Opinions

Ryan Hong [Cung Le] maakt korte metten met criminele bendes in St. Jude in de hoop zo in het reine te komen met zijn verleden. Matig geschreven en slecht gemonteerd standaardwraakactie, maar Cung Les transformatie van gebroken man naar mentaal en fysieke sterke vechtmachine is overtuigend, in zijn rol als Hongs mentor blijkt Van Damme nog aardig van wanten te weten en Weller is aangenaam flamboyant als de man die de bendes lange tijd op slimme wijze voor eigen tegen elkaar uit weet te spelen.

Alweer een dubieus propagandawerkje van de familie D’Souza, deze keer vernoemd naar een boek van Jonathan Cahn dat een volstrekt eenzijdige kijk heeft op de complexe situatie rondom Israël en Palestina. Niemand minder dan Benjamin Netanyahu kan zonder enige tegenwind zijn verhaal doen, dus het moge duidelijk zijn dat D’Souza en de zijnen niet aan de kant staan van “het pure kwaad”. Voor een genuanceerd beeld ben je bij deze conservatieve paljas aan het verkeerde adres, dus het is alleen aan te raden voor de meest fanatieke, onvoorwaardelijke aanhangers van Israël en Netanyahu. Preken voor eigen parochie dus.

Kort voor ze hun woonplaats verruilen voor het leven op een college campus, organiseren vijf vrienden een nachtelijk moordspel. Gene [Nick Pugliese] hoopt daar eindelijk uit te kunnen komen voor zijn homoseksualiteit, maar de avond verloopt uiteraard niet volgens plan. Speelt zich af in 1994 in een omgeving die blijkbaar zo Puriteins is dat ik geruime tijd dacht ik dat ik met zo’n fundamenalistisch-Christelijke boodschapfilm te maken had. Er zit zelfs een discussie over de waarde van het Christelijke geloof in. Lekker dan. Het acteerwerk is bovendien bepaald niet om over naar huis te schrijven.

Deze horrorfilm, gebaseerd op een kort verhaal van Clive Barker, kon me maar niet boeien. Dat is voor een groot deel te wijten aan Anthony DiBlasi die de hele film een verzadigde, lugubere look geeft en vervalt in schriktrucjes waar je mij echt niet op de kast jaagt, zoals jump cuts, versnelde beelden en extreem versterkte geluidseffecten. Verder is de relatie tussen de drie hoofdpersonen - die gezamenlijk een onderzoek doen naar 'vrees'- niet geloofwaardig, zeker niet wanneer één van hen toch wel vrij duidelijke trekjes begint te vertonen waardoor ieder normaal denkend mens er meteen de brui aan zal geven. Natuurlijk is er een hoop bloedvergieten en ook nog wat CGI-gegruwel, maar er is te weinig opbouw en de effecten zijn behoorlijk over-the-top waardoor ik er nauwelijks van kon genieten.

Redacteur Will Atenton [Daniel Craig] neemt ontslag om meer tijd door te brengen bij zijn echtgenote Libby [Rachel Weisz] en zijn dochter Trish [Taylor Geare] en Dee [Claire Geare] in hun nieuwe huis. De idylle wordt snel verstoord wanneer de kinderen ’s nachts iemand zien rondsluipen en Will ontdekt dat de vorige bewoner Peter Ward daar zijn vrouw en kinderen vermoordde. Overbuurmeisje Chloe [Rachel Fox] weet waarschijnlijk van meer, maar haar moeder [Naomi Watts] wil verder niets loslaten. Goed geacteerde thriller werkt beter op papier dan op film. De verrassende plotwending halverwege betekent in feite dat we 45 minuten lang zijn voorgelogen. Als je daar geen bezwaar tegen hebt, zul je dit ondanks de melodramatische ontknoping waarschijnlijk een ster extra geven.

Om onverklaarbare redenen verschijnt universiteitsdocent Paul Matthews [Nicolas Cage] in andermans dromen. Eerst in die van zijn dochter Sophie [Lily Bird], dan in die van zijn studenten, maar uiteindelijk in die van duizenden mensen. Tegen het advies van zijn echtgenote [Julianna Nicholson] laat hij zich verleiden tot een televisie-interview. Hij hoopt van zijn bekendheid gebruik te maken om een voorschot te krijgen op een boek over mieren, maar voor zijn roem betaalt hij een hoge prijs. Afwisselend mysterieuze, hilarische en verontrustende zwarte komedie stelt relevante vragen over onze bereidheid om onze psyche laten beïnvloeden door iets waarvan we rationeel weten dat het geen waarheid is. De publieke opinie wordt steeds meer bepaald door sociale media. Is onze droomwereld de volgende stap?

"Dreamcatcher" is de naam van een hulporganisatie die probeert jonge, kwetsbare prostituees te helpen met het maken van die enorme eerste stap naar een ander leven. Brenda Myers-Powell stapte 17 jaar geleden uit 'the game' en geeft nu voorlichting aan tieners en praat op straat met prostituees om ze te steunen en een beetje hoop mee te geven. Regisseur Kim Linginotto beperkt zich wijselijk tot het registreren van de vele, vaak extreem persoonlijke gesprekken en creëert zo een indringend, bijzonder ontroerend document van een vrouw die op gepassioneerde en zeer betrokken wijze dag in dag uit klaar staat voor de slachtoffers van prostitutie, terwijl ze ook nog zorgen heeft om haar eigen familie. De openheid van alle betrokkenen is bewonderenswaardig, maar het is Homer - een voormalige pooier - die wellicht de meest veelzeggende bijdrage levert in zijn voorlichting aan een groep tienermeisjes. Een sober gefilmde, maar zeer prijzenswaardige documentaire over een bijzonder complex en gevoelig onderwerp,.

Het New Yorkse Chelsea Hotel werd in 1884 opgeleverd en was lange tijd ‘the place to be’ voor bon vivants van over de hele wereld. Deze documentaire volgt een aantal oudgedienden die hier al decennialang wonen en te kampen hebben met een ingrijpende renovatie die jaren duurt en door klagende bewoners constant wordt vertraagd. De oude bewoners halen herinneringen op aan de grootheden die hier ooit verbleven en zijn, ondanks de karige voorzieningen (waaronder een lift), niet van plan zich te laten verjagen. Dit was beter uit de verf gekomen in een korte format.

De familie Evans is een van de vele families die door de extreme droogte in de jaren 30 amper het hoofd financieel boven water kan houden. Wanneer hen het nieuws bereikte dat bankrover Allison Wells [Margot Robbie] zich mogelijk in de omgeving bevindt en dat er een beloning van $ 10.000 wacht voor degene die haar uitlevert aan de politie, maakt Eugene [Finn Cole] met zijn stiefvader [Travis Fimmel] deel uit van een posse. Wanneer Eugene Allison gewond aantreft in hun eigen stal, weet ze hem over te halen om haar te verbergen door hem een betere toekomst te beloven. De verteller [Lola Kirke] is de volwassen versie van Eugenes piepjonge halfzusje Phoebe [Darby Camp]. Robbie is prima in een voor haar doen ingetogen rol, maar het scenario van de onervaren Nicolaas Zwart weet veel minder te overtuigen en heeft een vrij afgezaagde, melodramatische ontknoping.

Een avantgardistische experimentele film die toegankelijk, bij vlagen zelfs vermakelijk is! Een groot aantal van de ideeën in deze verzameling van op zichzelf staande korte films die met elkaar gelinkt zijn in de vorm van sessies bij een soort van dromendokter [Jack Bittner] die in de ziel kan kijken van zijn patiënten, is onderdeel geworden van het filmlexicon. Het spel met perspectief, bijzondere animatietechniek en in één van de meest vermakelijke sequenties - een vrolijk gezongen liefdesverhaal verteld aan de hand van etalagepoppen en rekwisieten - lijkt een voorloper te zijn van de muziekvideoclip! Natuurlijk zijn er ook sequenties waarbij je wellicht je schouders ophaalt, maar die duren nooit lang en daarom verveeld deze interessante film geen moment. Mijn favoriet? De droom van een oude blinde man, volledig uitgebeeld met figuren en voorwerpen van ijzerdraad.

In hetzelfde jaar als Nightmare On Elm Street, twee jaar na Tron en 25 jaar voor Inception, verscheen deze SF-thriller waarin Dennis Quaid de rol speelt van Alex Gardner, een jonge man met telepathische gaven die zo sterk zijn dat hij de dromen van anderen kan betreden en beïnvloeden. Overheidsagent Bob Blair [Christopher Plummer] spoort hem op en dwingt Alex mee te doen aan experimenten. Aanvankelijk weet hij met hulp van doctor Paul Novotny [Max von Sydow] en psychologe Jane DeVries [Kate Capshaw] ontdekt mensen te helpen trauma's te verwerken, maar wanneer hij kennis maakt met Tommy Ray [David Patrick Kelly], die over dezelfde gaven beschikt, wordt langzaam duidelijk dat de overheid Alex ook voor minder zuivere zaken wil gebruiken.

Het is belangrijk te beseffen dat CGI pas twee jaar eerder zijn introductie maakte en dat de techniek in 1984 nog behoorlijk in de kinderschoenen stond. Vanuit dat perspectief zijn de special effects in de droomsequenties zeker niet slecht, bovendien staan die altijd in dienst van het plot. Een cast om je vingers bij af te likken completeert een vlotte, vermakelijke en redelijk intelligente film zonder al teveel pretentie. Zou David Lynch naar aanleiding van deze film David Patrick Kelly en Chris Mulkey gecast hebben voor hun rollen in Twin Peaks?

Gezien de matige kwaliteit van de eerdere film over ‘Judge Dredd’ uit 1995 (met Sylvester Stallone), mag je dit gerust een zeer aangename verrassing noemen, ook al roept het bij mij nog altijd te veel denken aan het superieure Robocop. Urban is prima als Judge Dredd, een van de leden van Hall of Justice die als rechter, jury en beul letterlijk lik op stuk geeft aan criminelen in Megacity One, een door radioactief besmet terrein omringde stad met 800 miljoen inwoners waar chaos en geweld aan de orde van de dag zijn. Dredd krijgt te maken met een nieuwe collega [Olivia Thirlb], een helderziende mutant die minder rechtlijnig is. Samen moeten ze het opnemen tegen Madeline Madrigal [Lena Heady], die alle rivaliserende bendes in Peach Trees op meedogenloze wijze heeft uitgeschakeld en een fortuin verdient met de handel in de drug Slo-Mo. Een prettig pretentieloze SF-actiethriller met een prima acterende cast en een regisseur wiens visuele flair altijd ten dienste staat van het verhaal en de bijbehorende spanning.

Monumentale vertolking van Albert Finney als de niet nader vernoemde 'Sir', een bijzonder veeleisende, egocentrische, geestelijk en lichamelijk labiele maar geniale veteraan van het toneel en subliem tegenspel van Tom Courtenay als Norman, 'The Dresser' uit de titel, die ook onder de meest erbarmelijke omstandigheden er alles aan doet om 'Sir' klaar te stomen voor een serie Shakespearevertoningen in Londen tijdens de Blitzkrieg. De film is gebaseerd op het toneelstuk van Ronald Harwood, die daarin zijn eigen ervaringen als 'dresser' van Sir Donald Wolfit - een Brits acteur die vermaard was om zijn King Lear. Het is duidelijk te merken dat Finney zich mede liet inspireren door Charles Laughton, maar er zijn ook vleugjes Laurence Olivier waar te nemen. Het knappe van zijn vertolking is dat zijn op papier wat karikaturale rol ondanks het opgeblazen ego, de theatrale gedragingen in en buiten het theater, op en naast het podium, toch de sympathie van de kijker weet te behouden. Courtenay voorziet hem ook in die menselijkheid in een even complexe rol, die bij een minder getalenteerde acteur als camp over zou komen. Beide mannen kregen een Oscar-nominatie voor hun werk - in dezelfde categorie - maar legden het af tegen Robert Duvall. Het zegt veel over de kwaliteit van het acteren in deze soms pijnlijke, maar soms ook hilarische film. Mijn favoriet moment is een scène uit King Lear waarbij Norman en vrijwel de hele crew werkelijk alles uit de kast trekt om een zo indrukwekkend mogelijke storm na te bootsen. De reactie van 'Sir' na afloop is niet alleen kostelijk, maar zegt ook veel over de relatie tussen deze twee mensen die elkaar soms niet uit kunnen staan, maar ook niet zonder elkaar kunnen. Een prachtfilm, zeker voor fans van Shakespeare (zoals ik).

Wanneer Sir [Anthony Hopkins], een ziekelijke veteraan van het Britse toneel, zo ernstig is verzwakt dat zijn vrouw [Emily Watson] hem laat opnemen in het ziekenhuis, heeft het er alle schijn van dat de voor die avond geplande uitvoering van King Lear niet door kan gaan. Maar Sirs trouwe assistent (en 'kleder') Norman [Ian McKellen] denkt daar heel anders over, dus wanneer Sir tegen het advies van zijn artsen tóch in het theater verschijnt, doet Norman er alles aan om Sir te helpen deze voorstelling succesvol door te komen. Ondanks de ijzersterke cast verbleekt deze versie van het toneelstuk van Ronald Harwood, gebaseerd op zijn eigen ervaringen met de legendarische Britse toneelacteur Donald Wolfit, naast de versie van 1983 met Albert Finney en Tom Courtenay. Richard Eyre koos voor een toneelmatige, statische visuele benadering en slaat ook op andere punten de plank behoorlijk mis. Edward Fox, die in 1983 de rol van Oxenby speelde, verschijnt nu als de nar. Helaas, ook die rol komt onvoldoende uit de verf. De acteerkanonnen houden de boel drijvende.

De Australische Kate Winslet keerde terug naar Australië voor dit wat dik aangezette komische drama over Tilly Dunnage, een jonge, gecultiveerde vrouw die terugkeert naar Australië (!) om de waarheid te achterhalen rondom een tragische gebeurtenis uit haar jeugd waarover zij een schuldgevoel meedraagt. Dit dramatische gegeven drijft het verhaal, de komedie komt vooral voort uit de invloed die zij heeft op de - iets té excentrieke - dorpsbewoners. Winslet is uitstekend in de hoofdrol, mede dankzij de door Margot Wilson ontworpen weelderige kostuums, Judy Davis (als Tilly's moeder) en Hugo "The Matrix" Weaving (als politie-agent) komen goed uit de verf en David Herschfelder componeerde de aangename score. Maar de komedie is te dik aangezet en Liam Hemsworth is te knap en te verzorgd om te overtuigen als de jeugdvriend die in het mistroostige dorpje is blijven wonen. Zo valt er aardig wat te genieten, maar is "The Dressmaker" niet helemaal geslaagd.

Hoewel het grote publiek waarschijnlijk nog nooit van hem heeft gehoord, was Drew Struzan één van de meest invloedrijke figuren in de Amerikaanse cinema. Deze schilder was verantwoordelijk voor de meest memorabele filmposters uit filmgeschiedenis die in het geheugen gegrift staan bij een ieder die in de late jaren '70 en de jaren '80 de bioscoop bezocht of een videoband huurde. Wie denkt aan Star Wars, Indiana Jones, E.T., Police Academy, Back To The Future of the vele Muppet-films ziet meteen zijn artwork voor zich. Een interessant onderwerp en de terugblik op Struzans vroege jaren levert enkele aardige anekdotes op, maar al gauw voel je je murw geslagen door de nimmer aflatende stroom aan lofuitingen aan het adres van Struzan. Volkomen terecht, maar daardoor blijft dit helaas heel erg op de oppervlakte steken.

Sinds zijn pensioen woont weduwe Gerrie [Ton Kas] in Portugal waar hij samenwoont met Rosa. Sindsdien keert hij eens per jaar drie dagen lang terug naar Rotterdam om zijn dochter Nadia [Neide dos Santos Silva] en zijn zoon Dick [Guido Pollemans] te bezoeken en een rondje langs de vertrouwde huisarts en de tandarts te doen. Nadia heeft een echtgenoot [Adison dos Reis], twee jonge kinderen en een druk leven, maar Dick moddert maar wat aan en is vooral bezig met de familiegeschiedenis. De mannen in deze familie zijn geen praters, maar Gerrie heeft een besluit genomen waarvan hij weet dat hij dat met zijn zoon moet bespreken. Lukt het hem om over die drempel te stappen? Kas en Pollemans zijn een subliem tragikomisch duo in dit karakterportret van twee binnenvetters, vooral tijdens de ongemakkelijke stiltes die vallen wanneer ze toch een poging doen om tot iets van een gesprek te komen. Een zeer geslaagde komedie en een fraaie ode aan Rotterdam met een visuele stijl (dat sublieme, ironische openingsshot) die doet denken aan “onze” Bert Haanstra.

Anna [Michèle Brand] en Marco [Simon Wisler] rijden in hun auto door de Zwitserse bergen. “What is Love” van Haddaway is op de radio te horen. Er gebeurt verder helemaal niks. Na een kleine minuut zingt Marco het refrein mee. Het tweede couplet volgt en een minuut later zingt Marco ook het tweede refrein mee. Einde scène. Dit onuitstaanbare misbaksel zit vol met dit soort volstrekt zinloze scènes waarvoor geen enkele rechtvaardiging bestaat. Anti-cinema op zijn allerergst, temeer daar we al vrij snel ontdekken dat Marco een kwaadaardige hersentumor heeft. Drie keer raden hoe het afloopt. Overslaan, ook al won het de Internationale Juryprijs op het filmfestival van Berlijn. Daar zijn ze al net zo gek geworden als in Cannes!

Suze [Hanna van Vliet], haar Finse vriend Luukas [Simeoni Sundja] en dochter Juul [Elin Koleci] maken zich op voor het bezoek van oma Helena [Elsie de Brauw] aan hun huis op Texel. Suze is erg gespannen en Luukas maakt zich een beetje en al gauw blijkt waarom. De complexe relatie tussen moeder en dochter wordt nog meer op de proef gesteld nadat Helena tussen neus en lippen heeft laten ontvallen dat ze een hersentumor heeft. De in Amsterdam werkende toneeldiva begint steeds meer tijd en aandacht van haar dochter op te eisen. Daardoor komen Suzes dwangneuroses langzaam maar zeker opnieuw aan de oppervlakte en dat gaat ten koste van haar gezin. Een subtiel, realistisch drama vermijdt melodrama en toont op treffende wijze hoe een moeder-dochterrelatie kan doorwerken naar de volgende generatie. Van Vliet, De Brauw spelen de sterren van de hemel, Koleci houdt zich knap staande als Suzes dochter, componist Thalia Ioannidou en geluidsontwerper Matis Rei dragen bij aan de beklemmende sfeer die de beklemmende sfeer versterkt en vasthoudt.

Ryan Gosling speelt een automonteur en stuntman wiens ijzige kalmte en zwijgzame concentratie hem ideaal maakt als chauffeur bij een serie overvallen. Dan ontmoet hij buurvrouw Irene [Carey Mulligan], die haar zoontje Benicio [Kade Leoa] alleen opvoedt zolang Standard [Oscar Isaac] in de gevangenis zit. Wanneer Standard vrijkomt blijkt hij nog wat schulden te moeten aflossen en ‘de chauffeur’ besluit hem daarbij te helpen in de hoop dat hij daarmee de toekomstige veiligheid van Irene en Benicio kan bewerkstelligen. Het loopt echter anders dan gehoopt. Een sterke cast (met een paar verrassende keuzes) en fraaie autoachtervolgingen zijn de beste ingrediënten van deze misdaadthriller. Goslings personage is echter zo enigmatisch dat je net zo weinig emotie ervaart als de hoofdpersoon zelf, waardoor het dramatisch weinig effectief is.

Naar huidige maatstaven wat traag verteld relaas van Eddie Shannon [Mickey Rooney], een hardwerkende, eenzame mecanicien die voor criminelen Steve [Kevin McCarthy] en Harold [Jack Kelly] de ideale man is om als chauffeur te dienen als chauffeur bij een overval. Om hem te overtuigen en in de val te laten lopen, gebruiken ze Steves aantrekkelijke vriendin Barbara [Dianne Foster] om de gevoelige en naar liefde hunkerende Eddie te verleiden en over te halen.

Rooney had moeite om zijn glansrijke carrière als kindster voort te zetten als volwassen acteur, waarbij hij niet geholpen werd door zijn immer jongensachtige gezicht en zijn beperkte lengte. Maar juist die uiterlijke kenmerken maken hem ideaal voor deze rol en Rooney geeft een vrij genuanceerde en ingetogen vertolking. Foster zet een fraaie rol neer als de vrouw die zich steeds minder prettig voelt in haar rol als de verleidster en McCarthy en Kelly - die de scherpste one-liners in de film heeft - komen ook prima uit de verf, mede door de sterke karakteriseringen. Het verhaal ontvouwt zich niet bijster snel, maar wie geduld heeft zal deze film toch kunnen waarderen om de vakkundigheid waarmee het is gemaakt en de prima vertolkingen van de vier hoofdrolspelers.

Milton [Nicolas Cage] heeft een appeltje te schillen met cultleider Jonah King [Billy Burke], maar wordt zelf achtervolgd door een mysterieuze, meedogenloze FBI-agent [William Fichtner]. Piper [Amber Heard] is de stoere serveerster die door een samenloop van omstandigheden onderdeel uitmaakt van dit kat-en-muisspel dat bestaat uit achtervolgingen, bloederige geweldsexplosies en zogenaamde visuele hoogstandjes. De emotieloze Cage en Fichtner zijn verwikkelt in een wedstrijdje ‘stoere houdingen aannemen’ in een leeghoofdige en uiteindelijk behoorlijk stompzinnige actiethriller. De poging om tegen het einde toch nog enige sympathie op te wekken voor Miltons motieven doet je hooguit huilen van het lachen.

Wat bezielde Ethan Coen om een moderne variant te maken van die verschrikkelijke als roadmovie vermomde sekskomedies als Road Trip en Euro Trip? Qualley Texaanse accent is werkelijk niet om aan te horen – en totaal niet grappig – en is bepalende voor de kwaliteit van deze hopeloze lesbische misdaadkomedie. Jamie [Margaret Qualley] en Marian [Geraldine Viswanathan] reizen van Philadelphia naar Tallahessee in een “Drive-away” met verstopte bagage die eigenlijk voor criminelen bedoeld was. Elke scène draait om seks of om oubollige seksistische grappen. Ook andere pogingen tot humor slaan volledig dood. Alleen Feldstein kan er net mee door, maar alleen het goede camerawerk van Ari Wegner houdt dit misbaksel af van de laagst mogelijke beoordeling.

Ryan O'Neal speelde in de jaren '70 in een aantal uitstekende films, waaronder 'Paper Moon' en 'Barry Lyndon', voordat zijn carrière zo'n beetje kopje onder ging met draken van films als 'Oliver's Story' en 'Pardners'. In The Driver zien we O'Neal op zijn best: koel, aantrekkelijk en een meester van het understatement. Hij speelt The Driver, die een stevig duitje verdient als chauffeur bij een serie overvallen, en die - tot grote frustratie van The Detective [Bruce Dern] - er steeds voor weet te zorgen dat er onvoldoende bewijs is om hem te vervolgen. De geslepen detective besluit echter een paar opgepakte overvallers te gebruiken als lokaas, in de hoop zo The Driver in de val te kunnen lokken en hem voorgoed achter de tralies te krijgen.

Het verhaal is simpel, het scenario intelligent en Derns vertolking als de geslepen agent die geen enkel middel schuwt om zijn zin te krijgen, is subliem. Zijn confrontaties met O'Neal zijn fraai, maar het zijn de achtervolgingen en de bijbehorende autostunts (oldschool, dus zonder CGI) die de absolute hoogtepunten vormen. Deze film kan zich op dat gebied meten met 'Bullit', 'The French Connection' en 'The Seven-Ups' en is dus in het bijzonder een aanrader voor liefhebbers van de betere auto-achtervolgingen. Een bijzonder aangename film!

Kathy [Chau] neemt haar zoontje Cody [Jaye] mee naar het huis waar haar recentelijk overleden zus woonde om de boel op te ruimen. Terwijl zij zich bezighoudt met administratieve rompslomp voelt Cody zich niet op zijn gemak. Totdat hij contact krijgt met buurman Del [Dennehy], een veteraan van Korea. Eenvoudig, maar charmant drama over menselijke relaties en het belang van een vaderfiguur. Niets nieuws onder de zon, maar goed spel van de hoofdrolspelers maakt dit tot redelijk aangenaam kijkvoer.

Een vrouw [Trine Dyrholm] gespecialiseerd in jeugdrecht verleidt haar getroebleerde stiefzoon [Gustav Lindh]. Zoals de stiefzoon in kwestie zelf zegt: juist zij zou beter moeten weten. Het scenario geeft nauwelijks inzicht in de motieven voor de vrouw van middelbare leeftijd, afgezien van een soort onbevredigd seksueel verlangen. Het zich langzaam voltrekkende drama lijkt een opmaat te zijn naar een explosief einde, maar daar is helaas geen sprake van. Het is te danken aan de spelregie van May el-Toukhy en een fraaie tour-de-force van Trine Dyrholm - in mijn ogen de beste Europese actrice van haar generatie - en het even knappe ingetogen tegenspel van Magnus Krepper als haar aanvankelijk nietsvermoedende echtgenoot dat deze film ver boven het matige scenario uitstijgt. En ja, ik dacht even dat de film 'Grunningen' heette.

Ruim 10 jaar na het uiteenvallen van de Sovjet Unie sprak Cherry Duyns met een aantal kopstukken van het Russische Staatscircus, dat na de film als het belangrijkste propagandamiddel van de staat werd gezien. Een indrukwekkende hoeveelheid artiesten, waaronder gebroeders Kantemirov en de legendarische clown Oleg Popov, en mensen die achter de schermen werkten bij het circus vertellen wat het voor hun betekende om onderdeel te zijn van een propagandamachine. Een fascinerende en opvallend openhartige en kritische terugblik op een tijd waarnaar de artiesten om begrijpelijke wijze met gemengde gevoelens op terugkijken. Het feit dat de 70-jarige Oleg Popov nog steeds moet optreden om te kunnen rondkomen geeft een indicatie van hoe enkele van de beste circusartiesten van de 20e eeuw werden behandeld.

De eerste diner-date in lange tijd van weduwe Violet [Meghann Fahy] wordt direct verstoord door een stortvloed aan vreemde berichten. Tijdens het etentje met Henry [Brandon Sklenar] ontdekt Violet dat de anonieme zender haar in de gaten houdt en haar zus [Violett Beane] en haar zoon [Jacob Robinson] bedreigt. Terwijl Violet probeert te achterhalen wie haar zit te bespieden, neemt de inhoud van de berichten een alarmerende wending. Een typisch voorbeeld van een scenario gebaseerd op een interessant uitgangspunt dat na 40 minuten doodloopt. Scenaristen Jillian Jacobs en Chris Roach beroepen zich op steeds absurdere wendingen en een even melodramatische als bizarre ontknoping.

In Brooklyn worden cafés gebruikt om contant geld uit illegale handel tijdelijk op te slaan. Bob [Tom Hardy] werkt in het café van “Cousin” Marv [James Gandolfini] wanneer die wordt beroofd. Hij raakt ook bevriend met Nadia [Noomi Rapace], een collega van een ander café die in de clinch ligt met haar ex [Matthias Schoenaerts] die hun hond heeft mishandeld en die nu terugeist. Roskam onthult geleidelijk de banden tussen de verschillende personages in een schimmige wereld waarin het de gewoonte is om je ware persoonlijkheid verborgen te houden. Had wel wat meer actie kunnen gebruiken, maar Hardy, Rapace en Schoenaerts leveren prima werk af en er is een schokkende onthulling aan het eind.

Purcell triomfeert als schrijver, regisseur en hoofdrolspeler in deze fascinerende western over Molly Johnson [Purcell], de vrouw van een schapendrijver [Matt Klarie] die al drie maanden van huis is. Molly Johnson is hoogzwanger wanneer de uit Londen overgekomen Nate Klintoff [Sam Reid], die voor orde en gezag moet zorgen in het Australische Everton, haar waarschuwt voor een zwarte man die onlangs een naburige familie heeft vermoord. Kort daarna verschijnt Yadaka [Rob Collins] op haar erf, een half-witte, half-inheemse man wiens signalement voldoet aan dat van de moordenaar. De première van deze intelligente, gelaagde western met een vrouwelijk perspectief vond plaats een half jaar voor dat van Jane Campions veelvuldig bekroonde The Power of the Dog en is minstens zo goed. Gebaseerd op Purcells toneelstuk uit 2019 waarin zij óók de titelrol voor haar rekening nam.