Opinions

Boeiende documentaire vertelt het complexe verhaal van de Dallas Cowboys Cheerleaders. Met behulp van archiefbeelden met seksistische commentaren van acteerkanonnen Kirk Douglas en Jack Palance schilder Shapiro snel en doeltreffend een beeld van de tijd waarin de Dallas Cowboys Cheerleaders de harten veroverden van football fans en liefhebbers van vrouwelijk schoon. Clubeigenaar Tex Schramm begreep dat seks verkocht, maar hij stelde Suzanne Mitchell aan om de cheerleaders te rekruteren. Mitchell regeerde met ijzeren hand, maar stond ten allen tijd pal achter 'haar meiden', zo blijkt onder anderen uit een anekdote over een beoogd gastoptreden in Love Boat. De Cheerleaders groeiden uit tot nationale iconen en was een bastion van diversiteit, maar er zaten ook schaduwkanten aan. Shapiro schildert de controverse rond de Dallas Cowboys Cheerleaders aan de hand van waardevolle archiefbeelden, maar spreekt ook met vele ex-cheerleaders en met de in 2016 overleden Mitchell. En hun verhaal is soms schokkend en tragisch, maar zeker ook hilarisch en inspirerend.

Losjes gestructureerde biografie gebruikt enkele van Dave Allens beroemdste, vaak zeer controversiële sketches als links naar belangrijke gebeurtenissen uit zijn persoonlijke leven. Scenarist Andy Russell probeert daarmee de steeds terugkerende thema's in zijn humor in de context te plaatsen van zijn persoonlijke ervaringen. Mede door de speelduur is het een wat schetsmatige benadering en je kunt je met recht afvragen waarom deze biografie niet twee uur duurt, zeker aangezien Dave Allen aardig wat heilige huisjes omver heeft geschopt. Aidan Gillen is overigens zeer overtuigend, zeker in de reconstructie van Dave Allens belangrijkste sketches waarbij de kerk (in de breedste zin van het woord) het vaak moet ontgelden.

David [Keir Dullea] is een autistische jongen met smetvrees en Lisa [Janet Margolin] een in zichzelf gekeerd meisje dat alleen kan communiceren in kinderlijke rijmvormen. Ze ontmoeten elkaar in een inrichting waar de geduldige dokter Alan Swinford [Howard Da Silva] ook andere jongeren met sociaal-emotionele problemen probeert de weg naar zichzelf terug te vinden. Een gevoelig onderwerp dat dankzij knap werk van Dullea en Margolin altijd authentiek en oprecht blijft. Er is nauwelijks een valse noot te ontdekken in dit mooie psychologische drama, dat hier een onderwerp aansnijdt dat sindsdien centraal stond in talloze (veelal TV-)films en daardoor op een modern publiek minder indruk maakt. Hoe dan ook, goed gemaakt en zeker het bekijken waard.

De wereld vergaat maar de situatie is niet hopeloos. In de eerste helft van deze mede door de WWF geproduceerde documentaire gebruikt de 93-jarige Attenborough zijn eigen ervaringen vanaf 1937, toen hij als 10-jarige zijn eerste ammoniet vond, tot aan het heden en toont aan hoe de mens de natuurlijke wereld in die periode heeft veranderd. In de tweede helft trekt hij die lijn op wetenschappelijk verantwoorde, maar vooral goed te begrijpen taal door naar de nabije toekomst. Die verduidelijking is één van de belangrijkste verdiensten van deze film. Een andere is dat Attenborough zich voor de beroept op al bestaande oplossingen die al op kleine schaal effectief blijken te zijn. Ook de Nederlandse tuinbouwers zijn onderdeel van de oplossing en tonen aan dat we het wiel niet opnieuw uit hoeven te vinden. Een aanrader voor iedereen die moeite heeft om uit te leggen waarom jongeren als Greta Thunberg zich zo'n zorgen maken over hun toekomst.

Regisseur Francis Whately maakte eerder al een documentaire de opkomst en hoogtijdagen van David Bowie, beginnend na zijn tour met "The Spiders From Mars" als "Ziggy Stardust". In 2017 kreeg dat een vervolg toen hij "The Thin White Duke" portretteerde in de laatste jaren van diens leven. De cirkel is rond met deze film die gaat over Bowies jeugd, maar vooral over de vele worstelingen (lees: mislukkingen) die vooraf gingen aan zijn doorbraak. Er is uitgebreid aandacht voor zijn eerste drie albums ("David Bowie", "Space Oddity" en "The Man Who Sold The World") waarin betrokken muzikanten, producers en vrienden Bowies vroege werk in de context van zijn ontwikkeling als artiest en als persoon plaatsen. Whately kreeg toegang tot demo-versies en ruw studiomateriaal, waaronder "The Laughing Gnome", een bizar liedje waar Bowie zelf een bloedhekel aan zou hebben gehad. Of je nu een fan bent van David Bowie of niet, dit is een goed onderzocht, gestructureerd document geworden dat bovendien nog maar eens onderstreept dat briljante kunst niet uit het niets komt, maar het resultaat is van jarenlang hard werken waarbij je grote tegenslagen moet zien te verwerken. Dat maakt deze inspirerend reis sowieso de moeite waard.

Ricky Gervais kruipt probleemloos terug in de huid van David Brent, de centrale figuur in dgeniale e faux-docuserie 'The Office'. Brent besluit hier zijn spaarcenten in te zetten om een tour te financieren met een band bestaande uit sessiemuzikanten en een op niet al te effectieve wijze ingezette rapper. Uiteraard staat z'n gebrek aan vakmanschap (als tekstschrijver dan), zijn ego en zijn neurotische gedrag succes in de weg. Hoewel David Brent ook hier een briljante creatie is, kent deze film weinig verrassingen en voelt het een beetje als een herhaling van zetten. Het basisidee is wel ijzersterk en de combinatie van prima arrangementen met subtiel-tenenkrommende songteksten is bij vlagen onweerstaanbaar, vooral bij 'Native Americans' en 'Don't Cry It's Christmas', maar dit had een veel leukere film kunnen zijn.

Voormalig muziekjournalist (en producer van deze film) Cameron Crowe sprak David Crosby voor het eerst begin jaren ’70, zo rond het moment waarop Crosby zijn lovend ontvangende solodebuut “If I Could Only Remember My Name...” had uitgebracht. Crosby was één van de oprichters van de enorm invloedrijke rockband The Byrds, maar was daar uitgetrapt omdat zijn gedrag (mede door drugsgebruik) onuitstaanbaar was geworden. In deze openhartige documentaire erkent de dan 76-jarige Crosby zonder meer dat het een absoluut wonder is dat hij nog leeft, maar ook dat het een wonder is dat hij op zijn 72e een nieuwe golf van inspiratie kreeg en dat zijn fantastische stemgeluid niet is aangetast door de tand des tijds. Crosby was ooit een enorme lastpost vol agressie, maar mede dankzij het vertrouwen dat hij duidelijk heeft in Crowe en regisseur Eaton is hij hier opvallend nuchter, eerlijk en soms zelf emotioneel over de vele hoogte- en dieptepunten uit zijn carrière, alsmede over de gevolgen van zijn gedrag en de keuzes die hij heeft gemaakt. Het spreek voor zich dat fans van Crosby, Stills (&) Nash (& Young) dit niet mogen missen.

David Lynch is iemand die zijn woorden zorgvuldig kiest. In deze documentaire levert dat een boeiend, maar ook een wat traag verteld verhaal op. Lynch vertelt, al kettingrokend in een geluidsstudio, over zijn jeugd, hoe hij al op jonge leeftijd verzot was op tekenen, hoe zijn moeder zijn creativiteit stimuleerde en hoe hij uiteindelijk de keuze maakte om volledig te leven voor de kunst. De drie (!) regisseurs tonen ons geen pratende Lynch, maar koppelen Lynch's verhalen via montage aan een ruime selectie uit de beeldende kunstwerken die hij maakte. We zien hem ook aan het werk in zijn atelier aan huis en met zijn jongste dochter. Het resultaat is een must voor fans van Lynch, maar jammer genoeg houdt het op bij Eraserhead. Gezien Lynchs uitgesproken fascinatie voor 'bewegende schilderijen' en de duidelijke links tussen zijn jeugdherinneringen en films die hij later maakte (de opening van 'Blue Velvet', de witte lijnen de op de snelweg in 'Lost Highway', de verschijning van Ronette Pulaski in 'Twin Peaks', de Cowboy in 'Mulholland Drive') is dat werkelijk een gemis. Een film van David Lynch is in feite namelijk ook een collage van beeldende kunstwerken en voor de fan was het zeker de moeite waard om deze intrigerende en invloedrijke regisseur ook daarover aan het woord te laten. Redenen genoeg voor een sequel dus, want deze documentaire doet onvoldoende recht aan zijn omvangrijke oeuvre als beeldend kunstenaar.

De door mensen opgevoede Caesar [Andy Serkis] is nu aanvoerder van een groep superintelligente mensapen en vader van twee zoons. De menselijke bevolking is in de jaren sinds Rise of the Planet of the Apes gedecimeerd door een epidemie die door de mensapen zou zijn veroorzaakt. In opdracht van Dreyfus [Gary Oldman] probeert Malcolm [Jason Clarke] met een groep jagers een elektriciteitscentrale in het leefgebied van Ceasar en de zijnen te bereiken, zodat de mensen weer over stroom beschikken en hun kansen op overleving vergroten. De door mensen verminkte Koba [Toby Kebbell] vertrouwt mensen voor geen cent, maar Caesar [Andy Serkis] besluit dat het beter is om Malcolm het voordeel van de twijfel te geven. Dat neemt niet weg dat de spanningen tussen mensen en mensapen, maar ook die tussen de mensapen onderling, enorm toenemen en dat er maar één vonkje nodig is om de boel uit de hand te laten lopen. Technisch meer overtuigend dan voorganger Rise of the Planet of the Apes, maar het gebrek aan karakterontwikkeling maakt dit wat minder verrassend en daardoor ook wat minder interessant. Serkis bevestigt nog maar eens zijn reputatie als de Lon Chaney van de motion-capture. Hij is subliem.

Op 1 september 1979 vond in Dawson City, een voormalig goudzoekersstadje in Canada gelegen aan de Yukon, niet ver van de grens met Alaska, een voorstelling plaats van zwijgende films die daar jaren eerder waren opgegraven. Regisseur Morrison gebruikt beelden uit de gevonden films als basis voor een geschiedenisles die zich in eerste instantie richt op Dawson City zelf, maar later ook nationale gebeurtenissen aanhaalt. Zo gebruikt hij de beelden van speelfilms over de goudkoorts om de geschiedenis van de Gold Rush in Dawson City tot leven te laten brengen. Niet dat je daar veel wijzer van wordt, overigens. Meestal is de vraag wat slechter is: de beeldkwaliteit of de kwaliteit van de films zélf. Zo nu en dan komen er interessante flarden voorbij uit 'news reels', maar je krijgt al snel de indruk dat de 372 gevonden films alleen maar aantonen wat we eigenlijk al weten: de meeste films uit de jaren '10 zijn in geen enkel opzicht aan te gluren. Verder is dit in feite een oppervlakkige geschiedenis in de vorm van een fotovoorstelling met zeer monotone muziek. Lees liever een geschiedenisboek, ook als je in Dawson City woont. Oh, en nitraatfilm is extreem brandbaar, voor wie het nog niet wist.

Het derde deel in Romero's Zombie-trilogie zakt halverwege in tijdens Terry Alexanders overbodige monoloog, bovendien zijn de soldaten zijn te karikaturaal neergezet. Op de andere fronten doet 'Day of the Dead' echter niet onder voor zijn illustere voorgangers. Sterker nog: de make-up en de special effects van Tom Savini zijn aanzienlijk verbeterd en zeker in de finale is er dan ook veel te genieten voor de liefhebbers van extreme gore. Deze keer is de strijd tussen de overlevenden net zo relevant en gevaarlijk als die tegen de zombies, die zich buiten een ondergrondse fabrieksruimte in groten getale verzamelen. Onder leiding van Dr Logan [Richard Liberty] doet een klein groepje wetenschappers experimenten op zombies in een poging ze te 'pacificeren' zodat ze kunnen integreren in de moderne maatschappij. Gezien het enorme numerieke overwicht van de zombies denkt Logan dat het de enige manier is om te kunnen overleven. Zijn gruwelijke experimenten krijgen echter steeds minder steun van een groep militairen die onder leiding van Captain Rhodes [Joe Pilato] proefkonijnen vangen, iets waarbij meerdere soldaten al zijn omgekomen. De spanningen tussen de soldaten en de wetenschappers lopen extreem hoog op, met onvoorziene gevolgen.

Sherman Howard maakt indruk als Bub, een zombie die als een huisdier is vastgeketend in Logans laboratorium. Het idee dat zombies over menselijke instincten beschikken die mogelijk geconditioneerd kunnen worden geeft deze film een uniek uitgangspunt. Liberty balanceert op de grens van waanzin in zijn fraaie rol als Dr "Frankenstein" Logan en dankzij het vakwerk van Savini is zowel de opening als de gruwelijke finale indrukwekkend. Minder goed dan zijn twee voorgangers, maar nog altijd intelligent geschreven en onmisbaar voor liefhebbers van het horrorgenre.

Een half jaar na het overlijden van George A. Romero verscheen deze ultragoedkope, belabberde rip-off van Day Of The Dead, Romero’s laatste deel van zijn oorspronkelijke Living Dead-trilogie. Het kan geen verrassing zijn dat er van Romero’s intelligente sociaal-maatschappelijke kritiek geen spaan heel blijft. Een slecht geschreven, slecht geacteerde, en amateuristisch gefilmde belediging voor iedere genreliefhebber, en fans van Romero in het bijzonder. Het gaat overigens over een studente epidemiologie [Sophie Cookson] die in een hitsige ex-patiënt [Corneliu Ulicie] die besmet is geraakt door een zombievirus een mogelijkheid ziet om een vaccin te ontwikkelen.

Ongewone, sfeervolle western die zich afspeelt in een nederzetting waar slechts 20 mensen wonen en waar rancher Blaise Starrett [ Robert Ryan] het aan de stok heeft met Hal Crane [ Alan Marshal] vanwege zijn relatie met Hals echtgenote Helen [Tina Louise]. De spanning neemt hele andere vormen aan wanneer Kapitein Jack Bruhn [Burl Ives] en zijn onberekenbare handlangers het gezag over nemen.

Deze film past uitstekend in de traditie van de psychologische western die in de jaren '50 een flink aantal memorabele films opleverde, want het neemt de tijd om de karakters neer te zetten. Hoewel er in het eerste uur weinig actie is, blijft er altijd een onheilspellende sfeer hangen, mede door de prachtige fotografie van Russell Harlan en intelligent gebruik van geluid, vooral in de dansscène. Bovendien maakt André de Toth effectief gebruik van de besneeuwde omgeving waardoor deze western een unieke setting heeft die deze film ver boven de middenmoot brengt.

Het is een tikje om een voormalige Oscarwinnaar te zien in material dat ver beneden zijn kunnen is. Jamie Foxx speelt de rol van Bud Jablonski die zijn familie voorhoudt dat hij onderhoudsman is bij een motel, maar in feite jaagt op vampieren. Het liefst wil hij weer fulltime op vampieren kunnen jagen voor The Union, maar na een aantal misstappen stelt Ralph Seeger [Eric Lange] strenge voorwaarden, waaronder een proeftijd. Om er zeker van te zijn dat Bud zich aan alle regels houdt wordt Bud gekoppeld aan Seth [Dave Franco], een pennen- en hielenlikker. Gewoon een buddyfilm dus met flauwe humor, weinig overtuigend actiescènes en een flinterdun plot. Foxx en Franco maken er het beste van waardoor het voor kijkers met een korte aandachtsspanne vast wel verteerbaar is.

Daffy Duck [Eric Bauza] en Porky Pig [Eric Bauza] slaan de handen ineen met wetenschapper Petunia Pig [Candi Milo] om te voorkomen dat een buitenaardse indringer [Peter MacNicol] de Aarde overneemt door de bevolking met behulp van kauwgom te veranderen in willoze zombies. De visuele stijl heeft veel weg van dat van Bob Clampett, maar de makers verminken de oorspronkelijke personages en het even stupide als routinematige verhaal duidt erop dat ook de schrijvers geen enkele moeite hebben gedaan om de nalatenschap van Termite Terrace in ere te houden. Het doet vooral denken aan één van de vele tekenfilms die je op een obscuur 24-uurs tekenfilmzender ziet. Een aanslag op alle zintuigen, maar vooral op de creatieve menselijke geest.

Zeker niet te verwarren met de matige remake uit 2008 met Keanu Reeves en Jennifer Connely, die een hele andere insteek heeft dan deze ongewone, maar in een aantal opzichten nog steeds indrukwekkende SF-klassieker, die van grote invloed was op een generatie filmmakers. Het ontwerp van de mysterieuze robot Gort stond model voor Robocop, de Cylons in Battlestar Gallactica en de stormtroopers in Star Wars. Maar wees gewaarschuwd: “The Day The Earth Stood Still” heeft weinig actie en bevat dan ook weinig special effects. Wie dus spektakel denkt te verwachten, is hier aan het verkeerde adres. Wie een intelligent, sfeervol SF-drama wil zien die meer dan 65 jaar later nog steeds relevant is, zal niet snel een beter voorbeeld vinden.

In “The Day The Earth Stood Still” landt een UFO vlakbij Washington Monument. Honderden mensen, beschermd door zwaarbewapende militairen, wachten af wat er gaat gebeuren. Dan verschijnt Klaatu, die aangeeft vreedzame bedoelingen te hebben, maar wanneer hij een vreemd voorwerp uit zijn binnenzak haalt, schiet één van de soldaten hem uit paniek neer. Dan verschijnt de dodelijke robot Gort, die dankzij Klaatu de soldaten slechts ontwapent en niemand doodt. Klaatu wordt behandeld in een ziekenhuis en spreekt met een vertegenwoordiger van de Amerikaanse president. Klaatu geeft echter aan dat hij zijn boodschap alleen wil delen met leiders uit alle landen ter wereld en dat hun onderlinge conflicten daarvoor totaal niet val belang zijn.

Wanneer Klaatu inziet dat hij niet kan rekenen op de wereldleiders, heeft hij nauwelijks nog vertrouwen in een vreedzame oplossing voor het probleem dat hij wil aandragen. Maar hij besluit nog één poging te doen: hij ontsnapt uit het ziekenhuis, huurt onder de naam Carpenter een kamer bij Mrs Barley [Frances Bavier] en maakt kennis met de andere bewoners. Vooral Helen Benson [Patricia Neal] maakt hem hoopvol, bovendien is haar zoontje Bobby [Billy Gray] heel nieuwsgierig naar zijn nieuwe buurman. Wanneer Helens vriend Tom [Hugh Marlowe] haar onverwacht uitnodigt voor een etentje, wil Bobby graag dat Carpenter op hem past. Bovendien kan Bobby hem dan de stad laten zien.

Hierdoor ontdekt Klaatu plaatsen als Arlington National Cemetery en de Lincoln Memorial, die hem er van overtuigen dat er nog hoop is voor de mensheid. Wanneer hij hoort over de briljante wetenschapper Professor Jacob Barnhardt [Sam Jaffe] en dat er binnenkort een conventie is waar de beste wetenschappers uit de hele wereld bijeenkomen, besluit hij daar zijn boodschap te delen. Ondertussen staat Gort dagenlang roerloos buiten het ruimteschip te wachten op nadere orders.

Special effects waren in de jaren ’50 nog erg primitief en het is daarom zowel verstandig als begrijpelijk dat de special effects hier beperkt zijn tot het absoluut noodzakelijke. De landing van het ruimteschip oogt voor een modern publiek gedateerd, maar is voor die tijd bijzonder overtuigend. Datzelfde geldt ook voor de scènes waarin Gort wapens en tanks volledig verpulverd: alle effecten zijn in de camera gemaakt, zonder computertechnieken, dus beter dan dit was in die tijd niet mogelijk. En hoewel Gort ‘gewoon’ een man in een kostuum is, maakt de close-up van zijn hoofd vlak voor hij in actie komt nog steeds indruk, mede door de sublieme, legendarische soundtrack van de onvolprezen Bernard Herrmann, die als één van de eerste de theremin gebruikte in de soundtrack, een instrument dat anno 2017 nog steeds direct associaties oproept met het SF-genre. Rennie is volstrekt geloofwaardig als een ruimtewezen in menselijke gestalte en dat is knap: hij moet de kijker overtuigen dat hij een buitenaards wezen is, maar het ook geloofwaardig maken dat de mensen met wie hij omgaat geloven dat hij een mens is.

In een tijd waarin we vooral dood worden gegooid met SF-films die bestaan uit idiote verhalen en waanzinnige explosies, is deze film nog steeds een verademing. Sowieso is het één van de meest invloedrijke films in het SF-genre en om die reden moet elke liefhebber van het genre dit prachtige meesterwerk gezien hebben.

Nadat agent Conner Connolly [Kevin Dilon] een handlanger van gangster Tyrone Pettis [Leon] doodschiet om een liquidatie te voorkomen, worden zijn vrouw [Brooke Bueler] en zoon [Gianni Capaldi] door Tyrone gegijzeld. Aangezien politiechef Alston [Bruce Willis] in de zak zit van Tyrone, kan Conner zijn gezin alleen redden door met een aantal collega’s een overval te plegen om zijn gezin te bevrijden. Een hoop vergane glorie in zo’n actieprul waarin elke vrouw een lustobject is en bijna iedere zwarte man een gevaarlijke crimineel. Het acteerwerk kan ermee door, maar daar is al het min of meer positieve wel mee gezegd.

Toen Jor-El [Alfred Molina] en Lara ]Lena Headey] hun pasgeboren zoon redden door hem in een ruimtesonde richting Aarde te sturen, ging hun puppy mee om zijn piepkleine baasje te beschermen. Als volwassenen zijn Superman [John Krasinski] en zijn superhond Krypto [Dwayne Johnson] onafscheidelijk, tot Krypto zich realiseert dat Lois Lane [Olivia Wilde] de relatie met zijn baasje wel eens zou kunnen verstoren. Ondertussen ontdekt Lex Luthor [Marc Maron] hoe hij Superman en Krypton kan beroven van hun krachten. Een neveneffect is dat die krachten overgaan op dieren en daardoor is de weg vrij voor cavia Lulu [Kate McKinnon] en haar leger van hamsters. Zij is niet de enige die nu bijzonder krachten heeft, maar Ace [Kevin Hart], PB [Vanessa Boyer], Merton [Natasha Lyonne] en Chip [Diego Luna] kunnen totaal niet overweg met hun superkrachten. Krypto lijkt de aangewezen persoon om hier een team van superhelden van te maken, maar hij is “niet zo goed met anderen.” Het verhaal is niet bijster intelligent en de indrukwekkende stemmencast stelt teleur (vooral McKinnons imitatie van Stewie Griffin klinkt geforceerd) , maar er zijn genoeg aardige ideeën om de niet al te veeleisende liefhebber van familiefilms tevreden te stellen, waaronder de opkomst en ondergang van Whiskers [Winona Bradshaw] en een amusant rolletje van Keanu Reeves als Batman.

Spielberg, Scorcese, Lucas, Coppola en De Palma: een groep bevriende filmmakers die bepalend waren voor de cinema in de jaren '70. De Palma was daar van de meest eigenzinnige en de minst commerciële, getuige zijn experimentele films 'Hi Mom' en 'Greetings' waarmee hij zichzelf (en Robert DeNiro) op de kaart zette in de filmwereld. Deze documentaire is echter erg traditioneel qua opzet: in chronologische volgorde bespreekt De Palma zelf zijn ervaringen in de filmwereld aan de hand van zijn films. De Palma is zeer openhartig over de wisselende kwaliteit van zijn films en zijn zeer wisselende ervaringen met grote namen in de filmwereld. Cliff Robertson krijgt er flink van langs, maar DePalma is ook zeer kritisch over DeNiro (als Al Capone in The Untouchables), Oliver Stone (scenarist van Scarface) en Robert Towne (co-scenarist Mission Impossible). Een prima kennismaking met het visueel vaak flamboyante werk van deze regisseur, waarbij zijn achtergrondverhalen bij 'Carrie', 'Casualties Of War' en 'Bonfire of the Vanities' er voor mij bovenuit staken. Een must voor iedere cinefiel.

Wegens geldgebrek reist Alain [Matthias Schoenaerts] met zijn zoontje [Armand Verdure] van België naar Frankrijk om in te trekken bij zijn zus en daar een nieuwe start te maken. Hij vindt werk als uitsmijter in een nachtclub. Op een avond leert hij Stéphanie [Marion Cotillard] kennen die betrokken was bij een vechtpartij. Hij geeft haar zijn telefoonnummer maar de twee krijgen pas weer contact na een gruwelijk ongeluk. Dan ontstaat een complexe, intense relatie tussen twee zielen die getekend zijn door het leven. Stemmig psychologisch drama met een aantrekkelijke cast en enkele momenten die je niet snel zult vergeten (Stéphanies hereniging met de orka die ze trainde is een hoogtepunt), maar Alain is een afstotelijk karakter en Audiard geeft onvoldoende inzicht in de redenen voor Alains agressieve en onverantwoordelijke gedrag. Veel seks, veel geweld, maar niets om je emotioneel te betrekken bij het lot van de hoofdpersonen.

Arturo [Stefano Accorsi] en Alessandro [Edoardo Leo] hebben een langdurige, maar breekbare relatie die nog meer onder druk komt te staan door de komst van Annamaria [Jasmine Trinca], omdat Arturo verzuimd heeft te vertellen dat hij ooit een relatie met haar heeft gehad. Annamaria staat bovendien voor een dilemma met betrekking tot haar kinderen [Martina Muscarà, Edoardo Brandi] en heeft er alle belang bij om de relatie tussen de twee mannen in stand te houden. Het oprechte spel van de hoofdrolspelers kan niet verhullen dat het scenario (van Pzpetek, Silvia Ranfagni en Gianni Romoli) bol staat van de clichés en geen enkele keer weet te verrassen. Voorspelbaarheid is troef.

De jongvolwassen kinderen van vijf van de rijkste families ter wereld vermaken elkaar met idiote ‘spelletjes’. Eén van hen heeft net zijn eigen dood en begrafenis in scène gezet en komt opeens uit een taart gesprongen en dus is het tijd voor een nieuw spel. Het heeft iets te maken met het drinken van bloed en vampirisme, wat uiteraard een metafoor moet zijn voor hoe de rijken de armen uitzuigen. Een uitgekauwde metafoor in een film vol oninteressante, slecht uitgewerkte en volstrekt onsympathieke karakters. De prachtige beelden kunnen niet verhullen dat dit leeg is van binnen.

Een vroege film met Michael Shannon, hier in een bijrol als lid van een groep Confederates die na een uit de hand gelopen bankoverval besluiten zich schuil te huilen in een verlaten woning waar het niet geheel pluis is. Dit is het type horrorfilm dat door middel van de soundtrack (en bloederige effecten) de interesse lang weet vast te houden, maar verder niets meer te bieden heeft dan een paar korte, getelefoneerde schrikmomenten. Daar trap je in het begin nog in, maar al gauw blijkt dat de film - mogelijk door het budget - geen echt spektakel te bieden heeft waardoor het allemaal een beetje op de oppervlakte blijft en er geen echt memorabele momenten zijn.

Niet geheel onverwacht neemt Jim Jarmusch uitgebreid te tijd om de kleurrijke karakters, hun onderlinge relaties en de setting (Centerville, Ohio) neer te zetten. De eerste helft van deze zombiefilm met een twist kabbelt dan ook vooral voort op het niet geringe charisma van Adam Driver en Bill Murray als twee agenten die zich langzaam maar zeker beginnen te realiseren dat de veiligheid van hun stadje meer dan ooit op het spel staat. Veteranen als Tom Waits, Danny Glover en Steve Buscemi dragen hun steentje bij, maar toch wordt je geduld behoorlijk op de proef gesteld tot Jarmusch' eerbetoon aan en parodie op (met name) de Living Dead-trilogie van George A Romero vrij plotseling op gang komt. Een hilarische scène in een mortuarium met Tilda Swinton en haar verwijzing naar de titel is de inleiding voor een niet altijd origineel, maar onderhoudend slotstuk waarbij de afwezigheid van bloed een opvallende, maar effectieve keuze blijkt te zijn. Uiteindelijk heeft het allemaal maar weinig om het lijf, maar het puike acteerwerk van Driver en Murray - die hun grappen met een gladgestreken gezicht uitspreken - maken dit zeker de moeite waard. De moraal van het verhaal? Het is altijd fijn om van tevoren het volledige scenario te kunnen lezen.

Mishandeling! Verkrachting! Moord! Wraak! In zekere zin zijn alle ingrediënten aanwezig voor een klassieke western. Maar de meeste actie voltrekt zich buiten beeld. Wat overblijft is een pretentieus onding dat door de niet-chronologische structuur belangrijke plotpunten vroegtijdig weggeeft of verwarring zaait. Holger [Viggo Mortensen] is een Deense kolonist, Vivienne [Vicky Krieps] een Française die als kind [Eliana Michaud] fantaseerde over Jeanne d’Arc, een bosfee en een ridder ter paard. McLeod speelt de brute, laffe, karikaturale schurk. Mortensen tekende voor de regie, de hoofdrol, het scenario en de muzikale score. Alles is traag, eentonig en dodelijk saai. Deze vermeende western bevat nauwelijks actie en een overdaad aan Mortensen die zich te paard stapvoets voortbeweegt. Welterusten!

Hoewel deze western is opgedragen aan genrespecialist Budd Boetticher (The Cimarron Kid, The Man from the Alamo, The Tall T) is dit ondanks sleutelrollen voor Dafoe en Waltz een vrij kleurloze, routinematige film geworden. Premiejager Max Borlund [Christoph Waltz] wordt door Martin Kidd [Hamish Linklater] ingehuurd om zijn echtgenote Rachel [Rachel Brosnahan] te bevrijden uit handen van Elijah Jones [Brandon Scott], een deserteur die haar zou hebben ontvoerd en naar Mexico is gevlucht. Daar krijgt Max te maken met corrupte politie, met grootgrondbezitter Tiberio Vargas [Benjamin Bratt] en met Joe Cribbens [Willem Dafoe], een scherpschutter die vijf jaar geleden door Max werd ingerekend en net zijn gevangenisstraf heeft uitgezeten. Het plot zou een kolfje naar de hand van Boetticher zijn geweest en had vast en zeker een meer onderhoudend eindresultaat opgeleverd.

Goedkoop, melig, vaak ronduit dwaas en amateuristisch. Niet om aan te gluren en de lawaaiige soundtrack nodigt ook uit tot het beperken van het afspeelvolume. Uit de school van 'hoe meer we de camera bewegen, hoe dynamischer het lijkt' komt dit onding van de door sommigen als getalenteerd bestempelde Soska-zusters. Zie hoe een viertal kids in daglicht het lijk van een hoer op hun dooie gemakkie in een kofferbak leggen, vervolgens - zonder de kofferbak te sluiten - een oeverloze discussie hebben over hoe ze het lichaam gaan lozen en hoe één van hen op lachwekkende en stompzinnige wijze een arm verliest... dat vervolgens probleemloos wordt aangehecht?! Zie hoe... of beter nog, zie niet!

Victor [Colin Farrell] heeft zich opgewerkt tot vertrouweling van gangsterbaas Alphonse [Terrence Howard], maar overbuurvrouw Beatrice [Noomi Rapace] dreigt hem aan te geven bij de politie als hij haar niet helpt wraak te nemen voor (onder anderen) de littekens die ze met zich meedraagt. Tussen Victor en Beatrice ontstaat een verstandhouding die ze van elkaar afhankelijk maakt, maar om Beatrice te helpen moet Victor zich keren tegen zijn baas en dus ook tegen zijn goede vriend Darcy [Dominic Cooper]. De kleine, maar belangrijke rollen voor Isabelle Huppert, F. Murray Abraham en Armand Assante zijn signalen van Oplevs oorspronkelijke ambities, maar mede door Farrells teleurstellend onverschillige mist deze misdaadthriller de vonk die het tot leven moet laten komen. Goed uit te zitten, maar gezien de cast valt het eindresultaat toch een beetje tegen.

Barb [Emma Thompson] is onderweg naar het bevroren Lake Hilda in Minnesota, waar ze haar eerste date had met haar pas overleden echtgenoot [Paul Hamilton]. Helaas vraagt ze de weg aan een man [Marc Menchaca] die een meisje [Laurel Marsden] in hechtenis heeft genomen. Maar Barb krijgt het vooral te stellen met een vrouw in het paars [Judy Greer] die lugubere plannen met het meisje heeft. Thriller in de stijl van Breakdown waarin een gewone vrouw op leeftijd al haar vernuft gebruikt om het kat-en-muisspel in haar voordeel te beslissen. Een mooie showcase voor Thompson en Greer die hun rollen met verve spelen.

Yan slaagt er niet helemaal in om vijf losse verhaallijnen op een succesvolle wijze bij elkaar te brengen in deze satire op de modernisering van China die zich afspeelt in Shanghai, dat in de ban is van een mysterie omtrent een grote hoeveelheid varkens dat via de rivier in de wereldstad terecht komt. Gelukkig bevatten die verhaallijnen voldoende vermakelijke momenten om de satirische boodschap in ieder geval enige zeggingskracht te geven en de finale is prachtig.