Opinions

Veel flauwe grappen en grollen maar weinig vermaak in dit zwakke vervolg op het toch al vrij lauw ontvangen Venom waarin Eddie Brock [Tom Hardy] moet afrekenen met Cletus Kasady [Woody Harrelson] die op zoek is naar zijn geliefde van weleer [Naomie Harris] en die over soortgelijke krachten beschikt als Eddie. Michelle Williams komt opdraven als Eddies ex en Stephen Graham verleent wat gravitas aan deze weinig intrigerende SF-actiefilm als de detective die tevergeefs probeert Cletus op zijn eigen manier op te sporen en te overmeesteren. Flauwe kost.

Ja, Venom doet een dansje in deze jolige derde film uit de Venom-reeks waarin komedie en CGI-spektakel de boventoon voeren ten koste van een verhaal. Knull [Andy Serkis] zit al sinds mensenheugenis (en een beetje) vast in een cel, maar heeft nu ontdekt hoe hij kan ontsnappen uit zijn cel. Hij geeft een ‘xenophage’ opdracht om een Codex te vinden die de sleutel van zijn cel bevat. Deze Codex bevindt zich (uiteraard) in Venom en daardoor is zijn wederhelft Eddie Brock [Tom Hardy] in groot gevaar. Generaal Strickland [Chiwetel Ejiofor] leidt een militaire eenheid die symbioten tracht te vangen voor onderzoek in een geheim lab in Area 51, maar bekritiseert Dr. Paine [Juno Temple] die in zijn ogen iedereen in gevaar brengt met haar geplande wetenschappelijke onderzoeken en experimenten. Als je dol bent op CGI en je verstand op nul kunt zetten, dan kom je hier de avond vast wel mee door. Meer heeft dit niet te bieden.

Dertig jaar nadat vijf vrienden een poging deden om Mont Ventoux te beklimmen, besluiten Bart [Kasper van Kooten], André [Wilfred de Jong], Joost [Leopold Witte] en David [Wim Opbrouck] terug te keren met de as van Peter opnieuw de legendarische berg op te fietsen. Tijdens de voorbereidingen komt voorspelbaar oud zeer (waaronder jaloezie over de destijds 17-jarige Laura [Abbey Hoes]) naar boven met even voorspelbare gevolgen. Een aantrekkelijke cast is opgezadeld met een afgezaagd scenario, maar er is een aardige soundtrack en er zijn mooie plaatjes van Mont Ventoux en omstreken.

De Franse overheid wil een verlaten boerderij afbreken om er een parkeergarage te kunnen bouwen, maar daarvoor hebben ze toestemming nodig van de nazaten van de laatste eigenaar Adèle Meunier [Suzanne Lindon] die de boerderij in de jaren 1890 verliet om haar geluk te zoeken in Parijs. Vier vertegenwoordigers van de nazaten gaan in de boerderij op zoek naar waardevolle voorwerpen en ontdekken hun gezamenlijke voorgeschiedenis aan de hand van de foto’s en brieven die er zijn achtergebleven voor ze besluiten of ze het laten afbreken. Heden en verleden lopen op amusante wijze door elkaar in dit lichtvoetige, pretentieloze nostalgische eerbetoon aan Parijs waarin duidelijk met veel zorg een aandacht is gewerkt aan de kostuums en de make-up van de tijd waarin Adèle leefde.

“Venus in Fur” is de naam van het toneelstuk waarvoor regisseur Thomas [Mathieu Amalric] net de audities heeft afgerond als de verregende Vanda [Emmanuelle Seigner] hem probeert over te halen om haar alsnog auditie te laten doen. Een woordenwisseling ontstaat, maar door haar volharding krijgt Vanda een kans. De twee spelen scènes uit het toneelstuk waarbij de scheidslijn tussen hun rol en hun ware personages (en hun onderlinge relatie) steeds vager wordt. Gebaseerd op de schandaalroman van Leopold von Sacher-Masoch uit 1870, waarin seksuele fantasieën – waaronder SM – een prominente rol spelen. Net als in Carnage bevrijdt Polanski zich op overtuigende wijze van de toneelmatige setting, maar de schmierende Seigner komt tekort tegenover de voortreffelijk Amalric.

Het relaas van Saartjie Baartman [Yahima Torres], de uit Zuid-Afrika afkomstige zwarte vrouw die begin 19e eeuw het onderwerp van controverse werd door samen met de blanke Hendrick Caezar [André Jacobs] in Londen te verschijnen in een voorstelling waarbij ze zich voordoet als een primitieve Hottentot. Aan het eind van de show mogen betalende toeschouwers het achterwerk van deze 'Black Hottentot' betasten en dat leidt tot een sensationele rechtszaak waarin Hendrick wordt aangeklaagd wegens slavernij. Hoewel Saartjie een vernederende rol heeft in de show, zit de waarheid veel ingewikkelder in elkaar.

Historisch drama begint met een wetenschappelijke lezing in antropologie waarin een replica van Saartjie wordt gebruikt om haar ras te vergelijken met dat van de Europanen en de aapachtigen. Dat wekt wellicht de indruk dat racisme het belangrijkste thema is, maar Kechichke haalt veel meer thema's aan. Saartjie blijkt een intelligente vrouw te zijn die zich in ieder geval tot op zekere hoogte beseft wat ze doet, dus dat roept de vraag op wat haar eigenlijk rol is in het bevestigen van racistische stereotypes. De hypocrisie van de blanke welgestelden die haar willen 'redden', de medeplichtigheid van de vrouwen in Saartjies systematische vernedering en de kille manier waarop de wetenschappers haar onderwerpen aan onderzoeken roepen relevante vragen. Maar Kechiche dompelt je als kijker onnodig lang in de ellende dat je er onverschillig van wordt. Een ongelofelijk moedige en indrukwekkende tour-de-force van Torres, dat wel en Kechiche heeft veel oog voor historisch detail. De archiefbeelden tijdens de aftiteling maken duidelijk hoe belangrijk Saartjie is gebleken voor Zuid-Afrika.

50-plusser Vera Gemma staat al haar hele leven in de schaduw van haar vader, een populaire westernacteur. Op ietwat sneue wijze probeert ze aan acteerwerk te komen en ze heeft er bovendien een handje van verzeild te raken in destructieve relaties. Schippert op onsuccesvolle wijze tussen documentaire en drama maar doet te vaak denken aan een aaneenschakeling van (slecht) geïmproviseerde Cinéma Vérité. Vera’s duet en diepzinnige gesprek met Asia Argento is daar één van de vele voorbeelden van.

Prima verfilming van gelijknamige roman van Saskia Noort waarin plastisch chirurg Tessa [Tjitske Reidinga] letterlijk en figuurlijk wordt verleid door oude vlam Johan [Peter Blok], een aannemer die met behulp van Poolse werknemers de verbouwing van Tessa’s aanstaande privékliniek zal bespoedigen. Te mooi om waar te zijn, want al gauw blijken zowel haar echtgenoot [Mark Rietman] als zoon Tom [Alex Hendrickx] pionnen te zijn in een smerig spel. Reidinga weet de egocentrische, ietwat zelfingenomen hoofdpersoon de juiste kwetsbaarheid te geven om haar geloofwaardig en sympathiek te houden. Blok en Bervoets (als de gluiperige geldschieter) zijn effectieve schurken, de score van Jeroen Rietbergen roept aangename herinneringen op aan klassieke thrillers en Koopman houdt de spanning erin door de juiste dosis stijl toe te voegen. Geen meesterwerk, maar prima in zijn soort.

Je kunt je inderdaad afvragen wie van deze personages het meest op de zenuwen werkt. Je mening zou gedurende het kijken van deze films wel eens kunnen veranderen naar mate je de karakters leert kennen maar er is helaas weinig aan om te kijken naar vervelende, soms ronduit irritante mensen. Hoofdpersoon Julie [Renata Renisve] en haar persoonlijke perikelen staan centraal maar het zou goed kunnen dat de titel naar haar zelf verwijst. Zelf als dat de bedoeling was kun je bepaald niet spreken van een triomf, want het hangt als los zand aan elkaar.

Opnieuw een uitstekende, integere documentaire van omroep HUMAN verdient lof voor het lef van de mensen voor en achter de camera. Aan het woord komen militairen met chronische PTSS die zich kwetsbaar durven op te stellen en vaak in extreme close-ups vertellen welke impact hun PTSS heeft op hun leven. De blik in hun ogen of de mimiek zegt soms meer dan duizend woorden. Het gedrag van deze mensen is onberekenbaar: een van hen wordt zo agressief van de medicatie dat hij zijn (inmiddels voormalige) echtgenote zo hardhandig aanpakte dat hij drie maanden vast kwam te zitten. Boonstra gaat lastige vragen desondanks niet uit de weg, ook niet wanneer een andere veteraan met een scooter komt aanzetten en meldt dat hij net terugkomt van een mislukte zelfmoordpoging. Confronterend, pijnlijk, maar met respect en compassie voor de geïnterviewden, waaronder ook de hulpverleners van opvangplaats Thuisbasis, die erkennen dat ook zij niet altijd over de expertise beschikken om deze mensen te helpen.

"Ze heeft slecht nieuws", zo staat in de synopsis. Meer vertellen zou het eerste uur van de film volledig overbodig maken, want het duurt een half uur voordat ze het überhaupt aan iemand vertelt en pas in minuut 55 breekt ze het nieuws bij haar moeder en haar broertje. Tja, die vinden dat slechte nieuws natuurlijk niet zo leuk en een sentimenteel, voorspelbaar tranendal is het gevolg en leidt tot een melodramatisch einde met een knipoog naar Lawrence Of Arabia. Die vergelijking onderstreept echter alleen maar de abominabele kwaliteit van het scenario, want dit verhaal had gemakkelijk in 10 minuten afgewerkt kunnen worden. Helaas moeten we zien hoe Roos speelt in de sneeuw, bedenkelijk naar buiten kijkt tijdens een autorit, meegaat op de arreslee, piano speelt met haar moeder, vist in een wak, van gil gaat, een naakte duik neemt in een ander wak, en haar broertje in de sauna aan haar tieten laat zitten. Vervolgens gaat het gezin gezamenlijk huilen als een wolf en zijn er shots van een wolfshond wiens tong uit de bek hangt van het trekken van de arreslee.

Het bovenstaande zou je een spoiler kunnen noemen, omdat er verder werkelijk he-le-maal niets te beleven valt in dit tergend langzame, slaapverwekkende tranendal.

De dochter [Anna Stieblich] van de dementerende Curt Wieland [Günther Maria Halmer] huurt de Oekraïense Marija [Emilia Schüle] in om Curt overdag te kunnen verzorgen. Marija krijgt niet alleen te kampen met de gebreken van dementie, maar ook met een cultuur- en generatiekloof en de avances van Curts zoon Philipp [Fabian Hinrichs]. Schüle is charmant in de hoofdrol en er is fijn samenspel met Halmer, maar het scenario is een samenraapsel van losse ideeën en ontbeert een verhaallijn. Het hangt nu als los zand aan elkaar.

Advocaten leren zichzelf vaak aan om iedere zaak zuiver analytisch en zonder emotie te benaderen en te behandelen. Klaartje Freeke en Wikke Monster geloven in een andere aanpak. Zij nemen uitgebreid de tijd om hun cliënten en hun achtergrondverhaal beter te leren kennen in de hoop dat ze daarmee de rechtspraak minder afstandelijk en meer menselijk kunnen maken. Of het nu gaat om slachtoffers, nabestaanden of (vermeende) daders, Klaartje en Wikke zetten zich in om ervoor te zorgen dat beide partijen zich gekend en gehoord voelen. Een indringend, inspirerend portret van idealistische advocatuur en de prijs die je er letterlijk en figuurlijk voor betaalt waarbij de openhartigheid van de gesprekken opvalt. Een must voor iedereen die interesse heeft in rechtspraak en/of de advocatuur.

Pretentieuze navelstaarderij die alleen gered wordt door de status van Deneuve en Binoche. Deneuve speelt een gevierde actrice die voor het eerst in lange tijd haar dochter [Binoche] en diens eveneens acterende echtgenoot [Ethan Hakwe] bij haar thuis ontvangt om de verschijning van haar memoires te vieren. Maar die memoires bevatten enkele behoorlijke hiaten en dat leidt tot frustratie en een vaak pijnlijke confrontatie met onbesproken leed uit het verleden.

Dit is zo'n film die zich afspeelt op de scheidslijn tussen realiteit en fictie, getuige ook de vaak documentair aanvoelende cameravoering. Het probleem is echter dat de film zich ontvouwt als een serie losjes met elkaar verbonden improvisaties, zonder structuur, zonder enige dramatische opbouw en onvermijdelijk zonder een bevredigend einde. Getuige de ijzersterke cast is dit ronduit een deceptie.

Aan het begin van de vorige eeuw was architect Jan Ernst van der Pek verantwoordelijk voor de bouw van nieuwe arbeiderswoningen in een Amsterdamse buurt die naar hem is vernoemd. Echtgenote Louise Went haalde in de eerste jaren de huur op en hield een oogje in het zeil. Meer dan 100 jaar later blijft woningbouwvereniging Ymere zo ver achter met het onderhoud van deze woningen dat het resulteert in fysieke en psychologische klachten. Kinderen worden ziek door schimmel of slechte isolatie, krakende treden zorgen voor geluidsoverlast en bewoners worden radeloos van het gebrek aan daadkracht bij Ymere. Deze documentaire volgt een aantal bewoners dat zich heeft verenigd en door middel van demonstratie of bemiddeling het renovatieproces op gang te krijgen en te versnellen. Deze schrijnende documentaire is vooral opmerkelijk omdat de vertegenwoordigers van Ymere (waaronder bestuursvoorzitter Erik Gerritsen) de makers toestemming gaven om de besprekingen te filmen. Het is om je haren bij uit het hoofd trekken, maar de veerkracht van de bewoners maakt meer indruk dan Gerritsens nonchalante berusting.

Hoewel de net overleden Omi [Wieteke van Dort] nooit heeft gesproken over haar liefde voor haar geboorteland Indonesië, besluiten dochter Cornelie [Nadja Hüpscher] en kleindochters Jenny [Anouk Maas] en Dewi [Tara Hetharia] samen af te reizen naar Bali om Omi’s as uit te strooien en hun eigen wortels te ontdekken. En misschien kunnen ze dat de familievloek waarover Omi lang geleden eens vertelde opheffen. Nadja ontmoet avonturier Frank [Edwin Jonker], Dewi leert de half-Nederlandse, half-Indonesische Ridwan kennen [Mingus Dagelet] en Jenny mag het aanleggen met Bart [Jim Bakkum]. De scènes met Cornelie en de geest van Omi leveren mooie momenten op en tonen het acteertalent van Hüpscher, maar het zou geen Nijenhuis-film als het niet verzandde in vals sentiment en oppervlakkige romantiek verpakt in mooie plaatjes. Zucht …

Idiote slapstick en racistische stereotypes in een formulematig, voorspelbaar, maar glad gemaakte romcom uit de pulpfabriek van Johan Nijenhuis. Loes [Susan visser] is teleurgesteld dat haar dochter Maartje [Abbey Hoes] haar studie medicijnen opgeeft om te trouwen met Carlos [Rolf Sanchez], een Cubaanse dokter en salsazanger. Ze reist met haar zoon Hein [Niek Roozen] af naar Cuba waar ze hoopt Maartje op andere gedachten te brengen. Ex-man Alex [Tjebbo Gerritsma] is er ook met zijn vriendin Machteld [Maaike Martens]. Martens komt er nog genadig van af, maar ook zij zou zich moeten schamen voor deze aanstootgevende nonsens.

De romantische perikelen rondom een voormalige rockster [Rick Engelkes] die zijn drie dochters heeft uitgenodigd om zijn 55e verjaardag te vieren in zijn huis op Ibiza. Hij loopt oude vlam Jacky [Lone van Roosendaal] tegen het lijf, dochter Zara [Gigi Ravelli] is een ambitieuze bikini-ontwerper wiens huwelijk met Pim [David Lucieer] in een staat van crisis is en dochter Lizzy [Sanne Vogel] valt voor professioneel voetballer [Jan Kooijman] voor wie ze een feest plant waarop hij zijn vriendin [Kim Feenstra] ten huwelijk gaat vragen. Jacky’s goede vriendin Irma [Simone Kleinsma] heeft een affaire met de veel jongere Lars [Jim Bakkum], de manager van tweelingbroers Dylan en Boyd [Jasper en Marius Gottlieb] die hun demo proberen te pluggen bij Armin van Buuren. Willeke van Ammelrooy heeft een bijrolletje en er zijn cameo’s van onder anderen Ivo Niehe en Hans Ubbink in een romantische komedie waarbij de weg naar het voorspelbare einde centraal staat. Dankzij een degelijk scenario en goed acteerwerk van met name Vogel en Kleinsma was dit een groot kassucces dat nog altijd prima kijkvoer is. Kreeg twee aanzienlijk zwakkere vervolgen.

De titel bevat een amusante woordspeling en het zal Scrabble-liefhebbers deugd doen dat Remco en zijn partner Deborah Wolf dagelijks een potje spelen (ook al is er een duidelijke favoriet), maar Campert blijkt niet bepaald een open persoonlijkheid en de titel ten spijt slaat Jansen er niet in om je het idee te geven dat je dichterbij de gevierde, hoogbejaarde schrijver, dichter en columnist komt. Dan maar de tijd vullen met voordrachten uit Camperts werk, maar ik denk niet dat de fans van Campert daar nou werkelijk op zitten te wachten.

Kaleb [Théo Christine] verzamelt bijzondere (kleine) dieren en koopt voor € 100 een spin uit Dubai die hij Rihanna noemt. De proloog maakt duidelijk dat dit een gevaarlijk beestje is, dus wanneer het weet te ontsnappen is het een kwestie van tijd voor Kaleb, zijn vrienden en andere bewoners van het appartementencomplex ontdekken over welke onaangename eigenschappen deze Rihanna beschikt. Deze winnaar van de César voor beste horrorfilm heeft goed uitgewerkte, sympathieke hoofdpersonen en bouwt in de eerste 70 minuten de suspense op effectieve wijze op. Jammer dat Vanicek daarna suspense laat varen ten faveure van hysterie en daarmee de kans mist om een genreklassieker af te leveren. Gelukkig heeft het scenario van Vnicek en Florent Bernard nog wel een paar verrassingen in petto.

Met een beperkte hoeveelheid interessant archiefmateriaal en een hevig overacterende Van der Valk die de aandacht teveel op zichzelf vestigt, vertelt Frans Weisz het verhaal van een Joods-Russisch theatergezelschap dat in de jaren '20 en '30 furore maakte in Europa, veelal met Jiddische en Russische toneelstukken. De titel maakt al duidelijk hoe het afloopt met de leden van het gezelschap en dat had een boeiende vertelling op kunnen leveren als Weisz niet gekozen had voor zo'n gekunstelde, opzichtig theatrale benadering. Met een betere acteur en een passend kostuum had Van der Valk misschien iets kunnen toevoegen, maar helaas werkt het alleen maar averechts.

Het verhaal van de Deventer-moordzaak gebaseerd op het boek van Bas Haan, de onderzoeksjournalist die zich voor Netwerk meerdere keren op de zaak stortte en daarmee zowel een negatieve als een positieve invloed zou uitoefenen op het verloop van de zaak. Wanneer de rechtbank financieel adviseur Ernest Louwes [Mark Kraan] in 2004 in hoger beroep veroordeelt voor de moord op de weduwe Wittenberg in 1999, blijft Louwes beweren dat al het bewijs is gefabriceerd. Bas Haan [Fedja van Huêt] behoort tot degenen die vermoeden dat de zogenaamde ‘klusjesman’ Michael de Jong [Yorick van Wageningen] de eigenlijke moordenaar is. Wanneer mediapersoonlijkheid Maurice de Hond verkondigt dat hij bewijs heeft waardoor hij “100% zeker” is dat ‘de klusjesman het heeft gedaan’, begint een nachtmerrie voor Michael en zijn vrouw Meike [Lies Visschedijk]. Intrigerende reconstructie van een recent stukje geschiedenis richt zich vooral op de rol die de media hebben gespeeld in de hetze tegen De Jong en zijn vrouw en is een genadeloze terechtwijzing van de vele talkshows over de waan van de dag die onze televisie teisteren en het platform dat zij aandachtszoekers als Maurice de Hond menen te moeten bieden. Het schaamrood liep mij over de kaken bij de archiefbeelden waarin Claudia de Breij een serenade brengt aan De Hond. Treurigstemmend, maar zeer goed gemaakt en uitstekend geacteerd, vooral door Van Wageningen als de getormenteerde, mediaschuwe ‘klusjesman’.

De vele tijdsprongen en de niet-chronologische structuur zaaien verwarring in deze karakterstudie waarin Josef Mengele [August Diehl] op late leeftijd door zijn zoon Rolf [Max Bretschneider] wordt gedwongen zijn verleden als kampdokter in Auschwitz onder ogen te komen. De cinematografie is schitterend en Diehls vertolking is indrukwekkend, ook al is hij vooral aan het fulmineren over het feit dat hij als zondebok wordt gebruikt, terwijl veel collega’s vrijuit gaan en zelfs carrière maken in het naoorlogse Duitsland. Dat levert interessante inzichten op, maar niets nieuws over Mengele zelf.

Hoogbejaarde opzichter van een begraafplaats [Juan Margallo] heeft nauwelijks contact met de buitenwereld. De enige betekenisvolle contacten heeft hij met een grafdelver [Tomás del Estal] en de chauffeur van een rouwwagen [Manuel Morón]. Zijn dagelijkse routine wordt onderbroken door een groep mannen die de grafkelder overnemen en daar de lichamen verbergen van een aantal mensen die zouden zijn omgekomen bij een niet nader verklaard incident. De opzichter wordt ontslagen en gedumpt in een woestijn, maar hij keert terug om het lichaam van een jonge vrouw te redden. Veel onbeantwoorde vragen in dit poëtische, maar daardoor altijd boeiende puzzeldrama met prachtig spel van Margallo en fraai gefilmde, uitgekiende beeldcomposities

Het camerawerk van Robert Burks is schitterend, Bernard Herrmann verzorgde de even mooie als effectieve muzikale score en James Stewart geeft op indrukwekkende wijze gestalte aan de complexe hoofdpersoon in dit romantische mysterie. Desondanks is dit Hitchcocks zwakste film uit de jaren '50 en dat komt vooral door een extreem vergezocht verhaal dat bovendien vol plotgaten en een enkele toevalligheid zit.

De scènes met Barbara Bel Geddes, in een zeer ondankbare rol, voegen niets toe en zonder de sfeervolle muziek van Herrmann zou de eerste helft van de film - met name de sequentie waarin John Madeleine [Kim Novak] eindeloos schaduwt - nauwelijks door te komen zijn. Fans van deze film verwijzen veelal naar een paar momenten (de scène bij San Francisco Bay, het beroemde zoom-shot in de klokkentoren en het moment waarop Judy's transformatie tot Madeleine is voltooid), maar die momenten maken nog geen monumentaal meesterwerk. Een overgeanalyseerde en overschatte film.

Bijna 20 jaar nadat hij voor het laatst in de huid kroop van Crocodile Dundee is Paul Hogan het beu dat hij alleen maar in aanmerking komt voor rolletjes die daar een variant op zijn. Maar dan is er goed nieuws: Het Britse Koninklijk Huis kondigt aan dat Paul tot ridder geslagen zal worden. Pauls manager [Rachael Carpani] ziet de bijbehorende publiciteit als een uitgelezen mogelijkheid om de carrière van haar cliënt nieuw leven in te blazen, maar door een aaneenschakeling van ongelukkige incidenten en misverstanden weet Paul op een hele manier het nieuws te beheersen. Hogan is weinig van zijn charisma verloren en daarom is dit oude sterrenvehikel (met geinige rolletjes voor John Cleese, Chevy Chase en Olivia Newton-John) ondanks het oppervlakkige scenario redelijk uit te zitten.

Tijdens een veiling van antiek servies denk Fons [René van ’t Hof] Nazi-officier Bernd [Porgy Franssen] te slim af te zijn door een bedrag te bieden dat hij eigenlijk niet kan betalen. Deze confrontatie krijgt een staartje wanneer buurman Gerrit [Bas Keijzer] vraagt of Fons tijdelijk de Joodse Rachel [Sanne Vogel] bij hem wil laten onderduiken. Fons stoort zich aan Rachels vrijpostige gedrag en haar minachting over zijn antiekverzameling. Meer vertellen is zonde, want dit is een slim geschreven en uiterst vermakelijke zwarte komedie vol verrassende wendingen. Franssen steelt de show.

Het Nederlands Filmfonds kreeg flink wat kritiek op het besluit om deze documentaire te financieren. Dat maakt duidelijk hoe diep de haat, dan wel de schaamte voor het NSB-verleden in ons land nog altijd zit. Bij de dood van haar in 1940 geboren moeder ontdekte Marieke van der Winden niet alleen dat haar moeder een pleegbroer had, maar ook dat haar familie nauwe banden had met de NSB. Ruim dertig jaar na de dood van haar moeder spreekt Marieke met familie en kennissen, in de hoop zo meer te weten te komen over de impact die dat verleden heeft gehad op haar moeder en wat dat betekent voor haar eigen zelfbeeld. Ze duikt zelfs de archieven in om te achterhalen hoe nauw haar ouders, maar ook diens directe familieleden, verwant waren met de NSB. Een moedige, diep persoonlijke en confronterende documentaire die hopelijk veel mogelijke lotgenoten zal overhalen om met hun eigen familiegeschiedenis in het reine te komen.

De mensheid heeft de Aarde zo verkloot (zucht) dat de menselijke bevolking is gedecimeerd. Wat resteert zijn kleine gemeenschappen die gevestigd zijn in ‘citadels’ en afhankelijk zijn van het binnenhalen van bepaalde zaden. Vesper [Raffiella Chapman] is de 13-jarige dochter van de ernstig zieke Darius [Richard Brake] die met behulp van een zonderlinge vluchteling [Rosy McEwen] haar bio-hackingvaardigheden moet inzetten om te overleven. Eddie Marsan speelt de leider van citadel van wie het nooit helemaal duidelijk is hoe zuiver zijn motieven zijn om Vesper te helpen. Traag SF-drama komt nooit echt op gang. De fraaie vormgeving en sterk spel van McEwen en Marsan zijn de voornaamste pluspunten in de eerste film in 10 jaar van Buozyte en Samper.

SF-thriller doet sterk denken aan de post-apocalyptische B-films uit de jaren '80 met een keur aan oude rotten in de filmwereld. Het verhaal speelt zich af in een groezelig café genaamd VFW (Veterans Fighting Wars), waar oorlogsveteranen samen komen en verhalen uitwisselen. Onder leiding van barkeeper Fred [Stephen Lang] nemen de veteranen de wapens op tegen een drugsdealer en diens schurkenbende wanneer die proberen het café in te nemen.

Stripachtige schurken, een eenvoudig verhaal en de kans voor bejaarde acteurs om te laten zien wat ze kunnen biedt een aardig spelletje "waar ken ik dat gezicht ook alweer van?" voor de liefhebbers, maar dit kent geen verrassingen. Door de gebrekkige belichting is de actie zo nu en dan bovendien moeilijk te volgen. Leuk voor fans van de acteurs, dat wel.