Opinions

Documentairemakers Chalupová en Klusák zoeken volwassen actrices die door kunnen gaan voor meisjes van 12 jaar oud. Wanneer ze tijdens de audities duidelijk maken dat het de bedoeling is dat ze via nepaccounts op social media contact krijgen met ‘roofdieren’ die misbruik maken van jonge tieners (de makers benadrukken dat ook jongens hier slachtoffer van kunnen zijn) geven 19 van de 23 kandidaten aan ooit zélf het doelwit van online misbruik te zijn geweest. Het schetst meteen hoe groot dit probleem is. Uiteindelijk valt de keus op Sabina, Enzka en Teresa die in een studio hun eigen slaapkamer mogen inrichten van waaruit ze de gesprekken voeren volgens een aantal basisregels. Minuten nadat er een nep-account voor hun is aangemaakt stromen de contactverzoeken van volwassen mannen binnen. Gedurende de tien dagen waarin de actrices het ene na het andere gesprek voeren, worstelen deze volwassen vrouwen met hun geestelijke gezondheid. Een stortvloed aan gecensureerd pornografisch beeldmateriaal onderstreept hoe enorm groot het probleem is, maar Chalupová en Klusák hadden niet kunnen voorzien in welke richtingen hun experiment zou leiden. Teveel raden zou zonde zijn, maar dit is een film die elke onderwijzer en/of ouder van jonge kinderen absoluut zou moeten zien.

Een duidelijkere raamvertelling en meer consistentie in de inhoudelijke kwaliteit maken dit tweede deel uit deze horrortrilogie, bestaande uit korte horrorverhalen die met een camcorder op een VHS-tape zijn vastgelegd, beter dan het origineel. Net als in deel 1 is het laatste segment het zwakst, vooral vanwege de weinig overtuigende 'aliens'. De andere segmenten zijn echter uitstekend, maar het grotendeels Indonesisch gesproken 'Safe Haven' is de juweel in de kroon van deze must voor liefhebbers van horror. Found footage-horror op zijn best.

Aanvankelijk leek de V/H/S/-franchise een manier om ambitieuze filmmakers een uitdagend format te bieden voor een kort horrorverhaal, maar inmiddels is het vooral een excuus om het budget laag te houden en dat komt de kwaliteit niet ten goede. Deze keer zit er helaas geen enkel goed segment in en dat komt vooral door het gebrek aan originele of goede ideeën. Het enige segment dat het niveau van een amateurfilm ontstijgt is ‘The Subject’ van de duidelijk getalenteerde Indonesische Timo Tjahjanto. Dat begint met een indrukwekkend en gruwelijk effect en grijpt je meteen naar de strot, maar ook dit segment bevat teveel slordigheden om werkelijk te beklijven.

Een Redditor [Mitch Horowitz] heeft 2 VHS-tapes in handen weten te krijgen met bewijs dat buitenaardse wezens bestaan. In de raamvertelling van dit vijfluik buigen experts zich over de voorgeschiedenis van de tapes en de authenticiteit van de beelden. De bedenkers van de vijf korte verhalen geven hun fantasie de vrije loop met betrekking tot het uiterlijk en de eigenschappen van de ‘aliens’ waarbij opgemerkt moet worden dat Fur Babies niets met buitenaardse wezens te maken heeft. De eerste drie segmenten bestaan voornamelijk uit gasten die jammerend rondrennen, terwijl ze één voor één worden afgeslacht. Het laatste segment (Stowaway) is de enige die een ruime voldoende krijgt.

Marcus [Lil Rel Howery] wil een vakantie in Mexico aangrijpen om Emily [Yvonne Orji] ten huwelijk te vragen, maar zijn nauwkeurig voorbereide plan valt letterlijk en figuurlijk in het water wanneer ze gedwongen worden een kamer te delen met het avontuurlijke, extraverte koppel Ron [John Cena] en Kyla [Meredith Hagner]. Formulematige komedie wordt beter wanneer het verhaal zich verplaatst naar het verlovingsfeest. Hagner steelt de show en de ontknoping heeft enkele grappige wendingen waardoor dit al met al best te pruimen is. Kreeg een iets beter vervolg: Vacation Friends 2.

Marcus [Lil Rel Howery] en Emily [Yvonne Orji] nemen hun vrienden Ron [John Cena] en Kyla [Meredith Hagner] en Maurillio [Carlos Santos] (de hoteleigenaar uit Vacation Friends) mee voor een luxe vakantie in de Caraïben. Voor Marcus is dit de gelegenheid om een lucratieve klus binnen te halen, maar de reis wordt verstoord door de onverwachte komst van Kyla’s vader Reese [Steve Buscemi], een man met een strafblad en een plan om een gevaarlijke drugsbaas [Jamie Hector] om de tuin te leiden. Vergezocht verhaal is in ieder geval geen luie herhaling van zetten, maar profiteert van de aanwezigheid van Buscemi. De beste momenten komen echter op het conto van Santos en Ronny Chieng (als de onzekere vicepresident van de hotelketen). Zij zorgen voor genoeg momenten die je hardop doen lachen.

De 88-jarige Koos Korevaar verloor 21 jaar geleden, een paar maanden na zijn pensioen, zijn vrouw en woont nu in een riant appartement op drie hoog. Maar met een verslechterende gezondheid besluiten zoon Koos en schoondochter Anita het voormalige winkeltje in hun achtertuin te slopen om plaats te maken voor een woning voor Koos, zodat ze een oogje in het zeil kunnen houden. Met directe, soms stekelige vragen weet Bromet de tegenstrijdige gevoelens van zowel Koos als zijn familie bloot te leggen. Een mooi eerbetoon aan Koos, die in januari 2020 op 90-jarige leeftijd overleed. Dit biedt stof tot nadenken voor alle ouderen en hun (toekomstige) mantelzorgers.

Joep [Max van den Burg] heeft zich zo diep in de nesten gewerkt om zijn gezin te onderhouden dat Alex [Hajo Bruins] hem met de dood bedreigt als hij zijn schulden niet afbetaalt. Daarom gaat Joep met zijn echtgenote [Lottie Hellingman] en dochter Saskia [Amalia Yuno] op “vakantie in eigen land”. Het gezin belandt in een vakantiehuisje waar ze een Sinti-familie als overburen hebben. Tegen de zin van haar ouders raakt Saskia bevriend met haar tijdelijke buurjongen [Gianni Janzen]. Zonderling familiedrama dat luchtig doet over ouders die elkaar slaan en joyridende kinderen en met een gemakzuchtige, absurde ontknoping. De observaties van de Sinti zijn amusant en de kinderen doen het niet onaardig, maar het scenario is zeer matig.

Een persoonlijk en openhartig portret van Val Kilmer die herstelt van longkanker en daardoor alleen kan ademen door een incisie in zijn keel. Dat weerhoudt hem er weliswaar niet van om met humor en een prettige dosis zelfspot te spreken over zijn hoogtepunten en hoe hij nu vooral teert op vergane roem, maar zijn zoon Jack is verantwoordelijk voor het commentaar (al zou je kunnen zweren dat het Val zelf was). Kilmer blijkt een fervent filmer te zijn en deze documentaire maakt volop gebruik van een schat aan archiefbeelden. Zo zien we de jonge cast van Top Gun (inclusief Tom Cruise) vrolijk dansen en zien we een fragment uit 1981 waarin Kevin Bacon en Sean Penn iets voor de camera doen waarbij Sean de profetische woorden spreekt: “Dit gaat ooit veel waard worden!” Een fraaie combinatie van verrassende amateurbeelden, hoogtepunten uit Vals oeuvre (waarvan ik me eerlijk gezegd niet realiseerde hoe indrukwekkend dat is) en de oprechte bespiegelingen op het eigen leven maken dit portret van één acteur tot een metafoor voor het leven van acteurs die zich realiseren dat ze hun beste werk al hebben gedaan.

Jessica Alba, Jamie Foxx, Patrick Dempsey, Topher Grace, Hector Elizondo, Shirley MacLaine, Julia Roberts, Bradley Cooper, Jessica Biel, Eric Dane, Queen Latifah, Emma Roberts, Taylor Lautner en Taylor Swift delen in het lief en leed dat zich afspeelt in negen verhaallijnen over de liefde die zich afspelen op Valentijnsdag en elkaars paden kruizen. Het introduceren van de overdosis magere verhaallijnen kost erg veel tijd waardoor deze romcom langzaam op gang komt. De kwaliteit van de verhaallijnen is bovendien erg wisselvallig. De beste momenten zijn de persconferentie van American Footballspeler Sean Jackson [Eric Dane], het singlefeestje van Kara [Jessica Biel] en de hereniging van Edgar [Hector Elizondo] en Estelle [Shirley MacLaine] tijdens een filmvoorstelling in de open lucht. Verstokte romantici en Valentijdsdagverknochten vinden dit vast beter te verteren, sceptici zijn gewaarschuwd!

Dane DeHaan en Cara Delevingne zijn miscast, bovendien is er geen chemie tussen deze acteurs en verraden hun matte vertolkingen dat Luc Besson zich weer teveel op details heeft gericht en daardoor de basisingrediënten zeer heeft verwaarloosd. Dit is een visueel overweldigende sage met een onsamenhangend verhaal vol onnodige zijlijntjes en nutteloze bijrollen. Rihanna is prima als Rihanna, maar zodra ze moet (stem)acteren valt ze volledig door de mand, terwijl Ethan Hawkes aanwezigheid in deze film al net zo overbodig is als die van Rihanna. Het verhaal, voor zover dat er toe doet, heeft te maken met een opgeblazen planeet, parels, een duplicator en een corrupte commandant [Clive Owen]. Besson slaat je dood met allerlei achtervolgingen waarvan de zin naak nauwelijks duidelijk is. Visueel is bestaat dit grotendeels uit opzichtig jatwerk uit Avatar en Star Wars, inclusief een karakter dat iets teveel weg heeft van Jabba de Hutt (of is het Pizza de Hut?). Alleen de drie Doghan Dui, een soort Kwik, Kwek en Kwak die relevante informatie met liefde delen.... voor een prijs, zorgen voor de spaarzame plezierige momenten in deze verder vervelende, ongeïnspireerde bagger. Inderdaad, precies wat je tegenwoordig mag verwachten van dhr Besson!

Een vroege rol voor Nicholas Cage, al weet hij deze oppervlakkige, formulematige teen flick weinig leven in te blazen. Hij speelt de stoere outsider op wie Julie [Deborah Foreman], de 'Valley Girl' uit de titel, verliefd wordt. Haar vrienden vinden het maar niks en blablabla. Een hoop extreem middelmatige 80s-pop van (terecht) volledig in de vergetelheid geraakte bands, dus dit is werkelijk een extreem gedateerd relikwie. Foreman is gelukkig bijzonder charmant in de hoofdrol en Colleen Camp en Frederic Forrest zijn vermakelijk als haar ouders, typische exponenten van de Woodstock-generatie, maar het stelt allemaal bar weinig voor.

Meer een melodrama dan een thriller, temeer daar er van enige spanningsopbouw nauwelijks sprake is, ondanks de vele (zinloze) close-ups van koebellen en dierenskeletten die aan een boom hangen. Het is gebaseerd op het gelijknamige bekroonde boek van Mel Wallis de Vries en is duidelijk gericht op een kritiekloos tienerpubliek, maar dat is nog geen reden om je als kijker keer op keer voor te liegen. De ontknoping heeft weliswaar een goed uitgevoerde catfight, maar de boodschap met betrekking tot pesten is er ééntje met een bijzonder twijfelachtige moraal en wekt zelfs de suggestie van een happy end, hoewel het slachtoffer in kwestie tevens de dader is en op z'n minst een arrestatie verdient. Toch?

In de eerste minuten krijgt je als de termen Dhampir, Moroi en Strigoi naar je hoofd geslingerd. Dat was voor mij al voldoende reden om af te haken bij deze komische fantasyfilm met een lesbisch tintje. Deutch beschikt ongetwijfeld over charisma en komisch talent, maar tussen de campy actiescènes door is te merken dat het verhaal te slap is en dat scenarist Daniel Waters één en ander heeft menen te moeten opleuken met misplaatste, dan wel flauwe humor. Een prima film om vroegtijdig bij in slaap te vallen.

Sasha [Sara Montpetit] is zeker in vampierenjaren oud genoeg om te zorgen voor haar eigen bloedvoorraad, maar ze kan het maar niet over haar hart verkrijgen om een mens in koelen (of warmen) bloede te doden met een beet in de nek. Dat ontmoet ze Paul [Félix-Antoine Bénard], een suïcidale tiener die zijn nek graag ter beschikking stelt. Is dat de oplossing waar ze naar zoekt? Zwarte komedie melkt een aardige grap tot in den treure uit, maar heeft buiten de amusante titel niet veel meer te bieden. Een favoriet op het filmfestival van Venetië, wat doet vermoeden dat ze The Fearless Vampire Killers van Polanski nog nooit hebben gezien. En daar steekt dit toch wel erg bleekjes (!) bij af.

Friedberg en Seltzer waren al verantwoordelijk voor een serie erbarmelijke filmparodieën en dus hadden de critici waarschijnlijk snel hun oordeel klaar over deze parodie op de eerste drie films uit de Twilight-saga. De onvermijdelijke popculturele verwijzingen naar o.a. Jersey Shore en The Kardashians herinneren je aan de verschrikkingen die hier aan vooraf gingen, maar verder is dit een verrassend leuke parodie die korte metten maakt met de dwaasheid van deze sneue tienerseksualiteitparabels. Jenn Proske weet perfect de maniertjes van Kristen Stewart te kopiëren zonder te nadrukkelijk te parodiëren en Matt Lanter is een verdienstelijke stand-in voor Robert Pattinson. Natuurlijk komt er zo nu en dan een melige, smakeloze grap voorbij, maar ik kon in ieder geval regelmatig hardop lachen om de scherpe persiflages. Maar ik geef toe: er zijn maar weinig mensen die het met mij eens zijn.

Redelijke horror voor beginnende tieners waarin de gebroeders Murnau - met een illustratie van Vlad Dracula als bedrijfslogo - op dubieuze wijze gebouwen opkopen in The Bronx. Miguel Martinez [Jaden Michael] ontdekt bij toeval dat de familie Murnau bestaat uit vampieren en probeert te voorkomen dat zij ook de plaatselijke bodega voor zich opeisen. Maar alleen zijn vrienden Bobby [Gerald Jones III] en Luis [Gregory Diaz IV] geloven hem. En dus wenden ze zich tot de film Blade om te zien hoe zij de vampieren uit kunnen schakelen. Vrij voorspelbare griezelkomedie blijft overeind door het innemende, enthousiaste spel van de jeugdige hoofdrolspelers. En ja, "Method Man" speelt de rol van een pastoor!

Net zo lawaaiig en stompzinnig als een gemiddelde Steven Seagalfilm van na 2001, inclusief karikaturale schurken en slechte CGI-effecten (met de leeuw en de hyena's als dieptepunt), maar Jackie Chan blijkt nog steeds aardig van wanten te weten. Ook zijn co-sterren blijken zeer bekwaam in de vechtsport en Stanley Tong zorgt voor een paar aardige actiescènes, maar dat is onvoldoende om het erbarmelijke scenario vol tenenkrommende dialogen te rechtvaardigen. Het type actiefilm waarin een jager eerst zegt dat geduld de sleutel is tot zijn succes, om dan vervolgens frontaal de aanval te kiezen op een weidse vlakte. Het oogt spectaculair, maar het slaat helemaal nergens op.

De onderscheiden politiecommissaris Damon Hickey [Morgan Freeman] is sinds een aanslag gekluisterd aan een rolstoel. Hickey heeft nog een rekening te vereffenen met schimmige figuren en dwingt zijn verzorger Vicky [Ruby Rose], die dringend geld nodig heeft voor de operatie van haar dochter [Juju Journey Brener], om een paar pakketjes te bezorgen. Gelukkig blijkt ze buitengewoon bekwaam in het uitschakelen van de vele misdadigers die ze onderweg tegenkomt. Energiek spel van Rose in een vlotte, maar volstrekt actiethriller. Verstand op nul dan maar, als je dat kunt opbrengen.

Om zijn baan te behouden moet verkoper Tony Roozen zoveel mogelijk Porki’s (een robotvarken dat een geur verspreidt dat de paringsdrang van varkens stimuleert) zien te verkopen in een door loting bepaalde regio. Tony loot een regio waar ontzettend veel varkenshouderijen zijn, maar wanneer hij in het gehucht Madonna belandt blijkt dat de mensen daar wel andere dingen aan hun kop hebben. Bovendien belandt Tony’s bestelwagen in de greppel na een bijna-botsing met een soldaat in WOI-tenue en blijkt het mobiele telefoonnetwerk daar niet te werken. Absurde, maar uiterst originele en zeer vermakelijke komedie is een tikje onsamenhangend, maar altijd onderhoudend en heeft een bevredigend einde.

Eind jaren ’50: terwijl het dorp is uitgelopen voor een belangrijke basketbalwedstrijd bemant Fay [Sierra McCormick] de telefooncentrale. Een vreemd geluid en een verontrustend telefoontje doen haar besluiten contact op te nemen met radio-DJ Everett [Jake Horowitz] die luisteraars oproept om te bellen als ze meer weten. Met resultaat, al is de verklaring die Fay en Everett krijgen te horen zo bizar dat ze niet goed weten wat ze er mee aan moeten. Vooral niet wanneer één van de bellers [Gail Cronauer] ze vraagt om bij haar langs te komen. Gepresenteerd als een episode uit een variant op de legendarische SF-serie The Twilight Zone en gemaakt met veel aandacht voor historisch detail (inclusief die Fays hilarische bril). De in één take gefilmde scène waarin Fay zich na een aantal telefoontjes begint te realiseren dat er iets verontrustends aan de hand is, is een masterclass in subtiel acteren maar onderstreept ook dat dit materiaal zich beter leent voor het toneel. Ondanks de statische regie is dit onderhoudend en met name interessant voor diegenen die geloven in de aanwezigheid van buitenaards leven op en rondom onze planeet.

Reconstructie van ‘The Bonded Vault Heist’ waarin de vrij amateuristische bankrovers Dussalt [Theo Rossi] en Chucky Flynn [Clive Standen] door Gerry Ouimette [Don Johnson], een Fransman met banden met de (Italiaanse) maffia, ze inhuurt. Aanvankelijk om hem te beschermen, later om wraak te nemen op de maffia door de kluis te beroven waar de maffia hun illegaal verkregen waardevolle zaken hebben opgeslagen. Een beetje lastig om daar aangifte van te doen, zo redeneert Ouimette. DeNucci speelt te nadrukkelijk leentjebuur bij genreklassiekers, maar levert desondanks een vlotte, vermakelijke heistfilm af dankzij het sterke spel van Rossi, Standen en van Lauryn Kent als Deuces vriendin. En het helpt dat genreveteranen Chazz Palminteri en William Forsythe belangrijke bijrollen op zich nemen.

Chapada Diamantina, Brazilië, 1821. Nadat zijn eerste echtgenote [Dinah Feldman] stierf tijdens haar poging een zoon te baren, neemt veedrijver António [Adrian Carvalho] Beatrix [Luana Tito Nastas], de dochter van zijn broer Bartholomeu [Roberto Audio] als vrouw, ook al is ze nog niet geslachtsrijp. In afwachting van het moment waarop ze kinderen kan baren, laat António haar achter terwijl Afrikaanse slaven zijn boerderij draaiende houden. Na zijn terugkeer probeert António een kind bij zijn jonge bruid te verwekken. Het prachtige camerawerk (in zwart-wit) van Inti Briones en aandacht voor de leefomstandigheden en cultuur van de slaven zijn pluspunten, maar het tempo is laag en de melodramatische ontknoping vrij voorspelbaar.

Bo [Aike Beemsterboer] heeft te kampen met ruziënde ouders en een timide broertje [Bas Keizer]. Ze vindt een uitlaatklep voor haar agressie wanneer ze bij toeval kickbokser Joy [Noa Farinum] ontmoet en via haar terecht komt bij Fight Club waar ze in het geheim dagelijks traint. Hoewel de filosofie is dat je alleen vecht binnen de ring, blijft Bo moeite hebben om haar emoties te beheersen. Het spel van Beemsterboer en de strak gemonteerde trainingsessies, met Fainum uitstekend als Bo's sparringpartner, zijn pluspunten. Imanuelle Grives overtuigt echter totaal niet als hoofdtrainer Cecilia en de ouders zijn bordkartonnen karakters. De serieuze problemen waar Bo mee kampt verdwijnen in de finale bovendien als wolken aan de horizon en ook de kinderen voor wie die is gemaakt begrijpen waarschijnlijk dat het zo gemakkelijk niet gaat.

Rundveearts Maaike van den Berg combineert haar werk als veearts bij Van Stad Tot Wad in het Groningse Loppersum met beleidstechnisch werk waarbij ze zich verdiept in de toekomst van de veehouderij op nationaal en internationaal vlak. Van den Berg heeft duidelijk verstand van zaken en in haar gesprekken met de boeren die ze ontmoet komen de politieke ontwikkelingen met grote regelmaat naar voren.

Wie niet tegen bloed of beelden van operaties kan, dient deze film links te laten liggen. We zien namelijk tot in detail een aantal behoorlijk intensieve behandelingen van runderen. Regisseurs Jan Musch en Tijs Tinbergen hebben ook aandacht voor de boeren en tonen de bijzondere band die ze hebben met hun vee, maar ook hoe zij zich voorbereiden op een, veelal onzekere, toekomst. Musch en Tinbergen beperken zich vooral tot een registratie en halen verschillende interessante thema's aan. Dat levert een documentaire op die afwisselend mooi, boeiend, aangrijpend en grappig is, maar die nergens werkelijk de diepte in gaat. Het is hoe dan ook een vermakelijke kijk in de keukens van veeartsen post-James Herriot en moderne boerenfamilies.

Deprimerende film over een familie waarvan elk lid worstelt met relaties, zowel binnen als buiten die familie, maar vooral met zichzelf. Ondanks een klein lichtpuntje aan het einde is dit een uiterst sombere film, maar wel ééntje waarin het scenario van Greet op de Beeck - die haar gelijknamige boek bewerkte - wel een aantal ijzersterke karakters neerzet. Vivian de Muynck komt het minst uit de verf als de egocentrische, nogal karikaturale grootmoeder, maar Brit van Hoof is fenomenaal als de jongste dochter Eva, die haar pijn, verdriet en onzekerheden 'om de goede vrede' blijft verstoppen achter een stralende glimlach. De film neemt wat teveel tijd om tot de onvermijdelijke slotconfrontatie te komen, maar mede dankzij een verrassende wending is het toch raadzaam om de zakdoeken bij de hand te houden. Stijlvol geregisseerd door Jan Matthys en met vaak oogverblindend camerawerk van Stijn van der Veken is dit een familiedrama dat z'n beperkte tekortkomingen compenseert met visuele schoonheid.

Een indrukwekkende cast in een intelligente film waarin regisseur Dan Gilroy op indrukwekkende (en angstaanjagende) wijze kunst tot leven laat komen. Een sterk opgebouwde, zwartkomische satire waarin verschillende insiders van het elitaire kunstwereldje van Los Angeles op slinkse wijze proberen te profiteren van de mysterieuze dood van een kunstenaar. Daar valt namelijk een slaatje uit te slaan, maar dat komt een aantal van hen duur te staan.

Duidelijk gemaakt door mensen die houden van kunst, maar de kunstwereld scherp bekritiseren, ook al is het verhaal op verschillende manier te interpreteren. Dat neemt niet weg dat Gilroy heel geleidelijk de spanning laat groeien en de kijker ook daadwerkelijk weet te schokken. De dood en de vondst van het lichaam van de opportunistische Gretchen [Toni Colette] is letterlijk en figuurlijk messcherp en de ook rest van de cast levert vakwerk af. Zet 'm niet meteen af wanneer de aftiteling begint, want John Malkovich krijgt het laatste woord in een coda dat een mooi beginpunt is voor een discussie over de diepere betekenis van deze vermakelijke, gelaagde horrorthriller.

Ben [B.J. Novak] schrijft voor The New Yorker en is trots op de hoeveelheid ‘vriendinnen’ die hij er tegelijkertijd op na houdt. Dan belt Ty Shaw [Boyd Holbrook], de broer van Abilene [Lio Tipton], één van die terloopse vriendinnen, hem op met de mededeling dat Abilene is overleden. Het lukt Ben niet om een acceptabel excuus te verzinnen waardoor hij niet bij de uitvaart in een afgelegen dorpje in Texas hoeft te zijn. Bens redacteur [Issa Rae] spoort hem aan om een podcast te maken over zijn verblijf onder de cynische werktitel ‘Dead White Girl’. Het verblijf resulteert onvermijdelijk in een botsing van culturen, maar Novak (de schrijver van de zeer succesvolle Amerikaanse versie van The Office) weet op intelligente wijze tegen de verwachtingen in te gaan en drijft meer spot met zijn eigen personage dan met de op het eerste gezicht karikaturale Texanen die hij ontmoet. Als acteur stelt Novak zich volledig dienstbaar op aan zijn tegenspelers. Vol uitstekende vertolkingen. Vooral Ashton Kutcher maakt grote indruk in een rol die hem de kans geeft weer eens te laten zien waarom hij ooit één van de populairste acteurs ter wereld was.

Zoals Ryan Reynolds de perfecte keuze was voor Deadpool (2016), zo is Tom Hardy voortreffelijk gecast als Eddie Brock, een muckraker/journalist die zijn pijlen richt op The Life Foundation, een stichting onder leiding van Carlton Drake [Riz Ahmed] die zegt de mensheid te willen helpen met zijn projecten maar zich in het diepste geheim bezig houdt met het creëren van een symbiose tussen mens en een buitenaards wezen dat tijdens een ruimtevlucht is opgepikt. Wanneer Drakes assistent Dr Dora Skirth [Jenny Slate] besluit haar verhaal te lekken bij Eddie en hem binnensmokkelt bij het laboratorium waar de menselijke proeven plaats vinden, neemt 'symbioot' genaamd Venom plaats in het lichaam van Eddie die daardoor niet alleen enorme krachten blijkt te hebben, maar ook moet proberen de duistere trekjes van zijn 'gast' te beheersen. Samenwerking tussen Eddie en Venom blijkt al gauw noodzakelijk, maar is het op de lange termijn wel mogelijk?

Acteurs in SF-actiefilms staan vaak in de schaduw van de bombastische special effects, maar dit is een aangename uitzondering. Tom Hardy geeft één van de beste vertolkingen van zijn carrière en weet de lastige balans tussen humor en thriller te behouden zonder ooit de geloofwaardigheid en de sympathie van zijn karakter aan te tasten. Zijn stemvertolking als Venom doet erg veel denken aan die van James Earl Jones als Darth Vader. Geen slecht voorbeeld om te volgen! Michelle Williams is ook uitstekend als Eddies (ex-?)vriendin en hoewel de actiesequenties niet altijd even logisch zijn, zit deze film vol met inventieve en vaak grappige momenten die deze Marvel-verfilming absoluut de moeite waard maken. Stan Lee maakte (bij mijn weten) nog nooit zo laat in de film zijn traditionele cameo.