Opinions

Idris Elba en Naomie Harris zijn perfect als Nelson en Winnie Mandela in deze prachtig gefilmde, eerbiedige verfilming van Nelson Mandela’s autobiografie. William Nicholsons scenario laat in een rap tempo de belangrijkste momenten en personen uit Mandela’s persoonlijke gschiedenis en dat van Zuid-Afrika voorbijkomen. Een toespraakje hier, een aanslagje daar, een incidentje hier , een quootje daar en het resultaat is deze oogstrelende, oppervlakkige biopic. Nelson Mandela overleed een paar dagen na de wereldpremière op 95-jarige leeftijd.

Voordat Roots de nationale discussie over het slavernijverleden in de VS op scherp zou zetten, waagde Dino De Laurentiis zich aan dit controversiële, niet helemaal geslaagde, maar bijzonder onderhoudende historische drama dat afrekent met het Hollywood-romantisering van de slavernij in films als Gone With The Wind. Wat deze film zo uniek maakt is de terloopsheid waarmee de slaveneigenaren hun menselijk vee behandelen. De minachting voor de slaven is zelden zo treffend neergezet als in 'Mandingo'. James Mason is de ziekelijke patriarch die een negerjongen sommeert om als zijn voetenbankje te dienen, Perry King de zoon die wel weet hij hoe hij een 'zwarte meid' moet beminnen, maar niet hoe hij dat moet doen bij een blanke vrouw. Susan George is Kings hitsige nicht en aanstaande bruid, wiens jaloezie ten opzichte van de slavin met wie haar aanstaande regelmatig van bil gaat ertoe leidt dat ze zelf haar seksuele heil zoekt bij Mede [Ken Norton], een slaaf die getraind wordt voor gevechten tot de dood.

De onevenwichtigheid zit 'm vooral in Susan Georges wat hysterische vertolking, die meer de indruk wekt dat we met een farce te maken hebben en daarmee afbreuk doet aan de meer serieuze aspecten aan het verhaal. Er is veel bruut geweld en een flinke hoeveelheid naakt, wat veel critici deed besluiten om dit te bestempelen als cynische exploitatie. Je kunt ook zeggen dat dit een rigoureus authentieke voorstelling is van de manier waarop slaven werden behandeld. Ik zou zeggen: oordeel zelf!

Visueel verbluffend en voorzien van een aangename hoeveelheid bloedvergieten en aanverwante gruwelijkheden. Maar áls er een verhaal is, dan moet zich dat volledig voltrokken hebben tijdens een tukje van tien minuten dat ik me meende te kunnen permitteren. Ik had niet de indruk dat ik iets had gemist in deze stijloefening waarin de ondersteunende cast vooral heel angstaanjagend uit de ogen kijkt en probeert te voorkomen dat Nicholas Cage met de titel 'meest overdreven vertolking in deze film' aan de haal gaat. Er is niet mis met twee mensen die elkaar met een kettingzaag te lijf gaan, zeker niet in een horrorfilm, maar het was leuk geweest als er wat meer diepgang was geweest. Veel stijl, nauwelijks inhoud.

Het is een beetje treurig om twee twee topacteurs te zien in zo'n stroperige, langdradige film. Al Pacino speelt de titelrol, een sleutelmaker die denkt dat hij zijn enige kans op ware liefde lang geleden heeft verspild en zwelgt in zelfmedelijden. Wanneer een bankmedewerker [Holly Hunter] interesse in hem toont, moeten er de nodige (clichématige) obstakels worden overwonnen voordat er überhaupt een kans is dat de twee bij elkaar komen.

David Gordon Green probeert het gebrek aan diepgang te compenseren met wat visuele zeggingskracht, maar gebakken lucht met een mooi kleurtje is nog steeds gebakken lucht. De monotone monologen van Pacino beginnen ook al snel te vervelen.

Absoluut een gevalletje 'zo slecht dat hij leuk is'. Ultragoedkope horroronzin over doorgedraaide wetenschapper doctor Meirschulz [Horace B Carpenter] die een zijn assistent Don Maxwell [Bill Woods] vraagt om zichzelf dood te schieten zodat de goede dokter hem weer tot leven kan wekken met het kloppende hart dat hij in zijn lab (lees: kelder) bewaart. Maar Don besluit de zaken op een andere manier aan te pakken.
Carpenters groteske acteerwerk (inclusief nimmer aflatend maniakaal gelach) is ronduit hilarisch en in een waanzinnige variant op de transformatiescène uit Dr Jekyll en Mr Hyde door Woods er nog een schepje bovenop. Een hond en een kat gaan elkaar te lijf, Woods eet het hoog van een kat op en er is een volstrekt onzinnige scène waarin een aantal jonge (en schaars geklede) dames hun ontbrekende acteertalenten tentoon mogen stellen ter vulling van de beperkte speeltijd. Om even onduidelijke redenen wordt de film enkele keren onderbroken door een wetenschappelijke uitleg (?!) van de psychologie van de 'maniak', voorzien van een romantisch muziekje dat abrupt wordt afgekapt in deze technische puinhoop. Hilarisch slecht, dus een must voor liefhebbers van de wansmaak.

Een horrorfilm uit 1980 met deze naam, het kan niet anders of het behoort tot de beruchte stroom aan zogeheten video-nasties: extreem gewelddadige, goedkoop gemaakt horrorfilms die vooral gemaakt werden voor de toen opkomende videomarkt. Maniac valt inderdaad in die verguisde categorie en is dan ook geen meesterwerk te noemen. Ondanks dat dit een goedkope productie is en de film zich grotendeels zonder al teveel suspense van het ene naar het andere slachtoffer hobbelt, is deze film toch de moeite waard voor genrefans. Dat komt door de knappe vertolking van Joe Spinell als de moordenaar, die ondanks de waanzin van zijn Maniac toch enige menselijkheid weet te over te brengen. De muzikale score van Jay Chattaway is typerend voor het tijdperk, maar toch vaak behoorlijk effectief. Daarom is deze film nooit saai en toch prima uit te zitten. Een goede introductie in video-nasty-genre.

n deze remake van de roemruchte video-nasty uit 1980 - geproduceerd door William Lustig, die het origineel regisseerde - is regisseur Franck Khalfoun de uitdaging aan gegaan om de film volledig [op één sleutelshot na] te filmen vanuit het perspectief van seriemoordenaar Frank [Elijah Wood, die wel regelmatig in spiegels en reflecties te zien is.] Wood is niet de meest logische keuze om een seriemoordenaar te spelen, maar juist door zijn jongensachtige uiterlijk en zijn expressieve ogen, slaagt hij er wel in om de extreme emotionele verwarring van zijn karakter over te brengen. Het scenario gaat bovendien dieper in op de trauma's die Franks gedrag ten dele verklaren. Het feit dat deze film er in slaagt om sympathie op te wekken voor deze moordenaar, maakt duidelijk dat dit een geslaagde, interessante horrorfilm is die op alle fronten het origineel de baas is.

De extra halve ster is voor de visuele inventiviteit van Rosefeldt, want op dat punt is deze film ronduit indrukwekkend. 'Manifesto' zegt niet origineel te willen zijn, hetgeen Rosefeldt onderstreept in een sequentie met de zwarte monoliet uit 2001: A Space Odissey. 'Manifesto' had het in zich om een magistrale visuele intellectuele ervaring te worden. Helaas trekt Blanchett haar smoel (als karakter of als voice-over) steeds open en ruïneert de film met een stortvloed aan filosofische one-liners afgewisseld met eindeloze metaforische herhalingen zoals in de tenenkrommende scène waarin Blanchett (als moeder van 3 kinderen) voorafgaand aan het diner een onuitstaanbaar en verschrikkelijk lang gebed uitspreekt. Dan blijkt één van de kinderen aan tafel met mij mee te gapen en ik koesterde even de hoop dat de man des huizes haar op lompe wijze de mond zou snoeren... maar helaas, het gezever duurt maar en duurt maar. De scène waarin Blanchett (als lerares) een groep basisschoolkinderen instructie geeft voor ze aan een 'kunstwerk' beginnen beklijft het meest, vooral wanneer ze rondloopt en 'opbouwende kritiek' geeft, maar niet geheel onverwacht eindigt ook die sequentie weer met een hoop onzin. Zelden deed een filmmaker zo zijn best om controversieel te zijn, zelden was het resultaat zo sneu als dit. Want als Blanchett gewoon haar mond had gehouden, waren haar vertolkingen niet zo karikaturaal en had dit een indrukwekkend visueel essay kunnen zijn (denk Koyaanisqatsi) dat mensen wél zou raken en zou aanzetten tot nadenken. 'Manifesto' zette mij helaas aan tot gapen en eindeloos op mijn horloge kijken. Zo blijkt maar weer: het gebruiken van vele dure woorden over kunst kan ook nietszeggend zijn... dada!

Tony Curtis en Susan Strasberg doen hun uiterste best om nog enige geloofwaardigheid te geven aan deze stompzinnige horrorfilm. Hoewel de epiloog verwijst naar een incident in Japan waarbij een foetus op iemands rug groeide, is dit nonsens van de bovenste plank. Karen Tandy [Susan Strasberg] bezoekt het ziekenhuis met een enorme knobbel op haar rug. Het blijkt niet alleen een foetus te zijn, maar de reïncarnatie van een medicijnman die 400 jaar geleden stierf. Enter nep-helderziende Harry Erskine [Tony Curtis] en John Singing Rock [Michael Ansara] die het gaan opnemen tegen de machtige magiër met behulp van een andere Manitou.
Wellicht valt hier aanvankelijk de lol nog wel van in te zien, maar wie nog niet is afgehaakt tegen de tijd dat de finale zich aandient, zal toch minimaal moeten grinniken wanneer de Manitou of Machines zich aandient in een spectaculair bedoeld, maar totaal niet overtuigend slot.

Het is ironisch dat een film over één van de beste scenarioschrijvers uit Hollywoods gouden eeuw ten onder gaat aan een rommelig, episodisch scenario waar vaak geen touw aan vast te knopen valt, ook als je de vele namen van Hollywoodnamen uit de jaren '30 wél kent. Fincher is uitsluitend bezig de boel fraai in beeld te brengen en allerlei visuele verwijzingen - voornamelijk naar Citizen Kane - in de film te stoppen en de cinematografie van Erik Messerschmidt is dan ook het beste aan de film.

Herman Mankiewicz [Gary Oldman] krijgt van Orson Welles [Tom Burke] de opdracht om binnen 60 dagen het scenario te schrijven voor zijn nieuwste film. Daarvoor put Mankiewicz uit zijn ervaringen als tafelgast van William Randolph Hearst [Charles Dance] en zijn gesprekken met diens muze Marion Davies [Amanda Seyfried]. Mankiewicz komt over als een zelfingenomen, cynische dronkelap en de vele verwarrende flashbacks tonen aan dat hij altijd zo is geweest. Er is bijzonder veel dialoog maar van enige diepgang of karakterontwikkeling is geen sprake. Dat maakt dit tot een vervelende, bijzonder lange zit die zich op geen enkele wijze kan of mag meten met Citizen Kane. Alhoewel, die film is óók praterig, episodisch en behoorlijk saai.

Drie vrienden van in de 40 gaan samen naar een reünie van de school die ze 25 jaar geleden verlieten. Ze maken er een weekend van met een verblijf in Huis Ter Duin en komen tot de conclusie dat het leven niet gebracht heeft wat ze ervan hoopten. Een veelvuldig gebruikt excuus voor een komedie, maar er is een grote mate van authenticiteit in de vriendschap tussen de mannen. Hoewel de hoofdpersonen regelmatig in netelige (en soms smakeloze) situaties terecht komen, vervalt Somers nooit in goedkoop effectbejag en zijn er meer dan genoeg oprecht grappige momenten, waaronder een cameo van Ruud Gullit.

Anne [Katja Schuurman] is de ‘mannenmaker’ uit de titel die het tot haar missie heeft gemaakt om sullige mannen te helpen om echte mannen te worden, onder anderen door ze te leren hoe ze zich moeten kleden en hoe ze haar moeten bevredigen. Om niet vast te raken in een serieuze relatie maakt ze het altijd binnen zes maanden uit. 25 jaar na haar eerste project laat ze haar oog vallen op nummer 30 Luuk [Leo Alkemade], maar dit project verloopt niet volgens plan. De altijd in rood geklede Schuurman is erg goed in de hoofdrol en heeft een prettige chemie van Eva van de Wijdeven als haar vriendin. Er is een amusante karaokescène, maar Aattache zet bijna alle mannen neer als irritante of aanstootgevende karikaturen en de kinderen zijn helemaal een aanfluiting. Jammer dat Schuurman het nodig vond om hier aan mee te werken, ook al komt zij hier nog redelijk ongeschonden uit.

Frank Capra had hier ongetwijfeld een mooie fantasie van weten te maken. Het basisidee is zo slecht nog niet, maar regisseur en co-scenarist Michael Gottlieb omlijstte het verhaal van een jonge ontwerper van mannequins die verliefd wordt op zijn eigen creatie wanneer die tot leven komt met ronduit irritante ondersteunde personages. James Spader zal met weinig trots terugkijken op zijn rol als een bestuurslid van het warenhuis waar Jonathan [Andrew McCarthy] 's nachts met hulp van zijn tot leven komende mannequin [Kim Catrall] dagelijks de etalages voorziet van een nieuw ontwerp. Meshach Taylor schmiert er net zo ernstig op los als de irritante Hollywood, Jonathans verwijfde en overdadig kleurrijke collega. En G.W. Bailey doet een nog minder subtiele variant op Captain Harris uit Police Academy. De spaarzame amusante momenten komen wanneer McCarthy en Catrall niet gehinderd worden door andere karakters, waarbij videoclip-montage op "Do You Dream About Me?" van Alisha het leukste moment is. Verder is dit nauwelijks te pruimen.

William Ragsdale is geen Andrew McCarthy en hoewel Meshach Taylor opnieuw de irritante Hollywood mag spelen, is dit meer een abominabele recycle-poging dan een sequel. Jason Williamson [William Ragsdale] is een medewerker in een warenhuis die een mannequin [Kristy Swanson] redt van de verdrinkingsdood (!) en prompt verliefd op haar wordt. Er lopen nog wat Chippendales-achtige gastjes rond met een Duits accent die proberen de boel op te leuken, maar dit is simpelweg niet om aan te zien. Waardeloos.

De elfjarige Amanda/Manny [Scarlet Johansson] reist al geruime tijd met haar zwangere, zestienjarige zus Laurel/Lo [Aleksa Palladino] door Amerika om te voorkomen dat ze in een weeshuis of een pleeggezin terecht komt. Om te voorkomen dat Lo in een ziekenhuis moet bevallen, ontvoeren de zusjes Elaine [Mary Kay Place], een winkelbediende die alles over baby's lijkt te weten. Maar omdat de bevalling nog wel even op zich laat wachten, blijft het drietal langer bij elkaar dan de bedoeling was en ontstaat er een ongemakkelijke band tussen hen.

In haar eerste hoofdrol zet de piepjonge Johansson een bijzonder volwassen vertolking neer die perfect het contrast tussen de wat meer bedachtzame Manny en haar wat impulsieve oudere zus accentueert. Toch komt deze film vooral tot leven wanneer Place in beeld verschijnt. Vanaf dat moment zit deze film - met een hele aardige score van John Lurie - vol met verrassende, afwisselend ontroerende en droogkomische momenten die dit de moeite van het bekijken meer dan waard maken.

Na een paar incidenten laat Judith Albright [Barbara Hershey] zich overhalen tot een medisch onderzoek. Daaruit blijkt dat ze in een vroeg stadium van Alzheimer verkeert. Met enige tegenzin laat Judith zich opnemen in een verzorgingshuis waar ze al snel het gevoel heeft dat er iets niet pluis is. Vanwege haar Alzheimer neemt niemand haar serieus en begint Judith te twijfelen of ze zich niets inbeeldt. Ze vindt steun van enkele medebewoners die zorgen voor wat afleiding, maar Judith blijft geloven de bizarre dingen die ze ziet. De enige die haar zou kunnen helpen is haar kleinzoon Josh [Nicholas Alexander], maar die heeft strikte instructies gekregen om niets te geloven wat zijn oma zegt. Hershey verleent waardigheid aan wat zonder haar waarschijnlijk een volledig te verwaarlozen pulpfilm was geweest. Dat maakt dit zeker geen hoogvlieger, maar biedt wel het zoveelste bewijs talent en ervaring ook na het 70e levensjaar goud waard kunnen zijn.

Amir [Saba Bagheri] is een dwalende, eenzame ziel in Teheran. Als hij thuis is praat hij tegen zijn hond, zijn routeplanner vertelt hem hoe hij met zijn ‘taxi’ drugs kan afleveren bij zijn klanten. Altijd eenrichtingsverkeer dus. Behalve met de passagiers, met wie hij al hasj rokend krampachtig probeert een persoonlijk gesprek te voeren. Hypnotiserende tragikomedie met een tour de force van Bagheri, maar het absolute hoogtepunt is de rit met zijn leverancier [Maryam Sadeghian], een stewardess die onder invloed van cocaïne (ook bijna letterlijk) volledig uit haar dak gaat. Wrang komisch drama met een intelligente ontleding van de Iraanse maatschappij, vooral met betrekking tot de rol van vrouwen. Jafar Pahani’s Taxi Teheran meets Martin Scorceses Bringing Out The Dead.

Het ontbreekt aan humor in dit onvervalste melodrama dat zich afspeelt op de Isle of Man maar gebruik maakt van locaties in Cornwall. Vriendelijke reus Carl Brisson is de naïeve visser Pete die zich heeft verloofd met barmeisje Kate [Anny Ondra] en zijn beste vriend Philip [Malcolm Keen] vraagt een oogje in het zeil (!) te houden terwijl hij lange tijd op zee verblijft. Een onvervalste liefdesdriehoek met soapachtige taferelen is het resultaat. Prachtig gefilmd, maar het is een niet al te interessant verhaal.

Eleanor Parker blaast deze komisch bedoelde western wat leven in, maar Robert Taylor stelt teleur in een film die probeerde het succes van Seven Brides For Seven Brothers te herhalen, maar nog niet in de schaduw kan staan van dat meesterwerk. Het gekibbel tussen een traditionele pelsjager en de eigenzinnige, jonge vrouw die vastbesloten is zijn hart veroveren, levert slechts sporadisch leuke momenten op maar het gebrek aan chemie tussen de twee hoofdrolspelers en het gevoel dat je het allemaal al eens hebt gezien (in betere films) doen de film de das om.

Ik heb nog geen minuut van de hitserie The Soprano’s gezien en getuige deze prequel heb ik niet veel gemist. Michael Gandolfini speelt de jonge versie van Tony Soprano, de rol die zijn in 2013 overleden vader James oorspronkelijk speelde. Deze episodische film maakt naar verluidt duidelijk hoe de personen uit Tony’s jeugd, en in het bijzonder Dickie Moltisani Alessandro Nivola] hadden op zijn manier van denken en werken. Ray Liotta speelt een belangrijke rol en is het meest opzichtige bewijs dat Taylor zich sterk heeft laten beïnvloeden door Scorceses Goodfellas. Maar je moet je afvragen wat het nut is van een fletse imitatie? Van originaliteit is geen enkele sprake. De betrokkenheid van David Chase bij dit project doet vermoeden dat het niet zo heel veel verschilt van The Soprano’s. In dat geval ben ik in ieder geval blij dat ik daar geen seconde van mijn leven aan heb verspilt.

Wonderkind Koo Ja Yoon [Kim Da-Mi] laat zich door aar beste vriendin [Go Min-Si] overhalen om mee te doen aan een talentenjacht op nationale televisie zodat ze haar ouders [Jung-woo Choi, Mi-hee Oh] wat extra financiële ondersteuning kan geven. Kort na haar sensationele televisiedebuut kruist een zonderlinge jonge man [Choi Woo-sik] haar pad en heeft ze steeds vaker visioenen die mogelijk verband houden met haar verleden. Zowel de proloog als de titel geven enige duidelijkheid , maar de weg naar de zinderende, ongelofelijke finale zit vol mysterie en spanning, mede door het sensationele spel van de jonge cast. Een in alle opzichten fantastische film! Vervolg: The Witch Part 2 – The Other One.

Een hoop nieuwe personages zorgen vooral voor (meer) verwarring in dit rommelige vervolg op het meesterlijke The Witch: Part 1 – The Subversion. Deze keer staat een ander meisje [Cynthia] met bijzondere gaven centraal en ontstaat er opnieuw een klopjacht. Van spanning en mysterie is deze keer geen sprake, gelukkig is er wel (opnieuw) een spectaculaire, bloederige finale.

Agatha [Mia Wasikowska] reist naar Los Angeles om aan het werk te gaan als persoonlijke assistant van Havana Segrand [Julianne Moore], een actrice op retour die elke strohalm grijpt om haar carrière weer op de rails te krijgen, waaronder de onconventionele therapiesessies van Dr Stafford Weiss [John Cusack]. Weiss’ zoon Benjie [Evan Bird] is de hoofdrolspeler in de hitserie ‘The Babysitter’ die zijn alchoholverslaving probeert te beheersen. Goed geschreven satirische zwarte komedie over de duistere kanten van roem, met een glansrol voor Julianne Moore en een flink aantal bijzonder grappige momenten die door Cronenbergs iets te onderkoelde regie niet altijd helemaal uit de verf komen.

Gerard [Stefan de Walle] verbergt het feit dat hij nog maar zes maanden te leven heeft voor zijn vrouw [Ariane Schluter], zijn tienerzoon [Martijn Lakemeier] en voor de vrienden die werken in zijn garage. Door een schuld van € 40.000 dreigt Gerard zijn bedrijf zelfs te verliezen! Samen met Leo [Martin van Waardenberg], Kees [Frank Lammers] en Nico [Marcel Hensema] maakt hij een sponsordeal met de oom[ Mahjoub Benmoussa] van zijn jongste werknemer Youssoef [Mimoun Oaïssa] die de mannen helpt om zich voor te bereiden op het lopen van de Marathon van Rotterdam. Gezien de ongezonde leefstijl die de vier beoogde deelnemers er op nahouden, valt dat niet mee. Ondertussen dienen zich andere obstakels aan. Het plot is een opzichtige variant op The Full Monty, maar het werkt dankzij de sympathieke cast. Het hardloop-kwartet leert bovendien wat wijze lessen over racisme, seksisme en (zelfs) 020! Het einde is schaamteloos sentimenteel, maar onweerstaanbaar.

Met militaire precisie pleegt een groep angstaanjagend gemaskerde criminelen een bankoverval waarbij de manager [Chick Bernhard] in koelen bloede wordt geëxecuteerd. Vingerafdrukken brengen detective Montgomery [Christopher Meloni] op het spoor van beroepscrimineel James Jackson [Chris Hill]. Daarmee lijkt de zaak opgelost, maar daar denkt Mims [Johnathon Schaech], een agent met een twijfelachtige reputatie, anders over. Begint goed en het plot is ingenieus, maar het scenario van Michael Cody en Chris Siverston bevat zoveel personages dat het goed mogelijk is dat je door bomen het bos niet kunt zien. Bruce Willis speelt de bankdirecteur met een geheim verleden dat mogelijk verband houdt met de bankoverval. Maar er zijn te veel dwaalsporen.

Drie tienerjongens bezoeken Mardi Gras in New Orleans voor seks en gezuip. Extreem seksistische, homofobe en hypocriete tienerkomedie waarvoor de paar talenten in de cast (en Carmen Elektra) zich diep voor dienen te schamen. Bevat waarschijnlijk de meest slechtste en meest smakeloze poepgrap ooit. Stuitend.

Clarks eerste avondvullende film sinds Wassup Rockers is meer van hetzelfde maar in zijn vorige films kon je op zijn minst een excuus bedenken voor de grote hoeveelheid seks en gezever (met een vleugje drugs en rock n roll) die zich afspeelt in het Texaanse dorpje Marfa. St James is dreigend als de getormenteerde, manipulerende agent van Border Patrol, maar verder valt er niks te beleven. Alleen voor masochisten die niet kunnen wachten om de erectie van St James te zien.

Student Lisa Cohen [Anna Paquin] veroorzaakt een dodelijk ongeluk door een buschauffeur [Mark Ruffalo] op een drukke straat af te leiden. Ze probeert het slachtoffer [een indrukwekkende Allison Janney] nog te redden, maar die sterft in haar armen. Lisa is een vat van emoties maar uit die op een manier waardoor haar omgeving zich van haar vervreemdt. Karakterstudie met een complexe, op papier bepaald niet sympathieke, maar realistisch geschreven hoofdpersoon. Paquin is fenomenaal in de hoofdrol, daarbij geholpen door een indrukwekkende sterrencast.

De in 1939 geboren Margaret Atwood dankt haar status als cultuuricoon vooral aan het boek The Handmaid’s Tale uit 1986 dat (na een verdienstelijke verfilming in 1990) in 2017 nieuw leven werd ingeblazen als een met prijzen overladen televisieserie met Elisabeth Moss in de hoofdrol. Het iconische beeld van de onderdrukte vrouw met bloedde rode mantel en de witte hoed is een wereldwijd symbool geworden voor de strijd voor vrouwenemancipatie. Deze documentaire volgt de aangenaam nuchtere Atwood tijdens een zegetocht waarbij ze overspoeld wordt door lofuitingen (ook door Elisabeth Moss), maar kijkt ook naar enkele andere werken uit haar bibliografie die een grote invloed hebben gehad op de literaire geschiedenis. Een prima introductie die velen zal uitnodigen om (meer) werk van Atwood uit de kast of de bibliotheek te trekken, maar over persoon achter de schrijver kom je niet heel veel te weten.

Als gevolg van de bankcrisis van 2008 moet 80% van het personeel bij een investeringsbank op Wall Street het veldruimen. Eén van hen is Eric Dale [Stanley Tucci] die voor zijn vertrek een USB-stick geeft aan zijn pupil Peter Sullivan [Zachary Quinto]. Na analyse van de informatie concludeert Peter dat de bank afstevent op een financiële ramp en informeert afdelingsleider Sam Rogers [Kevin Spacey] die alles in het werk stelt om de bank waar hij al 34 jaar werkt te redden. Variant op Glengarry Glen Ross zonder venijnige dialogen, maar met een overdaad aan jargon waardoor dit voor de niet-ingewijde kijker erg droge kost is. Het acteerwerk is van hoog niveau, maar alleen Spacey geeft een menselijk gezicht aan deze kille dissectie van het bankwezen.