Opinions

Moodyson weet zeer naturel spel uit zijn drie charmante, jeugdige hoofdrolspelers te toveren in dit bij vlagen amusante, maar ietwat stuurloze komische drama over twee dertienjarige meisjes [Mira Barkhammer, Mira Grosin] die hun status als buitenbeentjes besluiten te ontvluchten door een band te beginnen, ook al hebben ze nog nooit een instrument bespeeld. Met alleen hun jeugdige enthousiasme komen ze niet erg ver en uit wanhoop zoeken ze hulp bij Hedvig [Liv Lemoyne], een op het eerste gezicht tuttig meisje dat goed gitaar kan spelen. Vervalt gelukkig nooit in de clichés van het tienergenre, maar het verhaal is behoorlijk mager.

Regisseur/scenarist Adam McKay zet je in ieder geval aan het nadenken over de invloed die een handjevol politici (in dit geval Dick Cheney [Christian Bale] en zijn mentor en politieke vriend Donald Rumsfeld [Steve Carrell]) heeft gehad op de internationale politiek vanaf het moment dat ze gebruik maakten van het Watergateschandaal om zichzelf op te werpen als de nieuwe generatie Republikeinen en het vertrouwen wisten te winnen van Gerald Ford. Het is een poging om zo'n 40 jaar Amerikaanse- en wereldpolitiek te condenseren tot een half historisch, half satirisch relaas van iets meer dan twee uur en het is niet zo verrassend dat hij daar niet in slaagt. Ook als je de vele politieke kopstukken (al dan niet gespeeld door acteurs) herkent, is het vaak nauwelijks te volgen. Enkele belangrijke momenten, waaronder de aanzet tot de invasie in Irak, komen wel goed uit de verf, maar de karakteriseringen zijn hol en het is mij dan ook een raadsel waarom Christian Bale een Golden Globe won voor zijn ééndimensionale (en gemanierde) vertolking. In Hollywood is het maken van een anti-Republikeinse film blijkbaar voldoende aanleiding voor een filmprijs. Ze leren het ook nooit daar...

Lord Mountbatten [Hugh Bonneville] heeft als laatste Onderkoning van India de taak om de aangekondigde onafhankelijkheid van India zo gladjes mogelijk te laten verlopen. Een Hell Of A Job, maar gesteund door zijn doortastende vrouw Edwina [Gillian Anderson] en zijn nieuwsgierige dochter Pamela [Lily Travers], de ervaren generaal Hastings Ismay [Michael Gambon] begint hij vol goede moed aan zijn taak. Maar doordat Nehru [Tanveer Ghani], Jinnah [Denzil Smith] en Gandhi [Neeraj Kabi] het niet eens worden over de vraag of de Moslims een aparte staat moeten krijgen om religieuze vervolging te voorkomen, ontstaat er niet alleen politieke onrust rondom de onderhandelingstafel, maar ontaardt het ook in gewelddadigheden tussen de religieuze groeperingen.

Regisseur Gurinder Chanda vertelt in deze film ook het verhaal van haar grootmoeder, die één van de vele slachtoffers was van de religieuze vervolging en de massa-migratie die volgde na de afsplitsing van Pakistan. Diens alter-ego wordt hier gespeeld door Huma Qureshi in de rol van Moslima Aalia Noor die zorgt voor haar blinde vader [Om Puri], een man die lange tijd gevangen heeft gezeten voor zijn politieke overtuiging. Ze werkt als persoonlijke assistente van Pamela en wordt herenigd met Jeet Kumar [Manish Dayal], een Hindoe en voormalige gevangenisbewaarder die Aalia's vader hielp tijdens diens gevangenschap en hopeloos verliefd is op Aalia. Maar hun verschillende religieuze achtergronden en Aalia's trouw aan haar familie staan zijn geluk in de weg.

Dit is een gevoelig onderwerp en Chanda's persoonlijke betrokkenheid bij het verhaal is er allicht de oorzaak van dat 'Viceroy's House' een beetje krampachtig probeert niemand voor het hoofd te stoten. Daardoor valt deze film een beetje tussen het wal en het schip: niet scherp genoeg geschreven als politiek-historisch drama, te weinig gefocust om te slagen als romantisch drama. Maar mede dankzij de uitstekende cast weet Chandra wel op subtiele wijze de veranderende sfeer in 'Viceroy's House' te schetsen. De film begint luchtig en optimistisch, maar wordt langzaam maar zeker steeds grimmiger.

Dit had een voortreffelijke korte film kunnen zijn. Bertino heeft een paar memorabele gruwelmomenten in het verschiet, maar na de sterke opening ga je je al snel afvragen waar het eigenlijk allemaal op slaat. Polly [Dakota Fanning] worstelt met persoonlijke demonen wanneer ze ’s avonds laat de deur opent voor een oudere vrouw [een onvergetelijke Kathryn Hunter] die hulp nodig heeft. De motieven van de vrouw blijken geen zuivere koffie. Het betreft een kistje en de verkondiging dat Polly “al dood” is. Origineel en spectaculair, maar inhoudelijk onvoldoende uitgewerkt.

Aangezien de meeste verfilmingen van Mary Shelleys ‘Frankenstein’ behoorlijk afwijken van het boek, is het niet zo gek dat deze versie het verhaal vertelt vanuit het perspectief van Igor, Frankensteins assistent. Igor [Daniel Radcliffe] is een circusclown met een knobbel op zijn rug en een fascinatie voor medische ontwikkelingen die elk boek over het onderwerp verslindt. Wanneer trapeze-artiest Lorelei [Jessica Brown Findlay] tijdens haar act er aarde stort, helpt Igor de bijgesprongen dokter Victor Frankenstein [James McAvoy] om haar te redden. Victor is zo onder de indruk van Igors kennis en inzicht, dat hij besluit hem te betrekken bij zijn pogingen om dood weefsel tot leven te brengen. Victors obsessieve houding, gecombineerd met enkele mislukte experimenten, verklaart waarom zijn collega’s hem totaal niet serieus nemen, maar dat versterkt Victors rotsvaste geloof in eigen kunnen. Radcliffe laat Harry Potter ver achter zich en McAvoy vermaakt zich prima als de extraverte, luidruchtige Frankenstein. De film ziet er bovendien prima uit, maar wie een radicale hervertelling van het beroemde verhaal verwacht komt van een koude kermis thuis.

De Madrileense Victoria [Laia Costa] woont en werkt in Berlijn. Aan het eind van een stapavondje halen vijf Duitse jongens haar over om met haar mee te gaan. Wat volgt is dronkenmansgedrag waarbij je afvraagt waarom Victoria niet wegloopt en haar nest opzoekt. Dat kun je zelf ook maar beter doen, want in het eerste uur gebeurt niks interessants en daarna neemt het een totaal niet geloofwaardige wending. Schipper filmde alles in een doorlopende take. Bravo, bravo! Hij had zijn tijd beter kunnen besteden aan een fatsoenlijk scenario.

Lashay T. Warren begint aan het videodagboek waaruit deze documentaire bestaat zo’n vijf maanden nadat hij de beruchte wijk Compton in Los Angeles verruilde voor Cal City, een stad in de woestijn niet ver buiten de LA met een enorme oppervlakte, maar een zeer lage bevolkingsdichtheid. De makers volgden hem over een periode van ruim twee jaar. Lashay moet anderhalf uur lopen naar zijn school, waar vooral jongeren zitten die bij eerdere scholen buiten de boot zijn gevallen, en voorziet in zijn onderhoud door wat moet doorgaan voor wegen te onderhouden door gewassen te verwijderen. Een intrigerend, maar ook wat langdradig portret van het leven in een bizarre spookstad dat profiteert van de openhartigheid en het charisma van de hoofdpersoon.

Nu de 81-jarige Queen Victoria [Judi Dench] al meer dan 62 jaar op de troon zit, is ze de plichtplegingen en de formaliteit waarmee ze wordt benaderd behoorlijk beu. Wanneer Abdul Karim [Ali Fazal] en Mohammed [Adeel Akhtar] per boot vanuit India langs komen om een eremunt uit te reiken, maakt Abdul tegen protocol oogcontact met de koningin, die verheugd is door zijn spontaniteit en oprechtheid dat ze steeds meer aan Abdul gehecht raakt. Terwijl Abdul steeds meer privileges krijgt, proberen andere leden van de hofhuishoudingen Victoria's oudste zoon Albert [Eddie Izzard] er alles aan te doen om ervoor te zorgen dat Abdul uit de gratie valt bij de koningin.

Het scenario is gebaseerd op de geheime dagboeken van Abdul die in 2010 - meer dan 100 jaar na zijn dood - werden ontdekt en is dus op ware feiten gebaseerd, alhoewel de openingstitels meteen duidelijk maken dat we deze film zeker niet moeten beschouwen als geschiedschrijving. Dench kruipt probleemloos terug in de huid van de monarch die ze 20 jaar eerder speelde in Mrs Brown. Het feit dat je niet opkijkt van haar voortreffelijke vertolking, versterkt alleen maar de indruk dat ze geboren was om deze rol te spelen. Fazal houdt zich probleemloos staande en de chemie tussen de twee hoofdrolspelers is een waardevolle aanvulling op het vermakelijke eerste deel van deze film. Het scenario van Lee Hall worstelt echter om het momentum vast te houden en wordt vrij zwaar op de hand, waardoor het einde, ondanks ijzersterk werk van met name Judi Dench, een beetje buiten de toon valt. Regisseur Frears laat de volledige cast schitteren, waarbij Izzard in het oog springt in zijn verrassende (en verrassend effectieve) rol als Victoria's troonopvolger.

Disney geloofde heilig in de visie dat WOII alleen gewonnen kon worden met behulp van een dominante luchtmacht. Hij huurde de ervaren H.C. Potter in om ervoor te zorgen dat Major Alexander de Seversky niet al te droog of stijf zou over komen in zijn uiteenzetting. Hoewel het te merken is dat De Seversky geen filmervaring heeft, laat Potter hem voldoende bewegen om de aandacht vast te houden.

Oorlogsstrategie is moeilijk uit te leggen aan een breed publiek, maar het animatieteam weet de theorie op levendige, vermakelijke, maar vooral inzichtelijke wijze op het scherm te toveren. Dat maakt het betoog niet alleen aangenaam om naar te kijken, maar ook bijzonder overtuigend, zeker gezien het verdere verloop van de oorlog. Bovendien begint de film met een fraaie geschiedenis van de luchtvaart, waarin vele (voor mij in ieder geval) onbekende pioniers erkenning krijgen voor hun bijdrage aan de ontwikkeling van de meest revolutionaire uitvinding van de 20e eeuw op het gebied van mobiliteit én oorlogsvoering.

Zussen Eurídice [Carol Duarte] en Guida Gusmão [Julia Stockler] hebben een nauwe band maar door een samenloop van omstandigheden, mede ingegeven door de conservatieve waarden van de Braziliaanse samenleving in de jaren ’50 waarin zijn opgroeien, raken de zussen elkaar uit heg oog nadat Guida haar familie achterlaat om met zeeman Iorgos [Nikolas Antunes] een nieuw leven te starten in Griekenland.

Vol uitstekend geschreven vrouwenrollen die stuk voor stuk uitstekend worden neergezet, maar deze film over vrouwen is kritisch maar nooit prekerig en geeft zo’n treffend beeld van nog steeds heersende normen en waarden door de ogen van twee driedimensionale, levendige en fascinerende hoofdpersonen dat elke liefhebber van een goed verhaal hier volop van zal genieten.

"This film will never be show on TV", zo verkondigt de poster. De bedenkers zullen gedacht hebben dat de oorzaak daarvan ligt in de eindeloze parade van naakte vrouwen -met hier en daar wat mannelijk - en grappig bedoelde reclames die stuk voor stuk een pornografisch element hebben. Zeker, het getuigt van zeer slechte smaak, niet in de laatste plaats omdat vrouwen zich maar al te graag laten verkrachten of vernederen. Dat lijkt me al reden genoeg om deze zeer platvloerse sekskomedie nooit op televisie te vertonen. Aanstootgevend bedoeld, maar vooral erg sneu en nauwelijks aan te zien.

Sinds de dood van haar vader is Zoé [Lauren Weintraub] zeer gehecht aan haar kat Dino en praat ze nauwelijks met haar moeder (en politieagent) Jeanne [Marcia Gay Harden] of haar oppas Claudine [Anjelica Huston]. Maar Dino leidt een dubbelleven als hulpje van ‘cat burglar’ Nico [Bruno Salomone]. Wanneer Dino op een dag een waardevolle armband mee naar huis neemt, wordt Zoe nieuwsgierig en besluit ze Dino ’s nachts te volgen. Daardoor ontdekt ze dat haar oppas behoort tot een groep criminelen onder leiding van Victor Costa [JB Blanc]. De animatie is simpel, maar inventief, de personages en hun onderlinge relaties zijn prima uitgewerkt en de speelduur van amper 60 minuten bewijst dit dat kwaliteit altijd boven kwantiteit gaat. Oorspronkelijk Frans gesproken, maar er is ook een Nederlands gesproken versie met de stemmen van onder andere Maaike Cafmeyer, Rick de Leeuw en Willeke van Ammelrooy.

Alex [Jean Le Peltier] en Noëmie [Lucie Debay] willen een gezin stichten. In afwachting van een eigen appartement wonen ze bij Alex’ ietwat opdringerige moeder Suzanne [Jo Deseure], die zich steeds grilliger gaat gedragen. Wanneer blijkt dat Suzanne lijdt aan een bijzondere variant van dementie vinden Alex en Noémie na een intensieve zoektocht een reddingsboei in de vorm van verpleegkundige Kevin [Gilles Remiche]. Nu moeten ze besluiten welke plaats Suzanne gaat innemen in hun toekomstige leven. Een goedkoop ogende productie, maar de onsentimentele benadering van het onderwerp is verfrissend. Gemaakt in nauwe samenwerking met de acteurs en dat betaalt zich uit in uitstekend acteerwerk, vooral van Deseure.

Een in Parijs gevestigde van oorsprong Amerikaanse psychiater [Jodie Foster] kampt met spontane huilbuien vanaf het moment dat ze hoort dat oud-patiënt Paula [Virginie Efira] plotseling is overleden. Lilian zet haar scepsis opzij en bezoekt een hypnotiseur [Sophie Guillemin] om haar af te helpen van haar huilbuien. Tijdens de sessie heeft ze een cryptische droom die haar doet vermoeden dat Paula is vermoord, dan wel door haar dochter [Luana Bajrami], dan wel door haar man [Mathieu Amalric]. Fosters voortreffelijke spel voorkomt dat dit vervalt in farce. Zlotowski houdt je in het ongewisse over de rechtmatigheid van Lilians gedachtenstroom en laat het aan jou om een waardeoordeel te geven. Heerlijk onvoorspelbaar, uitstekend geacteerd en met een ontknoping die volop stof tot nadenken en napraten biedt.

Jeanne is een vrouw uit een welgestelde familie wiens leven een groot tranendal wordt wanneer ze trouwt met Julien Delamare. Gebaseerd op het gelijknamige boek van Guy de Maupassant dat zich meer richt op de psychologische analyse dan op de gebeurtenissen die de betreffende psyche beïnvloeden. Dit is een karakterstudie die regisseur/scenarist Stéphane Brizee en co-scenarist Florence Vignon vrijwel volledig hebben ontdaan van de melodramatische actie. De camera is veelal statisch en registreert vooral het gezicht en de emoties van hoofdpersoon Jeanne, die vooral mijmert over het leven zoals het was of (mijn interpretatie) een sterk geïdealiseerde versie daarvan gecombineerd met dagdromen over hoe het had kunnen zijn. De meeste soap-achtige ontwikkelingen maken we als kijker niet mee maar presenteert de film als een fait accompli, zodat we vooral opgescheept zitten met een hevig in zelfmedelijden zwelgende Jeanne. De spaarzame momenten waar op we wél getuige mogen zijn van Jeannes tragische momenten, zijn tevens de enige momenten waarop de camera, en daarmee de film, tot leven komt. Voor de rest zit je feitelijk te kijken naar een passief, weinig sympathiek karakter in een soap zonder soap. Dan blijft er dus niet zo gek veel over, ook al is het allemaal heel aardig in beeld gebracht.

“De Vierde Man” was de laatste Nederlandse film die Paul Verhoeven maakte voor zijn Hollywood-avontuur en bevat alle typische Verhoeven-elementen in grote mate en levert een schitterende zwartkomische psychologische thriller op die zijn gelijke niet kent. Jeroen Krabbé schittert in zijn beste rol ooit, die van Gerard Reve (de schrijver van het boek waarop de film is gebaseerd), een biseksuele schrijver die geteisterd wordt door bizarre nachtmerries en dagdromen die zijn dood voorspellen. Wanneer hij na een spreekbeurt in Vlissingen in contact komt Christine Halslag [Renée Soutendijk], een koele, sexy blondine die hem de hele tijd heeft gefilmd, brengen ze de nacht samen door. Maar naar mate hij langer bij Christine blijft, beginnen zijn nachtmerries erg op de werkelijkheid te lijken en vreest hij werkelijk voor zijn leven... maar wanneer hij een foto ziet van Christines vriend Herman [Thom Hoffman], raakt hij volledig in de ban van Herman en besluit Gerard dat hij hem ‘moet hebben, koste wat kost!’

Dit is een visueel meesterwerk waarin droom en werkelijkheid op sommige momenten naadloos in elkaar overlopen, waardoor het zowel voor Gerard als voor de kijker soms moeilijk is om zeker te weten wat een droom is en wat de werkelijkheid is. Krabbé is buitengewoon intens, Soutendijk is de ultieme koele blondine, maar slaagt er ook in om Christine in haar meest kwetsbare momenten geloofwaardig te houden, bijvoorbeeld wanneer Christine en Gerard gaan zwemmen in de zee. Verhoeven strooit met hints, maar maakt nooit expliciet duidelijk of Christine nu werkelijk een Zwarte Weduwe is in wiens web Gerard is vast komen te zitten. Thom Hoffman zet ook een topprestatie neer, in een zeer gewaagde rol die niet alleen vereist dat hij naakt aan een Christuskruis hangt, maar waarin hij en Jeroen ook gepassioneerd met elkaar zoenen. Het zijn beelden die op je netvlies gebrand blijven en ook bijna 35 jaar later nog steeds kunnen shockeren. De bijrollen van Dolf de Vries en vooral die van Geert de Jong (vooral bekend uit Schatjes) zijn zeer effectief. Dit is een thriller van een Nederlandse regisseur op het top van zijn kunnen, een film die het verdient om door een nieuwe generatie filmmakers en filmliefhebbers te worden ontdekt.

Noorse thriller met horrorelementen neemt als uitgangspunt dat Gudbrand the Grim in 1050 het Noorse vasteland betrad in gezelschap van een weerwolf die spoorloos verdween en sindsdien niet meer is gezien. Thale [Elli Rhiannon Müller Osborne] heeft de pech dat ze oog in oog komt te staan met de wolf uit de titel en dat zowel zij als haar zusje [Mia Fosshaug Laubacher] door het beest worden gebeten. En hun moeder moet de zaak onderzoeken. Je kunt wel raden hoe het verder gaat. Aardig geacteerd en sfeervol geregisseerd, al zijn de special effects niet erg overtuigend.

In een wanhopige poging zijn kleurloze, burgerlijke bestaan te ontvluchten, heeft de Deense Martin [Rasmus Bjerg] een teambuildingsuitje van zijn werk gebruikt als smoes om naar Noorwegen te vertrekken. Gekleed als een Viking en gewapend met pijl-en-boog overleeft hij in de Noorse wildernis, zonder geld of creditcard. Door een conflict in de plaatselijke supermarkt krijgt de politie hem in het oog. Martin vindt steun in de gewonde Musa [Zaki Youssef], die hij oplapt en met wie hij besluit zich aan te sluiten bij een enclave in de Guddalen Vallei waar de “bewoners leven als echte Vikingen”. Genreoverstijgend juweeltje waarin Daneskov probleemloos schakelt tussen tragikomedie en misdaadthriller. En dus is het afwisselend hilarisch, spannend en zelfs ontroerend. Over de hele line uitstekend geacteerd, met Bjerg, Bjørn Sundquist (als hoofd van de politie) en Rune Temte (als de leider van de enclave) als uitblinkers.

Wanneer de hoogbejaarde Maurce [Fred Ulysse] na een beroerte niet meer voor zichzelf kan zorgen, komen zijn drie kinderen Joseph [Jean-Pierre Darroussin], Armand [Gérard Meylan] en Angèle [Ariane Ascaride] bij elkaar in de villa uit de titel die zich bevindt in een klein, uitgestorven vissersdorpje vlakbij Marseille. Het dwingt ze om hun gezamenlijke verleden onder ogen te zien, in het bijzonder een tragische gebeurtenis waardoor Angèle haar vader al 20 jaar lang niet meer heeft willen zien. Natuurlijk zijn er de plaatselijke bewoners en er is ook nog een verhaallijn rondom soldaten die op zoek zijn naar bootvluchtelingen, maar het hangt allemaal als los zand aan elkaar. Veel kleine ideetjes die niet al te diepgaand zijn uitgewerkt en De episodische structuur van het scenario betekent dat de film geen dramatische opbouw heeft. De acteurs zijn in ieder geval solidair met de kijker, want ook zij lijken zich vooral te vervelen. Teveel dialoog, te weinig verhaal en nauwelijks structuur.

Slaapverwekkend traag en buitengewoon houterig geacteerd drama over drie leden van een Somalische familie uit het dorpje Paradise. Mamargade [Ahmed Ali Farah] is een manusje-van-alles die onder anderen graven delft, dieren vervoert en goederen over de grens smokkelt. Hij is de pleegvader van Cigaal [Ahmed Mohamoud Salleban] die naar een kostschool een dorp verderop moet nadat de plaatselijke basisschool wegens financiële tekorten de deuren sluit. Tenslotte is er Mamargades zus Araweelo [Ana Ahmed Ibrahim] die ontdekt hoe moeilijk het is om als ongehuwde vrouw een winkeltje op te zetten. De winderige locaties zorgen voor wat mooie plaatjes, maar het is lang wachten op iets wat lijkt op een verhaal.

Ook Beau Bridges en Ron Howard staan op de CV van schlockmeister Bert I Gordon. In deze dwaze SF-film ontwikkelt The Genius [Ron Howard] een middel daardoor de eenden reusachtige vormen aannemen. Na een bizar bezoek van de eenden (aan een disco, nota bene) besluit een aantal aanwezige tieners, aangevoerd door Fred [Beau Bridges] het goedje te stelen en het stadje - en vooral de volwassenen - aan hun wil te onderwerpen.

De idiote opening credits zijn al twijfelachtig, maar het absolute dieptepunt komt vrijwel meteen daarna wanneer de duivelse tieners, onder invloed van LSD en Rock N Roll, op hilarische wijze uit hun dak gaan in een modderpoel. Het enige lichtpuntje in deze film komt van The Beau Brummels, een getalenteerde band waarvan de individuele leden nog lang werkzaam zouden blijven in de muziekindustrie. Dit is een zeldzame kans om een optreden van ze te zien... of iets dat er voor moet doorgaan. Maar vergis je niet, dit is bovenal de pure drek die je mag verwachten van Bert I Gordon.

Hoewel de Canadees Gilles Villeneuve en de Fransman Didier Pironi samen voor Formule I reden voor Ferrari (geen grotere rivaliteit dan die met je teamgenoot), waren ze lange tijd goede vrienden. Aan de hand van indrukwekkend (en soms schokkend) archiefmateriaal schetst deze documentaire de veranderende relaties tussen de twee topcoureurs met hulp van weduwen Joann Villeneuve en Catherine Bleynie-Larsen en collega’s en technici. Een boeiend verhaal dat inzicht geeft in de mentaliteit van de racers in de periode waarin coureurs bij iedere race hun leven op het spel zetten. Voor liefhebbers van Senna en autoracefans in het algemeen is dit een must.

Vincent [Karim Leklou] wordt in korte tijd twee keer aangevallen op het werk. Eerst gaat de nieuwe stagiaire Hugo [Ulysse Genevrey] hem te lijf met een laptop, niet veel later doet zijn zachtaardige collega Yves [Emmanuel Vérité] hetzelfde met een mes. Zijn baas [Jean-Remi Chaize] neemt geen formele maatregelen tegen de daders, maar adviseert Vincent om thuis te gaan werken. Vincent beseft al gauw dat mensen agressief worden als hij oogcontact maakt en vermoedt dat hij het slachtoffer is van een virus. Een toevallige ontmoeting met Joachim [Michaël Perez] biedt een aanknopingspunt waardoor Vincent beseft dat hij zijn leven totaal zal moeten omgooien. Maar hoe kan hij overleven zonder oogcontact te maken met andere mensen? Leklou is perfect als de gewone man zich uit een netelige situatie moet zien te werken en de eerste helft is komisch, spannend en interessant. Het romantische subplot rondom restaurantmedewerker Margaux [Vimala Pons] gooit roet in het eten, vooral omdat scenarist Mathieu Naert de opbloeiende romance niet kan rijmen met alles wat vooraf gaat. Toch zijn er genoeg sterke momenten, waaronder een confrontatie op de parkeerplaats van een supermarkt en een opstopping op een snelweg, die mogelijk is geïnspireerd door Weekend van Jean-Luc Godard.

Sinds hun moeder is overleden moeten tiener Remco [Nino den Brave] en zijn jongere zusje Lizzy [Senna Fokke] hun vader Wim [Wim Opbrouck] regelmatig helpen om de eindjes aan elkaar te knopen. Wim ontruimt woningen, vaak van pas overleden bejaarden, en verdient wat bij met de handel in rashonden. Om te voorkomen dat zieke puppy's hun gezonde soortgenoten infecteren, moet Lizzy een paar puppy's verdrinken. Remco, die op zoek is naar een vorm van aanzien, filmt hoe Lizzy de hondjes in een rivier gooit en plaatst het filmpje op Youtube in de verwachting dat niemand zijn zusje zal herkennen. Binnen zijn vriendenkring krijgt Remco de positieve reacties waar hij op hoopte, maar na een tijdje gaat het filmpje viraal en dat heeft consequenties die de naïeve Remco totaal niet had voorzien.

Fraai portret van beginnende tieners uit een eenvoudig gezin en hun zoektocht naar een eigen identiteit. Regisseur en co-scenarist Brand neemt de tijd om de verhoudingen in het gezin neer te zetten en daarbij valt met name het overtuigende spel van Den Brave en Fokke op. Belangrijk is ook dat Remco weet dat de inhoud van zijn filmpje niet OK is (hij zorgt dat Lizzy's gezicht nooit goed te zien is). Het toont hoe gemakkelijk het is om de consequenties van zo'n filmpje te onderschatten. Het einde is niet geheel geloofwaardig en iets te melodramatisch, maar desondanks biedt dit genoeg stof tot nadenken en napraten.

Nadat zijn vader is verongelukt omdat hij stomdronken achter het stuur zat, is Totone [Clément Faveau] op zichzelf aangewezen om voor zijn zevenjarige zusje [Luna Garret] te zorgen. Aangezien hij alleen enige kennis heeft van de kaasmakerij besluit hij zich op dit ambacht te storten, maar (joe voelt ‘m al) daar heeft hij nog weinig kaas van gegeten. Dit schijnbaar komische drama volgt Totone tijdens zijn onbeholpen eerste stappen in de wereld van de kaasmakerij waarbij hij uit opportunisme ook aanpapt met Marie-Lise [Maïwene Barthelemy] die woont op een boerderij waar prijswinnende kazen worden gemaakt. Van persoonlijke ontwikkeling is al net zo weinig sprake als van chemie tussen Faveau en Barthelemy. Veel problematischer is het dat Courvoisier ons weinig aanleiding geeft om ook maar enige sympathie voor de hoofdpersoon te hebben. Het verhaal is onsamenhangend en de finale tijdens een stockcarrace lijkt uit een totaal andere film te komen. Enig pluspuntje is Garret die aandoenlijk is als het zusje en de uitgebreid aandacht voor het maken van kaas op ambachtelijke wijze. Als je daar van houdt tenminste.

Door de landbouwcrisis in de jaren 80 wendt de familie Frost zich tot drugssmokkel over de rivier Arkansas. In 1992 is de familie uiteengevallen in twee kampen, maar Lucas [Billy Magnussen] wil zich terugtrekken om een gezin te starten met zijn verloofde [Alexandra Shipp]. Wanneer die omkomt bij een uit de hand gelopen overval, gaat de verdenking direct uit naar neven Sid [James Badge Dale] en Eli [Jared Bankens]. Wraak! En daar moet Lucas’ halfbroer Tuck [Nick Stahl] hem bij helpen. Volgt in grote lijnen het format van een wraak-/misdaadfilm, maar profiteert van sterk werk van Magnussen en heeft een spannende ontknoping.

Jason [Alex Hassell] heeft zijn ex Linda [Alexis Louder] over om samen met hun dochter Trudy [Leah Brady] Kerst door te brengen bij zijn steenrijke moeder Gertrude [Beverly D’Angelo] om een wit voetje te halen. Het “feest” wordt wreed verstoord door een groep huurlingen onder leiding van “Scrooge” [John Leguizamo] die het gemunt hebben op de $ 3 miljoen die ergens in het verborgen zou zijn. Geheel toevallig is de nukkige Kerstman [David Harbour] daar net een uiltje aan het knappen. Eigenlijk wil hij zich nergens mee bemoeien, maar omdat Trudy één van de weinige lieve kinderen in zijn boek is, voelt hij zich toch verplicht om de strijd aan te gaan met Scrooge en zijn manschappen. De logica is ver te zoeken, maar de expliciete verwijzingen naar onder anderen Die Hard en Home Alone maken duidelijk dat scenaristen Pat Casey en Josh Miller het verhaal niet al te serieus nemen. Harbour is bijzonder grappig.

Werkelijk onuitstaanbare film waarin een rechter de ouders van een jeugdige crimineel de les leest en de kijker vertelt dat alles goed komt als ze maar naar de kerk gaan. Walgelijk gepreek en zeer slecht gemaakt bovendien.

Jesse [Cesar de Sutter] bevindt zich met zijn vriend Jonas in een vrijwel verlaten overdekt winkelcentrum wanneer Jonas na een korte woordenwisseling wordt doodgestoken. Jesse verstijft volledig en daardoor wil een deel van jongeren binnen de plaatselijke BMX-gemeenschap waartoe Jesse behoort niet meer me hem te maken hebben. De manier waarop een naïeve tiener met zichzelf in het reine moet zien te komen na zijn betrokkenheid bij een dodelijk misdrijf had een fascinerende film kunnen opleveren, maar Devos denkt blijkbaar dat hij je een plezier doet door te zien hoe Jesse met zijn vriendjes op slome wijze door de wijk fietst en hoe ze op het plaatselijke BMX-circuit vanaf de springbulten vliegen. Geen idee wat Devos hiermee wil zeggen, geen idee hoe ik mezelf wakker heb weten te houden tot het einde. Alleen de eerste vijf minuten zijn interessant.

Dertiger Eva [Itsaso Arano] is geboren en getogen in Madrid, maar mist richting in haar leven. Mede omdat ze net is verhuisd besluit ze tijdens de zomer in Madrid te blijven. In de eerste twee weken van augustus ontmoet ze verschillende mensen die, zo moeten we aannemen, haar leven een nieuwe richting geven. Gefilmd op locatie zonder professionele figuranten, wat het geheel een zekere authenticiteit geeft. Maar de film lijkt te bestaan uit een serie improvisaties op basis van een globale situatieschets. Het doel was ongetwijfeld om het nog authentieker te maken, maar het zorgt alleen maar voor een gebrek aan verhaal, samenhang en diepgang. De ontknoping is er dan ook eentje om onverschillig je schouders bij op te halen.