Opinions

In 1397 wist de Deense koningin Margaret I [Trine Dyrholm] met een mix van gewapende strijd en diplomatie Denemarken, Noorwegen en Zweden te verenigen in de Kalmar Unie. Haar enige zoon Olaf stierf onverwacht in 1387. Margaret werd regent van Denemarken en adopteerde haar toen zesjarige neefje Erik die haar troonopvolger moest worden. Dit fictieve historische drama behandelt het nog altijd onopgeloste mysterie over een man [Jakob Oftebro] die beweert dat hij Olaf is en de onrust die dat veroorzaakte bij Olafs moeder en de volwassen neef Erik [Morten Hee Andersen] vreest dat hij zijn positie als troonopvolger verliest. Shakespeareaans gekonkel in een letterlijk en figuurlijk omgeving met een prachtrol voor de onnavolgbare Dyrholm en de eveneens goed presterende ondersteunende cast.

In 1920 is Barones Marguerite Dumont [Catherine Frot] beschermvrouwe van ‘Amadeus Circle’, een groep operaliefhebbers die benefietconcerten organiseren waarvan de opbrengsten naar oorlogswezen. Marguerite doet zelf aan elk concert mee, maar heeft één probleem: ze kan totaal niet zingen en niemand heeft wil of durft dat haar te vertellen. Sterker nog: ze krijgt staande ovaties en een uitnodiging om haar officiële operadebuut te maken in Parijs. Froth is uitstekend in de titelrol, maar het scenario van Gianolli en Marcia Romano draait volledig om die ene centrale grap terwijl het basisgegeven zich bij uitstek leent voor een satire op de klassenmaatschappij of een bespiegeling op de vraag wie of wat bepaalt wat “mooie” muziek is. Een jaar later maakte Stephen Frears het veel betere Florence Foster Jenkins (met Meryl Streep) op basis van hetzelfde gegeven..

Charlotte [Bobbi Jene Smith] heeft zich volledig overgegeven aan haar passie voor dansen. Ze moet de repetities voor een belangrijk optreden onderbreken wanneer blijkt dat haar grootmoeder Mari [Paddy Glynn] vanwege een ernstige ziekte niet lang meer te leven heeft. Dat betekent dat ze veel doorbrengt met haar moeder [Phoebe Nicholls] en haar zus, met wie de relatie flink is bekoeld omdat Charlotte in hun ogen onvoldoende aandacht voor haar familie heeft. Mari’s sterfbed dwingt haar dochter en kleindochters om opgekropte gevoelens tot uiting te laten komen. Het verhaal is weinig opmerkelijk, maar de prachtig gefilmde dansscènes, met choreografie van sterchoreograaf Maxine Doyle, maken dit in ieder geval een must voor liefhebbers van dans.

Fans van Maria Callas zullen ongetwijfeld meer genieten van deze documentaire dan iemand als ik, die de film juist bezocht om meer te weten te komen over het fenomeen Maria Callas en haar unieke plaats in de geschiedenis van de opera. Deze documentaire bestaat grotendeels uit een wat langdradige combinatie van optredens en beelden uit TV-interviews. Het staat uiteraard buiten kijf dat Callas een geweldige zangeres was, maar aangezien de bijbehorende beelden van matige kwaliteit zijn kun je net zo goed een CD opzetten. Regisseur Tom Volf had er veel beter aan gedaan om tijdgenoten, vrienden en kennissen aan het woord te laten. De fragmenten uit persoonlijke brieven zijn meer onthullend, maar Callas blijft voor namelijk een enigma. Deze documentaire heeft daar helaas weinig aan veranderd.

Schitterend gefilmd verhaal over Maria Larsson [Maria Heiskanen], een huisvrouw die aan het begin een gevoel van eigenwaarde krijgt wanneer ze bij een loterij een fotocamera wint en een uniek talent ontdekt. Dat zet echter de relatie met echtgenoot Sigfrid [Mikael Persbrandt] onder de druk, ook al omdat de familie lijdt door een gebrek aan werk en inkomen. Onder de regie van Jan Troell komen beide hoofdrolspelers tot fantastische prestaties. De persoonlijke groei van Maria is op subtiele en gevoelige wijze gestalte gegeven en ondanks Sigfrids temperament - vaak gevoed door alcohol - is hij allesbehalve de karikaturale zuiplap. Het scenario van Niklas Rådström, gebaseerd op de memoires van Maja Öman, verweeft probleemloos de persoonlijke perikelen van de Larssons met de sociaal-economische ontwikkelingen die tijdens de periode waarin het verhaal afspeelt plaats vonden.

Het feit dat Nick Broomfield zelf enige tijd doorbracht op het Griekse eiland Hydra en een kortstondige affaire en een langdurige vriendschap had met Marianne Ihlen, verleent extra diepgang en geloofwaardigheid aan deze documentaire waarin de onconventionele relatie tussen Marianne Ihlen en singer/songwriter Leonard Cohen centraal staat. Broomfield schetst aan de hand van archiefbeelden, interviews met vrienden van Leonard en Marianne en zijn eigen ervaringen niet alleen een intrigerend beeld van de wisselwerking tussen Cohen en zijn muze, maar ook van de periode waarin hun relatie zich voltrekt. Hydra was eind jaren '60 een soort commune voor vrijgevochten, artistieke geesten die zich volop onderdompelden in drank, drugs en wisselende seksuele contacten. Broomfield plaatst de teksten van sleutelliederen uit het repertoire van Cohen in deze context, maar heeft ook oog voor de gevolgen van de hedonistische leefstijl op de kinderen die erbij betrokken waren. Het is een tragisch, romantisch relaas dat in ieder geval ten dele verklaart hoe tot Cohen tot zijn diepzinnige, veelgeprezen teksten kwam. Niet alleen een must voor de fans.

Regisseur Karim werd geboren in de VS als kind van een Braziliaanse vader en een Algerijnse moeder. Hij steekt vanuit Marseille de Middellandse Zee over om een bezoek te brengen aan het lang waar zijn moeder Iracema werd geboren en contact te zoeken met de familie en de gemeenschap waar zij mee opgroeide. Een ijdel project waarin we allerlei poëtisch bedoelde, monotoon voorgedragen monologen moeten slikken waarin de regisseur zijn familiegeschiedenis met ons deelt. Hoewel Karim daar ongetwijfeld een hoger doel mee denkt na te jagen kon het mij niet bekoren, ondanks een paar fraaie beeldmontages en een niet onaardige muzikale soundtrack.

Eén van de meest opvallende positieve kenmerken aan dit drama over twee homoseksuele voetballers in het beloftenteam van het Zwitserse Young Boys is het gebrek aan homofobie. Het scenario suggereert daardoor dat de angst voor homoseksualiteit in 'de voetballerij' geïnstitutionaliseerd is door mannen die denken dat uitkomen voor een niet-heteroseksuele geaardheid de doodsteek betekent voor je eigen carrière. De enige medespeler die homofobe toespelingen maakt doet dat vooral uit jaloezie - hij is zijn basisplaats aan Leon [Aaron Altaras] kwijtgeraakt, de andere medespelers lijken zich vooral te storen aan het gebrek aan openheid. Een ander positief kenmerk is het voortreffelijke spel van Max Hubacher als degene die tussen de wal en het schip komt wanneer zijn persoonlijk manager hem aanraadt zijn geaardheid te verbergen. "Mario" toont op indringende wijze de impact van die leugen, en niet alleen op Mario zelf, maar ook op zijn boezemvriendin Jenny [Jessy Moravec, eveneens voortreffelijk]. Er zijn geen makkelijke uitwegen bij dit pijnlijke dilemma, maar dat maakt de slotscène alleen maar indrukwekkender.

Marion Bloem en Ivan Wolffers waren 51 jaar getrouwd toen Wolffers door middel van euthanasie stierf na lange tijd aan kanker te hebben geleden. Deze documentaire begint kort voor Wolffers’ overlijden, maar richt zich vooral op hoe Marion Bloem haar leven vervolgt. Dat betekent dat ze vooral zelf aan het woord is, maar ook dat ze alle gelegenheid krijgt om haar kunst en haar nieuwste boek (over haar eigen rouwproces) te pluggen. We zien haar schilderen, krijgen beelden voorgeschoteld van een expositie van haar werk en worden getrakteerd op fragmenten uit haar roman ‘Verkleed In Vreugde’. Deze oppervlakkige NPO-documentaire is een gevalletje van verspilling van publieke gelden.

Marjoe (een samenvoeging van Maria en Jozef) moest als vierjarige in de voetsporen treden van zijn ouders, die hun geld verdienden als rondreizende evangelisten die hun centen verdienden met shows/bijeenkomsten waarin ze het evangelie op vurige wijze verkondigden. Deze Oscarwinnende documentaire volgt de volwassen Marjoe, die genoeg heeft van zijn werk, tijdens zijn laatste optredens. Een onthullend exposé waarin Marjoe zeer openhartig spreekt over hoe hij allerlei trucs gebruikt om ervoor te zorgen dat mensen hun (veelal zuurverdiende) geld afgeven. Tevens stelt hij zichzelf en de kijker de lastige vraag of zijn werk te rechtvaardigen is. Het is opvallend hoe nuchter Marjoe kan spreken over zijn leven, gezien het feit dat hij van kinds af aan door zijn ouders is gedwongen om deze rol aan te nemen. Zeer onderhoudend, maar je vraagt je ook af hoe het kan dat er nog steeds miljoenen zijn die zich laten meeslepen in soortgelijk evangelisch gezever.

Gebaseerd op een toneelstuk en dat is aan alles te merken. De film speelt zich vrijwel volledig uit in dezelfde ruimte en bestaat volledig uit dialoog en daaruit blijkt dat Michael Almereyda's filmbewerking niet is geslaagd. Het verhaal bestaat uit vier episodes en begint met een gesprek tussen de bejaarde, dementerende Marjorie [Lois Smith] en Walter [Jon Hamm], een hologram van haar gestorven echtgenoot toen hij 40 jaar oud was, ook wel een Prime genoemd. De Prime is een exacte replica van iemand die gestorven is die beter gaat functioneren wanneer de nabestaanden het voorzien van informatie. Daardoor is er op den duur nauwelijks nog onderscheid te maken tussen de overledene en de Prime-versie daarvan.

Ondanks de uiterst statische setting werpt dit wel intrigerende vragen op over het gebruik van robots of hologrammen, vooral omdat de gesprekken in ieder geval deels een therapeutische werking lijken te hebben. De uitwerking is wellicht wat gekunsteld, maar de cast is sterk en het is bijzonder prettig om Geena Davis - een megaster midden jaren '90 - weer eens op het grote scherm te zien.

Mark Felt [Liam Neeson] is een loyale, betrouwbare FBI-man met een indrukwekkende staal van dienst die ontgoocheld is wanneer niet hij, maar L. Patrick Gray [Marton Csokas] de leiding over de FBI krijgt na de dood van J. Edgar Hoover. Hij is dan ook zeer ktitisch wanneer Gray besluit gehoor te geven aan een verzoek vanuit het Witte Huis om ht onderzoek naar de Watergate-inbraak snel op te lossen. Felt besluit contact te zoeken met de Washington Post en wordt de belangrijkste bron van journalisten Bob Woodward en Carl Bernstein onder codenaam ‘Deep Throat’, wiens artikelen zouden leiden tot de val van President Nixon, Landesman maakt duidelijk wat de motieven voor Felts gewaagde besluit precies waren, maar we komen weinig te weten over zijn voorgeschiedenis. Neeson was zelden zo goed, maar Lane heeft een vrij ondankbare rol als Marks echtgenote Audrey.

De burgerrechtenbeweging in de Verenigde Staten roerde zich al behoorlijk toen Michael Audley deze boeiende verhandeling over de strijd tussen blank en zwart in een Britse kolonie. Obam [Sidney Poitier] lijkt een sleutelrol te kunnen spelen in het ontstane conflict, met de hulp van zijn vrouw Renee [Eartha Kitt] en missioniaris Bruce Craig [John McIntire]. Maar Obams verzoenende houding staat loodrecht op die van zijn broer Kanda [Clifton Macklin], die meer ziet in een gewelddadige revolutie.

Inderdaad, dit klinkt als Martin Luther King vs Malcolm X, maar deze film benadert dat heikele onderwerp op intelligente wijze. Poitier en Kitt zijn niet erg geloofwaardig als een stel en hun spel laat dan ook wat te wensen over, maar McIntire maakt veel goed in een film die iets teveel leunt op dialoog.

Er zijn maar weinig muzikanten die zo universeel geliefd zijn in verschillende culturen als Bob Marley, de Jamaicaanse zanger en liedjesschrijver die in 1981 op 36-jarige leeftijd overleed als gevolg van kanker. Macdonald blikt terug op het leven van dit Jamaicaanse icoon met familie, vrienden en muzikanten. Bunny Wailer, die samen Bob Marley “The Wailing Wailers” oprichtte, is één van de voornaamste troeven van deze degelijke, maar misschien iets te zaligmakende documentaire. De muziek van Bob Marley & The Wailers is nog altijd zeer aanstekelijk.

Liam Neeson treedt in de voetsporen van onder anderen Humphrey Bogart, Elliott Gould en Robert Mitchum als Philip Marlowe, de ultieme Film Noir detective, en heeft in Diane Kruger en tweevoudige Oscarwinnaar Jessica Lange twee uitstekende potentiële femme fatales. Xavi Giménez (The Machinist, Marrowbone) volgt op voorbeeldige de traditionele visuele stijl die zo typerend is voor het genre. Marlowes zoektocht naar Nico Peterson [François Arnaud] wekt helaas weinig interesse vanwege Jordans trage regie en het feit dat hij meer bezig lijkt te zijn met het eren van acteurs en filmmakers dan met het creëren van suspense of spanning. Ziet er fraai uit, maar er valt weinig te beleven.

Deze komedie over pratende dieren en de perikelen rondom de mensen bij wie ze wonen heeft niets nieuws te bieden. Marmaduke is vooral schatplichtig aan Beethoven (1992) en is dan ook vooral gericht op kinderen, gezien de vele weinig verrassende slapstick-momenten. Maar Marmaduke is een grappige verschijning en hoewel Owen Wilson niet direct de meest logische keuze is als de stem van de verlegen deense dog, geeft hij toch een prima stemvertolking weg. Voor volwassenen valt er wellicht wat extra plezier te behalen uit een spelletje 'raad-de-stem'. Niet saai, maar zeker ook niet origineel.

Wie 2001: A Space Oddissey heeft gezien, zal zich wellicht verbazen dat deze film een jaar later een Oscar won werd voor beste special effects. Het zegt meer over de kwaliteit van Kubricks meesterwerk dan over deze film, een wat traag, maar redelijk onderhoudend drama waarin drie astronauten (Richard Crenna, Gene Hackman en James Franciscus) tijdens een ruimtereis kampen met technische problemen. Onder leiding van Gregory Peck begint de thuisbasis aan een race tegen de tijd om te proberen de problemen op te lossen zodat de astronauten veilig terug kunnen keren naar de aarde.

Een sterke cast, maar de nadruk op authenticiteit en de statische cinematografie maken dit toch tot een lange zit.

Noah Baumbach putte voor een belangrijk deel uit de echtscheiding van zijn ouders en komt met een meesterlijk geschreven scenario dat probleemloos schakelt tussen romantische komedie, melodrama en puur absurdisme. De opening is geniaal: Charlie [Adam Driver] en Nicole [Scarlett Johansson] delen met de kijker wat de positieve kwaliteiten van hun (dan nog) partner zijn. Het is de omschrijving van een ideaal huwelijk, zo lijkt het, tot we ontdekken dat het echtpaar bij een mediator zit. Die heeft Charlie en Nicole opdracht gegeven om elkaars goede eigenschappen op te schrijven en wil dat ze die aan elkaar voorlezen, in de hoop dat ze daarmee op een positieve manier kunnen beginnen. Nicole weigert echter haar bijdrage voor te lezen en verlaat uiteindelijk woedend de sessie! Geleidelijk ontdekken we niet alleen waardoor de relatie stuk is gelopen, maar ook hoe complex en - zoals de aimabele advocaat Bert Spitz [Alan Alda] regelmatig verzucht - vaak hoe onbegrijpelijk en ogenschijnlijk absurd echtscheidingsrecht in elkaar steekt.

Baumbach geeft Johansson en Driver alle ruimte om hun niet geringe acteertalenten te tonen en beiden leveren topprestaties. De scène waarin een poging tot verzoening uitloopt op een tenenkrommende scheldpartij is een masterclass in (samen)spel en regie, maar de gehele cast zorgt voor onvergetelijke momenten. Het moment waarop Nicole met hulp van haar moeder [Julie Hagerty] en haar bloednerveuze zus [Merritt Wever] de scheidingspapieren aan Charlie wil overhandigen is hilarisch, maar wordt uiteindelijk ronduit pijnlijk. Laura Dern is (zoals zo vaak) fantastisch, deze keer als Nicoles even charmante als gehaaide advocaat. Absurd is hoe Dern en Alda moeilijke onderhandelingen over voogdij abrupt onderbreken om een broodje te bestellen. Even bizar is het moment waarop Dern geconfronteerd wordt met Charlies meedogenloze advocaat Jay [Ray Liotta]: de twee geven elkaar een hand, hij nodigt haar uit voor een benefietavond... en een paar minuten later zijn ze verwikkeld in een keihard staaltje moddergooien.

Baumbach, Johansson, Driver, Dern en componist Randy Newman wonnen al prijzen voor hun werk. KIjk niet vreemd op als deze film een flink aantal nominaties bij de Golden Globes en de Oscars in de wacht sleept.

Een doodzieke vrouw [Nicola Harrison] keert met haar vier kinderen Jack [George MacKay, Jane [Mia Goth] en Billy [Charlie Heaton] terug naar het huis waar ze 30 jaar geleden woonde. Om een duister familiegeheim te verbergen veranderen ze die van Fairbairne in Marrowbone. De kinderen raken al snel goed bevriend met bibliothecaresse Allie [Anya Taylor-Joy], maar langzaam maar zeker blijkt dat ze niet kunnen ontsnappen aan hun duistere familieverleden. Geholpen door de sterke jonge cast weet Sánchez op effectieve wijze de onheilspellende sfeer op te bouwen tot de ontknoping, die jammer genoeg conventioneler is dan de rest van deze prima horrorfilm.

Popster Kat [Jennifer Lopez] is al drie keer getrouwd en gescheiden. Nu staat ze op het punt om voor een vierde keer te trouwen, deze keer met de even populaire Bastian [Maluma] met wie ze voor de gelegenheid het liedje ‘Marry Me’ heeft opgenomen. Miljoenen fans zullen getuige zijn van de huwelijksvoltrekking die plaats vindt tijdens een concert. In één van de vele ongeloofwaardigheden en toevalligheden die deze romkom teisteren ontdekt Kat luttele momenten voor de voltrekking via sociale media dat Sebas is vreemdgegaan. Op het moment supreme wijst ze hem dan ook af en wijst ze (letterlijk) een willekeurige man uit het publiek aan om met haar te trouwen. De keuze valt op de sympathieke wiskundeleraar Charlie [Owen Wilson] die om onverklaarbare redenen besluit ja te zeggen. Deze opening is volstrekt belachelijk, maar vanaf dat moment is volledig gedaan met de verrassingen en maakt Lopez gebruik van de gelegenheid om een paar middelmatige liedjes te pluggen. Formulematig tot in extremis, maar op maat gemaakt voor de twee hoofdrolspelers.

In de 23e eeuw onderzoekt agent Aline Ruby [Léa Drucker] met haar androïde Carlos [Daniel Njo Lobé] een hack gepleegd door Jun Chow [Geneviève Doang]. Ze stuit op een samenzwering die grote gevolgen heeft voor het leven op Mars en de harmonie tussen ‘echte’ mensen, klonen en robots. Ambitieuze animatiefilm met een indrukwekkende cast haalt interessante thema’s aan, maar de animatie is teleurstellend en het scenario van Périn en Laurent Sarfati bevat te veel dialoog en te weinig actie. Pas in het laatste kwart komt het pas op gang.

Reconstructie van een beroemde rechtszaak waarmee Thurgood Marshall [Chadwick Boseman] zijn naam vestigde als advocaat namens de NAACP die opkomt voor de rechten van ten onrechte aangeklaagde zwarte Amerikanen. Marshall werd in 1967 het eerste zwarte lid van het Amerikaanse Hooggerechtshof. Qua plot doet de rechtzaak denken aan een episode van Murder She Wrote of Matlock. Het scenario van Michael en Jacob Koskoff richt zich gelukkig vooral op de samenwerking tussen Marshall (die om bureaucratische redenen niet het woord mocht voeren), diens onervaren en aanvankelijk onwillige woordvoerder Sam Friedman [Josh Gad] en hun onzekere cliënt Joseph Spell [Sterling K. Brown] die is aangeklaagd voor verkrachting van de gerespecteerde, blanke Eleanor Strubing [Kate Hudson]. Goed ondersteunend werk van Hudson en James Cromwell (als de weinig sympathieke rechter).

Er ging een hoop getouwtrek vooraf aan de verschijning van Rembrandts beroemde tweeluik “Marten & Oopjen: Portret van een Huwelijk” in het Rijksmuseum in Amsterdam. Het schilderij was sinds 1877 privébezit van de familie De Rothschild en leek voorbestemd om een vaste plaats te krijgen in ‘het huis van Rembrandt’, maar mede de bemoeienis van Nederlandse politici liep het allemaal anders af. De frustratie is aan alles af te lezen bij Jim Pijbes, destijds directeur van het Rijksmuseum, en het is een fascinerend verhaal dat zich leent voor een reconstructie. Helaas moeten we hier doen met een barrage aan pratende hoofden, afgewisseld met weinig veelzeggende archiefbeelden waarin het schilderij te zien is.

Monica Potter is uitgesproken charmant als Martha, een jonge, Amerikaanse vrouw die tijdens de reis naar en een bezoek aan Londen 'om zichzelf te vinden' achtereenvolgens de gewiekste Daniel [Tom Hollander], de sarcastische Frank [Rufus Sewell] en de gevoelige Laurence [Joseph Fiennes] ontmoet en met elk van hen een klik heeft. Een speling van het lot wil dat de drie mannen elkaars beste vrienden zijn!

Hoewel de vriendschap tussen de drie mannen niet heel overtuigend is, zit de film vol grappige momenten en zijn de karakteriseringen van de vier hoofdpersonen dusdanig uitgewerkt dat je je gemakkelijk met hen kunt identificeren. De aantrekkelijke cast maakt deze luchtige, vermakelijke romantische komedie de moeite van het bekijken zeker waard.

Na jaren lang uit het zicht te zijn verdwenen, keert Martha [Elizabeth Olsen] terug bij haar zus Lucy [Sarah Paulson] die haar samen met echtgenoot Ted [Hugh Dancy] onderdak geeft. In flashbacks ontdekken we dat Martha in de voorgaande jaren onderdeel uitmaakte van een commune geleid door Patrick [John Hawkes] en waarom die periode haar zo heeft getraumatiseerd dat het voor Lucy en Ted steeds moeilijker wordt om haar in huis te houden. Indringende, verontrustende en complexe psychologische thriller leverde Olsen en Durkin verschillende welverdiende filmprijzen op.

Wanneer een wetenschappelijke expeditie op Mars wordt overvallen door een zware storm, besluit expeditieleider Melissa Lewis [Jessica Chastain] de planeet te verlaten in de veronderstelling dat botanist Mark Whatney [Matt Damon] de storm niet heeft overleefd. Mark blijkt echter slechts gewond te zijn en hij beseft zich dat hij slechts 30 dagen gebruik kan maken van de middelen die de expeditie heeft achtergelaten en dat hij, om technische redenen, normaal gesproken pas over vier jaar opgepikt zou kunnen worden. Overlevingsdrama is een eerbetoon aan wetenschap met een hoofdpersoon die zich met de combinatie van zijn enorme kennis en nuchtere instelling elk onoverkomelijke probleem weet op te lossen. Damons beste rol uit zijn carrière leverde hem een Oscarnominatie op, maar hij legde het af tegen Leonard DiCaprio voor The Revenant.

Ruim 75 jaar nadat Hollywood de novelle van Jack London verfilmde met Glenn Ford in de titelrol, verschijnt deze Italiaanse bewerking waarvoor hoofdrolspeler Luca Marinelli werd bekroond op het prestigieuze filmfestival van Venetië. Het verhaal betreft de opkomst en ondergang van Martin eden [Marinelli], een eenvoudige arbeider die zich eigenhandig uit zijn armoedige bestaan probeert te werken door te leren lezen en schrijven. Hij hoopt dat zijn daaruit voortvloeiende gedichten en verhalen ooit ingang vinden in de literaire wereld, maar door zijn obsessieve drang naar erkenning en roem vervreemdt hij zich van zijn oorspronkelijke vrienden.

Regisseur Pietro Marcello kiest regelmatig voor verrassende camerastandpunten, maar zijn cinematografische keuzes staan nooit in de weg van het melodramatische verhaal dat meer dan 100 jaar na de oorspronkelijke verschijning weinig aan zeggingskracht heeft verloren. Het komt wat langzaam op gang en het is niet altijd makkelijk om je te identificeren met de hoofdpersoon, maar het puike werk van Marinelli houdt de aandacht vast tot het onherroepelijke, tragische einde.

De vlammende soundtrack van Deus maakt dit zeker toegankelijker voor degenen die niet zo bekend zijn met de modewereld, maar het helpt ongetwijfeld als de naam Martin Margiela je iets zegt. Een modehistoricus roemt Margiela als één van de 10 belangrijkste modeontwerpers van de 20e eeuw, ook al is de naam bij lange na niet zo bekend als die van bijvoorbeeld Versace, Dior, of Coco Chanel. Daar is een goede reden voor en die reden is een mooi startpunt voor een terugblik op de 20 jaar waarin Margiela - een fan van Jean-Paul Gaultier - met zijn in alle opzichten eigenzinnige benadering van mode en modeshows, zorgde voor een schokgolf in de modewereld die blijvende sporen zou achterlaten. In 2009 stopte Martin Margiela vrij abrupt, maar in 2018 volgde een retrospectief en dat was de directe aanleiding voor deze documentaire.

Hoewel de titel anders doet vermoeden, komen veel van zijn collega's en belangrijkste stafleden ook aan het woord. Maar wie Margiela's houding ten opzichte van de media kent, weet hoe uniek het is om hem überhaupt over zijn werk te horen spreken. Een must voor liefhebbers van mode in de breedste zin van het woord, maar het is jammer dat een portret van iemand die brak met de conventies van de modewereld een film heeft opgeleverd die erg conventioneel is in vorm en benadering. Modekenners zullen deze documentaire desondanks meer waarderen.

Marty [Ernest Borgnine] is een 34-jarige medewerker in een slagerij. Hij de oudste zoon van een grote familie, maar zijn vele broers en zussen zijn allemaal getrouwd. Marty is een aardige, vriendelijke man, maar is aan de dikke kant en niet aantrekkelijk. Hij moet ook regelmatig aanhoren dat het een schande is dat hij nog niet getrouwd is en hij laat het ogenschijnlijk maar over zich heen komen. Hij gaat ook al jaren regelmatig naar dansavonden waar hij in de loop der jaren vele meisjes heeft benaderd, maar hij is zo vaak afgewezen dat hij de hoop heeft opgegeven. Wanneer zijn beste vriend Angie [Joe Mantell] hem op een zaterdagavond adviseert om te bellen met een meisje dat hij een paar weken geleden ontmoette in de bioscoop, waagt hij het erop. Dat telefoongesprek verklaart voor een belangrijk deel waarom Borgnine – in mijn ogen volkomen terecht – een Academy Award won: zijn stem klinkt gedurende het hele gesprek vriendelijk en beleefd, maar we zien aan zijn gelaat de pijn die hij van binnen voelt wanneer ze hem nul op rekest geeft. Het is subtiel, realistisch, effectief en ik denk voor een ieder herkenbaar die wel eens zo’n gesprek heeft gevoerd.

Marty laat zich toch overhalen om zonder date naar een dansavond te gaan. Daar wordt hij benaderd door een man die hem $5,-- biedt om zijn date over te nemen. De man is opgezadeld met een ‘lelijkerd’ en wil er vanaf. Marty spreekt zijn verontwaardiging uit, want zo hoor je niet met je date om te gaan. Wanneer hij de date in kwestie kort daarna in tranen naar buiten ziet lopen, gaat hij haar achterna en probeert haar te troosten. Clara [Betsy Blair] is onder de indruk van Marty’s galante gedrag en wanneer ze met elkaar in gesprek raken blijkt er meteen een klik te zijn. Marty en Clara maken een lange wandeling en genieten van elkaars gezelschap. Wanneer even bij Marty thuis komen, maakt Clara kennis met Marty’s moeder [Esther Minciotti] die aanvankelijk blij is dat Marty een leuke vrouw heeft meegenomen. Marty brengt Clara daarna thuis en belooft haar de volgende dag te zullen bellen. De volgende ochtend blijkt zijn moeder, mede onder invloed van diens zus [Augusta Ciolli] die net bij hun is ingetrokken omdat haar schoonzus haar uit huis zou hebben gejaagd, Clara af te wijzen. Bovendien noemen zijn vrienden haar ook een lelijkerd. Dat wakkert de onzekerheid in Marty aan waardoor hij denkt dat hij Clara beter maar niet kan bellen.

Door de toenemende populariteit van televisie waren de filmstudio’s in de jaren ’50 vooral bezig met het maken van epische films, grootse producties en zoveel mogelijk in schitterende kleuren. Het is dan ook niet zo vreemd dat niemand verwachtte dat “Marty” een hit zou worden. Eén van de producers was niemand minder dan Burt Lancaster, die de film eigenlijk maakte als fiscale afschrijving. Het was waard om het te maken, maar zou ongetwijfeld verlies lijden. Scenarist en co-producer Paddy Chayefski bleek met zijn scenario echter iets los te maken waar het bioscooppubliek op zat te wachten en dat was juist het tegenovergestelde van bombastische, groots opgezette spektakels: een verhaal over een doodgewone man en vrouw, zoals je die in elke straat wel tegenkomt en zoals je die waarschijnlijk ook zelf kent. Het bleek de doorbraak voor wat nu ‘kitchen-sink-drama’ heeft: verhalen over alledaagse mensen in een alledaagse setting. Borgnine was tot dan toe uitsluitend gecast als schurk en zou dat ook nog vaak doen, maar deze film bewees dat hij over tot dan toe onaangeboorde acteerkwaliteiten bleek te beschikken. De man die enkele van de meest memorabele schurken neerzette – waaronder Sgt “Fatso” Judson in “From Here To Eternity” [1953] en Bart Lonergan in “Johnny Guitar” [1954] – zet hier één van de meest sympathieke filmkarakters uit de filmgeschiedenis ooit neer. Zakdoeken in de aanslag en huilen maar!

Als je jezelf wilt onderwerpen aan dit dieptepunt uit de Marvelreeks, doet dat dan niet in de bioscoop. Het zelfparodiërende scenario is al rampzalig genoeg, dan wil je de permanente psychische schade, veroorzaakt door de oogverblindende (in de meest negatieve zin van het woord), de vreselijke muzikale score en onuitstaanbaar geluid toch koste wat kost vermijden? Captain Marvel [Brie Larson] moet samenwerken met haar vervreemde nicht Monica [Teynoah Parris] en een behaagzieke tiener [Iman Vellani]. Heeft iets te maken met een armband, maar verder valt hier geen touw aan vast te knopen. Neemt zichzelf totaal niet serieus, maar ook dat is helaas geen aanbeveling.