Opinions

Een lege film, een typisch geval van 'style over substance' met mooie mannen en vrouwen die alleen maar bezig zijn met een wedstrijdje 'wie is de coolste' en 'wie heeft de slechte one-liners'. Er wordt veel teveel geouwehoerd in deze vervelende film, waarbij regisseur de leegte probeert te verhullen met visueel geweld [onzinnige splitscreens en bewegende camera's] en een ronduit irritante soundtrack, waardoor je meer het idee hebt naar een 70s-radioprogramma te luisteren. Daarvoor was ik niet naar de bioscoop gekomen!

Een jonge man en vrouw ontmoeten elkaar tijdens een veiling waar een aantal portretten wordt verkocht. Hun interesse komt voort uit het feit dat ze afstammelingen zijn van de geportretteerden. In flashback ontdekken we het levensverhaal van vriendinnen Clarissa [Phyllis Calvert] en Hester [Margaret Lockwood], twee vrouwen met een totaal andere achtergrond. De twee verliezen elkaar even uit het oog, totdat Clarissa Hester aanneemt als huishoudster. Maar Hester is verbitterd en heeft snode plannen, terwijl een ontmoeting met de charmante Peter Rokeby [Stewart Granger] druk zet Clarissa's toch al breekbare huwelijk met de conservatieve, veeleisende Lord Rohan [James Mason].

Gainsborough-escapisme dat aanzienlijk populairder was onder het publiek dan bij de critici. De film speelde in op de populariteit van 'vrouwenfilms' in de jaren '40 en toont de duistere kant van een periode die nog steeds veelvuldig wordt geromantiseerd. Niet geheel verrassend zijn de brave sequenties met Calvert en Granger lang niet zo interessant als de momenten met de duivelse Lockwood en de meedogenloze Mason. Lockwood was al een gevestigde naam, onder anderen door haar hoofdrol in The Lady Vanishes (1938), maar voor James Mason betekende dit de doorbraak die de deur opende naar een imposante filmcarrière.

Charles [Corey Hawkins] heeft een familiehuis geërfd, maar heeft geen werk en geen inkomen en dreigt het huis te verliezen. Dan doet een zonderlinge man [Willem Dafoe] een opmerkelijk aanbod dat zo lucratief is dat Charles het niet kan afslaan. Speelt zich grotendeels af in de kelder van het huis waar de man zich bevindt. De statische setting wordt gecompenseerd door de altijd intrigerende Dafoe, maar het verhaal leent zich beter voor een korte film.

Het verhaal rondom Will Isham [Alexander Knox] een machtige veeboer die vastbesloten is een oude vete in zijn voordeel te beslechten door het land van Owen Merritt [Randolph Scott] over te nemen, waarbij Owen bovendien een bovenmatige interesse blijkt te hebben voor Wills echtgenote Laurie [Joan Leslie], blinkt bepaald niet uit in originaliteit. Dat deze western het gemiddelde toch ruim ontstijgt komt door de (terecht geprezen) prachtige fotografie, vooral tijdens scènes die 's avonds zijn gefilmd en een paar voortreffelijke actiescènes, waarbij vooral een vuistgevecht op een besneeuwde heuvel behoorlijk indruk maakt. Zo weet regisseur André De Toth het maximale te halen uit een wat banaal plot, waarbij het helpt dat de cast ook vakwerk aflevert.

Bergman houdt niet alleen de maatschappij maar ook haarzelf een spiegel voor in haar poging om te achterhalen hoe mannen staan tegenover hun eigen mannelijke identiteit en die van andere mannen. Ze filmt haar levenspartner, haar vader en haar buurman en laat onderzoeken of haar hersenen wezenlijk anders zijn dan die van een man. En dat is maar één van de wetenschappelijke experimenten waarvan ze resultaten vastlegt in deze onderhoudende, boeiende en vrij opzienbarende documentaire die niet alleen duidelijk maakt dat het nog altijd prevalerende stereotype beeld van mannelijkheid berust op een mythe en dat mannen worstelen met zelfacceptatie in een wereld die, zoals wetenschapper Ryan A. McKelley, mannen blijft beklemmen.

Lon Chaney was en is de ongeëvenaarde koning van de make-up. Chaney stierf na het voltooien van zijn enige geluidsfilm - een remake van The Unholy Three - aan keelkanker en deze eerbiedige, maar schijnbaar niet geheel authentieke, biografie doorloopt de verschillende, vaak tragische stadia in zijn leven. Chaney [James Cagney] groeit op als kind van dove ouders, iets waarmee hij vaak wordt gepest en een feit dat zijn eerste vrouw afschrikt. Hoewel haar angst voor een doof kind ongegrond blijkt (in 1906 werd Creighton, die later door het leven zou gaan als Lon Chaney Jr, geboren), loopt het huwelijk uit op een ramp. Lon doet er alles aan om te zorgen voor de financiële en huiselijke stabiliteit die hem het recht moeten geven om voor zijn zoon te zorgen, maar zijn werk als acteur in de weinig gerespecteerde filmindustrie van de jaren '10 maakt dat lastig... tot hij zijn grote doorbraak maakt.

Cagney overtuigt in de vaudeville-acts en ook op het gebied van pantomime komt hij goed uit de verf. Reconstructies van scènes uit The Miracle Man, The Hunchback of Notre Dame en Phantom of the Opera zijn goed gemaakt, maar de pogingen om Chaneys make-up te evenaren zijn mislukken - en dat is niet geheel verrassend.

Clark Kent [Henry Cavill] groeit op als de zoon van Jonathan [Kevin Costner] en Martha [Diane Lane], maar ontdekt als kind al dat hij over ongekende, onmenselijke krachten beschikt. Jonathan besluit Clark de waarheid te vertellen, maar maakt Clark duidelijk dat hij zijn krachten pas moet gebruiken wanneer de tijd rijp is. Die tijd komt wanneer General Zod [Michael Shannon] eist dat ‘een buitenaardse bezoeker’ zich aan hem laat uitleveren, of anders. Zod zoekt in feite dat de Codex, waarmee hij de macht kan overnemen op Krypton, maar Clark laat dat uiteraard niet zomaar gebeuren. Een meer vrijgevochten en zelfstandig Lois Lane [Amy Adams] komt uiteraard opdraven als love interest in deze routinematige SF-actiefilm met een kleurloze Cavill en een hoop gebakken lucht in de vorm van explosies en idiote actiescènes waarbij hele gebouwen tot puin worden geslagen.

Tiger Chen [Hu Chen] is een veelbelovende student in Tai Chi die zich door de even charismatische als sinistere Donaka Mark [Keanu Reeves] laat overhalen om zijn vaardigheden te gebruiken in lucratieve gevechten. Tiger grijpt deze mogelijkheid om zijn familie financieel te ondersteunen en een heilige tempel te helpen aan een status van monument, maar komt wel lijnrecht tegenover zijn leermeester [Hai Yu] te staan, omdat Tai Chi absoluut geen vechttechniek is. Inspecteur Suen Jing Si [Karen Mok] probeert ondertussen Donaka’s circuit van illegale gevechten op te rollen. Indrukwekkend regiedebuut van Keanu Reeves is interessant als voorloper op de John Wick-serie, waarvan het eerste deel een jaar later verscheen, en zit vol indrukwekkende gevechten met onder anderen Iko Uwais (The Raid: Redemption). Voer voor fans van martial arts dus.

Een tam drama over oud-journalist Michael Trevor [William Powell] die nu zijn geld verdient door onaangename feitjes over rijke personen te ontdekken en ze daarmee te chanteren. Hij krijgt berouw wanneer hij kennis maakt met Mary [Carole Lombard], het nichtje van één van zijn beoogde slachtoffers. Powell en Lombard zouden enkele maanden na het verschijnen van deze film met elkaar trouwen, maar de vonken spatten er helaas niet vanaf in dit moraliserende drama. Het scenario mist de luchtigheid die in de komende jaren van Powell een wereldster zouden maken en Lombard is hier nog lang niet op het top van haar kunnen. Niet te missen voor fans van de beide sterren, maar wees voorbereid op een lichte teleurstelling.

Nick Cassidy [Sam Worthington] huurt een hotelkamer in Manhattan. Hij klimt door het raam, blijft op de richel staan en trekt zo de aandacht van zowel de politie als van vele omstanders. Agent Jack Dougherty [Edward Burns] probeert Nick tegen te houden, maar Nick eist de komst van onderhandelaar Lydia Mercer [Elizabeth Banks]. Wie is deze man, waarom doet hij dit en wat heeft Lydia met dit alles te maken? In dat deel van het verhaal zijn belangrijke rollen weggelegd voor Nicks broer [Jamie Bell] en voor de sinistere David Englander [Ed Harris]. Een behoorlijk dwaas verhaal, maar dankzij de aantrekkelijke cast en het hoge tempo behoorlijk onderhoudend.

Een man [Larry Muller Jr.] met snode plannen arriveert in een dorpje en ontmoet bij de plaatselijke apotheek een gepensioneerde professor [Donald Sutherland] die hem bij hem thuis uitnodigt. Bestaat voornamelijk uit gesprekken waarin Sutherland zijn charisma inzet om de interesse van de kijker vast te houden. Gezien de statische setting en het gebrek aan actie valt dat niet mee. Het helpt natuurlijk niet dat U2-drummer Mullen Jr. geen uitstraling of acteertalent heeft.

Feelgoodfilm waar de val van de sentimentaliteit constant op de loer ligt. Dat die vallen keer op keer worden ontweken is een wonder op zich en zegt bijzonder veel over het puike werk van regisseur Holm en hoofdrolspeler Rolf Lassgard. Het scenario is ook uitstekend: een variant van It's A Wonderful Life waarin George Bailey zijn vrouw heeft verloren na een kinderloos huwelijk. Het karakter maakt geen transformatie door, maar, door een combinatie van terugkijken op zijn eigen leven en ontmoetingen met nieuwe en oude buren, ontdekt hij dat zijn leven niet zo zinloos is als hij aanvankelijk dacht. De verschillende karakters zijn kleurrijk, en dankzij Holm komen ze nooit karikaturaal over en zijn ze bovenal menselijk in hun gedrag en hun reacties. Ida Engvoll is te goed om waar te zijn als Sonja, met haar nimmer aflatende glimlach, maar dat versterkt het idee dat Ove haar op een voetstuk heeft gezet. De scènes met de kinderen van zijn Zweeds/Iranese buren zijn bijzonder vertederend. Lassgard is ronduit geweldig in de hoofdrol in deze hartverwarmende film, die, zoals Chaplin het graag zag, goed is voor een lach... en misschien een traan.

Een prima horrorthriller die het midden houdt tussen Ten Little Indians en Saw II (2005). Karloff is Dr Henryk Savaard, een wetenschapper die ter dood wordt veroordeeld nadat zijn experiment op een jonge vrijwilliger, die hij eerst laat sterven en vervolgens met zijn machine weer tot leven wil wekken, resulteert in de dood van de jongen omdat diens vriendin de politie erbij haalde en die hem niet de kans gaven om zijn experiment te voltooien. Savaard zorgt er echter voor dat zijn lichaam na zijn executie (door ophanging, vandaar de titel) in handen komt van zijn assistent, die hem tot leven weet te wekken en dan... WRAAK!!!

Een eenvoudig plot dat door het genuanceerde spel van Boris Karloff sowieso al het bekijken waard is. En de slotconfrontatie levert een aantal inventieve en spannende momenten op alsmede een sterke ontknoping. Karloffs slotpleidooi, waarin hij zijn beklag doet over hoe goedbedoelde uitvindingen door de mensheid voor afschuwelijke doeleinden worden ingezet, was en is nog steeds zeer actueel.

Filippo [Michele Riondino] is namens het Vaticaan naar een Limburgs dorp gekomen dat diepe littekens heeft overgehouden aan een bloedbad dat vier jaar geleden plaatsgevonden. Hij moet onderzoeken of de bewerking dat een Mariabeeld tranen heeft gelaten, bewijs is van een wonder. Zijn contact persoon is de plaatselijke pater [Raymond Thiry] en de belangrijkste getuige is Térèse, die op wonderbaarlijke wijze het bloedbad overleefde en sindsdien geen woord meer spreekt. Het helpt als je bekend met de tradities en rituelen die het Katholicisme rijk is, maar niet veel. Het merendeel bestaat uit scène waarin wordt gepraat over wat er is gebeurd en de gevolgen daarvan. De rest bestaat uit overgestileerde flashbacks, onder anderen van het bloedbad in kwestie. Het gebruik van geluid is daarbij intrigerend, maar de acteursregie is ondermaats.

Onderweg naar een familiefeest raakt Nancy [Lake Bell], een eigenzinnige dertiger die maar geen geschikte man kan vinden, in gesprek met Jessica [Ophelia Lovibond], een veel jongere vrouw die haar een zelfhulpboek geeft. Wanneer Nancy onder de klok van Waterloo Station loopt met het boek in handen, wordt ze aangeklampt door Jack [Simon Pegg], die een blind date met Jessica blijkt te hebben. Nancy is totaal verrast en de even nerveuze als praatzieke Jack geeft haar geen kans om uit te leggen dat er sprake is van een misverstand. Al gauw besluit Nancy de sprong in het duister te wagen en gaat ze met Jack wat drinken. Wanneer het blijkt te klikken tussen de twee, staat dat ene leugentje om bestwil een serieuze relatie in de weg.

Simon Pegg was zelden zo charmant en de onderlinge chemie met Lake Bell is een enorm pluspunt in deze moderne screwball-comedy. Regisseur Ben Palmer houdt de vaart er flink in waardoor er geen zwak moment te bekennen valt en hoewel Roy Kinnear wat karikaturaal is als Sean, een oud-klasgenoot van Nancy die zijn zinnen op haar heeft gezet, zorgt hij wel voor enkele van de grappigste momenten in een komedie die uiteraard leidt naar het verwachte einde, maar onderweg daar naartoe voor genoeg aangename verrassingen zorgt.

Monty Walley herhaalt zijn succesvolle Broadway-rol als Sheridan Whiteside, een beroemde criticus die bij een ongelukkige val tijdens een bezoek aan zakenman Ernest Stanley [Grant Mitchell] zijn heup breekt. Hij weet het zo te spelen dat hij bij de Mitchells kan blijven tijdens zijn revalidatie, evenals zijn secretaresse Maggie [Bette Davis] en verpleegster Miss Green [Mary Wickes]. Whiteside hangt echter constant aan de telefoon en laat allerlei bizarre pakketjes bezorgen (een octopus, een zeehond en penguins!). Er is een subplot waarin Maggie een romance heeft met Richard Stanley [Russell Arms] en de hyperactieve Jimmy Durante draaft op als Banjo in deze rappe, vrolijke screwball comedy. Bette Davis krijgt hier een zeldzame kans om haar luchtigere kant te tonen en de scène waarin Maggie en Richard gaan schaatsen is mijn persoonlijke hoogtepunt. Mary Wickes en Billie Burke (als de even vriendelijke als nerveuze vrouw des huizes) zijn eveneens subliem.

In 1842 maakt Charles Dickens [Dan Stevens] een zegetocht door de VS. Zestien maanden en drie flops later zit de Britse schrijver in zak en as. Hij snakt naar inspiratie en is vastbesloten om voor Kerst 1843 met een nieuw boek te komen. De komst van zijn vader [Jonathan Pryce] en moeder [Ger Ryan] lijkt aanvankelijk alleen maar voor meer chaos te zorgen, maar langzaam maar zeker vallen de puzzelstukjes op hun plaats en begint Charles aan het boek waarmee hij een nieuwe betekenis zou geven aan Kerstmis: A Christmas Carol. Wat volgt is de ene na de andere verwijzing naar dat boek waardoor het weinig verrassend is. Stevens is echter zeer charismatisch als Dickens en er is uitstekend ondersteunend werk van Pryce, Plummer (als Scrooge) en Justin Edwards als Dickens’ trouwe vriend John Forster.

Een cynicus wiens leven op zijn kop wordt gezet door een ontmoeting met een man die gelooft dat hij een middeleeuwse held is en het opneemt tegen denkbeeldige vijanden? Dat klinkt heel erg als The Fisher King, maar het is ook het basisplot van de film die Terry Gilliam jaren geleden al probeerde te maken met Jean Rochefort al Don Quixote en Johnny Depp als Sancho Panza. Terry Gilliam heeft de klassieke roman van Cervantes met co-scenarist Tony Grisoni omgewerkt naar een verhaal dat speelt met realiteit en fantasie, maar ook met tijd, zonder ooit de samenhang of de draad kwijt te raken.

Adam Driver speelt de rol van Toby, een regisseur die op locatie in Spanje gefrustreerd raakt door de tegenslagen bij een verfilming van Don Quixote. Hij besluit in zijn ééntje een bezoek te brengen aan het dorp waar hij 10 jaar geleden als filmstudent zijn examenfilm (ook over Don Quixote) maakte met een cast bestaande uit dorpsbewoners. Hij ontdekt dat Javier [Jonathan Pryce], de man die de titelrol speelde, sinds het maken van die film door het leven gaat als Don Quixote en dat zijn dorpsgenoten zoveel mogelijk meegaan in zijn fantasieën om te voorkomen dat de oude man zichzelf in gevaar brengt. Wanneer Javier Toby aanziet voor Sancho Panza, raakt Toby zelf verstrikt in een fantasiewereld waarin het ook voor hem steeds moeilijker wordt om fantasie en realiteit van elkaar te scheiden.

De cameravoering is in het begin verrassend ingetogen. Gilliam speelt zijn visuele troef op effectieve wijze uit in de zowel visueel als dramatisch prachtige finale. Nicola Pecorini weet desondanks gedurende de film regelmatig prachtige beelden te vangen, zonder de aandacht op de camera te vestigen. Het geeft de ruimte aan de cast om te schitteren en Pryce (die voor de vierde keer met Gilliam werkte) is ronduit sensationeel en Adam Driver toont nog maar eens zijn veelzijdigheid in een complexe rol. Een film waar je de aandacht bij moet houden om de wendingen te kunnen volgen, maar het is het 19 jaar wachten zeker waard geweest.

Hoewel de titel verwijst naar Srinivasa Ramanujan [Dev Patel], die ondanks zijn gebrek aan opleiding en de (op racisme gefundeerde) minachting jegens zijn achtergrond één van de meest briljante en bewonderde wiskundigen van de 20e eeuw werd, richt dit biografische drama zich vooral op G. H. Hardy [Jeremy Irons], de man die Ramanujan naar Engeland haalden en als diens mentor en verdediger optrad. Er is aandacht voor het openlijke racisme waar Ramanujan vanaf 1914 mee te maken kreeg, vooral in een scène met Sir Francis Spring [Stephen Fry] en er is degelijk ondersteunend werk van Toby Jones als wiskundige John Edensor Littlewood, een andere steunpilaar voor de binnen het establishment met argusogen aangekeken Ramunajan. Wat ontbreekt is een verdieping van de hoofdpersoon zelf, zowel met betrekking tot zijn voorafgaande jaren als tot de impact van zijn verhuizing van India naar Engeland ten tijden van WOI. Patel en Irons vallen weinig te verwijten, zij leveren prima acteerprestaties af.

Tijdens een wintersportvakantie in St Moritz zijn Jill [Edna Best] en Bob Lawrence [Leslie Banks] getuige van de liquidatie van Louis Bernard [Pierre Fresnay]. Voor Louis sterft geeft hij het echtpaar belangrijke informatie die hun levens op de kop zet, vooral wanneer hun dochter [Nova Pillbeam] ontvoerd wordt. In zijn eerste Engels gesproken film speelt Peter Lorre de leider van de terreurgroep die snode plannen heeft in Londen. Hitchcocks eerste verfilming van het verhaal heeft een hoog tempo, maar een lager budget dan de remake. De climax in Royal Albert Hall is het dramatische hoogtepunt, maar de schietpartij in de finale stelt teleur. De remake uit 1956 is beduidend beter.

Reconstructie van een geheime WOII-operatie bedoeld om de Nazi's op zijn minst te doen twijfelen over de locatie van de geallieerde invasie van Zuid-Europa, heeft een documentair karakter dat ten koste gaat van de spanning. Het is best een interessant verhaal maar de film komt eigenlijk alleen tot leven wanneer de wellustige, sexy Gloria Grahame op het scherm is. Teveel gepraat, te weinig actie, maar het is het gebrek aan spanningsopbouw dat deze film tot de middelmaat veroordeelt.

In de laatste film die negentiger Ernest Borgnine maakte voor zijn dood speelt hij de rol van Rex Page, een knorrige voormalige radio-DJ die het nog steeds niet kan verkroppen dat zijn droom om een filmster te worden op het laatste moment aan zijn neus voorbij ging. Zelfs wanneer hij na een beroerte in een verzorgingshuis terecht komt besteedt hij veel van zijn tijd aan het zien en naspelen van de B-western waar hij in gespeeld zou hebben. Wanneer het Latijns-Amerikaanse personeel ontdekt dat Rex ooit de hand heeft geschud van de Mexicaanse zanger Vicente Fernandez, voelt hij zijn status groeien. Dat doet hem besluiten om, net als de cowboy die hij altijd al had willen spelen, de handschoen op te nemen tegen de schurken die het leven van de Latino’s in zijn naaste omgeving zuur maken. Een origineel uitgangspunt dat geknipt is voor Borgnine, die in de jaren ’50 schurkenrollen speelde in westernklassiekers als Johnny Guitar en Jubal. De paarden zijn vervangen door rolstoelen en rollators en dat levert enkele vermakelijke momenten op. Het is zonde dat Petridis in de finale vervalt in stroperig sentiment.

Sam Ali [Yahya Mahayni] vlucht vanuit Syrië naar Libanon maar kan vervolgens geen kant op, tot hij kennis maakt met Jeffrey Godefroi [Koen de Bouw]. Deze provocerende kunstenaar biedt aan Sams rug om te toveren tot een kunstwerk, zodat hij als erkend kunstwerk mee mag reizen naar tentoonstellingen in het buitenland. Dit levert kunstenaar en kunstobject veel publiciteit op waardoor mensenrechtenorganisaties Godefroi beschuldigen van het exploiteren van vluchtelingen. Sam beseft zich dat de keuze die hij heeft gemaakt niet de vrijheid heeft opgeleverd waar hij op had gehoopt, en verzint een plan om die vrijheid weer terug te krijgen en zich te herenigen met zijn in Syrië achtergebleven geliefde Abeer [Dea Liane]. Ben Hania maakt scherpe observaties over zowel de internationale immigratiepolitiek als de kunstwereld, maar kiest daarvoor te nadrukkelijk voor de botte bijl waardoor hij zijn punten snel maakt en vervolgens worstelt om de boel op gang te houden. Geïnspireerd door het werk van de Belgische kunstenaar Wim Delvoye.

De titel is misleidend, aangezien deze documentaire vooral vragen stelt over de betekenis en waarde van straatkunst en het belang van 'context'. Het is het relaas van ondernemer Maikel Canawaty die een werk van de Britse straatkunstenaar Banksy besluit te verkopen. Daartoe laat hij een 4 ton wegende muur verwijderen en biedt hij het te koop aan bij een veiling. In zijn optiek heeft het kunstwerk, dat bedoeld is om de beruchte muur in Jeruzalem te bekritiseren en de Palestijnen een hart onder de riem te steken, meer waarde als het geld oplevert voor de Palestijnse gemeenschap.

De vragen die Marco Proserpio oproept in deze documentaire zijn relevant, maar de vele mensen die hij de vragen voorlegt geven min of meer hetzelfde antwoord. Daardoor is het voor de kijker al snel duidelijk welke meningen er zijn over dit onderwerp en heeft Proserpio daar weinig aan toe te voegen. In plaats daarvan haalt hij er allerhande zaken bij, waaronder een Banksy-expositie en gesprekken met een willekeur aan betrokkenen, om de tijd te doden. Wie meer wil weten over Banksy kan zich beter wenden tot diens eigen film Exit through the Gift Shop (2010).

De onvolprezen Claude Rains is perfect gecast als Kees Popinga, de loyale en nauwkeurige boekhouder van een Gronings familiebedrijf dat onder leiding staat van Julius de Koster Jr [Herbert Lom]. Kees leidt een sober leven met zijn vrouw [Lucie Mannheim] en kinderen en droomt ervan eens een treinreis naar Parijs te maken. Wanneer Kees ontdekt dat zijn baas het bedrijf bankroet heeft laten verklaren en met een flinke koffer met geld naar Parijs wil vluchten, confronteert hij Julius die bij de schermutseling te water raakt en verdrinkt. De hevig geschrokken Kees besluit de koffer mee te nemen en het geld te gebruiken voor de droomreis naar Parijs die hij altijd al heeft willen maken. Maar onderweg loopt hij de Franse agent Lucas [Marius Goring] tegen het lijf, die al een tijdje onderzoek doet naar verduistering bij het bedrijf van De Koster.

Deze verfilming van de gelijknamige roman van Georges Simenon is terecht bekritiseerd vanwege de matige beeldkwaliteit, waarbij de kleuren niet geheel uit de verf (sic!) komen. Dat neemt niet weg dat Rains formidabel is in de hoofdrol en dat Goring prima tegenspel biedt als de charismatische agent die niet voor één gaat te vangen is. De film begint zeer sterk, maar zakt wat in zodra Popinga in Parijs is aangekomen, mede omdat de vrouwenrollen niet geweldig zijn uitgewerkt. Regisseur Harold French maakt wel effectief gebruik van de Parijse locaties.

Wanneer wetenschapper Karl Brussard [George Coulouris] te horen krijgt dat hij een hersentumor heeft, komt hij op het idee om zijn hoofd hersenen te transplanteren in het hoofd van Nostradamus. Of zoiets. Ik was van tevoren al gewaarschuwd dat deze film erg bizar zou zijn en ik begrijp er eerlijk gezegd nog steeds weinig van. Dat neemt niet weg dat de goedkope sets een voorbode zijn van de hilarische, waanzinnige finale waarin de herrezen Nostradamus de plaatselijke straten onveilig maakt. Het gaat helemaal nergens over, maar deze pulp valt duidelijk in de categorie 'zo slecht dat hij leuk is'. Maar meer dan een halve ster extra is dat natuurlijk niet waard, want van enig vakwerk is hier geen sprake.

"He is NOT man's best friend", maakt de wanhopige Dr Jarret [Lance Henriksen] duidelijk bij de politie wanneer Max, de hond op wie hij in zijn laboratorium verschillende wetenschappelijke experimenten heeft uitgevoerd, spoorloos blijkt te zijn verdwijnen. Max is 'bevrijd' door onderzoeksjournaliste Lori Tanner [Ally Sheedy, de 'gek' uit The Breakfast Club] die besluit deze intelligente en zich tot dan toe voorbeeldig gedragende hond zelf te verzorgen. Wat ze niet weet is dat Max' meer agressieve karaktertrekjes worden onderdrukt door een verdovend middel. En die verdoving houdt niet eeuwig stand!

Geslaagde combinatie van horror en komedie weet je door sterke montage te doen geloven dat Max werkelijk een superintelligente alleskunner is. Regisseur/scenarist John Lafia maakt spaarzaam maar effectief gebruik van poppen om een aantal schrikmomenten te creëren. Het is bovendien verfrissend om een 'slechterik' te hebben die (ondanks dat Lance Henriksen de rol speelt) feitelijk niet echt slecht is. Er valt ook heel wat te lachen, onder anderen wanneer Max wordt geconfronteerd met een paperboy, een postbode of een tasjesdief. En natuurlijk zijn daar de onvermijdelijke hondenvangers, die vol goede moed op jacht naar hun prooi en uiteraard van een koude kermis thuis komen.

De 13-jarige Marcielle [Jamilli Corréa] woont met haar ouders op Marajó Island, een Braziliaans riviereiland gelegen in de Amazone-rivier met een streng Christelijke gemeenschap en een gebrek aan toekomstperspectief. Nu ze in haar puberteit is beland, ontdekt ze de schaduwkanten van het patriarchaat waarin ze is opgegroeid en zoekt ze naar steun om daaraan te ontsnappen. Een controversieel thema dat Brennand op een respectvolle manier behandelt. Sterk spel ook van Correa, maar Brennand had dit iets mogen inkorten.

Alles wijst erop dat de mensen die samenwonen onder auspiriën van 'grootmoeder' Hatsue [Kirin Kiki] onderdeel uitmaken van een familie, maar dat hangt af van je definitie van 'familie'. Osamu [Lily Franky] heeft de jonge Shota [Jyo Kairi] de kneepjes van het winkeldiefstalvak geleerd en samen gebruiken ze hun kennis om de familie in hun onderhoud te voorzien, ook al heeft Hatsue een aardig inkomen. Wanneer Osamu en Shota een verwaarloosd meisje [Miyu Sasaki] op het balkon van een appartement zien en diens ruziënde ouders horen zeggen dat ze wilden dat ze nooit geboren was, besluiten ze haar op te nemen in hun familie.

Sentimentaliteit ligt constant op de loer in een vaak hartverwarmend en ontroerend verhaal, maar Hirokazu Koreeda weet die val keer op keer te vermijden. Geen strijkers, geen dramatische camerabewegingen, geen pogingen om je als kijker te manipuleren. Koreeda gebruikt een onopvallende stijl, simpelweg door de juiste shots te kiezen. Een shot van de onrustige voeten van het meisje wanneer haar haar wordt geknipt is ongebruikelijk, maar op de één of andere manier past het gewoon. Het gebrek aan opsmuk, alsmede het goed geconstrueerde verhaal waarin we langzaam de achtergronden van de individuele karakters ontdekken, maakt dit tot een bijzonder aangename ervaring van een regisseur die uitnodigt tot het ontdekken van eerder werk.

Kenneth Lonergan levert een meesterwerk af, vooral door een voortreffelijk scenario dat erin slaagt zowel hartverscheurend als humoristisch te zijn en alle acteurs de ruimte geeft om te schitteren. Ook lof voor de non-lineaire structuur van de film: we zien in de eerste twee scènes de 'oude' Lee Chandler, die de grootste lol heeft met zijn broer en [vooral] zijn neefje en vervolgens de afstandelijke, uitgebluste Lee die een weinig verheffend leven leidt als klusjesman in Boston. We krijgen niet alleen te zien wat er gebeurt wanneer Kyle hoort dat zijn broer is overleden en dat hij aangewezen is als voogd van zijn neef Patrick [Lucas Hedges], maar in flashbacks ontdekken we ook waardoor Casey zo is veranderd en waarom hij absoluut niet in Manchester wil wonen.

Michelle Williams, als Lees ex-vrouw, maakt opnieuw grote indruk in slechts enkele scènes, waarvan de laatste de meeste indruk achterlaat. Xe grootste openbaring is echter de 20-jarige Lucas Hedges, die zich niet alleen met verve staande houdt naast de ijzersterke Affleck, maar die uitblinkt in de bij vlagen hilarische scènes waarin ze over van alles en niets kissebissen. Lonergan, Williams, Affleck, en Hedges verdienen het overladen te worden met prijzen. Let ook op het effectieve gebruik van klassieke muziek in enkele scènes die veelzeggend zijn zonder dat er woorden aan te pas komen. De beste film van 2016!