Opinions

Matige nasynchronisatie is het grote manco van deze verfilming van het toneelstuk van Hugo Claus – die zelf tekende voor het scenario waarin Edouard [Jean Desailly] zijn echtgenote Elena [Gunnel Lindblom] niet kan vergeven dat ze een affaire had met een matroos [Manfred de Graaf]. Lindblom is goed als de verleidelijke echtgenote die probeert de aandacht van haar man te trekken, maar Rademakers was beter af geweest met twee acteurs die Nederlands spreken. Hij nam zelf de stem van Edouard voor zijn rekening, Hetty Verhoogt sprak de rol van Lindblom in.

HarryLime

Daar heb ik me bij deze film niet aan gestoord. Wel bij 'Because Of The Cats', die is amper aan te zien.

Jos Stelling is een van de grootheden uit de vaderlandse geschiedenis en toont opnieuw zijn vakmanschap op het visuele vlak. Op de beeldregie valt weinig aan te merken en het camerawerk van Goert Giltay (De Vliegende Hollander, Bluebird, Een Echte Vermeer) is schitterend. Maar komedie is duidelijk niet Stellings specialiteit, zo blijkt uit deze onevenwichtige, soms ronduit bizarre poging tot tragikomedie. Daantje [Bram Reurink] is het kind van een geduldige, zorgzame moeder [Hadewych Minis] en een excentrieke, veeleisende vader [Gene Bervoets]. Daantje is “anders”, wat zich onder anderen uit in zijn zwijgzaamheid. De volwassen Daantje [Willem Voogd] volgt om vage redenen de Russische Natasja [Anastasia Weinmar] op een lange treinreis naar haar geboortegrond in Rusland. Een vaag verhaal en Stellings gebrekkige komische timing zorgt vooral voor verwarring.

Regisseurs Renaud Barret en Florent de la Tullaye vergelijken Jupiter Bokondji met Don Quichote in deze aardige, maar weinig diepgravende reis door de muzikale wereld van Congolese muzikanten in de getto’s van Kinshasa die ondanks hun erbarmelijke bestaan en beperkte middelen zichzelf en de mensen om hun heen inspireren met muziek. Je moet bewondering hebben voor de inventiviteit en vernuftigheid waarmee veel van deze mensen geïmproviseerde instrumenten in elkaar hebben gezet en de muziek is veelal zeer aangenaam. Helaas blijft het daar bij waardoor het ironisch genoeg wat ééntonig wordt.

Een terugblik op de bliksemcarrière van danseres Marie-Louise Fuller die de grondlegger was van de befaamde Serpentine Dance die Thomas Edison in 1895 vastlegde (met Broadway-danseres Annabelle Moore) in één van de beroemdste films uit die periode. Di Giusto zet een levendig beeld neer van de Folies Bergères van eind 19e eeuw en de dans-scenes zijn schitterend uitgevoerd en gefilmd, maar over Fuller zelf komen we weinig meer te weten dan dat ze een ambitieuze, eigenzinnige, lesbische danseres was. Da's een beetje karig.

De eerste film van Alejandro Jodorowsky sinds 1990 speelt zich af en is opgenomen in Jodorowsky's geboorteplaats Tocopilla in Chili. De regisseur verschijnt zelf enkele keren in beeld om, als een soort goddelijke verteller, commentaar te leveren op datgene wat we gebeuren. Alejandro [Jeremias Herskovits] is de zoon van de autoritaire communist Jaime [Jodorowsky's zoon Brontis] en moeder Sara [operazangeres Pamela Flores, die haar hele rol zingt]. Zijn vader hekelt zijn lange blonde haren en zijn klasgenoten keren zich van hem af omdat hij Joods is. Een groot deel van het plot draait om Jaimes besluit om president Ibáñez te liquideren. Vol bizarre, kleurrijke ideeën en energieke bijdrages van honderden figuranten, maar na het eerste uur is nieuwigheid er wel af en is de samenhang ver te zoeken. Het valt dan ook niet mee om de aandacht er langer bij te houden.

Na de door de Amerikanen geleide invasie van Afghanistan in oktober 2001 vluchtten veel Afghanen naar Iran. Dit drieluik beschrijft de ervaringen van verwante immigranten met tussenpozen van 10 jaar. Het eerste deel (**), over de uitbuiting van student Mohamed [Mohammad Hosseini] is onverschillig geacteerd en wekt daardoor weinig interesse. Het tweede hoofdstuk (***) betreft Leila [Hamideh Jafari], die de plotselinge dood van haar echtgenoot verbergt voor de familie waar ze voor werkt, omdat ze vanwege haar illegale status bang is voor deportatie. Dit segment is een stuk beter, al is Jafari’s spel wat eendimensionaal en is het wat aan de lange kant. Het derde (en beste) deel (****) betreft Leila’s oudere broer Qasem [Bashir Nikzad] die op het punt staat de Iraanse nationaliteit aan te nemen, maar voor een moreel dilemma komt te staan.

In april 1941 maakten de Duitsers en de Italianen gebruik van de onvrede van Kroaten in Joegoslavië om Kroatië, Bosnië en Herzegovina en delen van Dalmatië over te dragen aan separatist Ante Pavelić. Een van de gevolgen was dat concentratiekamp Jasenovac gerund werd door Kroaten. Die maakten van de gelegenheid gebruik om naast Joden, Roma en Sinti ook de etnische Serven uit de weg te ruimen. Deze film volgt de Servische familie Ilic vanaf het moment dat ze zich te voet naar Jasenovac moeten begeven. Daar worden mannen gescheiden van hun vrouwen en kinderen. De tienjarige Dara [Biljana Cekic] krijgt steeds meer verantwoordelijkheden naarmate de moederfiguren om haar heen worden vermoord of “overgebracht” en toont hoe ze zich staande probeert houden, vooral om haar broertje Bude te beschermen. Regie en acteerwerk zijn uitstekend, ook al is het scenario vaak een mengelmoes van Schindler’s List en The Pianist. Het grootste manco is het overdadige gebruik van aanzwellende strijkers op de meest dramatische momenten. Dat is overbodig en een tikje banaal.

Nauwelijks verhaal en weinig spanningsopbouw, meer een serie (toegegeven) gruwelijke scènes die iets te maken hebben met een soort onzichtbaar kwaad dat rondhangt terwijl een man in een afgelegen woning op sterven ligt. Het zal wel, maar dit hangt als los zand aan elkaar en bevat teveel technische horrorcliches om de liefhebber werkelijk te bekoren.

Errol Flynn is hier een schim van zichzelf vergeleken met 'The Adventures Of Robin Hood'. Hij oogt vermoeid en het feit dat zijn karakter Prince Edward de titel van de film verklaart omdat hij in zijn zwarte harnas onherkenbaar is, lijkt vooral een mooi excuus te zijn om een stand-in het zware werk te laten doen. In een zwaardgevecht aan het begin van de film maakt Flynn een stijve indruk en kondigt zijn fysieke aftakeling in zijn tragische laatste levensjaren aan. De cinematografie en de sets ogen goedkoop, al is de aanwezigheid van Peter Finch en Christopher Lee voor sommigen toch reden om deze ouderwetse zwaard-en-degenfilm te aanschouwen, ook al voegt het niets toe aan het genre.

De sets zijn allerminst overtuigend en dat is jammer, want dit is een prima geregisseerde en goed geschreven misdaadfilm. Joseph MacDonald maakt veelvuldig effectief gebruiken schaduwen - vandaar het filmnoir-label - en de vertolkingen van met name William Bendix, als een detective met een dubbele agenda, en Lucille Ball, in een serieuze rol als Stevens secretaresse, zijn van hoog niveau. Het verhaal zit vol twists en regisseur Henry Hathaway weet ook het maximale effect te behalen in de actiescènes.

Veelvuldig bekroond - vooral in eigen land - relaas van Genesis Potini [Cliff Curtis], een geniale snelschaker wiens bipolaire stoornis een mogelijke carrière als schaakmeester in de weg zat. Samen met Noble [Kirk Torrance] richt hij Eastern Knights op, een schaakclub voor probleemjongeren met als doel ze structuur, discipline, geduld en respect bij te brengen. Wanneer Genesis in een euforische bui belooft de jongeren binnen zes weken klaar te stomen voor het Nieuw-Zeelandse jeugdkampioenschap, krijgt hij niet alleen tegenwerking van Noble, die de kids niet wil opzadelen met (meer) valse beloftes, maar ook van zijn broer Ariki [Wayne Hapi], die het totaal niet ziet zitten dat zijn zoon Mana [James Rolleston] zich met iets anders bezig houdt dan de loyaliteit aan zijn eigen bende.

Dit is zeker een feelgoodfilm, maar schrijver/regisseur James Napier Robertson maakt de weg daar naartoe niet gemakkelijk. Geen melodrama dus, maar ook geen problemen die als sneeuw voor de zon verdwijnen in zijn goed uitgebalanceerde scenario. Gezien zijn psychologisch complexe rol springt Cliff Curtis, in een zeer genuanceerde vertolking, eruit in een foutloze cast waarin ook de jonge acteurs overtuigen.

Voordat ze in Hollywood doorbrak als Scarlett O'Hara in 'Gone With The Wind', was ze al een gevestigde naam in de Britse cinema. Hier speelt ze Madeleine (!) Goddard, de Zwitserse eigenaresse van een modewinkel in Zweden en - omdat ze vanwege haar werk veel reist - ook spioneert voor de geallieerden tijdens de Eerste Wereldoorlog. De problemen ontstaan wanneer ze een romance begint met Baron Karl von Markovitz (een iets te gladde Conrad Veidt) die zelf een kopstuk binnen het Duitse spionagenetwerk. Aanvankelijk weten ze niets van elkaars dubbelleven, maar zo'n geheim kan natuurlijk nooit geheim blijven. Leigh toont hier al haar starpower in een grote productie, waarbij vooral veel aandacht is gegaan naar de scènes in het nachtleven, die voorzien zijn van een levendige, uitstekende score van Richard Adinsell. Het is natuurlijk romantische nonsens, maar als dat zo'n vermakelijke film oplevert zou dat geen enkel bezwaar hoeven te zijn.

Het slotakkoord van Nolans dodelijk serieuze Batman-trilogie pretendeert diepgaande maatschappelijke kritiek te hebben, maar is in feite een ‘Blow-Em-To-Hell Police vs Terrorist’ actiethriller met een groot budget en een hoop grote namen. Dat is niet voor iedereen een bezwaar maar ik ben allergisch voor formulefilms die doen alsof ze meer zijn dan dat. Acht jaar nadat Batman [Christian Bale] de schuld op zich nam voor de dood van Harvey Dent is hij niet meer gesignaleerd in Gotham City. Hij leeft nu als een sterk verzwakte, ongetrainde Bruce Wayne een leeg bestaan totdat Bane [Tom Hardy] de boel eens flink komt opschudden. Anne Hathaway draaft op als Catwoman en Joseph Gordon-Levitt is de verpersoonlijking van de All-American Good Cop. Uiteraard voegt Nolan wat melodramatische momentjes toe, evenals een weinig interessante twist over de identiteit van het meesterbrein achter dit alles. En natuurlijk ligt Gotham na afloop grotendeels in puin.

Eén van de vele Hollywoodfilms over psycho-analyse zoals ze in de jaren '40 veelvuldig werden gemaakt. Ook deze film ontkomt niet aan een overdaad aan Freudiaanse wijsheden en heeft daardoor veel dialoog en wat te weinig actie. Olivia de Havilland is voortreffelijk als een tweeling waarvan ééntje zeer waarschijnlijk haar geliefde (of was het die van haar tweelingzus?) heeft vermoord. Getuigenverklaringen helpen in dit bijzondere geval niet, dus roept luitenant Stevenson [Thomas Mitchell, altijd goed) de hulp in van psycholoog Scott Elliott [Lew Ayres]. Robert Siodmak probeert de film visueel levendig te houden en er is een bijzondere (en bijzonder mooie) score van de onvolprezen Dimitri Tiomkin die bijdragen aan het kijkplezier. Niet groots, maar bevat voldoende aangename ingrediënten om er een kleine anderhalf uur voor te gaan zitten.

Hoewel William Holden hier Al Walker speelt, een moordenaar die na zijn uitbraak uit de gevangenis een familie gegijzeld houdt, is dit geen misdaadfilm maar een psychologisch drama. Deze remake van 'Blind Alley' (1939), gebaseerd op het toneelstuk met dezelfde naam, draait namelijk vooral om de pogingen van politie-psychiater Andrew Collins [Lee J Cobb] om de man die hem heeft gegijzeld te doorgronden en zelfs te helpen af te komen van een vreselijke nachtmerrie. Maak je dus op voor een aardig gemaakte droomsequentie, veel psychologisch gepraat en een Freudiaanse ontknoping. Natuurlijk is er wel wat ruimte voor spanning en Holden en Cobb zijn acceptabel (maar niet ideaal gecast) in de hoofdrollen, maar dat maakt de toon van de film ook wat onevenwichtig qua toon. Gezien de cast zeker interessant, maar het verhaal leent zich simpelweg beter voor toneel.

Een serie oogverblindende special effects - en let bij IMAX 3D ook op het sublieme geluid wanneer die raket opstijgt aan het begin van de film - geeft onvoldoende compensatie voor het zwakke verhaal dat ten grondslag ligt aan een film waarin de telekinetische Jean Grey [Sophie Turner] centraal staat. Jean groeit op onder de voogdij van Charles Xavier [James McAvoy] sinds haar ouders om het leven kwamen bij een (spectaculair in beeld gebracht) auto-ongeluk, aldus de officiële lezing. Jean Grey krijgt haar nieuwe bijnaam 'The Phoenix' nadat ze bij een reddingsmissie letterlijk en figuurlijk uit de as is herrezen, maar al gauw daarna blijkt ze grote moeite te hebben om haar enorme krachten te beheersen. In een zeer slecht uitgewerkt zijplot verschijnen enkele vage ruimtewezens die uit zijn op haar krachten en Erik Lehnsherr/Magneto [Michael Fassbender] mag ook komen opdraven in een verhaal waarin de rest van de X-Men teleurstellend weinig te doen hebben. Visueel briljant, maar zonder een meeslepend verhaal ontbreekt het aan dramatische impact.

30 jaar geleden overleefde Libby [Charlize Theron] een bloedbad waarbij haar moeder en zusjes om het leven kwamen en waarvoor haar oudere broer Ben [Corey Stoll] al 28 jaar achter slot en grendel zit. Dankzij de toegenomen publieke fascinatie voor true crime wordt Libby regelmatig benaderd door amateurdetectives die de zaak nog eens nader willen onderzoeken. Na enige aarzeling besluit ze in te gaan op het verzoek van Lyle Wirth [Nicholas Hoult] om de zaak nog eens opnieuw onder de loep te nemen. Dat onderzoek dwingt Libby om de periode rond de meest traumatische gebeurtenis uit haar leven in een ander daglicht te zien. In flashbacks (met onder anderen een goed acterende Tye Sheridan en Chloë Grace Moretz) ontvouwt zich hoe de vork precies in de steel zat. Teleurstellend misdaaddrama waarin Theron weinig meer hoeft te doen dan getormenteerd voor zich uit kijken. Omdat de uitkomst van de flashbacks in grote lijnen al vast staat, is er nauwelijks sprake van spanning. Een praatzieke whodunit die ondanks de sterke cast ongetwijfeld effectiever is uitgewerkt in het gelijknamige boek van Gillian Flynn.

Een doorsneegezin wordt geteisterd door angstaanjagende visioenen en vreemde gebeurtenissen. Bij gebrek aan een rationele verklaring wenden moeder Lacy [Keri Russell] en vader Daniel [Josh Hamilton] zich uiteindelijk tot Edwin Pollard [J.K. Simmons] die zich al jaren verdiept in onderzoek naar de aanwezigheid van buitenaards leven op onze planeet. Met Stewarts regie is weinig mis. Het grote probleem is een chronisch gebrek aan originele ideeën. Simpel gezegd: die zijn er niet.

15 Minuten niet onaardige spirituele horror voorafgegaan door een tease van 80 minuten. Sophia [Catherine Walker] wil via een complex ritueel proberen een tragisch hoofdstuk uit haar leven af te sluiten. Ze zoekt hulp bij occultist Joseph [Steve Oram] met wie ze enkele dagen door brengt voor ze (eindelijk) haar wens in vervulling kan laten gaan.

Het geduld van de hoofdpersonen wordt dus behoorlijk op de proef gesteld, maar dat van de kijker ook. De twee hoofdpersonen praten over wat ze allemaal moeten doen (vasten, niet slapen, maar ook een paar vreemdere dingen) en hoewel Gavin probeert de twee hoofdpersonen tegen elkaar uitspelen duurt het veel te lang voor er eindelijk iets gebeurt. Het einde is dan ook het beste moment, maar het is het wachten eerlijk gezegd niet waard.

Precies hoe en waarom de immens getalenteerde Halle Berry in dit soort minder dan middelmatige B-thrillertjes is beland is mij een raadsel. Wellicht het uitzicht op een werkvakantie op een aangename locatie? Zij speelt hier de rol van Kate, één van de weinige mensen die zich heeft gespecialiseerd in het zwemmen met haaien. Nadat crewlid Themba [Sizwe Msutu] omkomt door een onverwachte aanval van een haai, heeft Kate haar oude passie achter zich gelaten en verdient ze nu geld met toeristische bootreisjes. Totdat een miljonair [Ralph Brown] via man Jeff [Olivier Martinez] haar $100.000 biedt om hem en zijn tienerzoon [Mark Elderkin] te begeleiden bij een potje zwemmen met haaien. Je kunt in grote lijnen wel raden hoe dit afloopt want de formule is onderhand zo oud als Methusalem. Berry en Brown doen het onder de omstandigheden gelukkig zo slecht nog niet.

The Man In Black [Matthew McConnaughey] is uit op de zielen van kinderen met 'The Shine' om daarmee The Dark Tower in een parallel universum te vernietigen, Roland [Idris Elba] is de laatste van de Scherpschutters van De Ronde Tafel die de beschermeling wordt van Jake [Tom Taylor], een jongen van 'Key-Earth' (= New York) wiens 'Shine' zo sterk is dat hij 'the one' is die The Dark Tower kan vernietigen en daarmee het doelwit is van The Man In Black. Of zoiets...

Veel hocus-pocus in deze 9/11-metafoor gebaseerd op de boeken van Stephen King die zelfs een regelrechte remake van een scène uit 'The Shining' bevat. Nicolaj Arcel overspeelt zijn hand veel te vroeg in een explosieve opening waardoor de rest van de film een beetje een herhaling van zetten is. Er is geen spanningsopbouw en het verhaal is gebakken lucht met een flinke dosis slagroom. McConnaughey en Elba zijn veel te goed voor wat zonder hun snel een godvergeten B-film was geworden.

Een minder geslaagde semi-remake van Erin Brockovich, want ook hier draait het om een waargebeurd verhaal over een advocaat die zich vastbijt in een zaak waarbij eenvoudige Amerikanen, die zich geen dure advocaten kunnen permitteren, het slachtoffer zijn geworden van ernstige vervuiling van het grondwater. DuPont is hier de boosdoener en Robert Blott, goed gespeeld door Mark Ruffalo die tevens co-produceerde, is de held van het verhaal. Met Tim Robbins als Blotts baas weet je dat je mensen aan boord hebt die een passie hebben voor het onderwerp en het is die passie die deze verder niet bijzonder verrassende reconstructie van een gigantisch milieuschandaal boven de middelmaat uit doet steken. De echte Robert Blott heeft een cemeo tijdens een conferentie, evenals Joe en Darlene Kiger, één van de families die het aandurfde DuPont aan te klagen, en William 'Bucky' Bailey, die dankzij de vergiftiging met twee gezichtmisvormingen werd geboren.

Een vrijwel onherkenbare Gary Oldman, geholpen door overtuigende make-up van David Malinowski, geeft een sterke vertolking in dit historische drama dat zich afspeelt in mei 1940 en reconstrueert hoe de Britse Conservatieve Partij met enige tegenzin Winston Churchill naar voren schuift als opvolger van Neville Chamberlain, de Prime Minister die dacht oorlog met Duitsland te kunnen voorkomen door middel van diplomatie. Oldman domineert de film, maar dat komt mede door de kleurloze, stijve vertolkingen van de rest van de cast. Het scenario van Anthony McCarten is er duidelijk op uit Churchill te iconiseren, alsof dat nog niet vaak genoeg is gebeurd, maar dat betekent dat de film weinig nieuwe inzichten biedt. Een zeer verzorgde productie met veel aandacht voor kostuums, make-up en sets, maar verder is er alleen Oldman om deze film naar een hoger plan te tillen. Nooit vervelend, maar niet zo boeiend of indrukwekkend als 'Churchill' [2017].

98% van de kinderen sterft in korte tijd aan Idiopathic Adolescent Acute Neurodegeneration, degenen die het overleven blijken over een bijzondere gave te beschikken. Het is maar goed dat de overheid voldoende concentratiekampen heeft, want daar horen de kinderen natuurlijk allemaal thuis! Ruby blijkt te behoren tot de sterkste en 'gevaarlijkste' categorie, omdat ze gedachten kan manipuleren. Op de één of andere manier zijn vrijwel alle andere kinderen met dezelfde gave zonder problemen uitgeroeid en dat betekent dat Ruby enorm veel macht heeft. Ze weet aanvankelijk te overleven door zich voor te doen als een 'groene', iemand die 'slechts' superintelligent is, maar na zes jaar ontdekt iemand onderhand dat Ruby eigenlijk niet superintelligent is en is ze gedwongen te vluchten met behulp van Cate [Mandy Moore]. Maar wanneer ze stuit op andere kinderen die op de vlucht zijn, besluit ze zich bij hen aan te sluiten. Samen met Liam [Harris Dickinson], Charles [Skylan Brooks] en Zu [Miya Cech] gaat ze op zoek naar het kamp van The Slip Kid [Patrick Gibson] waar ze veilig zouden kunnen leven.
Duidelijk gemaakt voor minder snuggere tieners, want het verhaal zit vol inconsistenties. Bovendien is dit een vrij opzichtige kloon van Divergent, wat natuurlijk zelf weer een kloon was van The Hunger Games. En ja, er zijn ook overeenkomsten met The Maze Runner. Wellicht bevat deel 2 van deze trilogie (!) wat meer verrassingen, maar ik vrees met grote vreze. Doorgewinterde filmkijkers mogen één ster van mijn waardering afhalen, maar wij behoren duidelijk niet tot de doelgroep.

Interpolagent Russell Hatch [Jean-Claude Van Damme] neemt de zorg voor Jayden [Emerson Min] nadat Jaydens moeder is gedood omdat ze een drugsbende verraadde. De half-Koreaanse Jayden is nu een tiener op zoek naar een ‘echte familie’ en denkt die te vinden bij zijn oom Dae Hyun [Peter Jae]. Maar oomlief is zelfs een drugscrimineel en doet er alles aan om Jayden in de misdaadwereld te sleuren. Van Damme oogt vermoeid en de monotone voice-over zit vol pseudofilosofische praatjes. Je kunt wel raden hoe deze film van 13 in een dozijn afloopt. Shannen Doherty (Beverly Hills, 90210) heeft een klein rolletje als een flirterige docent, mocht je dat interesseren.

Behoorlijk geacteerde film weet in de eerste helft aardig wat spanning op te bouwen, ook al laat het zich wel erg nadrukkelijk inspireren door horrorklassiekers als Poltergeist en Paranormal Activity. Centraal staat een ontwricht gezin dat sinds de terugkeer van een kampeervakantie in de Grand Canyon 's nachts te kampen krijgt met vreemde geluiden en onverklaarbare gebeurtenissen. De autistische zoon Michael [David Mazouz] blijkt de sleutel te zijn tot een duistere macht die ze alleen kunnen bestrijden met hulp van buitenaf. Father Karras was blijkbaar al bezet, dus komt er iemand anders opdagen om het huis te bevrijden van de vloek.

Bacon en Mitchell zijn goed als het echtpaar dat de nodige onderlinge problemen moet oplossen voordat het de strijd aan kan gaan met het kwaad, maar de oppervlakkige personages, een gebrek aan originaliteit en een matige finale voorkomen dat deze horrorfilm het predicaat 'goed' krijgt.

De Algerijns-Franse Patience Portefeux [Isabelle Huppert] werkt als vertaler bij drugsafdeling van politie waar zij tot taak heeft om afgeluisterde gesprekken tussen Arabisch sprekende drugshandelaren te vertalen. Haar kennis van de Arabische taal, de Algerijnse cultuur en haar verborten verleden als kind van een smokkelechtpaar bieden haar de gelegenheid om de politie flink om te tuin te leiden en zich op te werpen als een kopstuk in de drugshandel die al gauw bekend komt te staan als ‘Mama Weed’. Een mooie manier om haar financiële problemen op te lossen. Huppert bewijst haar veelzijdigheid in deze vergezochte, maar uiterste vermakelijke misdaadkomedie en haar bekwaamheid en plezier in de hoofdrol is meer dan voldoende om de tekortkomingen in het scenario te compenseren.

Het is de avond van Halloween en editor Jake [Eric Tabach] laat een feestje schieten om een reportage af te monteren over de in opspraak geraakte voormalige Procureur-Generaal van New York en een politieagent die elkaar drie weken geleden doodschoten na een verkeersovertreding. Sindsdien heeft de politie verklaard dat de bodycam van de agent in kwestie niet werkte en dat het geluid van de dashcam van zijn auto niet is opgenomen. In een poging geruchten over een complot de kop in te drukken, verspreidt de politie daarom de beelden van de Dashcam onder de pers. Maar Jakes email bevat een attachment met belasten bewijsmateriaal. Zodra hij dat heeft gedownload ontvang hij bovendien een mysterieus, dreigende telefoontjes van ene Woods [Scott Aiello]. Het basisidee is niet onaardig, maar het eerste uur is vooral een promo voor Adobe Audition Pro, het programma waarmee Woods zijn montage doet en beeld en geluid op inventieve wijze bewerkt. Best handig als je daar interesse in hebt, maar een tutorial is natuurlijk geen film. Pas in de laatste 20 minuten komt Jake eindelijk van zijn luie reet, maar de ontknoping blijkt eveneens teleurstellend.

Belastingadviseur Phil [Steve Carell] en makelaar Claire [Tina Fey] hebben het zo druk met hun werk en de kinderen dat ze regelmatig een date night moeten plannen. Wanneer hun favoriete restaurant volgeboekt blijkt te zijn, trekken Phil en Claire de stoute schoenen aan door zich voor te doen als de ‘Triplehorns’. Al snel komen ze erachter dat deze Triplehorns verantwoordelijk zijn voor de diefstal van een drive met gevoelige informatie en dat de beruchte crimineel Joe Miletto [Ray Liotta] die drive koste wat kost in handen wil krijgen. Ietwat schreeuwerige misdaadkomedie profiteert van het talent van en de uitstekend chemie tussen Carell en Fey en een sterke ondersteunende cast, waaronder James Franco en Mila Kunis als de échte Triplehorns.

Cassandra [Meghan Markle] laat zich door haar zus Nadia [Christine Chatelain] ervan overtuigen dat ze op de verkeerde mannen valt en dat het “Dater’s Handbook” van dr. Susie [Teryl Rothery] haar zal helpen om de juiste man te kiezen. Ze beëindigt haar relatie met de narcistische Peter [Matt Hamilton] en voor ze het weet kan ze de theorie in de praktijk brengen bij twee aantrekkelijke mannen. Robert [Kristoffer Polaha] is goed met kinderen, heeft een golden retriever en gevoel voor humor; George is succesvol, galant en betrouwbaar. Nadia en Cassandra’s moeder [Lynda Boyd] jureren met behulp van het handboek. Luchtige romantische komedie van de lopende band van Hallmark is even verzorgd als voorspelbaar, maar beschikt over een redelijke dosis humor waardoor het lang niet zo erg is als het op papier lijkt. Markles laatste film voor haar huwelijk met de Britse Prince Harry.