Opinions

Doorgewinterde huurmoordenaar [Anson Mount] krijgt van zijn mentor [Anthony Hopkins] de opdracht om Snowy Winters op te sporen en uit de weg te ruimen. Daarvoor moet hij naar een afgelegen, besneeuwd dorpje waar hij ondanks zijn nauwkeurige handelswijze toch op een dwaalspoor komt waardoor hij genoodzaakt is om drastische maatregelen te nemen om zijn identiteit geheim te houden. Een niet onaardig misdaadmysterie met een sterke ondersteunende cast (met o.a. David Morse en Eddie Marsan) dat vooral ten onder gaat aan het gebrekkige charisma van Mount.

De 88-jarige Waalse filmmaakster Agnès Varda, die gezien wordt als één van de grondleggers van de Nouvelle Vague/New Wave-cinema, reist samen met de 33-jarige visuele duizendpoot JR door Frankrijk op zoek naar landschappen, gezichten en vooral de verhalen die erachter schuil gaan. Daarbij ontmoeten ze een keur aan gewone Franse mensen die ze op een bijzondere manier in de schijnwerpers zetten door uitvergrote foto's van mensen op muren en gebouwen te plakken.

Het concept is best aardig en Varda en JR vormen een interessant en charismatisch 'odd couple', maar het resultaat is helaas wat oppervlakkig en begint al snel te voelen als een herhaling van zetten. Als het doel van de film werkelijk was aandacht te geven aan 'de mensen', dan hadden Varda en JR er veel beter aan gedaan om zich te richten op een paar projecten zodat we meer inzicht krijgen in de impact die hun kunst op de langere termijn heeft op het leven in het dorp en de afgebeelde persoon of personen zelf. In plaats daarvan staan Varda en JR zelf meer centraal, maar is de ontwikkeling van hun vriendschap veel minder interessant dan hun kunst. Het gekunstelde en futloze commentaar helpt niet mee, de ééntonige score (inclusief accordeon) evenmin. En het einde is ronduit teleurstellend...

De 15-jarige Becca [Olivia DeJonge] en haar 8-jarige broertje Tyler [Ed Oxenbould] logeren tegen de zin van hun moeder [Kathryn Hahn] een tijdje bij hun oma [Deanna Dunagan] en opa [Peter McRobbie] die ze nog nooit hebben gezien omdat moeder voor hun geboorte het contact had verbroken. Moeder had beter moeten weten want al snel beginnen opa en oma vreemd gedrag te vertonen. Shyamalan weet prima spel uit DeJonge en Oxenbould te halen en de eerste helft is prima aan te zien. Maar het idee dat deze kinderen alles filmen voor een documentaire wordt in de tweede helft steeds absurder en dit zou geen Shyamalan-film zijn als er niet een bijzondere twist aan zat te komen. Dit twist is echter vooral bizar en dat is geen goede vervanger voor angstaanjagend.

Deze kleine Canadese productie heeft een indrukwekkende cast, maar bovendien een sterk scenario dat voorziet in een uiterst memorabele psychopatenrol. En laat het maar aan de sublieme Michael Ironside over om deze goed gespeelde, prima geregisseerde horrorthriller naar een buitengewoon hoog plan te tillen. Hij speelt Colt Hawker, een man wiens denkbeelden over huiselijk geweld dusdanig afwijken van wat de uitgesproken TV-presentator Deborah Ballin [Lee Grant] dat hij bij haar inbreekt en haar probeert te vermoorden. Deborah weet zich echter te verdedigen en overleeft de aanslag, maar belandt wel in het ziekenhuis onder toezicht van verpleegster Sheila Munroe [Linda Purl, in Nederland onder anderen bekend als Andy Griffiths TV-dochter in de serie Matlock]. Maar Hawker heeft zeer persoonlijke redenen om erop toe te zien dat hij het klusje klaart.

Een uiterst vindingrijk scenario dat slim gebruik maakt van het feit dat Colt altijd een kettinkje draagt met een onschuldig klinkend belletje. Maar voor zowel Deborah als de kijker verhoogt dit lieflijke geluid de suspense enorm. De film schenkt meer dan gebruikelijk aandacht aan de schurk en creëert een intrigerende achtergrondverhaal. Bovendien zet "Visiting Hours" zowel de schurk als de heldin neer als intelligente, inventieve personen die niet voor één gat te vangen zijn. Dat maakt iedere confrontatie met deze maniak memorabel en leidt tot een zeer doeltreffende, spannende finale. Een klein juweeltje!

Sophia Loren speelt een vrouw die regelmatig dakloze kinderen in een kinderopvang opneemt in een poging ze op het rechte pad te krijgen en/of te houden. Haar nieuwste ‘aanwinst’ blijkt Momo [Ibrahim Gueye] te zijn, het joch dat haar onlangs nog op straat heeft beroofd van haar tas! Dat gaat uiteraard niet over een leien dakje en helaas verloopt het verhaal volgens de platgetreden paden. Zamora is charmant als de Lorens trouwste vriend en vertrouweling, maar Gueyes bekkentrekkerij doet je afvragen waarom Ponti besloot om hem de hoofdrol te geven.

De campagne voor de aanstaande verkiezingen verlopen zo rampzalig voor de Italiaanse oppositieleider Enrico Oliveri [Toni Servillo] dat hij besluit er tussenuit te piepen. Terwijl hij onderduikt bij Danielle [Valeria Bruni Tedeschi] die werkt voor Enrico’s favoriete regisseur [Eric Nguyen] neemt zijn assistent [Valerio Mastandrea] een wanhopige beslissing door Enrico’s tweelingbroer Giovanni [Toni Servillo] in te schakelen als Enrico’s stand-in. Maar Giovanni heeft al 25 jaar geen contact meer met zijn broer en zit bovendien in een inrichting. Wie zich Dave (1993) nog herinnert weet sowieso al hoe het verder gaat. Heel origineel is het niet, maar Servillo’s spelplezier en overtuigende dubbelrol maakt veel goed.

Vivo [Lin-Manuel Miranda] is een rolstaartbeer (voor wat het waard is) die op Cuba zijn dagelijkse kost verdient door op te treden met de oude gitarist Andrés [Juan de Marcos González]. Kort nadat Areünie een uitnodiging heeft gekregen voor het afscheidsconcert van zijn voormalige muzikale partner Marta Sandoval [Gloria Estefan], voor wie hij zijn liefde nooit heeft durven uit te spreken, sterft hij. Met de partituur van het liefdeslied dat Andrés ooit schreef voor Marta besluit Vivo zelf naar Miami af te reizen. Daarvoor krijgt hij hulp van Gabi, een eigenwijs en brutaal meisje waarvoor we sympathie moeten hebben omdat haar paarse haar een uitdrukking is van haar individualiteit en omdat (hoe origineel) haar vader is overleden. Een verhaaltje dat zo flinterdun is dat het zelfs met de veelal overbodige liedjes nog maar net een speeltijd van 80 minuten haalt. Lin-Manuel Miranda is ontegenzeggelijk een woordkunstenaar en dat kwam van pas bij het vertellen van de complexe geschiedenis in Hamilton, maar het is mij een raadsel waarom we drie keer (in uitgebreide bewoordingen) moeten horen hoezeer Vivo zijn oude vriend mist. Nog erger is het lawaaiige “My Own Drum”, één van de overbodige liedjes die slechts dienen als tijdvulling en daarom ook nog eens tijdens de aftiteling te horen is. De animatie is behoorlijk, de stemvertolkingen zijn goed en Estefan steelt de show in de finale, maar dit is wel erg formulematig.

Na een melding wegens huiselijk geweld door de buurvrouw belandt tiener Olivia [Sophie Lindner] in een crisiscentrum. Sophia’s begeleider [Rifka Lodeizen] neemt tevergeefs maatregelen om te voorkomen dat Olivia’s moeder [Thekla Reuten] contact opneemt met haar dochter. Na de vierde expressieve dans op vage elektronische muziek volgt de aftiteling en dan ben je nog steeds weinig wijzer over de oorzaak van de verwrongen relatie tussen moeder en dochter, om nog maar te zwijgen over Olivia’s drang om haarzelf te bezeren. Veel vorm, onvoldoende inhoud.

Mirthe [Caro Derekx] heeft stiekem gefilmd in de slachterij waar ze werkte en deelt die beelden met radicale dierenactivisten onder leiding van Nasha [Emma Josten]. Mirthe sluit zich bij hen aan voor een inbraak in de slachterij op de boerderij van Jonas [Bart Oomen]. Dat leidt tot een confrontatie, ook met Jonas’ zonen Jacco [Derron Lurvink] en Jonathan [Sweder de Sitter]. Horrorfilm met een dubieuze moraal en een hopeloos schmierende cast. Oomen is de uitzondering en geeft dit in ieder geval nog een beetje venijn, ook al wordt het pas leuk in de finale, een sterk staaltje grand guignol dat voor fans van splatterhorror voor de broodnodige compensatie zorgt.

De in 2010 overleden illustrator Peter Vos werkte onder anderen voor Propura Cures en Vrij Nederland, maar een generatie kinderen en hun ouders kent hem als de maker van het immens populaire Beestenkwarter (1970) met creaties als de Mafkikker, de Kamerolifant en de Klavierleeuw. Deze documentaire probeert te achterhalen wat de voedingsbodem was voor zijn dwangmatige drang tot illustreren, alsmede hoe sleutelmomenten hem en zijn werk beïnvloeden. Uit archiefbeelden blijkt dat Vos een innemende, charismatische persoonlijkheid was en zijn ronduit indrukwekkend werk (en zijn manier van werken) vervolmaken deze documentaire die iedere liefhebber van beeldende kunst niet mag missen.

De zoveelste prachtige documentaire voor omroep HUMAN gaat over de familie De Boer uit Tjerkwerd. Vader Bote heeft de melkproductie van zijn boerderij in de laatste 10 jaar flink teruggeschroefd ten faveure van landschapsbeheer, vooral uit liefde voor de grutto. Iedereen vindt het prachtig dat hij dat doet, maar “it komt net út”. Zoon Jan Jochem (Botes beoogde opvolger) ziet daarom geen andere optie dan meer koeien te nemen, meer melk te produceren en minder tijd en geld te besteden aan landschapsbeheer. Makkinga is aanwezig bij de confronterende gesprekken aan de eettafel over de toekomst van het bedrijf en vele oeverloze gesprekken met instanties die Bote graag financieel zouden willen ondersteunen, maar nooit over de brug komen. Zoon Marc besluit een boerenleven op te zetten in Portugal, waar hij als agrariër veel meer vrijheid en zekerheid heeft. Jan Jochem en Bote staan symbool voor wat veel Nederlandse boeren het liefste willen: een gezonde bedrijfsvoering met een stabiel inkomen combineren met liefde en respect voor de natuur. De schitterende natuurbeelden van specialisten Jeffrey van Houten en Dirk Harrewijn herinneren ons er keer op keer aan waar het Bote om te doen is. Een authentiek portret van een nuchtere boerenfamilie die door loze beloften en/of gebrek aan daadkracht van de overheid (en burgers) bijna tot wanhoop wordt gedreven. Een must voor eenieder die enig inzicht wil krijgen in wat ik gemakzuchtig maar even omschrijf als de ‘boerenproblematiek’.

Een man woont en werkt al ongeveer een halve eeuw op Banty Island, een fictief vogelreservaat waar hij dag in dag uit de vogelpopulatie telt en per radio doorgeeft. We weten niets over zijn achtergrond en een half dozijn slecht uitgewerkte halfbakken ideeën later zijn we niets meer over deze zonderlinge man te weten gekomen. Freek de Jonges gemanierde vertolking onderstreept zijn beperkingen als acteur en hij is dan ook niet in staat om dit bijzonder rustig voortkabbelende, oppervlakkige drama nog enige schijn van diepgang te geven.

Gevangenisbewaker Eva [Sidse Babett Knudsen] verzint een excuus om overgeplaatst te worden naar een afdeling met zware criminelen, omdat ze een rekening te vereffenen heeft met Mikkel [Sebastian Bull]. Mikkel heeft een lang strafblad en moet deze keer zitten, omdat hij een medegevangene heeft doodgeslagen. Goed geacteerd, vooral door Bull, maar er is geen karakterontwikkeling en (dus) geen verhaal. Hij is een crimineel met woede-uitbarstingen, zij een rancuneuze, sadistische vrouw. En ik mag toch hopen dat het uitgangspunt zo absurd is als ik denk, anders is er iets goed mis in het Deense gevangeniswezen.

Jerry [Ryan Reynolds] is onder behandeling bij een psychiater [Jacki Weaver] omdat zijn leven in het verleden is ontwricht door stemmen in zijn hoofd. Nu heeft hij een nieuwe baan en drie vrouwelijke collega’s die interesse in hem tonen. Maar het aangaan van een betekenisvolle relatie brengt Jerry uit balans. Hij raakt verscheurd tussen de welwillende stem van zijn hond Bosco en de rancuneuze stem van zijn kat Mr. Whiskers. Dat is van grote invloed op zijn relatie met Fiona [Gemma Arterton], Lisa [Anna Kendrick] en Alison [Ella Smith]. Begint als een romantische komedie maar gaat al snel kanten op die je van tevoren niet zou verwachten. Fijne zwarte komedie houdt je constant in het ongewisse, heeft een aangenaam zwartgallig gevoel voor humor en een ongemakkelijk vrolijke uitloop.

Assault at Precinct 13 meets Alien en Night of the Living Dead in deze prima SF-horror waarin een groep mensen zich noodgedwongen verschanst in een klein, afgelegen ziekenhuis dat om onduidelijke redenen omsingeld wordt door sinistere verschijningen. Zet de personages vrij goed neer en creëert een claustrofobische sfeer. Goed spel en goede special effects doen de rest.

Whakatâe is een klein kuststadje op het noordelijke eiland van Nieuw-Zeeland. De plaatselijke economie draaide vrijwel volledig op toerisme omdat het op 48 kilometer ligt van Whakaari, ook bekend als White Island. Op 9 september vertrekken twee boten en een helikopter met toeristen vanuit Whakaari voor een excursie naar het eiland, maar het bezoek loopt uit een op een nachtmerrie. Deze documentaire is volledig gewijd aan het relaas van overlevenden, nabestaanden en reddingswerkers. Dat klinkt indrukwekkend, maar de verhalen zijn in grote lijnen identiek waardoor het regelmatig in de herhaling valt. Het zou veel interessanter geweest zijn als Kennedy tijd had besteed aan de vraag waarom er op die noodlottig überhaupt mensen naar Whakaari vertrokken. Maar hij is duidelijk meer geïnteresseerd in een heroïsch verhaal dan is het bovenhalen van de onderste steen.

Na een relatie van 10 jaar besluiten Álex [Vito Sanz] en Ale [Itsaso Arana] er een punt achter te zetten. Ales vader [Fernando Trueba] vindt dat je juist een scheiding moet vieren. En dus zoeken Álex en Ale hun vrienden op om hen persoonlijk uit te nodigen om op de laatste dag van de zomer hun scheiding in Madrid te vieren. Geen verhaal, slechts een serie ontmoetingen en gesprekken in afwachting van het feestje. Er is zelfs een scène waarin een deel van de cast de film lijkt te bespreken waar we op dat moment 70 minuten van hebben gezien. Er zijn mensen die dat “intelligent” noemen, maar het lijkt er meer op dat Trueba een matig romantisch drama probeert te redden met een vleugje arthouse. Daar worden films zelden beter van en dit is geen uitzondering op die regel.

Twee bevriende stellen delen een vakantiehuis in de Oostenrijkse Alpen waar ze eens per jaar gezamenlijk vakantie vieren. Nadat dochter Madelon [Rosa van Leeuwen] en Elise [Frédérique van Baarsen] betrokken zijn bij een ernstig ongeluk komen ze voor een moreel dilemma te staan. Goed geschreven met goed spel van Noortje Herlaar, Valentijn Dhaenens en uitblinker Fedja van Huêt. Had een schot in de roos had kunnen zijn zonder Reutens theatrale, soms onbedoeld komische spel.

Murmel Clausen had maar liefst 6 (!) andere schrijvers nodig om zijn roman om te zetten in dit misbaksel over vrijgezel Felix [Van de Sande Bakhuyzen] die als gevolg van een geslachtsziekte onvruchtbaar wordt. Wanneer zijn irritante broer Jelle [Fabian Jansen] zich aan hem opdringt besluiten ze te kijken hoe het staat met het sperma dat ze ooit hadden gedoneerd. Sterker nog: Jelle steelt Felix’ dossier om de identiteit te achterhalen van de vrouw die van zijn zaad gebruik heeft gemaakt. Toevallig blijkt dat lokale tv-presentatrice Jip [Haverkort] te zijn. Stompzinnig scenario vol toevalligheden en irritante karakters en een eindeloze stroom (!) aan infantiel zaad- en geslachtsdeelgerelateerde grappen. Bakhuyzen en Haverkort doen wat ze kunnen en Fernhout haalt het niveau nog iets verder omhoog als Jips egocentrische echtgenoot, maar dit blijft onsmakelijke ongein.

Duitse lerares Lies Wagemakers [een hevig overacterende Loes Schnepper] besluit nieuwe leerling Tanja [Susan Radder] te volgen naar huis en gedraagt zich als een stalker. Een scène met haar ex-man Hein van der Heijden bezorgde mij een donkerbruin vermoeden waarbij ik tot het allerlaatste moment dacht: “Het zal toch niet?”. Niet omdat de slottwist die ik in gedachten had schokkend is, maar omdat het helemaal nergens op slaat. Helaas werd mijn vermoeden bewaarheid. Om niet nader te verklaren redenen won Schnepper een Gouden Kalf voor haar rol!

Loes is zo slecht ter been dat ze afhankelijk is van Monique voor haar dagelijkse zorg. Maar Monique is dementerend en heft Loes hard nodig om door het leven te komen. Kortom: deze bejaarde hartsvriendinnen en levenspartner kunnen en willen niet zonder elkaar en hebben daarom geruime tijd geleden al het besluit genomen om tegelijkertijd euthanasie te ondergaan. Deze documentaire volgt de twee vrouwen in hun dagelijkse leventje op de boerderij waar ze al bijna 50 jaar samenwonen vanaf het moment waarop ze hun gezamenlijke dood bekend maken bij vrienden en familie tot kort voor hun laatste dag. De nuchterheid van beide vrouwen en de afgewogen reacties van de belangrijkste personen in hun leven stemmen tot nadenken over dit nog altijd zeer controversiële thema. Die nuchterheid is op zich prijzenswaardig, maar deze film had iets meer dramatiek kunnen gebruiken. Dat neemt niet weg dat dit een prima film is om een debat over euthanasie en het daaraan gekoppelde zelfbeschikkingsrecht op gang te brengen.

In de interviews met de eigenzinnige kunstenaar, dichter en schrijver Armando hamert de interviewer op de ware toedracht achter het verhaal over een jongen die tijdens WOII na het ingaan van de avondklok door het bos loopt en onder schot wordt genomen door een Duitse soldaat. De jongen doet alsof hij struikelt en wanneer de soldaat hem bij zijn schouders pakt steekt de jongen de soldaat dood en loopt hard weg. Het verhaal staat in Armando's autobiografie, maar die heeft zelf verschillende versies van het verhaal vertelt. Anno 2017 is hij niet bang om - in close-up - hierover te worden ondervraagd, maar het blijft de vraag of het gaat om een verhaal of om een mythe, bedoeld om Armando (die weigert zijn geboortenaam te noemen) van een imago te voorzien dat een diepe betekenis geeft aan zijn werk. We zien Armando aan het werk in zijn atelier, maar er is ook veel archiefmateriaal in de vorm van interview en foto's die een beeld schetsen van een man die zich zeer bewust is van het belang van imago. Dat maakt Armando tot een fascinerend onderwerp voor een documentaire, maar zijn weigering om zichzelf werkelijk bloot te geven is ietwat frustrerend.

Noé blaast split screen nieuw leven in deze interessante, maar slechts deels geslaagde relaas van Lui [Dario Argento], een filmmaker met hartklachten, en echtgenote Elle [Françoise Lebrun], die in een gevorderd stadium van Alzheimer zit dat ze goed in de gaten moet worden gehouden. Links zien we Lui zijn dag doorlopen, rechts volgens we Elle in scènes waarin regelmatig niets interessants gebeurt en die je geduld dan ook behoorlijk op de proef stellen. De beste momenten zijn die waarin zoon Stephane [Alex Lutz] probeert het lijm te zijn tussen zijn vader en moeder (Noé gebruikt split screen regelmatig om de figuurlijke afstand tussen Lui en Elle te visualiseren).

Nadat de eerste aanwijzingen van een overstroming verschijnen in het bos, gaat Uil [Remko Vrijdag] er op onderzoek uit. Niet snel daarna gaan zijn vrienden naar hem op zoek. Vos [Iliass Ojja] en Haas [Sigrid ten Napel] besluiten per badkuip het meer op te varen en ontdekken dat Bever [Alex Klaassen] een dam heeft aangelegd met een speelpaleis en alle andere dingen die het leven aangenaam maken. En Bever is niet van plan de dam af te breken. Halberstads opvolger van Knor is een teleurstelling. De animatie is vlak en ongeïnspireerd, het verhaal is rommelig en het gebruik van regionale dialecten om een karikatuur neer te zetten is erg achterhaald. De oorspronkelijke versie is overigens Engels gesproken met Dan Skinner, Teresa Gallagher en Rob Rackstraw in de hoofdrollen.

Door een ernstig auto-ongeluk belandt Paige [Rachel McAdams] in een coma. Wanneer ze ontwaakt kan ze zich niets meer herinneren van de vier voorafgaande jaren waarin ze samen was met Leo [Channing Tatum], maar wel haar ouders [Sam Neill, Jessica Lange] en haar ex-vriend [Scott Speedman]. Toch keert ze terug bij Leo en het leven dat ze had in de hoop dat haar geheugen terugkeert. Een proces dat zowel voor haar als voor Leo verwarrend, frustrerend en soms pijnlijk is. Gebaseerd op een waargebeurd verhaal en uitstekend gecast, maar het heeft toch veel weg van de romantische nonsens uit een boeketreeksromannetje.

Nathalie Portman zet één van haar beste acteerprestaties neer, ook al wordt die om zeep geholpen in de matige finale waarin we haar zien (en vooral horen) tijdens een optreden in de geboorteplaats van popster Celeste, ter ondersteuning van diens nieuwste album Vox Lux. Hoewel Portman qua uiterlijk, persoonlijkheid en uitstraling een combinatie lijkt van o.a. Madonna, Lady GaGa, Grace Jones en Kylie Minogue, is ze geen begenadigd danser en - lovende recensies ten spijt - laat haar stem ernstig te wensen over. Maar het grootste bezwaar is dat deze film het persoonlijke verhaal van de uiterst egocentrische en zelfingenomen diva Celeste [Portman] linkt aan terroristische aanslagen. De proloog van de film, waarin Celeste zelf het slachtoffer wordt van een schietpartij op een school in 1999, is fantastisch geregisseerd, maar lijkt uit een totaal andere film te komen. Zeer pretentieus maar het is een hoop gebakken lucht dat alleen interessant is voor fans van Portman.

Het geen goed teken als ik na 10 minuten al op mijn horloge kijk om vast te stellen hoe lang ik dit nog aan moet zien. De beelden zijn absoluut fraai, al valt het veelal niet mee om authentieke beelden en CGI van elkaar te onderscheiden en dat is niet als compliment bedoeld. De film voltrekt zich in een slakkengang, evenals het pretentieuze pseudo-poëtische geprevel van Cate Blanchett. Hoe vaker ze het had over 'mother', hoe meer ik (louter spreekwoordelijk) wilde roepen om mijn moeder. Als ik de moeite had genomen om vooraf te kijken wie de regisseur was, was ik er waarschijnlijk beter tegen bestand geweest. Sommige mensen vinden het werk van Terrence Malick geweldig, anderen kunnen 't niet uitstaan. Ik behoor duidelijk tot de laatste categorie, al zal dat mij er niet van weerhouden om Rosegund te aanschouwen.

Pippa [Sydney Sweeney] en Thomas [Justice Smith] zijn net ingetrokken in een prachtig appartement waar vrij uitzicht hebben op de seksuele escapades van hun overbuurman [Ben Hardy], een fotograaf, en zijn vriendin [Natasha Liu Bordizzo]. Wanneer blijkt dat de fotograaf al zijn fotomodellen weet te verleiden, verzinnen Pippa en Thomas een list waarmee ze een microfoon in het appartement plaatsen. Niet onaardig uitgangspunt, maar wordt steeds minder geloofwaardig en heeft een paar plotwendingen te veel.

Ondanks de korte speelduur lijkt deze film wel een eeuwigheid te duren. Het openingsshot doet al vermoeden dat regisseur Aleksey Fedorchenko en co-scenarist Nataliya Meshchaninova de boel al flink moesten rekken en er desondanks niet in zijn geslaagd om verder te komen van 74 minuten. Een verhaal is er overigens niet, alleen een introductie. De zesjarige Anna [Mara Kozlova] is de enige overlevende van een massa-executie en nadat ze uit het massagraf is ontsnapt krijgt ze tijdelijk opvang bij een oud stel dat haar overdraagt aan de autoriteiten. Ze weet te ontkomen en verstopt zich in de schoorsteen van een sporadisch gebruikt gebouw waar ze moet zien te overleven.

De film verloopt volgens een vast stramien: Anna zoekt naar voedsel en moet voorkomen dat de steeds wisselende bezoekers aan het gebouw haar schuilplaats ontdekken. De film is zeer episodisch en de meeste episodes zijn een herhaling van zetten. Er gebeurt vrijwel niets, bovendien heeft Kozlova geen enkele expressie in haar ogen waardoor je nooit weet wat er in haar hoofd speelt. Niet zo vreemd dat zij van het scherm wordt gespeeld door een kat, die overigens op zeer lugubere wijze aan zijn einde komt. Extreem saai.

Vrije bewerking van La Voix Humaine van Jean Cocteau waarin een vrouw [Tilda Swinton] haar frustraties over de abrupte wijze waarop 3 dagen geleden een einde is gekomen aan een liefdesrelatie van 4 jaar. De setting doet denken aan een fabriekshal met een atelier en Almodóvar gebruikt moderne technologie om de indruk te wekken dat dit geen monoloog is, maar een dialoog waarbij we alleen de reactie van de vrouw horen. Swinton is, zoals zo vaak, uitstekend, maar het stuk is weinig opzienbarend en ietwat gedateerd, waardoor het niet beklijft.