Opinions

Een passende titel voor deze zeer persoonlijke documentaire waarin regisseur Alex de Ronde zijn jongste zoon Tobias centraal stelt. Tobias werd doof geboren, maar zijn gezin paste zich ogenschijnlijk moeiteloos aan door gebarentaal te leren en mede daardoor heeft Tobias zijn doofheid nooit als een belemmering ervaren. De film is een hartstochtelijk pleidooi voor het behoud van gebarentaal (aangezien steeds meer dove of slechthorende kinderen implantaten krijgen aangemeten), maar wellicht een iets te nadrukkelijk eerbetoon aan zoonlief. Dat doet echter niet af aan de openhartigheid van Tobias en zijn oudere broer Joachim, die met zijn inzichten deze film van een belangrijk, onderbelicht perspectief voorziet. Het enorme charisma van Tobias zelf doet de rest.

Meer zombies, meer bloedvergieten, meer van hetzelfde. Bordkartonnen karakters die veel te nadrukkelijk doen denken aan de cast van Alien in een goedkope productie die nog enigszins gered wordt door het degelijke spel van Amy Manson als Joan Dark (!) en een paar goed gemonteerde actiescènes.

In zijn tweede film speelt James Cagney een belangrijke ondersteunende rol als Mileaway, de belangrijkste handlanger van gangster Louie [Lew Ayres] die er op meedogenloze op toeziet dat de handel in drank tijdens de drooglegging, alsmede de rivaliteit tussen verschillende bendes, aan banden wordt gelegd in een strakke organisatie waarvan hij zichzelf tot de topgangster weet te kronen. Wanneer hij zijn fortuin heeft gemaakt, besluit hij met zijn vriendin Doris [Dorothy Mathews] de misdaad achter zich te laten en zich te vestigen in een rijke buurt, waar hij hoop te kunnen genieten van zijn tuin. Maar wanneer de organisatie daardoor opnieuw ontaardt in chaos grijpen de gangsters die eerder voor hem werken de meest radicale middelen aan om hem te dwingen terug te keren.

Dit is één van de eerste Warner Bros-misdaadfilms, nog gemaakt voor The Public Enemy (Cagneys doorbraakrol) en Little Caesar, en wat meteen opvalt is dat Cagney in zijn tweede film al zijn misdaadpersonage gevonden lijkt te hebben. Lew Ayres, die datzelfde jaar schitterde in All Quiet On The Western Front, is door zijn vriendelijke uiterlijk niet helemaal geloofwaardig als de head-honcho, maar op zijn acteerwerk valt weinig aan te merken. Het acteerwerk is sowieso vrij goed en regisseur Archie Mayo creëert een aantal scènes die qua opwinding de tand des tijds goed hebben doorstaan. Gezien de beschikbare middelen dus uitstekend gemaakt, maar het gebrek aan technische middelen maakt de film gedateerd. Maar dat valt de makers totaal niet aan te rekenen... sowieso een must voor liefhebbers van het genre en zeker voor fans van James Cagney.

Malcolm [Shameik Moore], Jib [Tony Revolori] en Diggy [Kiersey Clemons], drie nerderige tieners uit Inglewood, de beruchte stad ten zuidwesten van Los Angeles, raken per ongeluk betrokken bij de drugshandel in hun buurt wanneer drugshandelaar Dom [rapper A$ap Rocky] tijdens een feest zijn handel in Malcolms rugzak verstopt op het moment dat een rivaliserende bende de feestvreugde op brute wijze verstoort. Na Doms arrestatie moet Malcolm zowel de politie als Doms rivalen te slim af zijn en proberen van de drugs af te komen voordat hij zelf in de bajes belandt. Met zijn beide vrienden en Will Sherwood [een hilarische Blake Anderson], een handelaar in soft-drugs, verzint hij een briljant plan waarmee hij hoopt alle problemen op te kunnen lossen.

Scenarist/regisseur Rick Famuyiwa gebruikt de clichés van de ghetto-gangsterfilm om een eigenzinnige, energieke, grappige en bijzondere film neer te zetten. De obsessie van de drie helden in deze film met 90s hiphop uit zich in hun taal, hun kleding, een aangename oldskool-soundtrack en een aantal hilarische dialogen over de 90s-cultuur. Een bijzonder vermakelijke film, maar Famuyiwa wil meer doen dan zijn kijkers aan het leggen brengen en dat doe hij in een finale die intelligent is vanwege zijn constructie, maar ook vanwege de manier waarop hij zijn boodschap over institutioneel racisme kracht bij zit. Een genot om naar te kijken!

Het bronmateriaal van Oscar Wilde is sterk, het acteerwerk prima met Colin Firth (als Lord Henry Wotton, Dorians mentor) en Rebecca Hall (als Henry's dochter) als uitblinkers en er een vrij effectieve score van Charlie Mole. Maar het scenario van Toby Finlay ontdoet het verhaal van veel van de satirische en ironische elementen die het juist zo bijzonder maakten. Wat overblijft is een ietwat dik aangezet melodrama met horrorelementen. De regie van Oliver Parker is wat braafjes, alsof hij de kijkers niet teveel voor het hoofd wil stoten. Daarom verruilt hij het tonen van de verdorvenheid van de hoofdpersoon met een hoop gekreun en gehijg. Niet dat ik nou zit te wachten op expliciete seks, maar Parker had er ook voor kunnen om alles aan de macht van de suggestie over te laten. Nu valt de film wat dat betreft wat tussen de wal en het schip, al is de cinematografie van Roger Pratt nog zo verzorgd.

De 45-jarige Doris [Tjitske Reidinga] is net gescheiden en heeft voor haar gevoel haar handen vol aan haar dochter Sien [Hendrikje Nieuwerf] en Willem [Tarik Moree] om zich bezig te houden met een nieuwe relatie. Dan is het nogal lastig dat ze zo vaak droomt van ex-vriend Tim [Guy Clemens] en dat ze hem zo vaak tegen het lijf loopt. Sterke nog: de twee pikken het contact weer op en hoewel er duidelijk weer een klik blijkt te zijn (ook met de kinderen) durven Doris en Tim het niet aan om ook maar te spreken over een serieuze relatie. Spin-off van de gelijknamige televisieserie is verfrissend in de no-nonsense benadering van het leven van een gescheiden veertiger. Het is bovendien prettig dat de tieners eens een keer geen obstakel vormen en dat het scenario zich louter richt op de onzekerheden van twee veertigers en je hoopt bovendien oprecht voor Doris en Tim dat ze zich daar overheen kunnen zetten. Goed voor een brede glimlach. En dat is wat een romantische komedie behoort te doen.

In fraai zwartwit gefilmd historisch drama met een satirische ondertoon speelt zich af in Novocherkassk, een stadje ten oosten van Rostov in de toenmalige USSR (nu Georgië). Plaatselijke arbeiders protesteren in 1962 tegen de door de Sovjet opgelegde verhoging van de voedselprijzen. De spanning loopt daarbij dusdanig op dat plaatselijke topambtenaren de soldaten opdracht geven om met scherpe munitie op de mensenmassa te schieten, ook al is dat in strijd met de wet. Het resultaat is een bloedbad dat de Communistische Partij op alle manier in de doofpot probeert te stoppen. Konchalovskiy kiest ervoor het verhaal te vertellen vanuit Lyuda [Yuliya Vysotskaya], een leidinggevende binnen de partij die aanvankelijk geen enkel begrip of mededogen heeft voor de demonstranten, maar na het bloedbad ontdekt dat haar eigenzinnige dochter [Yuliya Burova] betrokken was bij de demonstratie en nu spoorloos is verdwenen. Met de hulp van een andere partij-official [Vladislav Komarov] probeert ze haar dochter te vinden. Vysotskaya geeft knap gestalte aan een vrouw die klem komt te zitten tussen haar rollen als actief partijlid en als moeder. Zij ervaart zo niet alleen aan den lijve wat alle familieleden van slachtoffers van het bloedbad moeten doorstaan, maar ook hoe de bureaucratie en de doofpotcultuur het levensgevaarlijk en haast onmogelijk maakt om te achterhalen wat er met haar dochter is gebeurd, ondanks haar loyaliteit aan het regime.

Debuutfilm van Fons Rademakers leverde hem een nominatie op voor een Oscar en een Gouden Beer, maar behoort zeker niet tot zijn beste werk. Hugo Claus en Fons Rademakers bewerkten de dorpskroniek van Antoon Coolen over een Brabants dorpje aan de Maas aan de hand van de nieuwe Friese dorpsarts dr. Van Taeke [Max Croiset]. Traag, onvermijdelijk episodisch en onevenwichtig, maar Croiset is uitstekend, het camerawerk van Eduard van der Enden is prachtig en de ontknoping is sterk.

Griendtsveen is een dorpje in de Limburgse Peel met ongeveer 500 inwoners. Basisschool De Driehoek maakt onderdeel uit van Scholengroep Dynamiek, maar vanwege het lage leerlingenaantal overweegt directeur Dorien Sommers de locatie te sluiten. Dat betekent dat de kinderen via smalle, hobbelige wegen naar een andere dorp moeten. Renée Savelkoul heeft net een huis gekocht in Griendtsveen en de aanwezigheid van die school was een doorslaggevende factor. Zij zoekt direct contact met andere schoolouders om in actie te komen. Jammer genoeg heeft Smulders meer interesse voor mooie plaatjes van pittoresk Griendtsveen en een vage impressie van de lessen dan voor de inspanningen die de ouders verrichten om de school te redden.

Wanneer haar moeder [Simone Kleinsma] aankondigt hooguit nog een paar maanden te leven te hebben, besluit Coco [Elise van 't Laar] terug te keren naar haar ouderlijk huis en voor haar moeder te zorgen. Moeder is echter een kille vrouw die niet met emoties om kan gaan en Coco meer met haarzelf dan met de aanstaande dood van haar moeder.

Het is moeilijk sympathie op te brengen voor deze twee weinig sympathieke hoofdpersonen, temeer daar het scenario van Saskia Diessing en Esther Gerritsen ons geen inzicht bieden in de redenen voor hun gedrag. Het wekt de indruk dat Coco vooral uit opportunisme terugkeert - mede om zo haar vader een hak te zetten - en zet moeder Elisabeth neer als een ijskonijn aan de anti-depressiva. De gebrekkige karakteriseringen en de gemanierde vertolkingen doen dit potentieel boeiende verhaal ook geen goed. Alleen René Groothof geeft de film een hart als Martin, een trouwe familievriend, en zijn spaarzame scènes zijn veruit de beste in dit drama, dat gezien de veelbelovende opening tegenvalt.

Katelijne Minderhout [Hendrikje Nieuwerf] groeit in de jaren ’80 op in een traditionele, Christelijke boerenfamilie in Zeeland. Afgezien van een subplot rondom het liefdesleven van broer Christiaan [Yannick de Waal] is er van een plot nauwelijks sprake, maar vooral dankzij Nieuwerfs natuurlijke en innemende spel en Schwabs intelligente, goed gedoseerde gebruik van stijlmiddelen is dit vermakelijk, onderhoudend en vaak boeiend.

Vanwege de grote hoeveelheid incidenten tijdens protesteren ‘gele hesjes’ in Parijs, heeft de IGPN – de “politie van de politie” – het ontzettend druk. Voormalig drugsagent Stéphanie [Léa Drucker] onderzoekt een incident waarbij demonstrant Guillaume Girad [Côme Péronnet] ernstig en blijvend letsel opliep doordat een agent hem in het hoofd raakte met een riot gun. Door aandacht te besteden aan de administratieve en bureaucratische rompslomp die komt kijken bij zo’n onderzoek, voorziet hij dit van een unieke mate van realisme. Toont de toewijding van de betrokken agenten, maar maakt ook duidelijk waarom het zulk zwaar werk is. Burgers beschuldigen hen van nepotisme, terwijl politievakbonden hen als verraders beschouwen als ze collega’s beschuldigen. Er is geen frame verspeeld in dit meeslepende misdaaddrama. De slotmonologen van Léa Drucker en de echte Guillaume Giard zijn onvergetelijk.

Er is iets van een verhaal en het houdt verband met domino. Het dominospel in de finale zou een dramatisch hoogtepunt moeten zijn in deze dramatisch onevenwichtige, wat verwarrende vertelling waarin een dokter na jaren terug keert naar Curacao om zijn inmiddels bejaarde en dementerende moeder te bezoeken. In flashback wordt min of meer duidelijk waarom hij het eiland heeft verlaten en ook waarom hij is teruggekeerd. Min of meer, omdat de film - net als het leven op Curacao, schijnbaar - meandert en door dat gebrek aan focus episodisch en dramatisch onevenwichtig aandoet. De producenten hadden er goed aan gedaan hier flink de schaar in te zetten en 1/3e van de film weg te knippen, want het spel is goed en het camerawerk verzorgd. Het is de structuur die de film de das om doet, want het werd mij nooit duidelijk waar dit nou over gaat.

William Powell en Myrna Loy hadden zo'n sterke chemie in de Thin Man-films dat het logisch is dat ze ook buiten dat format met elkaar samenwerkten. In Double Wedding steelt William Powell de show in deze screwball comedy, gebaseerd op een farce van de van de in Oostenrijk-Hongarije geboren Ferenc Molnár. Hij speelt Charles Lodge, een vrijzinnige kunstenaar - gekleed als de archetypische Fransman - die probeert de vriendelijke, maar stijve goedzak Waldo Beaver [John Beal] uit zijn schulp te laten komen ter voorbereiding op diens huwelijk met Irene Agnew [Florence Rice] die verzot is op romantische films. Maar Irenes zus Margit [Myrna Loy, in een vrij serieuze rol] is zeer sceptisch, zeker wanneer Charles zich wel erg actief gaat bemoeien met het liefdesleven van Waldo en Irene.

Het samenspel tussen Powell, Beal en Rice is een genot om naar te kijken en enkele van de beste grappen komen voort uit een paar bijrollen, zeker bij de scène waarin Powell probeert uit te leggen hoe Waldo een vrouw het hof kan maken en in de werkelijk hilarische finale. "For he's a jolly good fellow" is hier zeker van toepassing op Powell in één van zijn beste vertolkingen. De altijd betrouwbare Richard Thorpe houdt de gang er flink in in deze inventief geschreven, bijzonder vermakelijke romantische komedie.

Richard Ayoade, bekend van zijn zeer onderkoelde humor in series als The IT Crowd en Garth Marenghi's Dark Place, waagt zich hier aan een bewerking van Dostojevski's 'The Double' en het resultaat is een duister, claustrofobisch psychologisch drama met een perfect gecaste Jesse Eisenberg als Simon, een onzekere, in ieder geval spreekwoordelijk vrijwel onzichtbare werknemer wiens onbeholpen pogingen om het hart van collega Hannah [Mia Wasikowska] op niets lijken uit te lopen. Het wordt nog erger wanneer een zelfverzekerde, charmante nieuwe collega zijn zinnen op Hannah zet. Deze nieuwe collega [ook Jesse Eisenberg] blijkt bovendien Simons dubbelganger te zijn en dat resulteert in een identiteitscrisis op zowel geestelijk als bureaucratisch gebied. Ayoade toont dat hij met beperkte belichting, slimme cameravoering en een bijzonder fraaie en opvallende soundtrack een beklemmende sfeer weet neer te zetten die in veel opzichten doet denken aan The Trial van Orson Welles, waar deze film ook inhoudelijk aan verwant is. Eisenberg is voortreffelijk in de hoofdrol en in zijn dubbelrol, maar het acteerwerk in deze technisch indrukwekkende film is over hele linie bijzonder sterk. Geen film om vrolijk van te worden, maar je kunt hoe dan ook genieten van de technische vakmanschap van Ayoade in zijn veelbelovende tweede speelfilm.

Sergei Dovlatov [Milan Maric] leefde lang genoeg om de val de Berlijnse Muur mee te maken, maar niet om zijn erkenning als een van de belangrijkste Russische schrijvers van zijn generatie mee te maken. Deze film hielp een nieuwe generatie lezen in Rusland en ver daarbuiten kennismaken met deze journalist en volgt hem gedurende vierdagen in 1971 in een winters St.-Petersburg. Zijn ervaring als kampbewaker helpt hem om bijeenkomsten te organiseren en te bezoeken met intellectuelen. Bestaat voor een aanzienlijk deel uit gesprekken over literatuur die destijds uit den boze waren en het gebrek aan verhaal en actie is een tikje frustrerend. Maar German Jr.’s reconstructie van Rusland in 1971 is overtuigend, niet in de laatste plaats door de voortreffelijke (en meermaals bekroonde) bijdrage van artdirector, production designer en kostuumontwerper Elena Okopnya.

Vliegtuigbouwer stelde vanaf de oprichting de veiligheid van bemanning en passagiers centraal. Lange tijd had het een vlekkeloze reputatie en werknemers waren trots om er te werken. Twee dodelijke ongelukken binnen 5 maanden met de pas geïntroduceerde Boeing Max 737 zorgden voor een kentering. Deze documentaire reconstrueert nauwkeurig wat er misging, de manieren waarop Boeing de verantwoordelijkheid probeerde af te schuiven en de veranderingen in de bedrijfscultuur die aan de basis stonden van dit tragische, misdadige schandaal. Integer gemaakt en ook voor relatieve technische leken goed te volgen, maar qua vorm weinig opzienbarend.

Hitchcocks op één na laatste zwijgende film voor zijn mentor Michael Balcon is gebaseerd op het toneelstuk Down Hill dat mede geschreven werd door Ivor Novello, de hoofdrolspeler in Hitchcocks doorbraakfilm The Lodger. Novello speelt zelf de rol van Roddy Berwick, een alom gerespecteerde student wiens reputatie enorme schade oploopt wanneer een meisje hem (onterecht) beschuldigd van grensoverschrijdend gedrag. Hoewel hij weet wie de feitelijke dader is neemt hij de schuld op zich en accepteert hij de consequenties. Zoals de titel doet vermoeden gaat hij door een diep dal waar hij na enige tijd uit lijkt te kruipen tot hij valt voor de verkeerde vrouw die het er alleen maar erger op maakt. Het verhaal is ontegenzeggelijk melodramatisch en weinig interessant, maar Novello's spel is aanzienlijk meer beheerst dan in The Lodger en Hitchcocks visuele vindingrijkheid zorgt voor enkele hoogstaande momenten.

Prima remake van Ruben Östlunds Turist/Force Majeure (2014) waarin de toch al breekbare relatie tussen echtpaar Pete [Will Ferrell] en Billie Stanton [Julia Louis-Dreyfous] een breekpunt bereikt tijdens een skivakantie in Oostenrijk. Terwijl ze met hun tienerzoons Finn [Julian Grey] en Emerson [Ammon Jacob Ford] op een terras zitten, vindt een “geplande lawine” plaats die het terras wordt overspoeld met sneeuw. Billie blijft bij de kinderen, Pete slaat in paniek op de vlucht. Het loopt allemaal goed af, maar het incident dwingt Billie en Pete om hun relatie te zien. Ferrell en Louis-Dreyfus schudden hun komische imago verrassend overtuigend (tijdelijk) van zich af en laten de komedie over aan de ondersteunende cast.

Bijzonder teleurstellende film is niet te categoriseren en dat is ook meteen het grootste manco. Het basisverhaal, rondom een stel [Matt Damon en Kristen Wiig] dat zich wil laten verkleinen om te voorkomen dat de wereld ten onder gaat aan de overbevolking, biedt volop ruimte voor satire. Het scenario van regisseur Alexander Payne en Jim Taylor slaat de plank echter volledig mist en slingert van matige satire naar matige komedie, relatiedrama, romantiek en eco-drama. Het resultaat is dan ook dramatisch, waarbij de racistisch overkomende stereotypische vertolking van Hong Chau - je zou bijna hardop vragen: "What do we get for ten Dollars?" - en een volstrekt ongeloofwaardig romantisch subplot de grootste tekortkomingen zijn. Een satire die niet goed weet wat het thema is, een komedie die niet grappig is en een drama met oppervlakkige, oninteressante karakters. Christoph Waltz en Matt Damon doen wat ze kunnen, maar het scenario zit vol met zaken die simpelweg niet kloppen. Het vaststellen en/of optellen van die hiaten is eerlijk gezegd een stuk leuker dan deze - gezien de veelbelovende premisse en het talent voor én achter de camera - enorme deceptie.

Ondanks dat ik nog geen seconde van de populaire, gelijknamige serie had gezien, kon ik me toch vermaken met deze luchtige, pretentieloze en knap geconstrueerde filmversie. Verschillende verhaallijnen lopen probleemloos door elkaar wanneer Downtown Abbey in 1927 wordt opgeschud door het bericht dat niemand minder dan de koning zelf een avond blijft overnachten. Het is onmogelijk om de verschillende verhaallijnen samen te vatten, maar Julian Fellowes heeft er duidelijk een kunst van gemaakt om er een goedlopend geheel van te maken. Een schitterende productie, met prachtige kostuums en make-up, fraai camerawerk van Ben Smithard en een weelderige score van John Lunn. Het enige wat ontbreekt is dramatische diepgang, maar ik had niet de indruk dat de makers daar op uit waren.

De uitmuntende cast en de verfijnde productie (inclusief fraai camerawerk) ten spijt is dit niet meer dan een soapdrama gemaakt met een groot budget. Tot de verrassing van haar hele familie kondigt Violet Crawley [Maggie Smith] aan dat ze een villa in Zuid-Frankrijk – waar haar familie helemaal niets van af wist – overdraagt aan haar achterkleindochter. Een deel van het huishouden reist af om ter plekke zaken op orde te stellen en te achterhalen hoe en waarom Violet deze villa in bezit heeft gekregen. Downtown Abbey zelf is in rep en roer omdat een filmcrew flink wat geld heeft neergeteld om er een grote Hollywoodproductie op te nemen. De eerste verhaallijn is vergezocht, de tweede niet bepaald geloofwaardig, maar de verzorgde productie doet je dat bijna vergeten.

En wat een finale! Nostalgie is troef, ook vanwege de terugkeer van een aantal personages die uit het zicht waren verdwenen. Het is wanneer Harold [Paul Giamatti], de broer van Lady Grantham [Elizabeth McGovern] in gezelschap van Gus Sambrook [Alessandro Nivola] een bezoek brengt aan Downton Abbey. Het is 1930 en Harold heeft een groot deel van het familiefortuin verbrast door slechte investeringen en The Wall Street Crash. Volgens hem kan Gus het geld terugverdienen als zijn zus hem het vereiste bedrag geeft. Lord Grantham [Hugh Bonneville] heeft moeite om de leiding van Downton Abbey helemaal over te dragen aan zijn dochter Mary [Michelle Dockery], mede omdat haar reputatie een flinke deuk heeft opgelopen vanwege haar recente scheiding. Penelope Wilton (als Lady Merton) en Arty Froushan (als de excentrieke toneelschrijver Noel Coward) springen er iets bovenuit in deze schitterend gemaakte afsluiting van de populaire serie. Opgedragen aan de in 2024 overleden Maggie Smith die tijdens de ontroerende slotscène even verschijnt als Violet Crawley.

Meer (voorspelbare) verwijzingen naar horrorklassiekers, meer stripachtig, oeverloos bloedvergieten en meer komisch bedoelde, karikaturale figuren in dit redelijke vervolg op de verrassende hitfilm uit 2009. Martin [Vegar Hoel], de enige (menselijke) overlevende van de slachtpartij in Dead Snow blijkt niet voorgoed te hebben afgerekend met de door Herzog [Ørjan Gamst] geleide Nazi-zombies en roept de hulp in van de mysterieuze Zombie Squad. Zo nu en dan valt er wat te gniffelen maar als komedie is dit minder geslaagd. Desondanks zo nu en dan goed voor een gniffel, bovendien is de make-up uitstekend en stromen er genoeg liters bloed om diehard splatterfans tevreden te houden.

Hoewel deze documentaire op overtuigende wijze duidelijk maakt waarom Nicholson pas na jaren in relatieve obscuriteit te hebben gewerkt één van de grootste filmiconen van de laatste 50 jaar werd, lijdt het onder de afwezigheid van mensen die Nicholson werkelijk goed kennen. Jonathan Epaminondas was een jeugdvriend en er zijn bescheiden bijdrages van Roger Corman en Henry Jaglom, met wie Nicholson werkte vóór zijn grote doorbraak, en Christopher Lloyd geeft wat meer achtergrond bij Nicholsons werk in One Flew Over The Cuckoo’s Nest, maar ik voelde me wat ongemakkelijk toen het ging over schandalen uit Nicholsons carrière en de gemakkelijke conclusies die Nobecourt trekt over Nicholsons onafscheidelijke zonnebril. Dat riekt iets teveel naar roddeljournalistiek.

Vlad [Luke Evans] is als kind tot slaaf gemaakt door de Turkse Sultan Mehmed II [Dominic Cooper]. Na een hoop bloedvergieten als moordmachine van het Turkse leger, keert Vlad terug naar Transsylvanië waar hij uitgroeit tot een volksheld. Wanneer Mehmed beweert dat Vlad verantwoordelijk is voor de dood van een aantal Turkse verkenners, kan Vlad zijn volk alleen beschermen door zijn zoon [Art Parkinson] op te offeren als slaaf. In de wetenschap dat het een kwestie van tijd is voordat Mehmed zijn militaire overmacht gebruikt om Transsylvanië te overrompelen, sluit de wanhopige Vlad wanhopig een overeenkomst met een levensgevaarlijke vampier [Charles Dance] om de krachten te krijgen die hij nodig heeft om zijn familie en zijn volk te beschermen. Stijlvol en technische goed gemaakte horror, ook al levert het melodramatische verhaal weinig verrassingen op.

Dracula [Zandor Vorkov] graaft het lichaam van het monster van Frankenstein op en brengt het naar Dr Frankenstein [J. Carroll Naish], de invalide eigenaar van een macaber rariteitenmuseum, die het lichaam kan gebruiken om een middel te vinden om zichzelf te genezen en Dracula het eeuwige leven te geven. Problemen ontstaan wanneer een jonge vrouw [Regina Carroll] probeert te achterhalen wat er met haar zus is gebeurd en vermoed dat Dr Frankenstein meer weet.

Een vaag scenario ligt ten grondslag aan deze slecht belichte cheapie, waarin Lon Chaney Jr verschijnt als de niet al te snuggere assistent van Frankenstein die zich tijdens de rondleidingen verkleedt als The Wolf Man (!) maar ook lijdt aan een persoonlijkheidsstoornis zodat ook Dr Jekyll en Mr Hyde onderdeel uitmaken van het smörgåsbord aan rommelige ideeën. Ja, er is een 'hippe' doch volstrekt onsamenhangend gemonteerde psychedelische sequentie en het komt uiteindelijk tot een (nauwelijks zichtbare) confrontatie tussen Dracula en het monster. Maar er is ook een afschuwelijke soundtrack en een keur aan bizarre dialogen en abominabele special effects. Alleen J. Carroll Nash lijkt zijn best te doen, maar dat kan deze totale flop onmogelijk redden.

In 1889 vervult een vampier [Caleb Landry Jones] de laatste wens van zijn volgende slachtoffer Jonathan Harker [Ewend Abid] door zijn levensverhaal te delen. In een inrichting onderzoekt een priester [Christoph Waltz] een vrouw [Zoë Bleu] die al 130 jaar oud zou zijn en volgens hem óók een vampier is. Besson geeft Bram Stokers pulproman een pulpbewerking voor de 21e eeuw met een visuele stijl die hier en daar doet denken aan Francis Ford Coppola’s verfilming uit 1992, maar zich verliest in romantische clichés. Afhankelijk van je persoonlijke voorkeuren is de door Michael Jacksons ‘Thriller’ geïnspireerde balscène het hoogtepunt of dieptepunt. Oppervlakkig en allesbehalve memorabel.

Het predicaat ‘typisch Amerikaans’ is hier in grote mate van toepassing. De titel verwijst namelijk naar één van de belangrijkste dagen van het American Footballseizoen en wiet niet bekend is met de regels zal moeite hebben om de onderhandelstrategieën te volgen. Draft Day volgt Sonny Weaver Jr. [Kevin Costner], de manager van The Cleveland Browns, en begint 24 uur voor de start van de Draft begint. Managers onderhandelen over de volgorde waarop mag worden gekozen, clubeigenaren, coaches, spelersmakelaars en natuurlijk de spelers zelf proberen allemaal het onderste uit de kan te halen. Veel gepraat dus maar Reitman gebruikt een vernieuwende, dynamische visuele stijl waardoor het nooit statisch wordt en de sterke cast (waaronder Jennifer Garner, Frank Langella, Chadwick Boseman en Ellen Burstyn) weet de spanning erin te houden. Wie helemaal niets weet van American Football kan dit wellicht beter links laten liggen.

Afgezien van een paar gewelddadige momenten valt er in de eerste 80 minuten van deze misdaadthriller bar weinig te beleven. Veel sombere blikken en eindeloos gepraat tijdens nachtelijke ritten doen je meteen afvragen waarom regisseur/scenarist S. Craig Zahler de film niet binnen de 90 minuten had kunnen afhandelen. De verschijning van Jennifer Carpenter als een bankmedewerkster met privéproblemen leidt de beste scène uit de film (de bankroof) in maar haar bijdrage is helaas van korte duur. Daarna is het woord weer aan Gibson en Vaughn, maar hun emotieloze vertolkingen zorgen ervoor dat de boel daarna weer danig inkakt. Tory Kittles levert beter acteerwerk af als een man die net uit de gevangenis is gekomen en zich gedwongen voelt om terug te keren in de criminaliteit, maar zijn verhaal is niet zo interessant. Dat geldt helaas voor het grootste deel van deze thriller met een chronisch tekort aan 'thrills'.