Opinions

Een belachelijke film, maar zo over-the-top dat het nooit verveeld en nooit irritant wordt. Het probleem met de film is David O Selznick, die vastbesloten was zijn succes met "Gone With The Wind" in alle opzichten te overtreffen. Hij liet zich daarbij door niets of niemand van de wijs brengen, wat leidde tot grote problemen omdat Selznick zich steeds nadrukkelijker ging bemoeien met de regie. Hij schreef ook het scenario en we kunnen nu alleen maar gissen hoe de film zou zijn geweest als hij ook die klus had overgelaten aan Ben Hecht. Hoofdrolspeler Gregory Peck herinnerde zich nog goed hoe Selznick een 19e-eeuwse saloon ombouwde tot wat Peck 'The Halls of Montezuma' noemde. Zoiets bestond natuurlijk helemaal niet, maar het ziet er wel spectaculair uit. De seks ligt er ook duimendik bovenop in de scènes tussen macho-man Lewt [Gregory Peck] en halfbloedje Pearl [Jennifer Jones], die eigenlijk voorbestemd is om met Lewts respectabele broer Jesse [Joseph Cotton] te trouwen. "Lust In The Dust" is een passende - en veel gebruikte - bijnaam voor deze film. De finale is ronduit bizar, maar de film is zo groots en spectaculair dat ik er van begin tot eind geboeid naar kan kijken.

Liam Hemsworth speelt de rol van Texas Ranger David Kingston die anno 1866 onderzoek doet naar een aantal moorden in het stadje Helena, waar predikant Abraham [Woody Harrelson] 20 jaar geleden betrokken was bij een dodelijk duel dat in de proloog te zien is. De slachtoffers zijn allemaal Mexicanen en dat blijkt geen toeval te zijn. Sfeervolle western met goed spel van Hemsworth, maar Harrelson domineert deze western die wat aan de trage kant is maar een sterke ontknoping heeft.

Buren Alice [Veerle Baetens] en Céline [Anne Coesens] zijn goede vriendinnen met een band die versterkt wordt door het feit dat hun zoontjes Théo [Jules Lefebvres] en Maxime [Luan Adam] graag met elkaar spelen. De zusterlijke relatie komt onder druk te staan wanneer Théo sterft als gevolg van een ongeluk dat Alice weliswaar aan zag komen, maar niet kon voorkomen. Als Maxime kort daarna ook een paar keer in een gevaarlijke situatie belandt, begint Alice te vermoeden dat Céline uit is op wraak omdat Alice in haar ogen Théo had kunnen redden. Projecteert Alice haar eigen schuldgevoelens op Céline, of is Céline er werkelijk op uit het gezinsleven van haar beste vriendin te verwoesten?

Psychologische thriller is prima geacteerd, ook door de jonge Lefebvres en laat je als kijker net zo in het ongewisse als Alice. Maar in het laatste kwart komt de aap uit de mouw en raakt regisseur Olivier Masset-Depasse - die mede verantwoordelijk is voor het scenario - het spoor bijster met als resultaat een slappe, ronduit teleurstellende ontknoping die in schril contrast staat met het intelligent eerste uur.

Arthouse op zijn slechtst met een bijrol voor Monica Swinn (als Lorna) die vooral bekend is van de softcoreprulletjes uit de jaren 70. Daar sluit dit aardig bij aan. Cynthia [Sidse Babett Kndusen] haalt Evelyn [Chiara D’Anna] in huis voor schoonmaakwerkzaamheden en andere vormen van dienstverlening. Het is een SM-rollenspel met Evelyn als onderdaan en wie een beetje kennis heeft van SM zal niet opkijken van de inhoud van de spelletjes of van de softseksscènes. Bevat één van de meest smakeloze/afschuwelijke dissolves die je maar bedenken. Laat dat vooral géén reden zeden om deze pretentieuze prent tot je te nemen. Strickland voegt er zelfs wat gelul over vlinders aan toe. Sodemieter toch een eind op!

Het waargebeurde verhaal van Kempton Bunton [Jim Broadbent], een eigenzinnige activist voor rechten van ouderen, die in 1961 terecht stond omdat hij het waardevolle schilderij uit de titel ontvreemdde in de hoop daarmee voldoende geld te vergaren om één van zijn ambities te financieren. Luchtig niemendalletje zou veroordeeld zijn tot de vergetelheid zonder de perfect gecaste Broadbent en het sublieme ondersteunende spel van Helen Mirren als Bunton muizige echtgenote. Amusant maar weinig beklijvend.

Na 20 jaar in een verpleeghuis te hebben gezeten, geneest Lloyd [Jim Carrey] op wonderbaarlijke wijze. Mooi op tijd om Harry [Jeff Daniels] te helpen een geschikte nierdonor te vinden. Een ongeopende brief van Fraida [Kathleen Turner] wijst erop dat ze in 1991 zwanger was van Harry. Fanny [Rachel Melvin] blijkt te zijn geadopteerd en het duurt dan ook niet lang voor Harry en Lloyd een roadtrip ondernemen om haar te vinden. De gebroeders Farrelly zijn net als Carrey en Daniels een stuk volwassener geworden in de 20 jaar sinds Dumb And Dumber en dat verklaart waarom dit vervolg beter te verteren is. Carrey en Daniels zijn perfect op elkaar ingespeeld, de stortvloed aan infantiele grappen garandeert een hoop gegniffel en Turner en Melvin leveren uitstekend ondersteund werk af. Dat is Bill Murray als Ice Pick aan het begin van de film.

Keith Gill [Paul Dano] is een kleine belegger die regelmatig de uitkomsten van zijn beleggingen deelt op zijn YouTubekanaal onder het pseudoniem “Roaring Kitty”. Om een vuist te maken tegen de steenrijke speculanten, besluit hij de goedkope aandelen op te kopen van een bedrijf dat volgens Wall Street geen toekomst heeft: GameStop, een winkel die handelt in video games, merchandise en elektronica. In percentages is het rendement hoog en mede dankzij een oproep om de speculanten een hak te zetten, sluiten steeds meer kleine beleggers dat beetje geld dat ze hebben te investeren in GameStop. Het aandeel blijft stijgen en dat zorgt voor paniek bij de grote speculanten, die er alles aan doen om de publieke opinie zo te beïnvloeden dat de beleggers van GameStop hun aandelen verkopen. Maar voor hen geldt: zolang “Roaring Kitty” de aandelen aanhoudt, doen zij dat ook. Dano is haast het evenbeeld van de echte Keith Gill (die in de epiloog te zien is) en het verhaal is interessant, maar het scenario besteedt te veel aandacht aan de persoonlijke verhalen van enkele investeerders. Je moet over een bovengemiddelde kennis van beschikken om te begrijpen hoe het systeem werkt en dat maakt dit weinig toegankelijk voor de ‘dummies’ onder ons.

Een aantal Disney-klassiekers is onschendbaar en hoewel de kritiek op de stereotypische kraaien in de originele Dumbo (1941) al decennia lang zorgen voor controverse, moet je grote vraagtekens zetten bij de motieven achter een remake. Uiteraard kan dit niet tippen aan het origineel, maar het is zeker niet de totale mislukking die ik had gevreesd. Het scenario van Ehren Kruger verruilt het kleinschalige, intieme drama van het origineel (waarin mensen slechts figuranten waren) voor een episch, soms wat bombastisch melodrama over een circusfamilie dat zich ontfermt over een olifantje dat voorbestemd was het circus te redden van de financiële ondergang, maar in plaats daarvan het lachertje wordt vanwege zijn enorme oren. Dat menselijke verhaal is slechts uit de kast gehaald om de speelduur te verdubbelen en bevat bijzonder weinig origineels. Nico Parker is ronduit irritant als de even zelfingenomen als betweterige dochter van Colin Farrell, maar Danny DeVito is perfect gecast als de directeur van Circus Medici. Maar wat deze film redt van de afgrond is Dumbo zelf, want die is op volstrekt overtuigende wijze tot leven gebracht. Tim Burton heeft daarmee in ieder geval het hart van het verhaal in tact weten te houden en zul je toch met een brok in de keel zitten tijdens de spectaculaire finale. Als toetje is er nog een vermakelijke epiloog waar Marianne Thieme en kornuiten bij in hun handjes zullen wrijven.

Na de vergeefse poging van producent Dino De Laurentis om James Herberts monumentale roman te bewerken tot een film van iets meer dan twee uur, doet Dennis Villeneuve een poging om het boek meer echt aan te doen met een in alle opzichten monumentale bewerking. In dit eerste deel maken we kennis met de planeet Arrakis en de drie belangrijkste facties die zich mengen in de strijd om het felbegeerde spice. De planeet komt onder leiding te staan van House Atreides, dat de spice gebruikt voor ruimtevaart. Dat gaat ten koste van House Harkonnen, dat daar uiteraard verbolgen over is. Duke Leto Artreides [Oscar Isaac] belooft Duncan Idaho [Jason Momoa], de leider van de Fremen – voor wie de spice een primaire levensbehoefte is. In feite is dit niet meer dan een introductie, maar gezien de complexiteit en omvang van Frank Herberts verhaal is dat te rechtvaardigen. Bovendien weet Villeneuve je aan (bij voorkeur) het bioscoopscherm gekluisterd te houden met indrukwekkende visuele effecten, met als hoogtepunt Pauls confrontatie met een enorme Zandworm. Chalamet blijkt een perfecte keuze te zijn als Paul Atreides, die zich begint te beseffen dat hij een bijzondere gave heeft. Zimmers muzikale score is opvallend ingetogen, maar extreem sfeervol en verrassend effectief, vooral op de meest spectaculaire momenten.

Vervolg op Dune waarin Paul Atreides [Timothée Chalamet] worstelt met de verdeeldheid onder de Freeman over wie hij nu is. Voor de een is hij de langverwachte verlosser, voor de ander is hij charlatan die uit is op alleenheerschappij. Om wraak te kunnen nemen op de keizer [Christopher Walken] en Baron Harkonnen [Stellan Skarsgård], moet Paul een manier vinden om de Freemen te verenigen. Chani [Zendaya] doet wat ze kan om te voorkomen dat Paul ten onder gaat aan machtswellust. Villeneuve worstelt met de omvang van Frank Herberts oorspronkelijke verhaal en het resultaat is vergelijkbaar met dat van Dino De Laurentiis’ Dune (1982). Een overdaad aan personages en een scenario dat het ene na het andere incident er doorheen jast, veelal zonder spanningsopbouw en zonder duidelijk te maken is wat het nut is van de zoveelste aanval. Maar Chalamet en Zendaya zijn voortreffelijk en voorkomen dat ze overschaduwd door de hopen gebakken lucht (lees: CGI) die Villeneuve over ons uitstort. Hans Zimmer vult de leemtes verder met epische muziek.

Na enige tijd vast te hebben gezeten wegens een poging tot diefstal van een relikwie, weten Edgin [Chris Pine] en Holga [Michelle Rodriguez] te “ontsnappen”. Edgins liet de zorg voor zijn dochter Kira [Chloe Coleman] gedurende zijn gevangenschap over aan handlanger (en oplichter) Forge [Hugh Grant]. Die blijkt opvallend makkelijk te vinden, maar weinig bereidwillig. Het helpt niet dat Kira wrok koestert jegens haar vader en dat Forge op sluwe wijze flink wat rijkdom en macht heeft vergaard. Edgin en Holga zoeken daarom hulp bij hun andere voormalige handlanger (en tovenaar) Simon [Justice Smith]. Fantasyspektakel neemt zichzelf gelukkig niet al ter serieus en bedient de tienerdoelgroep met een aardige mix van humor en actie. Maar Daley en Goldstein weten van geen ophouden waardoor dit zeker een half uur te lang duurt.

Dunkirk is een extreem frustrerende filmbelevenis, omdat het in zoveel opzichten een meesterwerk is maar op één punt de plank op verschrikkelijke wijze totaal misslaat en daarmee de film feitelijk ruïneert.

Dunkirk vertelt het verhaal van Operation Dynamo - de vernederende terugtrekking van de Britse troepen die door de Duitsers waren omsingeld bij Duinkerken - vanuit 3 perspectieven: twee jonge soldaten [Fionn Whitehead, Aneurin Barnard] die de ene tegenslag na de andere moeten overwinnen om de overtocht per boot te maken; een vader [Mark Rylance] van een gesneuvelde RAF-piloot die met zijn zoon [Tom Glynn-Carney] en een jeugdige scheepsmaat [Barry Keoghan] zelf zijn door de marine gevorderde bootje de levensgevaarlijke oversteek maakt; een klein squadron Spitfirepiloten [Tom Hardy, Jack Lowden] dat uit alle macht probeert de boten en de soldaten te beschermen tegen Duitse luchtaanvallen.

De film is goed geschreven, uitstekend geacteerd, voortreffelijk geregisseerd [vooral de luchtgevechten zijn indrukwekkend] en perfect gemonteerd. Dit had dus eigenlijk een meesterwerk kunnen zijn, ware het niet dat Christopher Nolan componist Hans Zimmer blijkbaar de opdracht heeft gegeven om de soundtrack zoveel mogelijk te verkloten met een tenenkrommende, afschuwelijke en ronduit irritante score. De reacties op de openingsscène van "Saving Private Ryan" maakten duidelijk hoe belangrijk (en hoe effectief) het gebruik van geluid is/kan zijn in het ensceneren van een gevechtssituatie. Christopher Nolan - die dezelfde truc gebruikte in het onuitstaanbare "Interstellar" - zou er goed aan doen om voor de DVD-release 90% van die score weg te snijden en die te beperken tot de opening en de slotscène.

Nogmaals, de film is op veel vlakken ronduit geniaal, maar ik kan het niet uitstaan dat één element een film bijna (lees: BIJNA) volledig naar de knoppen weet te helpen.

Deze intieme, maar niet al te veelzeggende documentaire volgt Dunya’s relatie met haar moeder Sabine, een voormalige zangeres die lange tijd dakloos en verslaafd was en doodleuk verkondigt dat ze gelukkiger was toen ze geen dak boven haar hoofd had. Moeder en dochter roken, blowen en ondergaan gezamenlijk een truffeltrip. Verder zingen ze regelmatig samen op een livestream. Bary blijft teveel steken in het observeren in dit kritiekloze familieportret dat regelmatig meer doet denken aan een promo voor Dunya’s muzikale kwaliteiten.

Traag psychologisch drama waarin twee innige vriendinnen, die samen opgroeiden in een weeshuis, met elkaar worden herenigd. De labiele Voichita [Cosmina Stratan] voegt zich bij Alina [Christina Flutur] die al enige tijd als non verblijft in een Orthodox klooster. Voichita hoopt aanvankelijk met Alina een nieuw leven op te komen bouwen, maar al gauw blijkt dat Alina's loyaliteit aan het geloof te sterk is. Daarom probeert Voichita zich aan te passen aan het rigide regiment in het klooster, maar dat heeft onverwachte gevolgen.

Stratan en Flutur wonnen gezamenlijk de Gouden Palm voor beste actrice en Mungiu kreeg dezelfde prijs voor zijn scenario. Maar Mungiu de regisseur is hier de absolute ster. Hij houdt zijn camera constant gericht op zijn hoofdpersonen die in sommige scènes niet meer zijn dan toeschouwers of toehoorders. Met behulp van Mungiu's acteursregie slagen Flutur en Stratan, die allebei hun filmdebuut maken, erin om heel subtiel iets van hun innerlijke gevoelens bloot te leggen. Het had allemaal wel een stuk compacter gemogen en het slot is onbevredigend.

De 8-jarige Aurora [Sophie Sloan] heeft nachtmerries over een reusachtig konijn dat onder de grond leeft (de titel verwijst naar een bolletje stof dat zich vormt onder haar bed) en iedereen opeet die de vloer aanraakt. Wanneer het monster haar ouders [Lina Kruse, Caspar Phillipson] heeft verorberd, roept ze de hulp in van haar “buurman” [Mads Mikkelsen], die in werkelijkheid een superheld is. Of je dit nu fantasierijk of absurd vindt, origineel is het in ieder geval. Er zijn fijne bijrollen voor Sheila Atim en Sigourney Weaver, maar de actiescènes zijn nogal vermoeiend en uiteindelijk uitputtend. Laat je niet misleiden door de titel: dit is niet geschikt voor kinderen!

Geertjan Lassche [geb. 1976] groeide op in het Overijsselse dorpje Rouveen, een streng gereformeerd dorp in de spreekwoordelijke rook van Staphorst. Hij spreekt met de laatste ooggetuigen van De Bezetting die in het soms moeilijk verstaanbare (maar ondertitelde) Nedersaksisch een openhartig en genuanceerd beeld geven over het leven met de ‘Duutsers’. Communicatie met omgevende dorpen, laat staan met de grote steden, was verwaarloosbaar en dat verklaart mede waarom de boerengemeenschap in Rouveen er maar het beste van maakte. Ontspannen foto’s van kinderen met Duitse soldaten bevestigen dat De Bezetting in ieder geval niet overal en/of altijd een en al ellende was. Het is goed, maar voor sommigen ook confronterend, om de getuigenissen te horen van mensen wiens herinneringen niet zijn vertroebeld door een ietwat eenzijdige visie op de gebeurtenissen. Inhoudelijk interessant, maar Lassche kan niet veel meer doen dan de getuigenissen van de geïnterviewden op statische wijze in hun huiskamer of keuken te filmen.

Andersson besluit zijn trilogie over de absurditeit van het menselijk leven (begonnen met Songs from the Second Floor en vervolgd met You, The Living) met 37 scènes, volledig in focus en gefilmd met een statische camera. Het is aan de kijker om te bepalen welke actie op het scherm hij in de gaten houdt en zorgt er trakteert je keer op keer met uitbarstingen van creativiteit, absurditeit en satire die je van de ene in de andere (aangename) verbazing doet vallen. Een eigenzinnig, uniek meesterwerk dat in de uitzonderingscategorie zit van (goede) films die je meerdere keren gezien moet hebben.

Wanneer tiener Lisette [Chloë Lohuis] spoorloos verdwijnt en de politie niet mee wil gaan met de eisen van haar familie, besluit Lisettes grootvader Ron, een voormalige rechercheur, zijn vakkennis en zijn invloed in te zetten om de zaak zo snel mogelijk op te lossen. De vondst van Lisettes fiets overtuigt hem ervan dat ze is ontvoerd en daarom valt zijn verdenking op Will [Guy Clemens] die vlakbij het hockeyveld woont en een strafblad heeft wegens pedofilie. Wanneer Lisettes ouders [Helge Slikker, Anniek Pheifer] hier lucht van krijgen wordt het voor Ron steeds moeilijker om zijn persoonlijke gevoelens niet in de weg te laten staan van de wet. Spannend en sfeervol gefilmd misdaaddrama met een fraaie rol voor Raymond Thiry en voortreffelijk tegenspel van Clemens als de hoofdverdachte. Jammer van de gemakzuchtige ontknoping.

Bij een zeilongeluk liep filmmaker Katelijne Langezaal een dwarslaesie op. Aangezien de kans op volledig herstel te verwaarlozen is, richt de zorg in Nederland zich vooral op het verhogen van de zelfredzaamheid. Katelijne is echter vastbesloten om tot de 1% te behoren die na een dwarslaesie weer kan lopen en krijgt het voor elkaar dat haar zorgverzekeraar de kosten vergoed voor ‘Project Walk’, een Amerikaans instituut in Californië dat opmerkelijke resultaten boekt. Een ietwat narcistische documentaire met als centrale boodschap dat je met tijd, geld en vrienden die tijd hebben om voor je te zorgen best een eind kunt komen. Fijn voor Katelijne, maar het lijkt me sterk dat de gemiddelde dwarslaesiepatiënt na het zien een stuk hoopvoller is. Bovendien eindigt het als een schaamteloze commercial voor Neuromove, het therapiecentrum dat Katelijne met hulp van ‘Project Walk’ in Nederland opzette.

22 jaar na een undercoveroperatie waarbij hij werd gemarteld door Muhammad Banir [Alexander Karim] stuit CIA-trainer Evan Lake [Nicolas Cage] dankzij zijn jonge collega Milton Schultz [Anton Yelchin] aanwijzingen dat zijn dood gewaande aartsvijand nog leeft en experimentele medicijnen laat versturen naar zijn woonplaats Mombasa in Kenia. Het tweetal reist af naar Boekarest om met hulp van Michelle Zubarain [Irène Jacob] de leverancier van de medicijnen te vinden en een plan in werking te stellen waarmee Evan eindelijk wraak kan nemen, ook al is hij zelf ook ernstig ziek aan het worden. Vergezocht excuus voor een zonderlinge en ongeloofwaardige thriller die het moet hebben van Cage, want de overige rollen (vooral die van Yelchin) zijn zwak uitgewerkt en daarom vrij ondankbaar.

Toen huisarts Mirjam Willemsen te horen kreeg dat ze longkanker had, ontdekte ze dat ze als patiënt behoeftes had die zij als huisarts onvoldoende aan haar eigen patiënten gaf. In de wetenschap dat ze bij elke vervolgcontrole te horen kan krijgen dat ze nog maar een paar maanden te leven heeft, stort ze zich volledig op het geven van de juiste zorg aan haar eigen aan kanker lijdende patiënten, geeft ze lezingen aan collega’s, onder anderen over het bespreekbaar maken van de dood, en probeert ze elk moment met haar echtgenoot en haar kinderen te koesteren. Een op papier interessant waarin we het geplande overlijden van één van Mirjams patiënten en open gesprekken over de dood zien. Maar Willemsen lijkt in het oog van de camera wat te verkrampen waardoor ze een vrij afstandelijke indruk maakt. En het commentaar hadden ze echt door een stemacteur moeten laten inspreken.

Twee jonge Russische vrouwen zijn diep getraumatiseerd teruggekeerd van het Russische front en proberen eind 1945 in het verwoeste Leningrad iets van hun waardigheid te hervinden in de hoop op een betere toekomst. Iya [Viktoria Miroshnichenko] lijdt aan katatonische episodes waarbij ze lange tijd volstrekt roerloos blijft staan en vriendin Masha [Vasilisa Perelygina] is onvruchtbaar geworden. Maar is er nog hoop voor deze vrouwen, wiens innerlijk littekens veel diepere sporen hebben achtergelaten dan die op hun lichaam?

Een hoop tranen, uitgerekte stiltes en slaapverwekkende scènes later is er niet meer dan een sprankje hoop en daar hebben we dan 135 minuten op moeten wachten. Gezien de aard van de trauma's is er uiteraard geen sprake van een werkelijk hoopvol slot, maar precies waarom regisseur en co-scenarist Kantemir Balagov de kijker zo lang onderdompelt in treurnis, ook lange tijd nadat de boodschap van de scène en de film al lang en breed duidelijk is, blijft een raadsel. Knap geacteerd, dat wel, maar van subtiliteit is geen enkele sprake. Volgens velen hartverscheurend emotioneel beladen, in mijn beleving was het slaapverwekkend pretentieus en liet het mij helaas bijna net zo koud als de Russische winter.

Het verlangen van Maria [Noomi Rapace] en Ingvar [Hilmir Snær Guðnason] wordt op miraculeuze wijze beantwoord in een psychologisch drama dat een iets te letterlijke betekenis geeft aan de term ‘het lam Gods’. Jóhannsson gebruikt de geïsoleerde, onherbergzame locatie op effectieve wijze om de eenzaamheid en de monotonie van het leven voor de hoofdpersonen te onderstrepen en daarmee hun verlangen naar (en hun liefde voor) hun eigen ‘lammetje’ te rechtvaardigen, maar wat daarop volgt is vervreemdend en bij vlagen (onbedoeld?) grappig. Een uiterst zonderlinge film.