Opinions

De familie Evans is een van de vele families die door de extreme droogte in de jaren 30 amper het hoofd financieel boven water kan houden. Wanneer hen het nieuws bereikte dat bankrover Allison Wells [Margot Robbie] zich mogelijk in de omgeving bevindt en dat er een beloning van $ 10.000 wacht voor degene die haar uitlevert aan de politie, maakt Eugene [Finn Cole] met zijn stiefvader [Travis Fimmel] deel uit van een posse. Wanneer Eugene Allison gewond aantreft in hun eigen stal, weet ze hem over te halen om haar te verbergen door hem een betere toekomst te beloven. De verteller [Lola Kirke] is de volwassen versie van Eugenes piepjonge halfzusje Phoebe [Darby Camp]. Robbie is prima in een voor haar doen ingetogen rol, maar het scenario van de onervaren Nicolaas Zwart weet veel minder te overtuigen en heeft een vrij afgezaagde, melodramatische ontknoping.

Een avantgardistische experimentele film die toegankelijk, bij vlagen zelfs vermakelijk is! Een groot aantal van de ideeën in deze verzameling van op zichzelf staande korte films die met elkaar gelinkt zijn in de vorm van sessies bij een soort van dromendokter [Jack Bittner] die in de ziel kan kijken van zijn patiënten, is onderdeel geworden van het filmlexicon. Het spel met perspectief, bijzondere animatietechniek en in één van de meest vermakelijke sequenties - een vrolijk gezongen liefdesverhaal verteld aan de hand van etalagepoppen en rekwisieten - lijkt een voorloper te zijn van de muziekvideoclip! Natuurlijk zijn er ook sequenties waarbij je wellicht je schouders ophaalt, maar die duren nooit lang en daarom verveeld deze interessante film geen moment. Mijn favoriet? De droom van een oude blinde man, volledig uitgebeeld met figuren en voorwerpen van ijzerdraad.

In hetzelfde jaar als Nightmare On Elm Street, twee jaar na Tron en 25 jaar voor Inception, verscheen deze SF-thriller waarin Dennis Quaid de rol speelt van Alex Gardner, een jonge man met telepathische gaven die zo sterk zijn dat hij de dromen van anderen kan betreden en beïnvloeden. Overheidsagent Bob Blair [Christopher Plummer] spoort hem op en dwingt Alex mee te doen aan experimenten. Aanvankelijk weet hij met hulp van doctor Paul Novotny [Max von Sydow] en psychologe Jane DeVries [Kate Capshaw] ontdekt mensen te helpen trauma's te verwerken, maar wanneer hij kennis maakt met Tommy Ray [David Patrick Kelly], die over dezelfde gaven beschikt, wordt langzaam duidelijk dat de overheid Alex ook voor minder zuivere zaken wil gebruiken.

Het is belangrijk te beseffen dat CGI pas twee jaar eerder zijn introductie maakte en dat de techniek in 1984 nog behoorlijk in de kinderschoenen stond. Vanuit dat perspectief zijn de special effects in de droomsequenties zeker niet slecht, bovendien staan die altijd in dienst van het plot. Een cast om je vingers bij af te likken completeert een vlotte, vermakelijke en redelijk intelligente film zonder al teveel pretentie. Zou David Lynch naar aanleiding van deze film David Patrick Kelly en Chris Mulkey gecast hebben voor hun rollen in Twin Peaks?

Gezien de matige kwaliteit van de eerdere film over ‘Judge Dredd’ uit 1995 (met Sylvester Stallone), mag je dit gerust een zeer aangename verrassing noemen, ook al roept het bij mij nog altijd te veel denken aan het superieure Robocop. Urban is prima als Judge Dredd, een van de leden van Hall of Justice die als rechter, jury en beul letterlijk lik op stuk geeft aan criminelen in Megacity One, een door radioactief besmet terrein omringde stad met 800 miljoen inwoners waar chaos en geweld aan de orde van de dag zijn. Dredd krijgt te maken met een nieuwe collega [Olivia Thirlb], een helderziende mutant die minder rechtlijnig is. Samen moeten ze het opnemen tegen Madeline Madrigal [Lena Heady], die alle rivaliserende bendes in Peach Trees op meedogenloze wijze heeft uitgeschakeld en een fortuin verdient met de handel in de drug Slo-Mo. Een prettig pretentieloze SF-actiethriller met een prima acterende cast en een regisseur wiens visuele flair altijd ten dienste staat van het verhaal en de bijbehorende spanning.

Monumentale vertolking van Albert Finney als de niet nader vernoemde 'Sir', een bijzonder veeleisende, egocentrische, geestelijk en lichamelijk labiele maar geniale veteraan van het toneel en subliem tegenspel van Tom Courtenay als Norman, 'The Dresser' uit de titel, die ook onder de meest erbarmelijke omstandigheden er alles aan doet om 'Sir' klaar te stomen voor een serie Shakespearevertoningen in Londen tijdens de Blitzkrieg. De film is gebaseerd op het toneelstuk van Ronald Harwood, die daarin zijn eigen ervaringen als 'dresser' van Sir Donald Wolfit - een Brits acteur die vermaard was om zijn King Lear. Het is duidelijk te merken dat Finney zich mede liet inspireren door Charles Laughton, maar er zijn ook vleugjes Laurence Olivier waar te nemen. Het knappe van zijn vertolking is dat zijn op papier wat karikaturale rol ondanks het opgeblazen ego, de theatrale gedragingen in en buiten het theater, op en naast het podium, toch de sympathie van de kijker weet te behouden. Courtenay voorziet hem ook in die menselijkheid in een even complexe rol, die bij een minder getalenteerde acteur als camp over zou komen. Beide mannen kregen een Oscar-nominatie voor hun werk - in dezelfde categorie - maar legden het af tegen Robert Duvall. Het zegt veel over de kwaliteit van het acteren in deze soms pijnlijke, maar soms ook hilarische film. Mijn favoriet moment is een scène uit King Lear waarbij Norman en vrijwel de hele crew werkelijk alles uit de kast trekt om een zo indrukwekkend mogelijke storm na te bootsen. De reactie van 'Sir' na afloop is niet alleen kostelijk, maar zegt ook veel over de relatie tussen deze twee mensen die elkaar soms niet uit kunnen staan, maar ook niet zonder elkaar kunnen. Een prachtfilm, zeker voor fans van Shakespeare (zoals ik).

Wanneer Sir [Anthony Hopkins], een ziekelijke veteraan van het Britse toneel, zo ernstig is verzwakt dat zijn vrouw [Emily Watson] hem laat opnemen in het ziekenhuis, heeft het er alle schijn van dat de voor die avond geplande uitvoering van King Lear niet door kan gaan. Maar Sirs trouwe assistent (en 'kleder') Norman [Ian McKellen] denkt daar heel anders over, dus wanneer Sir tegen het advies van zijn artsen tóch in het theater verschijnt, doet Norman er alles aan om Sir te helpen deze voorstelling succesvol door te komen. Ondanks de ijzersterke cast verbleekt deze versie van het toneelstuk van Ronald Harwood, gebaseerd op zijn eigen ervaringen met de legendarische Britse toneelacteur Donald Wolfit, naast de versie van 1983 met Albert Finney en Tom Courtenay. Richard Eyre koos voor een toneelmatige, statische visuele benadering en slaat ook op andere punten de plank behoorlijk mis. Edward Fox, die in 1983 de rol van Oxenby speelde, verschijnt nu als de nar. Helaas, ook die rol komt onvoldoende uit de verf. De acteerkanonnen houden de boel drijvende.

De Australische Kate Winslet keerde terug naar Australië voor dit wat dik aangezette komische drama over Tilly Dunnage, een jonge, gecultiveerde vrouw die terugkeert naar Australië (!) om de waarheid te achterhalen rondom een tragische gebeurtenis uit haar jeugd waarover zij een schuldgevoel meedraagt. Dit dramatische gegeven drijft het verhaal, de komedie komt vooral voort uit de invloed die zij heeft op de - iets té excentrieke - dorpsbewoners. Winslet is uitstekend in de hoofdrol, mede dankzij de door Margot Wilson ontworpen weelderige kostuums, Judy Davis (als Tilly's moeder) en Hugo "The Matrix" Weaving (als politie-agent) komen goed uit de verf en David Herschfelder componeerde de aangename score. Maar de komedie is te dik aangezet en Liam Hemsworth is te knap en te verzorgd om te overtuigen als de jeugdvriend die in het mistroostige dorpje is blijven wonen. Zo valt er aardig wat te genieten, maar is "The Dressmaker" niet helemaal geslaagd.

Hoewel het grote publiek waarschijnlijk nog nooit van hem heeft gehoord, was Drew Struzan één van de meest invloedrijke figuren in de Amerikaanse cinema. Deze schilder was verantwoordelijk voor de meest memorabele filmposters uit filmgeschiedenis die in het geheugen gegrift staan bij een ieder die in de late jaren '70 en de jaren '80 de bioscoop bezocht of een videoband huurde. Wie denkt aan Star Wars, Indiana Jones, E.T., Police Academy, Back To The Future of the vele Muppet-films ziet meteen zijn artwork voor zich. Een interessant onderwerp en de terugblik op Struzans vroege jaren levert enkele aardige anekdotes op, maar al gauw voel je je murw geslagen door de nimmer aflatende stroom aan lofuitingen aan het adres van Struzan. Volkomen terecht, maar daardoor blijft dit helaas heel erg op de oppervlakte steken.

Sinds zijn pensioen woont weduwe Gerrie [Ton Kas] in Portugal waar hij samenwoont met Rosa. Sindsdien keert hij eens per jaar drie dagen lang terug naar Rotterdam om zijn dochter Nadia [Neide dos Santos Silva] en zijn zoon Dick [Guido Pollemans] te bezoeken en een rondje langs de vertrouwde huisarts en de tandarts te doen. Nadia heeft een echtgenoot [Adison dos Reis], twee jonge kinderen en een druk leven, maar Dick moddert maar wat aan en is vooral bezig met de familiegeschiedenis. De mannen in deze familie zijn geen praters, maar Gerrie heeft een besluit genomen waarvan hij weet dat hij dat met zijn zoon moet bespreken. Lukt het hem om over die drempel te stappen? Kas en Pollemans zijn een subliem tragikomisch duo in dit karakterportret van twee binnenvetters, vooral tijdens de ongemakkelijke stiltes die vallen wanneer ze toch een poging doen om tot iets van een gesprek te komen. Een zeer geslaagde komedie en een fraaie ode aan Rotterdam met een visuele stijl (dat sublieme, ironische openingsshot) die doet denken aan “onze” Bert Haanstra.

Anna [Michèle Brand] en Marco [Simon Wisler] rijden in hun auto door de Zwitserse bergen. “What is Love” van Haddaway is op de radio te horen. Er gebeurt verder helemaal niks. Na een kleine minuut zingt Marco het refrein mee. Het tweede couplet volgt en een minuut later zingt Marco ook het tweede refrein mee. Einde scène. Dit onuitstaanbare misbaksel zit vol met dit soort volstrekt zinloze scènes waarvoor geen enkele rechtvaardiging bestaat. Anti-cinema op zijn allerergst, temeer daar we al vrij snel ontdekken dat Marco een kwaadaardige hersentumor heeft. Drie keer raden hoe het afloopt. Overslaan, ook al won het de Internationale Juryprijs op het filmfestival van Berlijn. Daar zijn ze al net zo gek geworden als in Cannes!

Suze [Hanna van Vliet], haar Finse vriend Luukas [Simeoni Sundja] en dochter Juul [Elin Koleci] maken zich op voor het bezoek van oma Helena [Elsie de Brauw] aan hun huis op Texel. Suze is erg gespannen en Luukas maakt zich een beetje en al gauw blijkt waarom. De complexe relatie tussen moeder en dochter wordt nog meer op de proef gesteld nadat Helena tussen neus en lippen heeft laten ontvallen dat ze een hersentumor heeft. De in Amsterdam werkende toneeldiva begint steeds meer tijd en aandacht van haar dochter op te eisen. Daardoor komen Suzes dwangneuroses langzaam maar zeker opnieuw aan de oppervlakte en dat gaat ten koste van haar gezin. Een subtiel, realistisch drama vermijdt melodrama en toont op treffende wijze hoe een moeder-dochterrelatie kan doorwerken naar de volgende generatie. Van Vliet, De Brauw spelen de sterren van de hemel, Koleci houdt zich knap staande als Suzes dochter, componist Thalia Ioannidou en geluidsontwerper Matis Rei dragen bij aan de beklemmende sfeer die de beklemmende sfeer versterkt en vasthoudt.

Ryan Gosling speelt een automonteur en stuntman wiens ijzige kalmte en zwijgzame concentratie hem ideaal maakt als chauffeur bij een serie overvallen. Dan ontmoet hij buurvrouw Irene [Carey Mulligan], die haar zoontje Benicio [Kade Leoa] alleen opvoedt zolang Standard [Oscar Isaac] in de gevangenis zit. Wanneer Standard vrijkomt blijkt hij nog wat schulden te moeten aflossen en ‘de chauffeur’ besluit hem daarbij te helpen in de hoop dat hij daarmee de toekomstige veiligheid van Irene en Benicio kan bewerkstelligen. Het loopt echter anders dan gehoopt. Een sterke cast (met een paar verrassende keuzes) en fraaie autoachtervolgingen zijn de beste ingrediënten van deze misdaadthriller. Goslings personage is echter zo enigmatisch dat je net zo weinig emotie ervaart als de hoofdpersoon zelf, waardoor het dramatisch weinig effectief is.

Naar huidige maatstaven wat traag verteld relaas van Eddie Shannon [Mickey Rooney], een hardwerkende, eenzame mecanicien die voor criminelen Steve [Kevin McCarthy] en Harold [Jack Kelly] de ideale man is om als chauffeur te dienen als chauffeur bij een overval. Om hem te overtuigen en in de val te laten lopen, gebruiken ze Steves aantrekkelijke vriendin Barbara [Dianne Foster] om de gevoelige en naar liefde hunkerende Eddie te verleiden en over te halen.

Rooney had moeite om zijn glansrijke carrière als kindster voort te zetten als volwassen acteur, waarbij hij niet geholpen werd door zijn immer jongensachtige gezicht en zijn beperkte lengte. Maar juist die uiterlijke kenmerken maken hem ideaal voor deze rol en Rooney geeft een vrij genuanceerde en ingetogen vertolking. Foster zet een fraaie rol neer als de vrouw die zich steeds minder prettig voelt in haar rol als de verleidster en McCarthy en Kelly - die de scherpste one-liners in de film heeft - komen ook prima uit de verf, mede door de sterke karakteriseringen. Het verhaal ontvouwt zich niet bijster snel, maar wie geduld heeft zal deze film toch kunnen waarderen om de vakkundigheid waarmee het is gemaakt en de prima vertolkingen van de vier hoofdrolspelers.

Milton [Nicolas Cage] heeft een appeltje te schillen met cultleider Jonah King [Billy Burke], maar wordt zelf achtervolgd door een mysterieuze, meedogenloze FBI-agent [William Fichtner]. Piper [Amber Heard] is de stoere serveerster die door een samenloop van omstandigheden onderdeel uitmaakt van dit kat-en-muisspel dat bestaat uit achtervolgingen, bloederige geweldsexplosies en zogenaamde visuele hoogstandjes. De emotieloze Cage en Fichtner zijn verwikkelt in een wedstrijdje ‘stoere houdingen aannemen’ in een leeghoofdige en uiteindelijk behoorlijk stompzinnige actiethriller. De poging om tegen het einde toch nog enige sympathie op te wekken voor Miltons motieven doet je hooguit huilen van het lachen.

Wat bezielde Ethan Coen om een moderne variant te maken van die verschrikkelijke als roadmovie vermomde sekskomedies als Road Trip en Euro Trip? Qualley Texaanse accent is werkelijk niet om aan te horen – en totaal niet grappig – en is bepalende voor de kwaliteit van deze hopeloze lesbische misdaadkomedie. Jamie [Margaret Qualley] en Marian [Geraldine Viswanathan] reizen van Philadelphia naar Tallahessee in een “Drive-away” met verstopte bagage die eigenlijk voor criminelen bedoeld was. Elke scène draait om seks of om oubollige seksistische grappen. Ook andere pogingen tot humor slaan volledig dood. Alleen Feldstein kan er net mee door, maar alleen het goede camerawerk van Ari Wegner houdt dit misbaksel af van de laagst mogelijke beoordeling.

Ryan O'Neal speelde in de jaren '70 in een aantal uitstekende films, waaronder 'Paper Moon' en 'Barry Lyndon', voordat zijn carrière zo'n beetje kopje onder ging met draken van films als 'Oliver's Story' en 'Pardners'. In The Driver zien we O'Neal op zijn best: koel, aantrekkelijk en een meester van het understatement. Hij speelt The Driver, die een stevig duitje verdient als chauffeur bij een serie overvallen, en die - tot grote frustratie van The Detective [Bruce Dern] - er steeds voor weet te zorgen dat er onvoldoende bewijs is om hem te vervolgen. De geslepen detective besluit echter een paar opgepakte overvallers te gebruiken als lokaas, in de hoop zo The Driver in de val te kunnen lokken en hem voorgoed achter de tralies te krijgen.

Het verhaal is simpel, het scenario intelligent en Derns vertolking als de geslepen agent die geen enkel middel schuwt om zijn zin te krijgen, is subliem. Zijn confrontaties met O'Neal zijn fraai, maar het zijn de achtervolgingen en de bijbehorende autostunts (oldschool, dus zonder CGI) die de absolute hoogtepunten vormen. Deze film kan zich op dat gebied meten met 'Bullit', 'The French Connection' en 'The Seven-Ups' en is dus in het bijzonder een aanrader voor liefhebbers van de betere auto-achtervolgingen. Een bijzonder aangename film!

Kathy [Chau] neemt haar zoontje Cody [Jaye] mee naar het huis waar haar recentelijk overleden zus woonde om de boel op te ruimen. Terwijl zij zich bezighoudt met administratieve rompslomp voelt Cody zich niet op zijn gemak. Totdat hij contact krijgt met buurman Del [Dennehy], een veteraan van Korea. Eenvoudig, maar charmant drama over menselijke relaties en het belang van een vaderfiguur. Niets nieuws onder de zon, maar goed spel van de hoofdrolspelers maakt dit tot redelijk aangenaam kijkvoer.

Een vrouw [Trine Dyrholm] gespecialiseerd in jeugdrecht verleidt haar getroebleerde stiefzoon [Gustav Lindh]. Zoals de stiefzoon in kwestie zelf zegt: juist zij zou beter moeten weten. Het scenario geeft nauwelijks inzicht in de motieven voor de vrouw van middelbare leeftijd, afgezien van een soort onbevredigd seksueel verlangen. Het zich langzaam voltrekkende drama lijkt een opmaat te zijn naar een explosief einde, maar daar is helaas geen sprake van. Het is te danken aan de spelregie van May el-Toukhy en een fraaie tour-de-force van Trine Dyrholm - in mijn ogen de beste Europese actrice van haar generatie - en het even knappe ingetogen tegenspel van Magnus Krepper als haar aanvankelijk nietsvermoedende echtgenoot dat deze film ver boven het matige scenario uitstijgt. En ja, ik dacht even dat de film 'Grunningen' heette.

Ruim 10 jaar na het uiteenvallen van de Sovjet Unie sprak Cherry Duyns met een aantal kopstukken van het Russische Staatscircus, dat na de film als het belangrijkste propagandamiddel van de staat werd gezien. Een indrukwekkende hoeveelheid artiesten, waaronder gebroeders Kantemirov en de legendarische clown Oleg Popov, en mensen die achter de schermen werkten bij het circus vertellen wat het voor hun betekende om onderdeel te zijn van een propagandamachine. Een fascinerende en opvallend openhartige en kritische terugblik op een tijd waarnaar de artiesten om begrijpelijke wijze met gemengde gevoelens op terugkijken. Het feit dat de 70-jarige Oleg Popov nog steeds moet optreden om te kunnen rondkomen geeft een indicatie van hoe enkele van de beste circusartiesten van de 20e eeuw werden behandeld.

De eerste diner-date in lange tijd van weduwe Violet [Meghann Fahy] wordt direct verstoord door een stortvloed aan vreemde berichten. Tijdens het etentje met Henry [Brandon Sklenar] ontdekt Violet dat de anonieme zender haar in de gaten houdt en haar zus [Violett Beane] en haar zoon [Jacob Robinson] bedreigt. Terwijl Violet probeert te achterhalen wie haar zit te bespieden, neemt de inhoud van de berichten een alarmerende wending. Een typisch voorbeeld van een scenario gebaseerd op een interessant uitgangspunt dat na 40 minuten doodloopt. Scenaristen Jillian Jacobs en Chris Roach beroepen zich op steeds absurdere wendingen en een even melodramatische als bizarre ontknoping.

In Brooklyn worden cafés gebruikt om contant geld uit illegale handel tijdelijk op te slaan. Bob [Tom Hardy] werkt in het café van “Cousin” Marv [James Gandolfini] wanneer die wordt beroofd. Hij raakt ook bevriend met Nadia [Noomi Rapace], een collega van een ander café die in de clinch ligt met haar ex [Matthias Schoenaerts] die hun hond heeft mishandeld en die nu terugeist. Roskam onthult geleidelijk de banden tussen de verschillende personages in een schimmige wereld waarin het de gewoonte is om je ware persoonlijkheid verborgen te houden. Had wel wat meer actie kunnen gebruiken, maar Hardy, Rapace en Schoenaerts leveren prima werk af en er is een schokkende onthulling aan het eind.

Purcell triomfeert als schrijver, regisseur en hoofdrolspeler in deze fascinerende western over Molly Johnson [Purcell], de vrouw van een schapendrijver [Matt Klarie] die al drie maanden van huis is. Molly Johnson is hoogzwanger wanneer de uit Londen overgekomen Nate Klintoff [Sam Reid], die voor orde en gezag moet zorgen in het Australische Everton, haar waarschuwt voor een zwarte man die onlangs een naburige familie heeft vermoord. Kort daarna verschijnt Yadaka [Rob Collins] op haar erf, een half-witte, half-inheemse man wiens signalement voldoet aan dat van de moordenaar. De première van deze intelligente, gelaagde western met een vrouwelijk perspectief vond plaats een half jaar voor dat van Jane Campions veelvuldig bekroonde The Power of the Dog en is minstens zo goed. Gebaseerd op Purcells toneelstuk uit 2019 waarin zij óók de titelrol voor haar rekening nam.

Vier uitgebluste docenten aan een middelbare school besluiten op basis van een wetenschappelijk artikel in de voetsporen te treden van o.a. Ulysses S Grant, Ernest Hemingway en Winston Churchill. Het artikel suggereert dat een mens beter functioneert als het zorgt voor een alcoholpromillage dat vereist dat je regelmatig sterke drank tot je neemt. Dus besluiten de mannen voortaan tijdens hun werk regelmatig een slok wodka te nemen en hun bevindingen te verwerken in een wetenschappelijk rapport.

Dat basisgegeven levert veel onverwachte momenten op, vooral omdat het scenario van Vinterberg en Tobias Lindholm weigert een moreel standpunt in te nemen. Maar die neutrale benadering betekent ook dat het resultaat niet meer is dan een verzameling anekdotes. Die episodes zijn weliswaar vaak vermakelijk, mede dankzij de prima cast, maar het betekent ook dat de film nimmer toewerkt naar iets van een dramatische ontknoping.

Veel naakt, veel racistische taal, maar vooral veel scènes die gekopieerd zijn uit Mandingo, waarop dit het vervolg is. De film begint zelfs met een - opnieuw gefilmde - flashback waarin het verhaal van Mandingo in grote lijnen wordt verteld. Maar dit is een rommelig exploitatiewerkje met slecht gedubde dialoog, een overdaad aan seks en geweld en een bloederige finale die duidelijk bedoeld is om de liefhebbers van zinloos bloedvergieten tevreden te stellen. De vertolkingen zijn zo karikaturaal als de karakters, het verhaal is niet interessant en Ken Norton is veel minder charismatisch dan in Mandingo.

Nadat Frank [Alec Baldwin] en Nancy Teagarten [Salma Hayet] afscheid hebben genomen van hun dochter Rachel [Michelle Vientimilla], die verhuist naar een campus, komt hun leven al gauw op de kop te staan. Financiële problemen leiden ertoe dat ze hun auto, hun huis en hun bezittingen dreigen kwijt te raken. Terwijl ze problemen hun problemen op te lossen openen ze een paar flessen wijn uit de kelder van buurman Nigel [Assif Mandvi] op wiens huis zij zouden moeten letten. Van een verhaal is nauwelijks sprake. In feite is dit een serie sketches die losjes met elkaar zijn verbonden, gespeeld door een getalenteerde cast. Helaas wil het maar niet leuk worden, al doen Baldwin en Hayek hun best om er in ieder geval nog iets van te maken. Een rommeltje.

Agent Aaron Falk [Eric Bana] keert terug naar zijn oude woonplaats voor de begrafenis van de moeder van jeugdvriend Luke [Martin Dingle Wall] en helpt agent Raco [Keir O’Donnell] bij het moordonderzoek. Daarbij opent hij oude wonden die verband houden met de onopgeloste moord op Ellie [BeBe Bettencourt] 30 jaar eerder, waarvan dorpelingen Aaron nog altijd verdenken. Saai moordmysterie heeft meer dan een beetje weg van ‘Twin Peaks’, maar mist sfeer en intrigerende personages. Erg succesvol in eigen land, maar het is moeilijk te zien waarom.

Aangenaam complexe, meesterlijke vertelling is de moeite waard om meerdere keren te zien. Een uiterst beheerste mentale puzzel die qua structuur voortreffelijk aansluit op het centrale thema van deze film: de complexiteit van het menselijk brein, de invloed die dat heeft op onze (subjectieve) waarneming van de wereld en de gebeurtenissen om ons heen, alsmede de vraag in hoeverre de mens een eigen wil heeft. Die vraag staat ook op een formele wijze centraal wanneer Frederik Halling [Nikolaj Lie Kaas], een voorheen geliefd en gerespecteerd schoolhoofd, aangeklaagd wordt wegens verduistering van schoolgelden. Ten tijde van die verduistering bleek hij te leiden aan een hersentumor die mogelijk zijn toerekeningsvatbaarheid heeft beïnvloed. Met de hulp van zijn advocaat Bernard Bermann [Michael Nygvist], die Frederiks vrouw Mia [Trine Dyrholm] heeft leren kennen via een praatgroep voor partners van mensen die leiden aan een hersenaandoening, hoopt Frederik een gevangenisstraf te ontlopen.

Het scenario van Fog is Godardiaans in opzet en springt op doelmatig verwarrende wijze terug en vooruit in de tijd. Fog daagt daarmee de kijker uit om zelf de gaten in te vullen maar tart ieder verwachtingspatroon door steeds met verrassende wendingen te komen. Het hele punt van de film is dan ook dat we slechts een deel van wat we zien in ons opnemen en dat je dezelfde beelden, dezelfde gebeurtenissen op verschillende manieren kunt interpreteren. Zowel Mia als Frederik als hun zoontje Nicklas [Sofus Rønnov] heeft een eigen kijk op wat er is gebeurd, waarom het is gebeurd en hoe dat de toekomst beïnvloedt. Ze zijn allen zo overtuigd van hun gelijk (en wij van ons gelijk) dat er geen oplossing voor handen lijkt te zijn. Een meesterlijk geschreven en geregisseerd psychologisch drama over de menselijke geest die nimmer de kracht van het menselijk drama uit het oog verliest en de aandacht tot het einde probleemloos weet vast te houden. Nyqvist en Dorholm zijn uitstekend, Rønnov is een openbaring, maar het is Nikolaj Lie Kaas die het meeste indruk maakt in een ijzersterke staaltje beheerste ontvlambaarheid.

Gaat dat zien!

Captain Zhang [Sun Honglei] en Yang Xiaobei [Huang Yi] zijn efficiënte, onvermurwbare drugsagenten die hun kans schoon zien wanneer ze Tommy Choi [Louis Koo], een grotere speler in de drugswereld, in handen krijgen. Ze dwingen hem om hun mol te worden zodat ze één van de topspelers in het drugscircuit kunnen arresteren. De vraag is natuurlijk in hoeverre ze deze sluwe crimineel kunnen vertrouwen. Het onderlinge wantrouwen hangt over de hele film heen die na een spectaculaire start en een grimmige eerste helft jammer genoeg gas terugneemt, maar in het laatste kwart toewerkt naar een shoot-out die je niet licht zult vergeten en een intelligente ontknoping. Een uitstekende misdaadfilm van specialist Johnnie To.

Annabel [Abbey Hoes] heeft er een miljoenenerfenis doorheen gejast en is dringend toe aan een nieuwe start. Ze overweegt haar appartement te verkopen aan Jan Roet [Jim Bakkum] die de begane grond van haar heeft gehuurd voor zijn dierenartspraktijk. Vanwege Annabels losbandige levensstijl en egoïstische gedrag (Jans collega Puck [Soumaya Ahouaoui] wordt gek van de pakketjes die ze namens Annabel moet aannemen) moet ze moeite doen om Jan te overtuigen. Formulematige romantische komedie begint op het dieptepunt met Hoes die op belabberde wijze een stomdronken vrouw speelt. Veel beter wordt het helaas niet, vooral om Annabel een vervelend, egoïstisch wicht is en blijft – tot de onvermijdelijke ontknoping natuurlijk. Gebaseerd op de gelijknamige roman van Daphne Deckers.

Het was pas 15 jaar geleden dat de gruwelijke Eerste Wereldoorlog werd beëindigd, de fascistische Benito Mussolini was 8 jaar dictator van Italie en de Nationaal Socialisten grepen onder leiding van Adolf Hitler de macht in Duitsland. En juist op dat moment komen de Joodse Marx Brothers met dit vehikel dat op genadeloze, maar vooral hilarisch wijze de spot drijft met de ego’s van dictatoriale leiders en de onzinnigheid van oorlog.. Groucho, Chico, Harpo, Gummo en Zeppo Marx kwamen uit een arme familie uit Brooklyn en kregen daarom nauwelijks enige formele scholing. Ze verdienden van kinds af aan geld voor de familie, soms met kaartspelletjes maar vooral met optredens in het vaudeville-circuit. Gummo [echte naam: Milton] voelde zich minder thuis in dit wereldje, sloot zich aan bij het Amerikaanse leger tijdens WO I en keerde niet meer terug op het podiium. Hij ontwierp een soort kleerhanger en startte een succesvol agentschap voor jong talent. Zeppo naam zijn plaats in als ‘the straight man’, maar na “Duck Soup” sloot hij zich bij zijn broer aan. Zeppo heeft hier een kleine rol als de secretaris van Rufus T Firefly [Groucho], die de leiding krijgt over Freedonia omdat de steenrijke Gloria Teasdale [Margaret Dumont] dat als voorwaarde heeft gesteld voor de zoveelste lening aan dit land. Freedonia staat op gespannen voet met buurland Sylvania en Firefly krijgt het meteen aan de stok met de Ambassador Trentino [Louis Calhern ]van Sylvania. Die probeert met behulp van de charmante zangeres Vera Marcal [Raquel Torres] en zijn spionnen Pinky [Harpo] en Chicolini [Chico] achter de belangrijkste staatsgeheimen van Freedonia te komen. Maar Firefly weet Marcal met vlijmscherpe one-liners van het lijf te houden en Pinky en Chicolini zijn, niet geheel verrassend, totaal ongeschikt voor hun werk.

Dit is een film die ik op verschillende momenten een paar keer moet terugspoelen, omdat de humor letterlijk onnavolgbaar is: Groucho komt met een non-stop spervuur aan one-liners die vooral ten koste gaan van de sublieme Dumont, die ook in The Cocoanuts [1929] en Animal Crackers [1930] al het ideale doelwit van Groucho’s humor bleek. Een voorbeeld: “You can leave in a car. If that’s too fast, you can leave in a huff. If that’s too soon, you can leave in one-and-a-huff.” Volgt U het nog? Chico grossiert in woordspelingen, zoals deze:

“Something must be done! War would mean an immediate increase in our taxes!”

“Hey, I got an uncle lives in Texas!”

“No, I mean taxes – money, Dollars!”

“Dollars! That’s where my uncle lives! Dallas, Texas!”

Harpo heeft meteen de lachers op zijn hand in de eerste scène waarin hij en Chico bij Trentino op kantoor komen. De secretaresse komt binnen met een briefje. Voordat Trentino het kan aannemen, onderschept Harpo het briefje. Hij bekijkt het aandacht, kijkt zeer beledigd en verscheurd het briefje. Chico legt uit: “He gets angry because he can’t read”. Maar dan heeft hij zijn arsenaal aan rekwisieten nog niet tevoorschijn gehaald, waarbij een gasbrander, een schaar en een aantal toeters leiden tot hilarische momenten. Verdere hoogtepunten zijn de vete tussen Chico en Harpo, die zich voordoen als popcornverkopers, en een concurrent die even verderop limonade verkoopt. De scène met de hoedjes is niet te volgen en moet je een paar keer zien om het überhaupt te snappen. Een ander hoogtepunt is die waarin Chico en Harpo zich verkleden als Groucho wat resulteert in de beroemde ‘spiegelact’, een klassieker in de vaudeville-wereld en hier vastgelegd door broers die zo goed op elkaar ingespeeld waren dat het lijkt alsof ze het allemaal zo uit de mouw schudden. En dan moet de krankzinnige climax, waarin de oorlog tussen Freedonia en Sylvania op krankzinnige wijze wordt uitgevochten en beslecht, nog beginnen. Mussolini verbood de film in Italië: een groter compliment hadden The Marx Brothers zich niet kunnen wensen.