Opinions

Auteur Delphine Dayrieux [Emmanuelle Seigner] is met haar agent Karina [Josée Dayan] bezig haar nieuwste boek te promoten, maar kampt ondertussen met een writer’s block. Dan ontmoet ze Elle [Eva Green], een fan die benadrukt dat ze veel met Delphine gemeen heeft. De twee raken bevriend, maar al snel rijst de vraag of deze nieuwe vriendschap een zegen of een gevaar is voor Delphines carrière en geestelijke gezondheid. Green geeft haar personage de juiste mix van charme en mysterie in deze redelijke paranoiathriller, maar gezien Polanski’s staat van dienst (Repulsion, Rosemary’s Baby, The Tenant) in dit subgenre is dit voor zijn fans een tegenvaller.

In 1937 en 1938 probeert Japan het Chinese volk op de knieën te krijgen met een spervuur aan kogels een nimmer aflatende hoeveelheid bombardementen. Centraal staan de bewoners van een dorpje waar een vete gaande is over een theehuis en dat zich opmaakt voor een Mahjongtoernooi. Bruce Willis speelt de Amerikaanse militaire adviseur die jonge, Chinese piloten moet klaarstomen om hun leven te wagen om de Japanners te stoppen en er is een verhaallijntje gejat uit Wages of Fear, inclusief de lerares van een weeshuis dat met een aantal kinderen op de vlucht is geslagen. Adrien Brody komt ook nog opdraven in dit vaak verwarrende en qua special effects lachwekkende oorlogsepos. Als de belachelijke en totaal niet overtuigende luchtgevechten en overdreven explosies je kijklust niet ontnemen, dan doen die jengelende kinderen dat vast wel. Ouderwetse propaganda van het treurige soort.

Amusante komedie waarin een jonge Franse journalist [Anaïs Demoustier] grote moeite heeft om de excentrieke kunstenaar Salvador Dalí [Gilles Lellouche] over te halen om mee te werken aan een portret. Lellouche weet Dali’s karakteristieke eigenaardigheden neer te zetten zonder te vervallen in karikatuur en Dupieux gebruikt al zijn cinematische kennis om voor verwarring te zorgen, inclusief het gebruik van meerdere acteurs als Dali en een hommage aan ‘The Arm’ uit Twin Peaks. Jammer dat Dupieux te braaf is om een komedie te maken die werkelijk recht doet aan Dali’s perverse, surrealistische fantasieën.

Tijdens een lange taxirit vanaf JFK Airport, ontstaat een diepgaand een emotioneel gesprek tussen de chauffeur [Sean Penn] en de passagier [Dakota Johnson] dat nieuwe inzichten oplevert met betrekking tot hun persoonlijke relaties van vroeger en van u. Het statische gegeven geeft schrijver en regisseur Hall weinig ruimte om de dialogen visueel interessant te houden. Het leent zich in feite veel beter voor een toneelstuk, maar Johnson en Penn zijn aan elkaar gewaagd en maken er een bescheiden acteerduel van. Vooral voor fans van de hoofdrolspelers dus.

Qua opzet heeft het - zoals Amerikaanse critici opmerkten - inderdaad wel iets weg van de Capra-klassieker 'You Can't Take It With You'. Een aantal excentrieke (lees: irritante) familieleden komt bijeen wanneer een oom [Jim Varney] in het gevang dreigt te komen na een beschuldiging van moord. Thorntons regie is vrij statisch, vooral in de eerste helft van de film waarin we meer naar gefilmd toneel zitten te kijken. Laura Dern, Brenda Blethyn en Andy Griffith acteren er op los, maar deze normaal zo betrouwbare acteurs gaan over de schreef waardoor de film doorslaat naar een vervelende farce. Het tweede deel, met o.a. een paar droomsequenties, is inventiever gefilmd en geeft de film emotionele lading en drama die te lang spoorloos bleek te zijn, maar toen was ik al meerdere keren bijna in slaap gevallen.

Het enige goede aan deze film is het feit dat liedjes de zeer beperkte talenten van Elvis-wannabe Dick Contino weerspiegelen. Contino speelt Daddy-O, destijds een 'hip' woord, en zijn hipheid wordt vergroot door het feit dat hij Rock N Roll zingt en een autoracer met een strafblad is. Stoer mannetje dus! Natuurlijk wordt hij slachtoffer van een duister complot dat hij met succes weet te ontrafelen, maar er valt eerlijk gezegd weinig chocola van te maken. De vraag is of dat de bedoeling was... ik waag het te betwijfelen,

Na een auto-ongeluk is architect James [Charles Aitken] er zo slecht aan toe dat zijn echtgenote Laura [Julia Brown] besluit hem van de beademing te halen. Laura erft het afgelegen huis en staat voor een dilemma met betrekking tot Isaac [Rupert Turnbull], James’ zoon uit een eerder huwelijk. Isaac is minderjarig en heeft geen familie, dus als Laura afziet van de voogdij belandt hij in een pleeggezin. Laura besluit haar verantwoordelijkheid te nemen. Wanneer Isaac beweert dat zijn vader nog leeft en zich in een zelfgebouwde boshut bevindt, roept ze de hulp in van familievriend Robert [Nathaniel Martello-White]. Een hoop lichteffecten en spannende

Will Ferrell en Mark Wahlberg zijn ideaal gecast in deze 'battle of the papas' waarbij een brave, nette, maar ook wat stijve stiefvader zijn gezinsleven bedreigd ziet worden door de biologische vader van zijn stiefkinderen. Helaas gaat deze komedie al gauw de mist in: waarom mag deze biologische vader - die een dag van tevoren mededeelt dat hij komt - een week lang komen logeren? Waarom hangt hij de hele dag rond bij stiefvader Ferrell? De meeste grappen zijn smakeloos, de stunts over-the-top en het gedrag van beide vaders zou voor iedere weldenkende moeder toch reden zijn om ze allebei meteen uit huis te schoppen? Thomas Hayden-Church heeft de beste momenten als Ferrells radiobaas en er is toch nog een hele aardige slotscène, maar de vraag is of je het zolang volhoudt.

Er is op dit moment niemand die zo goed de slappe huilebalk kan spelen als Will Ferrell, al kan dat ook wel eens op de zenuwen gaan werken. Ferrell kruipt opnieuw in de huid van Brad Whitaker, die zijn taken als vader/stiefvader sinds het einde van de eerste film prima lijkt te te kunnen delen met Dusty Mayron [Mark Wahlberg]. Maar wanneer één van de kinderen tijdens een Kerstrecital publiekelijk verklaart dat ze graag een 'normale' Kerst wil met de hele familie, voelen beide vaders zich schuldig en besluiten ze het erop te wagen. Maar dat betekent wel dat er lastige knopen moeten worden doorgehakt. De plotseling aangekondigde komst van Dusty's van-dik-hout-zaagt-men-planken vader [Mel Gibson] maakt het er bovendien niet makkelijker op.

Ferrell en John Lithgow [als diens vader] gaan soms iets te ver op in hun idiote personages, Gibson speelt zijn rol als Mel Gibson naar behoren, maar het is Wahlberg die hier de film bij elkaar houdt met een vertolking die stevig in de werkelijkheid geworteld is, evenals Linda Cardellini als Brads onrustige vrouw. Het plot is wat mager, maar de verschillende activiteiten die de families ondernemen bezorgden mij vaak een glimlach en regelmatig kon ik hardop lachen, wat mij de bescheiden tekortkomingen van deze pretentieloze Kerstfilm zeker doet vergeven... en bijna vergeten!

Je hoeft geen meesterdetective te zijn om ruim van tevoren te weten hoe de vork in de steel zit in deze bewerking van het gelijknamige boek van Marion Pauw. Van Rooijens regie is zo subtiel als een sloophamer en alleen Angela Schijf en Victor Löw leveren acceptabel acteerwerk af. Advocaat Net nu Iris Boelens [Angela Schijf] de zoon [Peter Benschop] van haar werkgever [Truus te Selle] moet verdedigen wegens seksueel misbruik van een minderjarige, wordt haar zoontje Aron [Daniel Verbaan] een week geschorst vanwege zijn agressieve gedrag. Ze besluit zich terug te trekken in het rustige huis van haar moeder [Monique van de Ven], die twee weken op vakantie gaat. Wanneer een oude familiekennis [Krijn te Braak] langs komt om te kijken naar het aquarium, zegt hij dat Iris zo haar broer lijkt. Binnen een vloek en een zucht ontdekt Iris dat haar broer [Fedja van Huêt] al 30 jaar vast zit wegens een dubbele moord. Een werkelijk abominabel werkje, maar Schijf verdient lof voor de poging om haar serieus te nemen.

Tijdens een invasie in 1890 stalen de Fransen naar schatting 7000 kunstwerken uit Dahomey, een koninkrijk aan de zuidkust van West-Afrika dat nu is opgegaan in Benin. Op 9 november 2021 geeft Frankrijk 26 werken terug aan Benin. De terugkeer van deze kunstwerken roept verschillende gevoelens op. Enerzijds is er trots over de artistieke en culturele waarde van de kunstwerken, aan de andere kant rijst de vraag over de duizenden kunstwerken die Frankrijk (nog?) niet terug heeft gegeven. Diop registreert het publieke debat in Benin terwijl Makenzcy Orcel (op onheilspellende, maar indringende wijze) de stem van de schatten – en daarmee die van de voorouders – vertolkt. Enige kennis van de geschiedenis van Dahomey (ik had er ook nog nooit van gehoord) is wel een pré om deze fascinerende documentaire op waarde te kunnen schatten.

Als er één naam niet in één adem genoemd dient te worden met die van Willis O'Brien en Ray Harryhausen, dan is het die van de schepper van Gamera. Takayama Ryôsaku is het brein achter dit schepsel: een man in een rubberen pak die veelvuldig op handen en knieën kruipt en een vlammenwerper in zijn smoel heeft. Gamera is een reusachtige schildpad en ziet er vrij belachelijk, maar zeker niet overtuigend uit. De special effects zijn ook niet geweldig, sommige acteerprestaties (gelukkig niet allemaal) zijn ronduit abominabel. Deze Godzilla-kloon heeft dus eigenlijk niets nieuws te bieden en is de moeite van het bekijken nauwelijks waard.

In de tweede Gamera-film duurt het even voor Barugon zich werkelijk laat zien en dat maakt de rest van de film moeilijk door te komen. Het titanengevecht zelf is vermakelijk, maar niet omdat er sprake is van enige kwaliteit. Barugon (een soort rhinoceros met een tong als stormram) is een net zo belachelijke creatie als de vliegende frisbee-reuzenschildpad zelf. Wellicht valt er enige hilariteit te halen uit het feit dat dit gewoon twee mannen in rubberen pakken zijn, maar dat maakt deze film bepaald nog niet de moeite waard.

Drama met een fantastische cast (Joan Crawford, Dana Andrews, Henry Fonda) en een zeer capabele regisseur, maar alleen Crawford komt enigszins in de buurt van haar hoge acteerniveau. Andrews en Fonda geven echter vrij kleurloze vertolkingen, terwijl het melodramatische verhaal, waarin ook een iets te subtiele suggestie van kindermishandeling is verwerkt, toch voldoende aanleiding geeft tot een acteerduel tussen deze grootheden. Leo Shamroy brengt het allemaal prima in beeld, waardoor dit een vlekkeloze productie is en nooit echt verveelt, maar het is moeilijk om je aan gevoel te onttrekken dat hier veel meer in had gezeten .

In 1974 ontmoet voormalig kunststudent James Linton [Christopher Briney] de uitzinnige, eigenzinnige kunstenaar Salvador Dali [Ben Kingsley] wanneer hij een pakketje voor Dali’s muze Gala [Barbara Sukowa] moet afleveren in een hotel in New York. Dali neemt James onmiddellijk op in zijn aanhang en deze film toont de complexe, breekbare vriendschap tussen Dali en James tot aan Dali’s overlijden. In flashbacks ontdekken we hoe een jeugdige Dali [Ezra Miller] in de ban raakte van Gala [Avital Lvova]. Het scenario is een mix van My Week With Marilyn en The Factory Girl en heeft dus weinig nieuws te bieden, tenzij je niet bekend met de unieke persoonlijkheid van Dali. Onderhoudend, maar bij lange na niet zo opzienbarend als de kunstenaar zelf.

Biografische film over Ron Woodroff [Matthew McConaughey], die in 1985 te horen krijgt dat hij Aids heeft en hooguit 30 dagen te leven heeft en zijn toevlucht zoekt tot medicijnen die niet zijn goedgekeurd in de VS en daardoor zijn leven verlengt en vervolgens de strijd tegen het systeem aangaat om ervoor te zorgen dat andere patiënten deze medicijnen ook mogen gebruiken.

Het eerste deel waarin Woodroff worstelt met de acceptatie van het feit dat hij Aids heeft en het feit dat zijn 'vrienden' zich van hem afkeren, is bijzonder sterk en verklaart waarom McConaughey een Oscar-nominatie in de wacht heeft gesleept. Het tweede deel, waarin hij de strijd aangaat met het systeem, is minder interessant, omdat het zich hier op paden begeeft die al vak zijn betreden. Toch de moeite waard vanwege McCounaghey's tour-de-force en een knappe bijrol van Jared Leto als travestiet die langzaam maar zeker een bijzondere vriendschap ontwikkelt met Woodroff.

Na de arrestatie van haar vader [Jean-Louis Coulloch] op verdenking van incest, komt het twaalfjarige (vermeende) slachtoffer Dalva Keller [Zelda Samson] onder toezicht te staan van jeugdwerkers Jayden [Alexis Manenti] en Zora [Marie Denarnaud]. Ze deelt tijdelijk een kamer met Samia [Fanta Guirassy], maar omdat ze hardnekkig ontkent dat haar vader haar misbruikte wordt ze een doelwit van pesterij. Het centraal stellen van een meisje dat alles doet om haar vader te behagen is controversieel en is de enige mogelijke verklaring voor de vele prijzen die Nicot heeft mogen innen. In feite loopt ze om de hete brij heen met een simplistisch, soms ronduit naïef scenario vol losse incidentjes dat nooit waarachtig overkomt en zo nu en dan een onbedoelde gniffel oproept (vooral bij het afgezaagde, ongeloofwaardige happy end). Manenti en Guirassy hebben enkele goede momenten, maar Samson lijkt niets van haar rol te snappen.

Dertigplusser Wyne [Hannah van Lunteren] leeft er op los met haar boezemvriendin Nanda [Jennifer Hoffman], totdat Nanda aankondigt te gaan samenwonen met Maarten [Peter van de Witte] en duidelijk maakt dat ze graag een gezin wil starten. Om het contact met Nanda en een aantal andere vriendinnen vast te houden, richt Wyne een damesvoetbalteam op. Een vrouwelijke variant op All Stars zou je zeggen, maar zelfs daar kan dit niet aan tippen. Vooral dankzij Van Lunterens goede spel is de opening veelbelovend, maar zodra Ryanne van Dorst haar opwachting maakt als de karikaturale, losbandige nieuwe huisgenoot (en waardeloze keeper) gaat het bergafwaarts. Hoewel Trouwborst duidelijk geen idee heeft hoe hij voetbal op een boeiende wijze kan filmen, besteedt hij veel teveel tijd op het voetbalveld. Tijd die hij beter had kunnen besteden aan een minder voorspelbaar scenario.

Regisseurs Stanley Donen en George Abbott scoorden in 1957 een hit met de verfilming van de musical 'The Pajama Game' - met een perfect gecaste en uitblinkende Doris Day - en probeerden een jaar later een andere hitmusical naar het witte scherm te brengen. Robert Shafer is prima als de 'oude' Joe, een fan van het hopeloos presterende honkbalteam Washington Senators die een pact sluit met ene Mr Applegate [Ray Walston] en zijn ziel verruilt zodat een jongere versie van hemzelf onder de naam Joe Hardy [Tab Hunter] zijn club kan leiden naar het kampioenschap ten koste van de New York Yankees.

Hunter blijkt een matige zanger, kan nauwelijks dansen en wordt volledig weggespeeld door Walston, maar vooral door de sublieme Gwen Verdon als de duivelse verleidster Lola. Verdons Mambo met haar toenmalige echtgenoot en choreograaf Bob Fosse op 'Who's Got The Pain' is een hoogtepunt, evenals "We've got heart" en "Shoeless Joe Hardy". Maar Verdons briljante solonummer 'Whatever Lola Wants' wordt alleen overtroffen door Walstons imitatie, direct daarna. Er valt genoeg te genieten in deze vermakelijke musical, zolang Hunter maar niet in beeld is. Het haastige einde is ook een minpuntje.

Net als je denkt dat het Cannes Filmfestival niet verder kan zinken, belonen ze Roberto Minervini met de prijs voor de beste regisseur voor deze volstrekt amateuristische prul waarin een handjevol soldaten van het Noordelijke leger tijdens de Amerikaanse Burgeroorlog een beetje rond een kampvuur hangen en uit pure verveling (de enige emotie waarmee de kijker zich bij uitstek kan identificeren) zonder enige emotie praat over de (on)zin van oorlog en religie in oppervlakkige, oninteressante en (dus) volstrekt nutteloze dialogen. Na een half uur dient een sprankje hoop zich aan in de vorm van een schermutseling, maar die is van korte door en verder gebeurt er helemaal niets. De enige ‘vervloekte’ is de kijker die zichzelf dwingt om dit uit te zitten.

Om uit de financiële problemen te komen, besluit Lord Bayford [Ray Winstone] zijn oudste dochter Elodie [Millie Bobby Brown] uit te huwelijken aan Henry [Nick Robinson], de prins van het rijke Aurea in ruil voor een riante bruidsschat. Elodies stiefmoeder [Angela Bassett] ruikt al onraad en terecht. Queen Isabelle [Robin Wright] laat haar beoogde schoondochter offeren aan een wraakzuchtige draak [stem: Shohreh Aghdashloo], maar Elodie gebruikt al haar intelligentie en doorzettingsvermogen om uit de klauwen (en de bek) van de draak te blijven. Vlotte avonturenfilm biedt een mooie, fysieke rol voor Brown en zet de traditionele rolpatronen van sprookjesverhalen lekker op zijn kop. De draak doet iets te nadrukkelijk denken aan Smaug uit Peter Jacksons The Hobbit-trilogie en de special effects laten hier en daar wat te wensen over, maar voor de niet al te veeleisende kijker is dit aangenaam amusement

Wanneer Iman [Missagh Zareh] aangesteld wordt als onderzoeksrechter in Teheran drukt echtgenote Najmeh [Soheila Golestani] tienerdochters Rezvan [Mahsa Rostami] en Sana [Setareh Maleki] op het hart dat ze te allen tijde voorbeeldig dienen te gedragen. Maar dat wordt lastig wanneer er ook op hun school protesten uitbreken naar aanleiding van de dood van Mahsa Amini, vooral wanneer nichtje Sadaf [Niousha Akshi] daarbij ernstig gewond raakt. Najmeh raakt verscheurd tussen de loyaliteit aan haar man die vertrouwt in het huidige regime en de liefde voor haar dochters die zich tegen datzelfde regime dreigen te keren. Rasoulof verweeft op deskundige wijze authentiek beeldmateriaal van de protesten in deze intelligente, spannende politieke thriller met Golestani als uitblinker in een uitstekende cast.

Viervoudig werelkampieon showdansen Pierre Dulaine (echte naam: Peter Gordon Heney) werd geboren in Jaffa als kind van een Palestijnse moeder en een Ierse vader. Zijn familie moest het land verlaten toen de staat Israël in 1948 werd opgericht. In 1994 startte hij ‘Dancing Classrooms’ waarmee hij kinderen door middel van dans wil leren hun zelfvertrouwen en vertrouwen in anderen te verbeteren. Nu keert hij naar Jaffa met ambitieus plan: hij wil Joods-Israëlische en Palestijnse kinderen met elkaar laten dansen. Al snel blijkt dat de culturele barrières groter zijn dan hij had verwacht en daarom roept hij de hulp in van zijn danspartner Yvonne Marceau. Medalia richt zich niet alleen op Dulaine en zijn danslessen, maar geeft ons ook een kijkje in de levens van enkele van de deelnemers aan zijn programma. De persoonlijke gesprekken tussen kinderen lijken soms in scene te zijn gezet, maar we zien hoe de verstandhouding tussen de kinderen verandert dankzij de danslessen. Noor, een norse, opstandige leerlinge die enorm worstelt met de dood van haar vader, ondergaat een transformatie die je niet onberoerd zal laten. En er is een hartverwarmende finale.

Na zelf enkele keren een oorlogszone als toerist te hebben bezocht, richtte beveiligingspecialist Rick Sweeney in 2008 een reisbureau op voor mensen die ook interesse hebben oorlogstoerisme. Met vijf klanten (à $ 20.000) per week is het een redelijk lucratieve onderneming. Hij bereidt Eleonora voor op een reisje door Afghanistan. Andrew Drury heeft naar eigen zeggen alles al meegemaakt en bereidt AJ Miller voor op zijn eerste reisje als oorlogstoerist. Een bizar onderwerp waarover het meeste binnen een half uur wel gezegd is. Wat volgt is voornamelijk een herhaling van zetten, een bevestiging van wat we al weten.

Dylan ‘D’ Forrester [Scott Eastwood] heeft acht jaar in de gevangenis gezeten wegens doodslag en onder therapie van Dr. Alderwood [Mel Gibson] geleerd zijn agressie te beteugelen. Wanneer hij terugkeert naar Guardian Island voor de wake van zijn broer [Sean Forrester] meldt een groep schurken onder leiding van Cole [Kevin Durand] zich om ‘iets’ op te eisen. Dylan heeft zijn familie belooft niemand meer te doden, maar een gewelddadige confrontatie met Cole en zijn mannen lijkt onvermijdelijk. Janssen heeft de ondankbare rol van de agente die constant achter de feiten aan loopt en Mel Gibson overacteert in deze onevenwichtige thriller, maar het grootste manco is het onverschillige spel van Eastwood waardoor de humoristisch bedoelde momenten volledig doodslaan.

Dat Trump zichzelf beschouwt als een milieudeskundige en de grootste expert (ter wereld ongetwijfeld) op het gebied van toerisme zal niemand meer verbazen. Het interessantste aan deze documentaire is dat het een voorbode is van Trumps aanstaande presidentschap: hij gebruikt zijn geld en de bijbehorende macht om zijn zin door te drijven. De toenmalige leider van de Scottish National Party Alex Salmond krijgt er flink van langs, evenals Kroatische politici die het resultaat van een referendum over de komst van een Trump-golfbaan simpelweg naast zich neerleggen. Baxter stelt daarover kritische vragen en krijgt (uiteraard) de win flink van voren, mede vanwege de reputatie die hij opbouwde met "You've Been Trumped". Donald Trump besloot zelf desondanks met Baxter in gesprek te gaan. Na vier jaar president Trump kijken we niet meer op van Trumps 'argumenten', maar zijn bijdrage verleent deze verder eenzijdige documentaire meer geloofwaardigheid.

De ontstaansgeschiedenis van psychoanalyse leunt bij uitstek op psycho-gebabbel en lijkt totaal ongeschikt voor een visueel medium. Maar Cronenbergs aandacht voor historisch detail en het vakwerk van de cast (met name Fassbender) houdt dit interessant. Carl Jung [Michael Fassbender] neemt in 1904 Sabina Spielrein [Keira Knightley] onder zijn hoede in het Burghölzli kliniek in Zürich, Door Sabina’s dromen en gedachten te analyseren wordt ze stabiel genoeg om haar eigen medische achtergrond in te kunnen zetten om Jung te helpen bij verder psychoanalytisch onderzoek. Jung en Sigmund Freud [Viggo Mortensen] wisselen hun bevindingen uit en er is een interessante rol voor Vincent Cassell als Dr. Otto Gross, een briljante dokter die van mening is dat je (seksuele) impulsen nooit moet onderdrukken en daardoor zelf in alle opzichten gek wordt verklaard.

Deze documentaire begint met de feitelijk onjuiste opmerking dat Daniel Day Lewis de enige acteur is die drie Oscars heeft gewonnen. De gemiddelde filmliefhebber weet waarschijnlijk dat Jack Nicholson hem ruim voor was, de ware kenner herinnert zich wellicht ook nog Walter Brennan. Kort daarop wordt deze bewering herhaald met een klein, maar cruciaal (want correct) verschil: Lewis is de enige acteur die drie keer de acteur voor Beste Mannelijke Hoofdrol (Brennan won die prijs nooit, Nicholson twee keer). Deze documentaire maakt gebruik van archiefbeelden van interviews met Lewis op verschillende momenten in zijn loopbaan en schetst zo een treffend portret van een toegewijde acteur die – in navolging van zijn idool Marlon Brando – leerde gebruik te maken van zijn persoonlijke ervaringen om zijn grootste rollen zo geloofwaardig en zo effectief mogelijk neer te zetten. Uiteraard is er aandacht voor zijn Oscarwinnende rollen in respectievelijke My Left Foot, There Will Be Blood en Lincoln, maar Burel en Maupied benadrukken de diversiteit van de rollen die Lewis succesvol wist neer te zetten.

Eddie Redmayne is miscast als Eimar/Lily in dit historische drama over de eerste persoon die een operatie onderging om een vrouw te worden. Hoe bizar het ook klinkt in een film waarin een man ontdekt dat hij veel liever als vrouw door het leven wil gaan, Redmayne geeft een one-note-performance. Hij kijkt naar de grond, lacht verlegen, knippert met de ogen en laat de onderlip trillen. Eimar is vanaf het begin zo vrouwelijk, dat het ongelofelijk is dat niemand ook maar enig vermoeden heeft van zijn seksualiteit. Joseph Gordon-Levitt, Mark Ruffalo of Channing Tatum waren er ongetwijfeld beter in geslaagd de complexiteit van Eimars identiteitscrisis te vatten. De film wordt gered door het uitstekende werk van Vikander, die wel weet te overtuigen in de veel moeilijke rol als de echtgenote die aanvankelijk haarzelf de schuld geeft van de huwelijkscrisis, maar toch de belangrijkste steunpilaar wordt van haar echtgenoot.

Danny Collins [Al Pacino] heeft al 30 jaar geen hit meer geschreven, maar kan nog altijd teren op zijn grote hit ‘Baby Doll’. Totaal onverwacht laat hij zijn vriend en manager Frank Grubman [Christopher Plummer] weten dat hij de geplande optredens wil afzeggen om wat zaken op orde te stellen in zijn persoonlijke leven. Hij boekt een kamer in een hotel bij Woodcliff Lake, New Jersey, waar hij flirt met hotelmanager Mary Sinclair [Annette Bening] en probeert de banden aan te halen met zijn zoon Bobby Cannavale], schoondochter [Jennifer Garner] en de kleindochter [Giselle Eisenberg] die hij nog nooit heeft gezien. Met Pacino’s charme kom je een heel eind, want het scenario loopt bepaald niet over van originele ideeën of spitsvondige ideeën. Diepgravend is het niet waardoor dit eigenlijk alleen een aanrader is voor fans van Pacino.