Opinions

Wonderkind Marvin Hamlisch was als kind en tiener meer geïnteresseerd in popmuziek dan in het werk van Bach, Beethoven en Chopin. Toch rondde deze buitengewoon getalenteerde pianist zijn klassieke opleiding aan Julliard af en ontpopte hij zich tot één van de meest succesvolle, invloedrijke en populaire componisten van de 20e eeuw. Hij was 23 toen hij in 1974 drie (!) Oscars in ontvangst mocht nemen Deze documentaire toont hoe hij uitgroeide tot een entertainer, niet alleen op podia maar ook bij vrienden, verzorgingshuizen en op scholen en hoe hij erin slaagde om na de vroege piek in zijn carrière zich te blijven ontwikkelen en uitdagen en hoe hij omging met zijn successen en tegenslagen. Sleutelfiguren als Quincy Jones en Barbra Streisand spreken hun lof uit, andere plaatsen de mislukking in een perspectief. Maar het is Hamlisch’ pure liefde voor muziek en zijn enorme charisma die het meest bijblijven. Een vrij conventionele en brave documentaire met een amusante afsluiting.

Jules Porier en Finnegan Oldfield zijn allebei fantastisch en volstrekt geloofwaardig als respectievelijk Marvin als kind en Martin als jong volwassen man. Het verhaal betreft een jongen die op school vaak wordt uitgemaakt wordt voor homo en wrede pesterijen ondergaat. Maar omdat zijn vader Dany [Grégory Gadebois, eveneens voortreffelijk] hem als kind leert dat een homo een geestelijke stoornis heeft, kan Marvin zich daar niet mee identificeren: hij is niet gestoord, dus is hij geen homo, zo is zijn logische redenering. Hij groeit op als een stille, teruggetrokken jongen maar hij durft uit zijn schulp te krijgen wanneer zijn nieuwe schoolhoofd [Madeleine Clement] hem aanspoort om mee te doen aan improvisatielessen.

Porier heeft nauwelijks dialoog: Marvin als kind is duidelijk iemand die observeert, alles wat hij meemaakt tot in detail opslaat zonder op dat moment nog te weten wat hij ermee aan moet. Oldfield laat op subtiele wijze zien hoe Marvin uit zijn schulp kruipt en contacten en relaties met nieuwe mensen aan durft te gaan. Isabelle Huppert verschijnt pas halverwege de film en speelt zichzelf en er zijn een paar goed geënsceneerde toneelvoorstellingen, maar deze film onderscheidt zich - afgezien van een voorbeeldige spel - vooral door een gebrek aan prekerigheid.

Mark Hogancamp liep een ernstige hersenbeschadiging op toen hij buiten het café in door een groepje jongeren werd mishandeld. Hij verloor bovendien grotendeels zijn geheugen. Mark vond een unieke vorm van zelftherapie in het ‘bouwen’ van Marwencol, een fictief dorpje in België tijdens de Tweede Wereldoorlog met met verschillende miniatuurpoppen als bewoners en een heroïsche soldaat als Marks alter ego. Door met behulp van een eenvoudige camera zelfverzonnen verhalen te vertellen, geeft hij zijn eigen leven structuur en betekenis. Familie, vrienden en kennissen vertellen welk personage op hen is gebaseerd en we volgen Hogancamp in de aanloop naar een tentoonstelling van zijn werk. Een extra spannende gebeurtenis, omdat Mark buitengewoon mensenschuw is. Malmberg vertelt het verhaal door middel van een slimme combinatie van gesprekken en een selectie uit de duizenden foto’s die Hogancamp maakte om de parallellen tussen de realiteit en de ‘fictie’ van Marwencol te leggen. Marks verhaal werd in 2018 verfilmd als Welcome to Marwen met Steve Carell in de hoofdrol.

Duitstalige hervertelling van Murder! met Alfred Abel als Sir John, het enige lid van een jury dat niet overtuigd is dat Mary Baring [Olga Tschechowa] een moordenaar is. Onder druk van de overige juryleden – die goede argumenten hebben – gaat hij toch akkoord met een veroordeling. In de aanloop naar de executie raakt Sir John ervan overtuigd dat ze onterecht is veroordeeld. Hij gaat zelf op onderzoek uit en maakt sluw gebruik van zijn ervaring in de toneelwereld om de ware moordenaar te ontmaskeren. Hitchcocks pogingen om beelden uit de Engelstalige versie in te voegen zijn zo nu en dan vrij slordig, maar Abel is een waardige vervanger van Herbert Marshall waardoor dit amper onderdoet voor het origineel.

Het fictieve levensverhaal van Maria [Noa Cohen] tot aan de geboorte van haar zoon Jezus Christus waarin D.J. Caruso ieder melodramatisch cliché over ons uitstort. De dochter van Anna [Hilla Vidor] en Joachim [Ori Pfeffer] trouwde met Jozef [Ido Tako] die natuurlijk niet kon begrijpen hoe de maagdelijke Maria op late leeftijd zwanger kan zijn. Anthony Hopkins mag lekker overacteren als koning Herodes, die er alles aan gelegen is de geruchten over de komst van een Messias letterlijk en figuurlijk de kop in te drukken. D.J. Caruso en eerbiedig gaan nog steeds niet samen, dus ik vraag me ten zeerste af of zelfs de meest devote aanhanger van Maria (vol van genade) hier van kan genieten. Mocht je je hier toch aan wagen, vergeet dan niet: de Heer is met u.

Mooi gefilmd op prachtige locaties, maar extreem zwaar op de hand. Een gevoel dat wordt versterkt door de overdadige, sombere score in deze hervertelling van het nieuwe testament bedoeld om de reputatie van Maria Magdalena te herstellen. Garth Davis draaft echter nogal door en zet Maria Magdalena [Rooney Mara] neer als de wijste van de 13 (!) discipelen, omdat alleen zij besefte dat Jezus geen revolutie predikte. Het resultaat mag je dus gerust een tegendraadse hervertelling van het Nieuwe Testament noemen, al is het verhaal doorspekt met verwijzingen naar de moderne politiek. Davis vertilt zich behoorlijk en je kunt je afvragen of Onze Lieve Heer wel zo in z'n nopjes is met Joaquin Phoenix in de rol van De Messias.

Mary Poppins (1964) is de beste live-action film die de Disney-studio ooit maakte. Van Julie Andrews en Dick van Dyke tot aan Reginald Owen Jane Darwell was de cast ronduit perfect, de special effects revolutionair en de liedjes onvergetelijk. Een poging om een vervolg te maken op een meesterwerk dat ook nog eens commercieel succesvol was, is gedoemd te mislukken (al wil ik iedereen aanraden om Psycho II te zien).
Mary Poppins Returns is zo'n mislukking, maar wie niet bekend is met de illustere voorganger zal zich daar niet aan storen. Emily Blunt kan niet tippen aan Julie Andrews en zet het titelpersonage neer als een ietwat arrogante, kille kinderjuffrouw. Lin-Manuel Miranda heeft de ondankbare taak de rol van Dick van Dyke over te nemen en faalt hopeloos, daarbij geholpen door een zwak script dat hem weinig te doen geeft. De kinderen zijn slecht gecast en overtuigen totaal niet als broers/zus wegens een gebrek aan individueel charisma en collectieve chemie. Ben Wishaw neemt zijn rol als Mr Banks (de zoon uit het origineel) veel te serieus en lijkt te denken dat hij in een melodrama zit. Emily Mortimer (de dochter van 'toen) is wel prima, evenals Colin Firth als de gewiekste bankier die op geniepige wijze beslag denkt te kunnen nemen op het huis van de familie Banks. Zo nu en dan horen we een riedeltje uit 'Let's Go Fly A Kite' en 'A Spoonful Of Sugar' die bevestigen dat de soundtrack van deze sequel bestaat uit middelmatige liedjes. In veel opzichten is dit zogenaamde vervolg helaas een uiterst inferieure remake, zeker wanneer we liedjes horen die lijken op (maar kwalitatief nog niet in de buurt komen van) "Chim-Chim Cheree" en het eerder genoemde "A Spoonful Of Sugar". De cameo van Meryl Streep is zelfs haast een kopie van de scène die leidde tot "Super‐cali‐fragil‐istic‐expi‐ali‐docious"! Het zal degenen die "Mary Poppins" nooit gezien hebben of zijn vergeten (als dat mogelijk is) weinig deren, maar wie deze matige sequel leuk vond moet toch echt nog eens de ware magie van het klassieke origineel eens tot zich nemen. Het feit dat Dick van Dyke - inmiddels de 90 gepasseerd - een cameo heeft aan het einde van de film, was voor mij wel reden genoeg om deze film een ster extra te geven.

Dat de traditionele lezing van de geschiedenis tussen Elizabeth I en Mary Stuart om propagandaredenen niet geheel waarheidsgetrouw is, zullen weinig historici bestrijden. Deze verfilming van ‘My Heart Is My Own’ van de eminente historicus John Guy, vertelt die geschiedenis vanuit het perspectief van de twee hoofdrolspelers. Koningin Elizabeth I [Margot Robbie] regeert Engeland aan de hand van advies van mannen die niet altijd het landsbelang als prioriteit hebben. Haar halfzus Mary Stuart [Saoirse Ronan] heeft als eerstgeborene van Koning Henry VIII een sterke claim op de troon. Zij zoekt toenadering tot en verzoening met haar halfzus, maar het hof van Elizabeth zit vol mannen die Mary afschilderen als een gevaar voor de troon en voor Engeland. Er is niets mis met het aanzwengelen van een debat over een twijfelachtige lezing van een belangrijk stuk geschiedenis. Jammer genoeg komen zelfs Robbie en Ronan niet voorkomen dat hun personages feministische karikaturen zijn. Misschien ligt dit dichter bij de waarheid, maar de waarheid hoeft niet in de weg te staan van een goed verhaal. En wat dat betreft, vind ik Mary Of Scotland stukken beter.

Ik kom eerlijk uit voor het feit dat ik anti-Fanning ben, al sinds de destijds zesjarige Dakota dat onuitstaanbaar wijsneuzerige kindje speelde in het tenenkrommende I Am Sam (2001). In dit biografische drama rondom de romance tussen Mary en dichter Percy Shelley [Douglas Booth] bevestigt Dakota's jongere zus Elle nog maar eens mijn vooroordelen. Elle kan alle emoties probleemloos spelen, maar zonder enige gradatie: het ligt er allemaal te dik boven op. Hoewel dit een verzorgde productie is, getuige de sets, kostuums en locaties, zijn de vertolkingen even vlak als het script. Het is weliswaar nooit vervelend, maar de ontstaansgeschiedenis van het meesterlijke Frankenstein-verhaal had een veel interessantere film op moeten leveren dan dit.

Afghaanse leraar Ahmad Vaezi [Pourya Rahimi Sam] woont in ballingschap in een grensdorpje in Iran in afwachting van de vrijlating van zijn collega (en geliefde) Niloofar [Minoo Sharifi]. De Taliban heeft het op hem gemunt omdat ze les geven aan meisjes en niet bang zijn om kritisch te zijn op het regime. Hij waagt zijn leven door onderdak te bieden aan een Afghaans gezin en het besluit om Niloofar te helpen te ontsnappen uit Afghanistan. Een realistisch beeld van het leven langs een streng bewaakte grens waar intimidatie aan de orde van de dag is, maar Amini’s regie is teleurstellend vlak waardoor de dramatiek van het verhaal nooit volledig tot zijn recht komt. Een kijkje waard, maar dit had een veel meer meeslepende thriller kunnen zijn.

Alfredo Rios Galeana [Tenoch Huerta] werkte bij de politie en als beveiliger bij een bank voordat hij besloot zich als een moderne Robin Hood te keren tegen het grote geld dat gewone, hardwerkende mensen uitbuit. Hij maakte gebruik van zijn insider kennis voor tientallen bankroven, maar werd uiteindelijk toch bij de kraag gevat. Deze flitsende, onderhoudende, maar behoorlijk geromantiseerde biografie leunt op het voortreffelijke werk van Huerta en stijlvolle, scherp gemonteerde actiesequenties waarmee Cravioto het tempo lekker hoog houdt. Tijdens de aftiteling krijg je beelden te zien van de échte Alfredo, die zou ik zeker meepikken.

Adrien [Pierre Niney] is de gigolo van acteur van middelbare leeftijd Martha Duval [Isabelle Adjani] die hopeloos valt voor prostituee en oplichter Margot [Marine Vacth], die hem betrekt bij een stompzinnig plan om zowel Martha als de sympathieke Simon [François Cluzet] van hun fortuin te beroven. Springt van de hak op de tak en laveert kansloos tussen melodrama en parodie. Er is bovendien een raamvertelling rondom een proces tegen François, die Margot zou hebben neergeschoten en dat verhoogt de verwarring nog meer. Veel seks zonder sensualiteit en veel mooie plaatjes ten faveure van de plaatselijke toeristische industrie (die dit gedrocht mede financierde). Saillard straalt 0,0 charisma uit en Adjani en Vacth lijken geen idee te hebben wat Bedos precies wil bereiken. Cluzet en Emmanuelle Devos (als dienst echtgenote) komen er nog relatief genadig van af in de slechte (poging) tot Film Noir (of een parodie daarop) sinds mijn persoonlijke mensenheugenis.

Van alle mockumentaries die Christopher Guest maakte is dit de minst geslaagde, maar gezien de kwaliteit van zijn oeuvre wil dat nog niet veel zeggen. Veel van Guests vaste acteurs keren terug, waaronder Jane Lynch, Parker Posey, Fred Willard, Harry Shearer, Ed Begley Jr. en Jennifer Coolidge. Zij leveren prima werk af, maar de nieuwe castleden weten zich nog onvoldoende raad met die dunne scheidslijn tussen komedie en satire die Guest altijd zo briljant weet te bewandelen. Daarnaast is de wereld van mascottes minder toegankelijk voor een breed publiek dan bijvoorbeeld die van de hondeneigenaren in Best in Show (2000) of de uitgerangeerde muzikanten in A Mighty Wind (2003). Toch zijn er voldoende sterke momenten, inclusief de finale waarin de mascottes hun 'kunsten' vertonen voor het publiek. Nog steeds prima uit te zitten, maar haalt het gewoon net niet bij het eerdere werk van Guest.

Jeremy [Liam Jeans] heeft een ongezonde obsessie voor zijn moeder [Maartje Remmers], zoveel wordt wel duidelijk wanneer hij haar filmt terwijl ze stomdronken een barman aftrekt. Dat is het signaal om deze film af te zetten, want je wilt echt niet weten wat er daarna gebeurt (al komt dat eerlijk niet gezegd geheel als een verrassing). Volstrekt onaangename personages uit een erbarmelijk scenario met vertolkingen die voldoen aan dat niveau. Een haast onvoorstelbaar slechte film.

Bob Dylan is zelf de belangrijkste verantwoordelijke voor deze verschrikkelijke verspilling van talent. Een werkelijk geniale cast wordt gedwongen allerlei onzin uit te kramen terwijl een volstrekt emotieloze Bob Dylan zijn eigen liedjes speelt en (slecht) zingt en de bespiegelingen op het leven en de sociaal-culturele geschiedenis van de VS stoïcijns aanhoort. Als dat nog niet genoeg bewijs is voor de ijdelheid van Dylan, dan is het wel het moment waarop een jong meisje een staande ovatie krijgt nadat ze "The Times They Are A-Changin'" heeft gezongen. Van een verhaal is geen sprake, hooguit een sterrenparade waarbij je steeds meer gaat afvragen of ook maar één van hen het script van tevoren had gelezen?!

In een Episcopaalse Kerk treft Kendra [Michelle N. Carter] met behulp van ouderling Judy [Brenda Wool] de laatste voorbereidingen voor een bijeenkomst met vier mensen. De aandacht voor elk detail onthult dat het gaat om een gewichtig gesprek. Kort daarop arriveren Gail [Martha Plimpton] en Jay [Jason Isaacs] en even later nemen Linda [Ann Dowd] en Richard [Reed Birney] plaats in de gespreksruimte. De dialoog komt moeizaam op gang. Waarom komen deze mensen bij elkaar? Wat hebben ze te bespreken en waarom is de spanning in de kamer zo te snijden? Franz schreef tevens het scenario waarin hij op intelligente wijze gebruik maakt van verwijswoorden om de kijkers te laten gissen naar de aanleiding voor het gesprek. Wanneer Gail eindelijk expliciet maakt waarover het gesprek gaat komt dat als een schok en wat zich vervolgens ontvouwt is een intelligent geschreven en voortreffelijke geacteerde woordenwisseling over een zeer controversieel onderwerp, bekeken door de ogen van ouders die worstelen om genuanceerd te blijven terwijl ze overmand worden door emoties. De statische setting maakt dit visueel weinig interessant, maar de sterke vertolkingen garanderen dat dit een film is waarbij je na afloop even de tijd nodig hebt om alles te verwerken.

Jack Lemmon schittert als Tim Farley, een dominee wiens goede reputatie binnen zijn gemeente voor een groot deel leunt op een combinatie van charisma en het vermogen om niet al te confronterend te zijn in zijn preken. Mark Dolson [Zeljko Ivanek] is een jonge, ambitieuze aanstormende dominee die juist graag de stok in het hoenderhok gooit. Farley besluit Mark onder zijn hoede te nemen in de hoop dat hij zijn onervaren pupil in het gareel kan houden. Dat gaat uiteraard niet zonder slag of stoot en dat dwingt Farley om zichzelf een spiegel voor te houden.

Lemmon is volstrekt geloofwaardig als doorgewinterde, vriendelijke dominee vol met ongevaarlijke one-liners en het is meteen duidelijk waarom zijn karakter zo geliefd is binnen zijn gemeente. De wat kleurloze Ivanek is minder goed gecast, maar ook hij profiteert van het scherpe scenario van Bill C. Davis die zijn eigen toneelstuk op succesvolle wijze bewerkte. Louise Latham geeft prima ondersteuning als Farleys nuchtere echtgenote.

Wanneer Paul [Johnny Galecki] tot de conclusie komt dat zijn leven op een dood spoor is gekomen neemt hij zijn toevlucht tot een spiritueel programma onder leiding van de vermaarde Ken Roberts [Oliver Platt] en Lily [Anjelica Huston]. Het programma vereist dat hij een bijzonder (smerig) drankje tot zich neemt en dat blijkt een bizar neveneffect te hebben. Paul zoekt steun bij Maggie [Anna Frield] tot wie hij zich aangetrokken voelt. Samen proberen ze het 'Master Cleanse'-programma volledig te doorlopen. Huston heeft een vermakelijke entree in deze mislukte mix van genres. Huston heeft een vermakelijke entree en Platt is effectief als de mysterieuze charlatan, maar het gebrek aan focus maakt dit een frustrerende ervaring.

Het is 1950 en Freddie Quell [Joacquin Phoenix] heeft sinds zijn militaire dienst tijdens WOII zijn draai nog niet kunnen vinden. Zijn leven en zijn carrière zit op een dood spoort wanneer hij zich stomdronken begeeft op een jacht waar een huwelijksfeest aan de gang is. Daar maakt hij kennis met Lancaster Dodd [Philip Seymour Hoffman], de Master van een cult die zich volledig inzet voor The Cause. Freddie voelt zich aangetrokken tot deze groep, maar met zijn impulsiviteit en agressie maakt hij het moeilijk voor zichzelf. Desondanks lijkt zijn Master steeds meer invloed op hem te krijgen. Phoenix excelleert in een karakter dat in veel opzichten een voorstudie is voor zijn Oscarwinnende rol in Joker, maar het is Hoffman die de meeste indruk maakt in een rol die meer gelaagd is. Hoffmans haast kinderlijk aandoende feestelijke gezang te midden van een schare naakte vrouwen is briljant, maar het dramatische hoogtepunt is een verhitte woordenwisseling tussen Phoenix en Hoffman in een cel die aantoont dat Hoffman zich ook buiten deze film een meester mag noemen. In het acteervak, welteverstaan. Dit leverde Phoenix, Hoffman en Amy Adams een Oscarnominatie op.

Om uit de financiële problemen te komen, steelt James [Josh O’Connor] met hulp van Guy [Eli Gelb] en Larry [Cobe Goldman] vier schilderijen van Arthur Dove. Incompetentie gooit roet in het eten. Het is moeilijk te zeggen of Reichardt een komedie of een drama in gedachten had, omdat het noch grappig, noch spannend is. Sterker nog: het is verschrikkelijk saai en de jazzscore van Rob Mazurek is slechts een vervelende gimmick. Aangezien Reichardt was zelf het ‘meesterbrein’ achter het erbarmelijke scenario. Alleen de verbeelding van het jaar (1970) waarin het zich afspeelt is goed.

Aziz [Mimoun Oaïssa] zit in zak en as omdat hij de alimentatie aan zijn ex-vrouw [Elise Schaap] niet meer kan betalen en zij een nieuwe vriend [Michiel de Jong] heeft. Dat versterkt zijn verbolgenheid jegens Marra [Negativ], een hiphopper die zijn succes te danken heeft door het ‘stelen’ van een idee van Aziz. Ten einde raad besluit hij een poging doen om met zijn oude ‘matties’ Marco [Ruben van der Meer], Lloyd [Willie Wartaal] en DJ en producer Donny [Guido Pollemans] het hiphopcollectief ‘De Masters’ nieuw leven in te blazen. Toevallig hebben die allemaal geld en/of afleiding nodig, maar de weg naar het vermeende succes werpt uiteraard de nodige obstakels op. Willie Wartaal zou geloofwaardigheid moeten verlenen aan deze groep, maar de komische stijl van Oaïssa en de hevig overacterende Van der Meer werkt al gauw op de zenuwen. Het scenario schittert ook bepaald niet in inventiviteit en de bescheiden lichtpuntjes komen dan ook louter van Schaap en Pollemans.

Het ware verhaal rondom Mata Hari is voor een groot deel nog steeds een mysterie en dus is er voldoende ruimte voor filmmakers om een eigen invulling te geven aan dat mysterie. Deze verfilming toont Mata Hari als een kille, berekenende courtisane die seks gebruikt als middel om te voorzien in haar levensonderhoud. Het feit dat ze bij aanvang van WOII zonder enige scrupules met invloedrijke Franse én Duitse mannen aanpapte getuigt meer van naïviteit dan van intelligentie. Mata Hari [Sylvia Kristel] raakt onbedoeld verstrikt in een spionagedrama, met de bekende fatale gevolgen. Die interpretatie is weliswaar best geloofwaardig, maar dramatisch volstrekt oninteressant. Het resultaat is dan ook vooral een opeenvolging van scènes waarin Kristel bij het minste of geringste uit de kleren gaat en zich onderwerpt aan kitscherig gefilmde seksscènes met belachelijke lichteffecten en een afschuwelijke score. Kristel is weliswaar een aantrekkelijke verschijning en er is aardig wat geld verspild aan sets en kostuums, maar daar is dan ook alles wel mee gezegd.

Professioneel koppelaar Lucy [Dakota Johnson] viert de negende keer dat een door haar gearrangeerde date heeft geleid tot een huwelijk. Na enig tegenstribbelen laat zich verleiden tot een date met “Eenhoorn” Harry [Pedro Pascal], de broer van de bruidegom, maar ontmoet bij toeval ook haar ex John [Chris Evans] die op zijn 37e nog altijd niet zelfstandig woont en de touwtjes aan elkaar knoopt, terwijl hij nog altijd een carrière op het toneel najaagt. Aan aantrekkelijke cast zit opgescheept met soms banale dialogen die nimmer vonken in een romantisch drama dat om zeep wordt geholpen door Songs uiterst trage regie.

Reconstructie van de gebeurtenissen die in 1920 leidden tot The Coal Mining Massacre bij Matewan, waarbij 10 doden vielen. Chris Cooper speelt Joe Kenehan, een vakbondsman die probeert mijnwerkers in West-Virginia te verenigen in de hoop zo de erbarmelijke werkomstandigheden en het extreem lage loon te bestrijden. De werkgevers schuwen echter geen enkel middel om de mijnwerkers op de knieën te krijgen. Dat begint met het inzetten van een groep stakingsbrekers, bestaande uit zwarte arbeiders en immigranten. Wanneer die zich aansluiten bij hun collega's, gaan de bazen over tot dreiging met geweld en andere vormen van intimidatie.

John Sayles regisseerde en schreef het scenario en levert een film op die op alle punten verzorgd is: sterk gecast, met goede karakteriseringen en veel aandacht voor historisch detail. Het resultaat is een boeiende, vaak spannende film over een onderwerp dat in andere handen wellicht teveel was vervallen in gepraat. Een waardige verfilming van een zwarte pagina uit de Amerikaanse geschiedenis. Zeer de moeite waard.

Thelma Ritter was één van de meest gerespecteerde karakteracteurs van haar generatie. Ze werd maar liefst zes keer genomineerd voor een Oscar (niet voor Rear Window (!)), onder anderen voor deze romantische komedie. Ze speelt Ellen McNulty, een hardwerkende, nuchtere vrouw, die na het verlies van haar hamburgertent haar zoon Val [John Lund] verrast met een bezoek. Door een samenloop van omstandigheden denken Vals kersverse echtgenote Maggie [Gene Tierney] en diens welgestelde familie dat Ellen een bediende is. Voor ze het weet is Ellen aangenomen als de vaste kok van haar eigen zoon en stiefdochter, maar hoe kunnen zij en Val hun geheim bewaren?

Het lijkt een wat gekunsteld gegeven, maar het werkt in deze goed geschreven komedie met een rol die Thelma Ritter op het lijf geschreven is. Miriam Hopkins is eveneens overtuigend als Maggies hooghartige en achterdochtige moeder. Lund is echter erg kleurloos als Val en het gebrek aan chemie tussen hem en Gene Tierney is een ander minpunt.

Er is amper een verhaal, maar de special effects en de gevechten zijn nog meer over-the-top. Neo en Smith bevechten elkaar al vliegend door Zion en meer van dat soort belachelijkheden kom je tegen in dit ronduit slechte laatste deel van wat uiteindelijk een teleurstellende trilogie genoemd moet worden.

Waarschuwing: wie niet (recentelijk) de oorspronkelijke The Matrix-trilogie heeft gezien, kan hier waarschijnlijk geen touw aan vastknopen. Voor mij viel het overigens ook niet mee. Voor Thomas Anderson [Keanu Reeves] is datgene wat hij meemaakte als Neo in The Matrix een herinnering aan een universum dat hij heeft gereconstrueerd in een prijzenwinnende spellentrilogie waarvan hij nu nog steeds het Online Platform beheert en programmeert. Als experiment ontwerpt hij een Modal (je moet over enige expertise beschikken om te begrijpen wat dat is) met als gevolg dat hij op eens oog in oog staat met Bugs [Jessica Henwick] en Sequoia [Toby Onwumere]. Dan volgt een ingewikkelde uitleg waaruit we in ieder geval kunnen concluderen dat Trinity [Carrie-Anne Moss] wel degelijk bestaat en dat Thomas haar kan redden als hij bereid is om als zijn alter ego Neo het inmiddels sterk veranderde Matrix-universum binnen te stappen. Yahya Abdul-Mateen II is in dat universum zowel Agent Smith als Morpheus en de scheidslijn tussen vrienden en vijanden is daar sterk vertroebeld. Dit was beter te verteren geweest als scenaristen David Mitchell en Aleksandar Hemon niet zoveel moeite (en tijd) namen om te proberen één en ander uit te leggen. Daardoor is dit in feite alleen toegankelijk voor de allergrootste Matrix-nerds en zal dit een nieuwe generatie niet direct aanzetten om de oorspronkelijke trilogie te ontdekken. Er zijn een paar fraaie actiescènes, maar grensverleggend blijkt deze overbodige wederopstanding van de franchise niet meer te zijn.

Ik zag deze film in 1999 in de sneak preview en bleek één van de weinigen te zijn die het he-le-maal niks vond. Het heeft dan ook 17 jaar geduurd voordat ik voor een appel en een ei de hele trilogie op Blu-Ray kon aanschaffen. En wat blijkt: de film is niet zo slecht als ik destijds dacht. Natuurlijk, al dat quasi-filosofische geleuter van Morpheus slaat nog steeds als een tang op een varken en het verhaal slaat dus eigenlijk nergens op. Dat vond ik toen, dat vind ik nog steeds. Maar er zit vrij weinig touwtjestrekkerij in, zeker in vergelijking met de sequels, en het gevecht tussen Neo en Morpheus is zelfs indrukwekkend te noemen. Ook stel ik vast dat The Matrix absoluut innoverend is gebleken qua special effects: de film is op dat gebied absoluut niet gedateerd en veel van de innovaties zien we [in veel gevallen helaas] nog regelmatig op het scherm. Als actiefilm prima te pruimen, als intellectuele hersengymnastiek onuitstaanbaar.

Mara Walsh [Deragh Campbell] is getrouwd met Samir [Mounir Al Shami] met wie ze een kind heeft gekregen en heeft zich er min of meer bij neergelegd dat ze met haar haar literaire ambities niet veel verder zal komen dan het geven literatuuronderwijs en lezingen op kleine festivals. Totdat ze bij een literaire bijeenkomst stuit op haar ex-vriend Matt [Matt Johnson] die zijn ambities nog niet heeft opgegeven. Dat hernieuwde contact herinnert Mara aan hoe ze vroeger was en wakkert haar ambities aan. Klein, onafhankelijk gemaakt romantisch drama met dialogen die voor een groot deel ter plekke lijken te zijn geïmproviseerd. Gecombineerd met het feit dat dit voornamelijk is gefilmd op locatie zorgt dat voor een hoge mate van authenticiteit. Het is jammer dat de dialogen vaak warrig en oppervlakkig zijn.

Vincente Minelli nam afstand van deze film toen hij het eindresultaat zag en het is begrijpelijk waarom. Het is een verzorgde productie, maar het verhaal is rommelig en het acteerwerk van Liza Minnelli en Ingrid Bergman laat te wensen over. Melodrama blijkt Minnelli totaal niet te liggen, zeker niet in de scènes waarin ze emotie moet tonen. Daar vervalt ze in irritant kinderlijk gejammer. Bergman is haast onherkenbaar in de even bizarre als belachelijke make-up als de ongelukkige contessa die een jonge actrice [Minelli] inspireert door haar levensverhaal te delen. Deze stroperige puinhoop bevat het filmdebuut (aan het einde van de film) van Bergmans dochter Isabelle Rossellini als een verpleegster. Voor wat het waard is...