandig genoeg om het verhaal zonder al teveel opsmuk te vertellen. En met de triomfantelijke, maar nooit aanmatigende muziek van Rob Manning en Samuel Sim, moet je van goeden huize komen om geen brok in de keel te krijgen of een traan weg te pinken bij het zien van dit inspirerende, indrukwekkende relaas van een jonge vrouw die haar grote droom, tegen beter weten in, probeerde waar te maken

Skaters Kyle [Jackson Sluiter] en Colton [Marcel T. Jiménez] hangen wat rond in de omgeving van hun slaperige dorpje. Na een tragische gebeurtenis hangt Colton in zijn eentje wat rond en zit hij de hele dag te mokken. Als je het al lastig vond om dit deel uit te zitten, dan staat je nog wat te wachten wanneer het verhaal zich richt op Whitney [Hayley Ness], een eenzaam meisje dat moeite heeft sociale contacten te maken en doelloos rondzwerft door het dorp. En door het bos. Bestaat voornamelijk uit stiltes die Foy zelf blijkbaar van grote betekenis vindt, maar die je beter kunt benaderen als een uitdaging. Probeer je ogen maar eens open te houden bij deze nietsigheid.

Kort na haar ongewenste verschijning op het verlovingsfeest van Jeanine [Mélanie Bernier] en Laurent [Pierre Moure] wordt Louise Louivière [Clara Antoons] met vijf messteken om het leven gebracht. Commissaris Jules Maigret [Gérard Depardieu] gaat op onderzoek uit in deze trage, stijve en routinematig geacteerde verfilming van George Simenons ‘Maigret et la Jeune Morte’. De opening geeft al veel van het mysterie uit handen en Maigret lijkt zich meer te bekommeren om het feit dat zijn dokter [Hervé Pierre] hem verboden heeft nog langer zijn pijp te roken, dan om de ontmaskering van de dader. De ontknoping is niet onaardig en Bruno Calais statige muzikale score verleent dit extra waardigheid, maar het is al met al een duffe vertoning.

Frankie [Maya Hawke] en Jake [Nat Wolff] vinden in de flamboyante, energieke Link [Andrew Garfield] het ideale ankerpunt voor een experiment. Het drietal richt een YouTube-kanaal op waarin Link onder het pseudoniem ‘No One Special’ zich presenteert als een parodie op de leeghoofdige, hedonistische, egocentrische influencers die hun geld verdienen door zich beter te doen dan ze zijn en hun lege levens verkopen als het hoogst haalbare. Links charisma en de visuele hoogstandjes van Frankie en Jake zorgen ervoor het kanaal snel uitgroeit in een sensatie. Maar Link lijkt steeds meer op te gaan in zijn persiflage en dreigt daardoor datgene te worden wat ze juist wilden bespotten en dat heeft verregaande gevolgen. Een geslaagde update van Network dat – net als die controversiële, maar alom geroemde klassieker – zo nu en dan grenst aan het hysterische en genadeloos afrekent met de YouTubewaanzin. De belangrijkste reden waarom dit niet uit de bocht vliegt is het geestdriftige, maar beheerste spel van Garfield die zich hiermee nadrukkelijk op de kaart zet als één van de meest veelzijdige en beste acteurs van zijn generatie. De ultieme ironie: influencers Carles Melton en Juanpa Zurita verschijnen als zichzelf.

Het is Prinsjesdag 2003 en koningin Beatrix [Carina Crutzen] bereidt zich voor op haar traditionele rit met de Gouden Koets en de Troonrede. Ze heeft drie dagen nauw samengewerkt met premier Balkenende [Marcel Hensema] aan de tekst van de Troonrede. Wanneer de secretaris generaal [Stefan de Walle] haar laat weten dat de tekst op het laatste moment toch nog is aangepast, gooit ze kont tegen de krib. Ze eist dat Balkenende haar persoonlijk tekst en uitleg komt geven. Het is Beatrix’ eerste Prinsjesdag na het overlijden van prins Claus en de wijziging betreft een onderwerp dat hij erg belangrijk vond. Na een pittige discussie met Balkenende moet Beatrix besluiten of ze aangepaste troonrede gaat uitspreken. Tijdens haar overweging dwalen haar gedachten af naar het verleden en vooral de intieme gesprekken die met Claus had, ook in de laatste fase van zijn leven. Gijs Naber en Hadewych Minis (met een subtiel accent) zijn prima als Willem-Alexander en Maxima in dit boeiende koningshuisdrama, maar Crutzen is ronduit fenomenaal in de titelrol.

Wendy Hiller is erg goed in dit komische drama waarin ze de rol speelt van Barbara Undershaft die als jonge, idealistische vrouw besluit zich af te keren van haar kapitalistische vader en miljonair [Robert Morley] en zich aansluit bij het Leger des Heils om zich in te zetten voor de minder bedeelden der aarde. Haar toewijding voor de goede zaak wordt op de proef gesteld, enerzijds door Adolphus [Rex Harrison] die als een blok valt voor de doortastende, charismatische Major Barbara, anderzijds door een enorme donatie van haar vader. Aangezien Barbara van mening is dat dit geld is verdiend over de ruggen van miljoenen slachtoffers (vader verdiende zijn miljoenen aan WO I) kan ze niet verteren dat het Leger des Heils de donatie accepteert. Het is allemaal best vermakelijk en het scenario van niemand minder dan George Bernard Shaw (die zijn eigen toneelstuk bewerkte) werpt absoluut enkele intrigerende ethische vraagstukken op, maar het had allemaal een stuk compacter gekund - en gemogen.

Sam Peckinpah lag flink overhoop met de filmstudio omdat hij de duistere tonen van dit verhaal wilde benadrukken en de studio juist een eenvoudige Indianenfilm voor ogen had. Het is te merken aan het eindresultaat dat, niet geheel verrassend, het best werkt wanneer die duistere kanten zichtbaar zijn. Sam Leavitt brengt alles prachtig in beeld, inclusief een paar indrukwekkende actiescènes, maar ook hij kan de nepheid van een aantal studiosets niet verhullen.

Ruth [Molly Windsor] is achttien jaar en heeft al drie jaar een relatie met Tom [Joseph Quinn]. Een vakantie op een afgeleven camperpark in Cornwall doet haar echter twijfelen. Enerzijds omdat ze begint te vermoeden dat Tom haar bedriegt, anderzijds omdat ze bevriend raakt met de charmante Jade [Stefanie Martini]. Door het flinterdunne verhaal lijkt deze relatief korte film een eeuwigheid te duren. Het bestaat grotendeels uit Ruth die iets meent te zien, maar dan ontdekt dat het een droom of een hersenspinsel is. Dat gebeurt helaas nogal vaak en de ontknoping is weinig interessant. Oakley weet de juiste sfeer op te wekken, maar doet daar uiteindelijk niets mee.

Donny [Derek Hough] is voorwaardelijk vrij en riskeert 6 maanden gevangenisstraf wanneer hij New Orleans verruilt voor New York om te werken in de club van zijn pleegbroer Nick [Wesley Jonathan] in de hoop dat hij dat kan gebruiken als springplank voor een carrière als professioneel danser. Nicks vriend en voormalige zakenpartner Kaz [Will Yun Lee] is nu zijn aartsrivaal en die heeft een zus [BoA] die percussie en dans combineert. De rest kun je wel raden. Het flinterdunne verhaal is natuurlijk slechts een excuus voor een serie dansnummers, maar BoA en Hough hebben een prettige chemie en door dans te combineren met percussie (en een snufje body-art) onderscheidt dit zich in ieder geval nog enigszins van de vele andere dansfilms uit deze periode. Was in de bioscoop ook te z ien in 3D.

Een amusante titel voor een amusant komisch drama dat een aardig beeld geeft van de tijdgeest. Het schetst de lotgevallen van drie families vanaf de aankomst van Sinterklaas tot aan Sinterklaasavond, een periode waarin ze voor een dilemma komen te staan. Rademakers houdt het allemaal luchtig met een aantal vermakelijke visuele grappen, vooral rondom de Sinterklazen die over en weer lopen of straat, zich verplaatsen met het openbaar vervoer of (na afloop van Pakjesavond) een tango dansen – mogelijk een eerbetoon aan de tangoscène in Some Like It Hot.

Kil romantisch drama begint in Frankrijk in de jaren 50. Gabrielle [Marion Cotillard] verliest haar ongeboren baby als gevolg van nierstenen en na overleg met haar echtgenoot [Àlex Brendemühl] besluit ze zich af te reizen naar een kuuroord in de Alpen. Daar ontmoet ze André [Louis Garrel] met wie ze een buitenechtelijke affaire begint. Volgens de officiële omschrijving is Gabrielle een “gepassioneerde, vrije geest”, maar Cotillard zet haar vooral neer als emotieloos met een flinke scheut verveling. Lusteloze, gortdroge verfilming van het boek ‘Mal De Pierres’ van Milena Agus met als enige pluspunt het verzorgde camerawerk van Christophe Beaucarne.

Bad Movie! Vijf vrouwen worden gedwongen samen te werken in een verlopen hotel dat ze hebben geërfd. Junior Salomé [Madalena Almeida] verlangt sinds de door van haar vader naar de liefde van haar moeder Piedade [Anabela Moreira], maar die is emotioneel beschadigd door de moeizame relatie met haar moeder Sara [Rita Blanco], de de facto baas van het hotel. Een hoop navelstaarderij, eindeloze zinloze, maar betekenisvol bedoelde stiltes in dit verschrikkelijk trage familiedrama waarin alles binnen 10 minuten gezegd had kunnen zijn. Canijo’s cameraregie is dan wel pretentieus, dan wel incompetent (is er eigenlijk een verschil?): personages lopen in en uit de statische shots, waarbij ze vaak maar half in beeld te zien zijn. De eerste zwembadscène is een van de meest langdradige /zinloze scènes uit de recente filmgeschiedenis. Dat dit in thuisland Portugal overladen werd met nominaties zegt iets over de staat van de Portugese cinema. Alweer een gevaar van hopeloos overschatte anti-cinema.

Twee topacteurs, een exotische naam, Sydney Greenstreet en een papegaai in een aftands café. Eén van de vele pogingen om het succes van Casablanca te evenaren maar ondanks de aanwezigheid van veel van de juiste ingrediënten nog niet in de buurt kan komen van dat meesterwerk. Het oogt allemaal wat goedkoop en zowel James Stewart als Spencer Tracy zijn weinig overtuigend als twee mannen die hun leven op het spel zetten om rubber uit Malaya te smokkelen. Er is overigens wat weinig actie om deze film werkelijk te bestempelen als een 'avontuur'.

Regie: Fabrice du Welz

Beginnende gendarme Paul Chartier [Anthony Bajon] heeft oog voor detail en een goed getraind geheugen. Daardoor is hij de eerste die (ondanks de belabberde communicatie tussen verschillende Belgische politie-apparaten) doorheeft dat de pas vrijgekomen Marcel Dedieu [Sergi López] betrokken is bij mensenhandel en waarschijnlijk in zijn kelder twee meisjes die al maanden worden vermist. Om bureaucratische redenen komt het niet tot een vervolging. Pauls obsessie met de zaak plaatst hem lijnrecht tegenover collega’s en leidinggevenden en heeft vanzelfsprekend ook grote invloed op zijn huwelijk met Jeanne [Alba Gaïa Bellugi]. Goed geregisseerd verfilming van een boeiend misdaad verhaal (losjes gebaseerd op ware gebeurtenissen) gaat ten onder aan een komen en gaan van personages en een overvloed aan losse incidentjes waarvan het doel nauwelijks duidelijk is. Paul is bovendien een weinig sympathiek persoon en het einde is op zijn zachtst gezegd twijfelachtig. Stijlvol gefilmd, maar rommelig gestructureerd en zeer onevenwichtig.

Briljant gecaste komedie over Tommy Turner, een eigenzinnige docent Engels, die zijn reputatie op het spel zet wanneer hij brieven van controversiële personen voorleest in zijn lessen en ze poëtische kwaliteiten toedicht. De toenemende druk op Tommy betekent dat hij zijn vrouw Ellen [Olivia de Havilland] steeds minder aandacht geeft. Dat verandert wanneer Joe Ferguson [Jack Carson], Ellens flamboyante ex-vriend, terug keert en haar aandacht steeds meer opeist. Dat laat Tommy natuurlijk niet op zich zitten.

De drie sterren zijn in topvorm en regisseur Elliott Nugent slaagt er ook in de satirische elementen betreffende de Amerikaanse schoolcultuur op geslaagde wijze te accentueren. De rally voor het footballteam van de school is één van de komische hoogtepunten van deze heerlijke komedie en van de prima ondersteunende cast scoren met name Eugene Palette (als de schooldirecteur) en Don DeFore (als de zeer goedlachse, maar niet al te snuggere aanvoerder van het footballteam) hoge ogen. Een genot van start tot finish!

Deze bewerking van Doornroosje stelt dat de grenzen tussen goed en slecht ´in werkelijkheid´ veel minder scherp waren dan in de sprookjesvertelling van de Gebroeders Grimm werd gesteld. Angelina Jolie speelt Maleficent, de geliefde beschermvrouwe van de Elvenwereld, die echter totaal verbitterd raakt wanneer ze door haar menselijke jeugdvriend wordt verraden. In haar verbittering keert zij zich af van haar eigen wereld en tegen alle mensen en spreekt zij de welbekende vloek uit.

Maleficent is boven alles weer zo´n CGI-film die meelift op het succes van Lord Of The Rings, wat vooral duidelijk wordt wanneer een aantal tot leven gekomen bomen het opneemt tegen een leger met zwaarden gewapende mensen. Het ziet er allemaal wel aardig uit, maar het doet geforceerd aan omdat het volstrekt overbodig is voor het verhaal. Manville, Staunton en Temple zijn de schattig bedoelde, maar ook wat klunzige elfjes die voor een komische nooit moeten zorgen, maar het script slaat hier de plank behoorlijk mis door te verzanden in slapstick.

Ondanks deze tekortkomingen is Maleficent niet helemaal mislukt: Brenton Thwaites heeft de meest verrassende rol als droomprins Philip, maar het zijn Angelina Jolie en Elle Fanning [als Aurora/Doornroosje] die zeer overtuigend zijn en daardoor toch de aandacht vast weten te houden.

Als je dol bent op CGI om de CGI, zul je dit wellicht wat hoger waarderen.

Een hoop visuele hoempapa, (alweer) een mechanische vertolking van Elle Fanning en een op zijn zachtst gezegd niet al te briljant plot wordt gecompenseerd door goed werk van Chiwetel Ejiofor en een scenario dat op sluwe wijze politieke onderwerpen als wapenbezit (het zwaard van de prins) de klimaatcrisis (het verwoesten van de grafbloemen) en de oorlogsindustrie (waarvoor de grafbloemen worden ingezet) in het plot verwerkt. Het ziet er prachtig uit en het laatste kwart heeft een paar dramatisch geslaagde momenten. De hier toegepaste oorlogstactieken maken echter duidelijk dat Sun Tzu (nog?) niet is doorgedrongen tot Ulstead en The Moors. Onevenwichtig, maar acceptabel tijdverdrijf.

Na drie miskramen binnen twee jaar is Madison Mitchell [Annabelle Wallis] opnieuw zwanger van haar drankzuchtige, explosieve echtgenoot Derek [Jake Abel]. Nadat ze bij een ruzie haar achterhoofd flink heeft gestoten, wordt ze geteisterd door nachtmerries waarin ene Gabriel haar toespreekt en een aantal gruwelijke moorden pleegt. Is het nachtmerrie of realiteit? En wie is Gabriel? Wan trekt zijn bekende trucendoos open en weet in het begin wel degelijk een onheilspellende sfeer op te roepen. Maar al snel gaat dit de onzinnige kant op en het wordt alleen maar stompzinniger met een ronduit dwaze ontknoping. Slecht geschreven horrorfilm zou voor Wan aanleiding moeten zijn om het eindelijk eens over een andere boeg te gooien.

Victoria [Megan Charpentier] en haar jongere zusje Lilly [Isabelle Nélisse] wisten na de dood van hun ouders lange tijd te overleven in de wildernis. De rechter wijst hun oom Lucas [Nikolaj Coster-Waldau] aan als voogd, iets waar zijn echtgenote Annabel [Jessica Chastain] niet op zit te wachten. Toch doet Annabel haar best om de meisjes te laten wennen aan een ‘gewoon’ leven, maar al snel bekruipt haar het gevoel dat de “mama” waar Victoria en Lilly het over hebben geen verzinsel is, maar een boosaardige wezen dat het waarschijnlijk op haar gemunt heeft. Tienerhorror is geen horror, maar Muschietti zorgt in ieder geval voor een paar angstaanjagende momenten in de aanloop naar melodramatische ontknoping. Chastain, Charpentier en Nélisse zijn bovendien overtuigend en Javier Botet verdient een compliment voor zijn fysieke bijdrage als de Mama uit de titel.

Ma’Ma Queen is een Drag Queen die zich in haar “House of Holographic Holograms” in Rotterdam als een moeder ontfermt over lotgenoten die verstoren zijn door hun familie en/of hun geboorteland moesten ontvluchten vanwege hun seksuele voorkeur of geaardheid. Hoewel de ‘kinderen’ erg verschillen qua achtergrond en persoonlijkheid, vinden ze de geborgenheid en onvoorwaardelijke liefde (soms met harde hand) waar ze lange tijd alleen maar van konden dromen. De glamoureus gefilmde intermezzo’s onderstrepen alleen maar hoe droog de rest van deze documentaire is. Het onderwerp is relevant en deze documentaire is integer gemaakt, maar wie Pose heeft gezien zal hier nauwelijks warm of koud van worden.

Zes moeders vertellen hoe en waarom hun kinderen uit huis werden geplaatst en bij een pleeggezin terechtkwamen. Een waarschuwing voor taalpuristen: het Nederlands laat behoorlijk te wensen over. Ook is er een moeder die een gesprekspartner geen zin kan laten uitspreken zonder ‘ja, ja’ of ‘nee, nee’ te zeggen. Dat doet niet af aan de moed die deze vrouwen tonen door openhartig te spreken over hun voorgeschiedenis, waarbij ze niet schromen om ook kritisch naar zichzelf te kijken. De centrale boodschap is niet echt een eyeopener en de manipulatieve, tranentrekkende score is storend.

Hamadi volgt de formidabele, en duidelijk alom gerespecteerde, Colonel Honorine tijdens haar werk in Congo, een land waar de gewelddadige conflicten enorme sporen hebben achtergelaten onder verschillende generaties. Mensen die verminkt zijn tijdens burgeroorlogen van eind jaren ‘90 en vrouwen die destijds slachtoffer waren van verkrachting willen compensatie, vooral omdat daarover al gerechtelijke uitspraken zijn gedaan richting Oeganda en Rwanda die het Congolese rebellenleger destijds steunden. De verhalen van de slachtoffers zijn schokkend en grijpen ‘Mama Colonel’ zichtbaar aan, maar ze lijkt ook perfect aan te voelen wanneer mensen haar proberen te manipuleren. Maar wat vooral bijblijft is het beeld van de kinderen die met zichtbare angst in hun ogen door Honorine gered worden uit de meest verschrikkelijke situaties. De bewondering voor ‘Mama Colonel’ wordt alleen overtroffen door de verbijstering over het geweld dat mensen in Congo is aangedaan en dat wordt overgedragen aan een nieuwe generatie.

Niet alles wat Björn en Benny schreven voor ABBA was briljant, zoveel blijkt wel uit deze sequel. Sommige liedjes zijn simpelweg niet sterk genoeg, anderen zijn gefilmd als video-clips, vaak sluit de tekst niet aan bij het verhaal (tenzij je net als Ronald Reagan denkt dat Born In The USA een liefdesverklaring is) en de zang laat ook nogal eens te wensen over waardoor veel liedjes niet goed (genoeg) uit de verf komen. Uitzondering is het fraai gemonteerde 'I Have A Dream' waarin we letterlijk zien wat er van Donna's droom om een hotel te starten is geworden. In deze sequel is van een verhaal feitelijk helemaal geen sprake meer en verrassingen zijn heel ver te zoeken. Wilden we nu echt weten hoe Donna in korte tijd met drie mannen in bed dook? Lily James is wel bijzonder goed als de jonge versie van Meryl Streep, ook al is haar rol vrij ééndimensionaal. Het duurt veel te lang voor de drie 'vaders' [Pierce Brosnan, Stellan Skarsgård en Colin Firth] gezamenlijk te zien zijn (de chemie tussen de drie acteurs is een pluspunt) en het zegt veel dat Cher - die een sublieme, diva-waardige entree maakt - de film steelt in een piepklein rolletje in de, toegegeven, bevredigende finale. Haar vertolking van 'Fernando' is het muzikale hoogtepunt van deze film, de cameo van Meryl Streep het dramatische hoogtepunt. En ja, je mag me best een azijnpisser noemen, maar waarom wordt iedereen zo blij van het melancholische 'Super Trooper'?

Margaret [Rachel Griffiths] rouwt nog over het feit dat haar zoon Patrick [Patrick Cullen] na jaren van vermissing is overleden en over het einde van haar huwelijk met Matt [Michael McElhatton] wanneer ze een straatschoffie [Barry Keoghan] tegenkomt dat haar zo aan Patrick doet denken dat ze besluit zich over hem te ontfermen. Maar de band tussen deze twee door het leven getekende mensen wordt gekenmerkt door complexe emoties waarmee ze geen van beide goed raad weten. Emotioneel beladen drama met sterk acteerwerk van Griffith en Keoghan, maar het is een vaak verteld verhaal dat jammer genoeg nauwelijks verrassingen kent.

Ray Milland regisseerde zichzelf in deze bovengemiddelde western. Hij speelt een man met flink wat geld op zak die stuit op de postkoets waarvan de inzittenden zijn vermoord. Wanneer hij zich begeeft in het dichtstbijzijnde dorpje wordt hij uiteraard verdacht van de brute overval. Hij weet zich schuil te houden in het huis van de plaatselijke sheriff [Ward Bond], die ernstig ziek is en wordt verzorgd door zijn dochter Nadine [Mary Murphy].

De opening van de film, waarin Ray Milland de gedachten en emoties van zijn karakter zonder enige dialoog duidelijk weet te maken aan het publiek, is bijzonder sterk. Het basisverhaal is echter weinig origineel waardoor de aanvankelijke fascinatie voor deze film snel wegebt. Onderhoudend, maar na zo'n sterk begin had ik een iets beter eindresultaat verwacht.

Ook Tom Hanks slaat wel eens de plank mis. In deze remake van het Zweedse En Man Som Heter Ove blijkt Tom Hanks niet te kunnen overtuigen als de weerbarstige, morsige Otto, die zes maanden na de dood van zijn echtgenote het leven beu is en vergeefse pogingen doet om een einde te maken aan zijn leven. De komst van nieuwe overburen Marisol [Mariana Treviño] en Jimmy [Cameron Britton] gooit mede roet in het eten. Het helpt niet dat de bijrollen vrijwel uitsluitend bestaan uit karikaturen, al wordt dit een stuk beter wanneer Otto ontdooit. Dan bevindt Hanks zich duidelijk ook op meer vertrouwd terrein en weet hij wellicht toch nog een brok in de keel te bezorgen. Maar Hanks kan niet tippen aan Clint Eastwood in Gran Torino. De rol van de jonge Otto in de flashbacks wordt gespeeld door Tom Hanks’ zoon Truman.

Dit portret van Peter Marshall [Richard Todd], een van oorsprong Schotse predikant die zich van dorpsdominee ontwikkelt tot de gepassioneerde en geliefde predikant van de christelijke gemeente waar Abraham Lincoln tijdens zijn presidentschap kwam. Peters inspirerende preken en levenswijsheden zorgen ervoor dat dat hij één van invloedrijkste stemmen in Washington wordt.

Het eerste half uur doet vermoeden dat we met een sentimenteel prul te maken hebben, getuige de melodramatische reconstructie van Peters jeugd en de eerste kennismaking met Catherine Wood [Jean Peters], Peters toekomstige vrouw en de verteller van deze biografie. Maar hoe meer Peter groeit in zijn rol als dominee, hoe meer je als kijker ook wordt meegesleept in wat een boeiend levensverhaal blijkt te zijn. Todds Schotse accent overtuigt van geen kanten, maar desondanks draagt hij deze film op voorbeeldige wijze en is dit al met al een fraaie biografie.

Owen Deveraux [Glenn Ford] negeerde als generaal in de Amerikaanse Burgeroorlog de witte vlag van een vijandelijke eenheid en liet ze meedogenloos afslachten. Desondanks geniet hij een reputatie als oorlogsheld waardoor hij na de oorlog als rechter is aangesteld. Maar Owen wordt nog steeds achtervolgd door de demonen van zijn bloederige oorlogsverleden, zeker wanneer hij wordt geconfronteerd met de enige overlevende van de slachting die dreigt zijn reputatie om zeep te helpen. Del Stewart [William Holden], een oude vriend, is vastbesloten Owen te helpen met zijn verleden en met zichzelf in het reine te komen.

Het is interessant om Ford in een onsympathieke rol te zien en hij zet een overtuigende rol neer. Holden is goed, maar minder interessant als de vriend. Er is een aantal goede actiescènes in deze western met boeiende verwijzingen naar de problemen van en de omgang met oorlogsveteranen van WOII.

Teddy Jackson [Kevin Hart] is een man vol ideeën, maar zonder doorzettingsvermogen die bovendien vergeet zijn huwelijksdag te vieren met Lori [Jasmine Mathews]. Om dat laatste goed te maken boekt Teddy een afgelegen huisje, maar door een misverstand (veroorzaakt door low-toner) belandt hij op het verkeerde adres waar hij zich opeens bevindt tussen criminelen die denken dat hij ‘The Man From Toronto’ is, een beruchte ondervrager die iedereen aan het praten weet te krijgen. Hij weet zich aanvankelijk uit deze hachelijke situatie te redden, totdat de FBI hem laat weten dat hij door zijn aanwezigheid een politieonderzoek heeft ondermijnt. Dat valt alleen te redden als hij zich blijft voordoen als The Man from Toronto. En dat valt natuurlijk niet in goede aarde bij de échte Man from Toronto [Woody Harrelson]. Hart doet wat hij al jaren doet en heeft in Harrelson een uitstekende tegenspeler, maar het plot is volstrekt belachelijk en wekt de indruk dat de makers dachten dat alleen de aanwezigheid van de twee sterren al voldoende garantie voor succes zou zijn. Er zijn zeker momenten waar je hard om kunt lachen, maar dat zijn maar momenten.