Opinions

Bassist, zanger en componist Henny Vrienten gaat met zijn zoon Xander (bassist van o.a. Jett Rebel) langs bij collega-bassisten. Ieder heeft zo zijn eigen stijl, vader en zoon luisteren geïnteresseerd en genieten zichtbaar van de ontmoetingen en jamsessies. Ik ben zelf bassist en ben hier eerlijk gezegd nauwelijks iets wijzer van geworden. De kans ia dan ook klein dat niet-basgitaristen hier veel waarde aan zullen hechten.

In 1998 stierf Elisabeth Rasker na een lang ziektebed aan de gevolgen van kanker. Haar dochter Liesbeth, een schrijver, podcastmaker en zelfverklaard Einzelgänger, was 10 toen dat gebeurde en geloofde lange tijd dat ze het verlies van haar moeder had geaccepteerd en dat het leven ook voor haar gewoon door was gegaan. Bijna 25 jaar (en een aantal bezoeken aan een psychotherapeut) later, beseft ze dat het helemaal niet zo goed met haar ging. Via een oproep raakt ze in gesprek met mensen die ook op jonge leeftijd een ouder verloren. Die gesprekken doen haar besluiten zowel haar vader Frans als haar vijf jaar jongere zus Barbara te confronteren met haar inzichten en voor het eerst open en eerlijk te praten over Elisabeth en hoe ze als gezin haar dood probeerden te verwerken. Een moedige, openhartige documentaire die vooral duidelijk maakt hoe moeilijk het is om na zo’n lange tijd over zo’n beladen onderwerp het gesprek aan te gaan, zonder het gevoel te geven (of te hebben) dat er sprake is van verwijt.

Monique van de Ven trekt zich terug in een vissershuisje aan de Franse kust om zich voor te bereiden op een film over een actrice op leeftijd die terugkijkt op haar carrière. De jonge Nederlandse fietser Bastiaan [Joes Brauers] klopt aan voor hulp vanwege een lelijke val en logeert bij Monique tot maandag wanneer de plaatselijke fietsenmaker beschikbaar is. Bastiaan herkent Monique en wat volgt, is een open gesprek over haar carrière. Boeiende mix van drama en documentaire werkt door het innemende samenspel en het besluit om de essentie van Van de Vens films te vinden aan de hand van haar persoonlijke ervaringen. Een origineel en boeiend portret van één van de belangrijkste vaderlandse filmacteurs.

Adam [Connor Swindells] draagt diepe littekens met zich door een leven in verschillende gastgezinnen en de verbittering over het feit dat zijn moeder Lisa [Emily Taaffe] hem afstond voor adoptie. Hij woont nu bij voormalig sociaal werker Fiona [Ruth Sheen] in de buurt waar zijn moeder woont waar hij bevriend raakt met Makayla [Fola Evans-Akingbola], een organisator van battle raps die Adams talent voor de muzikale woordenstrijd ontdekt en hem als ‘Adversary’ de kans geeft om respect af te dwingen in de battle rap-scene. Hoewel hij vertrouwen put uit zijn goede prestaties heeft hij steeds meer moeite met de verbale beledigingen die hij over zich heen krijgt. Dat dwingt om met zichzelf, zijn verleden en vooral zijn moeder in het reine te komen. Grimmig verhaal had een iets luchtigere benadering kunnen gebruiken, ook in de battle raps die vooral uit zijn op provoceren en minder op amuseren. Goed acteerwerk biedt enige compensatie voor de melodramatische toon van Lilly’s eerste speelfilm als scenarist en regisseur.

Wanneer de tienjarige Estrella [Paola Lara] de stem van haar spoorloos verdwenen en doodgewaande moeder hoort, vlucht ze uit huis en sluit ze zich aan bij een vier groepje jongens waarvan de ouders eveneens het slachtoffer zijn geworden van ontvoering en mensenhandel of moord. El Shine [Juan Ramón López], de zelfverklaarde leider van de groep, heeft de telefoon en het wapen van Caco [Ianis Guerrero] gestolen. Aangezien Caco onderdeel uitmaakt van het criminele netwerk dat verantwoordelijk is voor de verdwijning van hun ouders, krijgt Estrella de opdracht om Caco te vermoorden. Maar dan verschijnt de gevreesde El Chino [Tenoch Huerta] ten tonele. Een sterke misdaadthriller met bijzonder goede vertolkingen van de volstrekt onervaren jeugdige cast. Jammer dat López het nodig vond om een element van fantasyhorror in de mix te gooien, temeer daar de bijbehorende special effects niet erg overtuigend zijn.

Prithee, thou shalt not watch this film, for by Jove thou shalt find the first 75 minutes boring. Veel gepraat in een authentiek, maar ook afstotelijk Engels zoals het destijds werd gesproken. Het klinkt gekunsteld en doet de film, waarin lange tijd vrijwel niets interessants gebeurd, weinig goed. De spaarzame griezelscènes in de eerste 75 minuten zijn over-the-top en hoewel de finale een paar gruwelmomenten bevat, voelt de slotscène afgeraffeld af en laat het mij in ieder geval achter met het gevoel dat deze film aan het begin een uur korter had mogen zijn en dat er een kwartier aan het eind bij had gemogen. Hogere machten hebben de filmmakers helaas anders doen besluiten, maar deze film doet mij in ieder geval niet geloven dat dit het gevolg is van hekserij.