Opinions

In de opening van deze wonderlijke film zien we hoe Marcello [Marcello Fonte] een woeste hond rustig weet te krijgen en het zelfs voor elkaar krijgt om hem te gehoorzamen terwijl hij het beest wast en droogt. Al wat hij daar voor nodig heeft is iets lekkers en zijn zachte, geruststellende stem. Diezelfde technieken gebruikt hij ook om Simoncino [Edoardo Pesce], een beresterke, gewelddadige man die de buurt al lange tijd terroriseert, te vriend te houden. Alleen geeft Marcello hem geen hondenkoekjes maar coke. Maar de status quo wordt doorbroken wanneer Simoncino hem dwingt mee te werken aan iets waarvan Marcello, die het tot dan toe met iedereen goed kan vinden, weet dat het zijn reputatie zal verwoesten.

Fonte maakt op perfecte wijze gebruik van zijn mimiek om datgene te zeggen wat nooit wordt uitgesproken. Pesce maakt van Simoncino één van de meest angstaanjagende bullebakken die je ooit zult aantreffen in een film. De gezamenlijke scènes van Fonte en Pesce zijn subliem, maar dat komt zeker ook door de regie van Matteo Garrone die de tragikomische momenten uit een afwisselend deprimerend en hilarisch verhaal op perfecte wijze weet te accentueren. Het gezamenlijke bezoek aan Simoncino's moeder is daar een perfect voorbeeld van. Enig minpunt aan deze meesterlijke vertelling is het wat warrige slot.

Ik ga al jaren met lood in de schoenen naar films van Luc Besson in de hoop op een aangename verrassing. Dit is hem dan eindelijk en hoewel het achtergrondverhaal ook nu bepaald niet subtiel is, houdt Besson zich grotendeels in met als resultaat een bizar, maar boeiend misdaaddrama waarin hij zich dienstbaar opstelt aan Caleb Landry Jones en de scènestelende honden. Jones is ronduit verbluffend als “DogMan” Douglas Munrow die, verkleed als Marilyn Monroe, gewond wordt aangetroffen in een vrachtwagen vol honden. Sociaal werker Evelyn [Jojo T. Gibbs] wordt om 2 uur ’s nachts uit bed gebeld om deze zonderlinge man te verhoren. Wat meteen opvalt, is het rustige verloop van het verhoor, waarin zowel de verhoorder als de verhoorde op zachte toon en met wederzijds respect meer bezig zijn met een vriendelijk gesprek. Jones’ speelt een op papier campy rol zonder opsmuk en houdt de aandacht moeiteloos vast, totdat de honden de show mogen stelen. De religieuze symboliek had Besson achterwege mogen laten, maar hij verdient lof voor zijn ingetogen regie. Nu maar (tegen beter weten in) hopen dat hij niet terugvalt in zijn oude streken.

Tiener Cameron [Donovan Colan] is getraumatiseerd door het gewelddadige gedrag van zijn vader [een werkelijk angstaanjagende) Kris Holden-Ried]. Samen met zijn moeder [Kathleen Munroe] verhuist hij regelmatig om te voorkomen dat zijn vader hen opspoort. Deze keer belanden ze in een boerderij waar Cameron visioenen heeft waarin hij praat met de geest van een jongen [Asher Grayson] die zelf slachtoffer was van mishandeling waarbij de honden uit de titel een sleutelrol speelden. Cameron is ervan overtuigd dat hij in gevaar is, moeder gelooft dat hij droom en werkelijkheid niet kan onderscheiden. Wie krijgt er gelijk? Matig geschreven melodramatische horrorfilm is nadrukkelijk geïnspireerd door Stephen King, zonder succes.

Murphy schittert in een rol die hem op het lijf is geschreven. Dolemite is de artiestennaam van Rudy Ray Moore, een weinig succesvolle MC die droomt van een solocarrière als zanger en standup-comedian. Zijn doorbraak lijkt aanstaande wanneer hij zijn alter ego Dolemite creëert, een flamboyante, schuttingtaal spuwende straatdichter die enorm aanslaat bij het publiek in de verlopen cafés waar hij optreedt. Wanneer geen enkele platenmaatschappij hem een kans wil geven om een plaat op te nemen besluit hij met de hulp van enkele trouwe vrienden een plaat in eigen beheer uit te brengen. Dankzij een paar slimme marketingtrucs wordt hij een enorm succes, maar hij weigert zich te conformeren aan de door blanken geregeerde muziekwereld. Daarom besluit hij dat het tijd is voor de volgende stap: zijn eigen film!

Brewer weet de jaren '70 op fraaie wijze tot leven te brengen en Murphy's rol krijgt meer glans door het uitstekende werk van o.a. Da'Vine Joy Randolph als Rays onconventionele leading lady en Wesley Snipes als de zelfverzekerde, maar incompetente regisseur. Een vermakelijke hommage aan iemand die zich door niets en niemand uit het veld liet slaan, maar wiens loyaliteit aan zijn vrienden minstens net zo belangrijk was. Kleurrijk, vermakelijk en inspirerend.

Dolfje [Ole Kroes] werd als baby als vondeling achtergelaten en viert zijn 7e verjaardag met zijn ouders [Remko Vrijdag, Kim van Kooten] en zijn broer Timmie [Maas Bronkhuyzen] die hem volledig hebben opgenomen in hun gezin. Maar zodra de volle maan verschijnt verandert Dolfje voor het eerst in een weerwolfje en verslindt hij één van de kippen van mevrouw Krijtes [Trudy Labij]. Mede daardoor vindt Dolfje het aanvankelijk vreselijk dat hij ‘anders’ is, maar geleidelijk merkt hij dat er ook voordelen zijn aan het zijn van een weerwolf. Onder anderen met betrekking tot zijn plaaggeest Nico [Nick Geest] en klasgenote Noura [Lupa Ranti], op wie Dolfje al lange tijd een oogje heeft. Brave verfilming van het geliefde kinderboek van Paul van Loon met alle standaardingrediënten van een BosBros-film. Voor kinderen is dat vast geen bezwaar, maar voor volwassen kijkers is het allemaal wat tam en voorspelbaar. Huub van der Lubbe zingt het niet onaardige liedje “Ik Ben Ik”.

Dr. John Dolittle [Robert Downey Jr.] heeft zich na de dood van zijn vrouw teruggetrokken in zijn dierenreservaat waar hij ieder contact met mensen vermijdt. Tot hem het nieuws bereikt dat Queen Victoria [Jessie Buckley] ernstig ziek is. Haar dood zou betekenen dat hij zijn woning en zijn reservaat verliest. Dolittle concludeert dat alleen een speciale vrucht redding kan brengen. Daarvoor maakt hij samen met een aantal dieren en met jonge verstekeling Tommy [Harry Collett] een zeereis naar het eiland van koning Rassouli [Antonio Banderas]. Dieptepunt in Downey Jrs carrière waarin hij opgezadeld is met een zwak script en wordt overschaduwd door een stortvloed aan flauwe, vaak infantiele grappen

Dolly Parton viert haar 50-jarig jubileum bij de Grand Ole Opry in Nashville, het podium waarop iedere ambitieuze countrymuzikant ooit hoopt te mogen spelen. Dat is aanleiding voor een terugblik op het leven, maar vooral op de carrière van de beroemdste countryzangeres ter wereld. Aan de hand van haar debuutsingle Dumb Blonde en juweeltjes als The Bridge, Coat of Many Colors, 9 to 5 en het onvermijdelijke I Will Always Love You worden we (voor zover dat nodig was) herinnerd aan het feit dat er achter het (bewust) kitscherige uiterlijk van Parton een muzikaal begaafde, intelligente en baanbrekende, zelfbewuste vrouw schuil gaat die fier overeind is gebleven in een periode waarin seksisme meer regel dan uitzondering was. Interessant, ook al is het één grote lofzang waarin geen enkel kritisch geluid te horen is.

Suada [Alina Serban] is de moeder van Vanesa [Mia Mustafi] en Mia [Dzada Selim], maar woont samen met haar geliefde Dita [Anamaria Marinca]. Het huis is tevens een opvangplaats voor mensen die vanwege hun seksuele geaardheid nergens anders terechtkunnen. Suada heeft niet lang meer te leven en vanwege haar achtergrond als Roma maakt ze zich zorgen om het toekomstperspectief van haar ouders. Daarom smeekt ze Dita [Anamaria Marinca] en de homoseksuele Toni [Vladimir Tintor] om een schijnhuwelijk aan te gaan. Het kost Dita en Toni al genoeg moeite om als een heteroseksueel stel door het leven te gaan, bovendien kampen ze met de opstandigheid van de in identiteitscrisis verkerende Vanesa. Stolevski’s scenario is een aangename mix van humor en drama en de cast levert uitstekend werk af. Selim steelt de film als de ontwapenend eerlijke en directe Mia.

Politieagenten Christian [Nikolaj Coster-Waldau] en Lars [Søren Malling] reageren op een melding van huiselijk geweld en arresteren Ezra Tarzi [Eriq Ebouaney], die Farook Hares [Emrin Dalgic] heeft gemarteld en vermoord. Door enkele stommiteiten weet Ezra te ontsnappen en raakt Lars ernstig gewond. Christian is er alles aan gelegen om Ezra te vinden, maar wordt daarbij gedwarsboomd door de CIA in de persoon van Joe Martin [Guy Pearce], die Ezra wil gebruiken om een terroristisch netwerk te ontmantelen. Carice van Houten speelt een Nederlandse agente die om persoonlijke redenen bij het onderzoek betrokken raakt in deze onderhoudende, maar weinig subtiele misdaadthriller die vooral bij de uitvoering van de aanslagen onvoldoende overtuigd. Zou wel eens de geschiedenis in kunnen gaan als speelfilm met meest uitgemolken ontknoping ooit. Een FF-knop is dus een pré! Goed acteerwerk, met name van Pearce en Van Houten, biedt enige compensatie.

Recensie betreft de Engels gesproken versie:

Hoewel de setting op geslaagde wijze is verplaatst naar de moderne tijd, inclusief de bijbehorende technologie, is dit meer een vervolg op dan een reboot van de kortlopende, maar vermakelijke animatieserie uit de jaren '60 met die aanstekelijke openingstune. Jason Harris is een waardige vervanger van Arnold Stang en doet er nog een hoop andere stemmen bij ook. Degenen die de oorspronkelijke serie nog kunnen herinneren zullen zich hiermee niet vervelen, ondanks de episodische structuur. Geinig, maar ook niet meer dan dat.

De stemmen van de hoofdpersonen zijn opnieuw goed en het verhaal doet niet heel veel onder voor Top Cat: The Movie, maar waarom regisseur Andrés Couturier de film vol heeft gepropt met irritante, luidruchtige slapstick is een raadsel dat de moeite van het ontrafelen niet waard is. Het past totaal niet bij de coole, ontspannen humor die aan de basis stond van de tekenfilmserie en die in ieder geval wel in de voorganger van dit onding terug te vinden was.

“Don” Jon [Joseph Gordon-Levitt] heeft nooit problemen om een onenightstand te vinden, maar hij geniet meer dan porno dan van echte seks. Hij krijgt zowaar een relatie met Barbara [Scarlett Johansson] die ook de goedkeuring krijgt van Jons ouders [Tony Danza, Glenne Headley], maar kan nog steeds de verleiding van porno niet weerstaan. Wat ontbreekt er in Jons liefdesleven dat hij zich maar blijft wenden tot porno? De kennismaking met medestudent en weduwe Esther [Julianne Moore] biedt een nieuw perspectief. Levitts scenario zit vol rake observaties over de discrepantie tussen porno en seks in het dagelijks leven, alsmede over hoe bepalend (en verwoestend) het kan zijn voor relaties. Johansson schittert in een rol die haaks staat op haar imago en Brie Larson (als Dons zwijgzame zus) krijgt het laatste woord in deze amusante relatiekomedie.

Je waardering voor deze film hangt sterk af van je persoonlijke voorkeur. De karakterisering zijn belachelijk, sommige dialogen tenenkrommend en het plot slaat eigenlijk helemaal nergens op.

Drie jonge inbrekers [criminelen!] richten zich vooral op rijkeluisgezinnetjes in dure villa's, maar nu besluiten ze een grote slag te slaan door in te breken bij een blinde oorlogsveteraan [held!] die $600.000,-- schadevergoeding heeft gekregen nadat zijn vrouw en kind zijn doodgereden [zielig!].

De film doet vervolgens zijn best om de jongeren als slachtoffers neer te zetten de oorlogsveteraan als psychopaat, met een onbedoeld hilarische monoloog over een lieveheersbeestje als dieptepunt.

Het is jammer dat het einde voor een groot deel al is verraden in het openingsshot en de hele inbraak zit ook vol met tegenstrijdigheden. Waarom dan toch 3,5 sterren?

Ten eerste geeft Stephen Lang een imposante Tour-De-Force weg als de oorlogsveteraan. Tenminste, zolang hij niet meer dan 2 of 3 woorden tegelijk hoeft te zeggen. Ten tweede is de film ijzersterk op het moment dat de lichten uitgaan en het kat-en-muis-spel begint. Inventief, stijlvol, verrassend en, ja, zelf schokkend is deze sequentie ronduit meesterlijk uitgevoerd. Dit deel alleen al [en alleen dit deel] maakt de film de moeite waard. Jammer van de onzin die er aan vooraf gaat, maar het is bijzonder prettig te zien dat Hollywood het horrorthrillergenre [waarin de Britten veel beter zijn] niet geheel is verleerd.

Sayagues, co-scenarist van Don’t Breathe, neemt de regie over voor dit sfeervolle en goed geregisseerde vervolg dat teveel een herhaling van zetten is en bijzonder vergezocht is. De blinde Vietnamveteraan Norman [Stephen Lang] heeft na het uitbranden van een methlab in een nabijgelegen huis 8 jaar lang de zorg op zich genomen voor Phoenix [Madelyn Grace], nu een beginnende tiener (blijkbaar heeft niemand zich ooit afgevraagd wat er met haar is gebeurd). Drie ongure types, geleid door Raylan [Brendan Sexton III] dringen het huis nu binnen, maar waar zijn ze eigenlijk op uit? Een hint naar het vergezochte antwoord komt aan het begin, maar het is vooral een excuus voor een hoop geweld en expliciet bloedvergieten. Niet onaardig gedaan, maar lang niet zo goed als de voorganger.

Lundgren lijkt geheel in zijn element in deze vermakelijke horrorfilm met een aangename dosis bloedvergieten en rondvliegende ledematen voor de liefhebbers. In een verhaal dat wellicht een kritiek is op de Amerikaanse obsessie met wapens speelt de Zweedse spierbundel de rol van Jebediah Woodley, een jager op demonen die de bewoners van een dorpje Mississippi tevergeefs tracht te waarschuwen voor het rondwarende onheil. Het betreft een demon die zijn gastheer of gastvrouw op slag verandert in een meedogenloze moordmachine. Doodschieten heeft geen zin, want dan neemt de demon automatisch bezit van de persoon die verantwoordelijk is voor de moord. Vlotte horrorfilm met zowaar een prima monoloog van de normaal zo zwijgzame Lundgren en een originele variant op een veelvuldig gebruikt horrorelement.

De eenzame Maria [Cosmina Stratan] is geïntrigeerd door buurvrouw Isabela [Elina Löwensohn] die ze op een ochtend dood aantreft buiten het appartementencomplex. Maria en Isabela kenden elkaar niet, maar Maria neemt toch de verzorging op zich van Isabela’s honden en raakt nauw betrokken bij haar persoonlijke leven, onder anderen wanneer Isabela’s zoon [Silviu Debu] verschijnt. Zonderling zwartkomisch psychologisch drama wekt interesse, maar gaat ten onder aan het extreem lage tempo, gepunctueerd door lange, nietszeggende ononderbroken shots. Honden Ricky en Anishka stelen de show.

Wanneer zijn stagiaire Kate [Jennifer Lawrence] een nieuwe komeet ontdekt, berekent astronoom Randall Mindy [Leonardo DiCaprio] welke baan die komeet zal volgen. De conclusie: deze enorme komeet zal over iets meer dan zes maanden een einde maken aan het leven op onze planeet. Randall en Kate krijgen hulp van NASA in de persoon van Dr. Teddy Oglethorpe [Rob Morgan] die ervoor zorgt dat ze met spoed een afspraak hebben met President Orlean [Meryl Streep]. Wanneer die om politieke redenen besluit één en ander (nodeloos) verder te laten onderzoeken, lekken de wetenschappers het nieuws naar de media. Maar in de tijd van Social Media blijkt het onmogelijk om de ernst van dit nieuws over te brengen. In plaats daarvan worden Randall en Kate het middelpunt van een mediahetze in een scenario dat nadrukkelijk probeert een moderne variant te zijn op het meesterlijke Network (1976). McKay is echter geen Paddy Chayefsky (hetgeen overigens geen schande is) en wanneer het subplot waarin Kate haar eigen weg gaat is oninteressant en dus overbodig. Maar Lawrences komische timing is voortreffelijk en Streep, Jonah Hill (als Streeps zoon, een opzichtige steek in de richting van Melania Trump) en Ron Perlman leveren prima werk af. Mark Rylance steelt de film als Peter Isherwell, een aimabele, maar zichzelf behoorlijk overschattende multimiljardair die zich met de zaak bemoeit. En ja, ook hij is nadrukkelijk gebaseerd op een bestaand persoon.

De vaste acteurs uit de Carry On-serie zijn stuk voor stuk tegen type gecast en hebben er duidelijk plezier in de geijkte voorstellingen van beroemde karakters en historische figuren als The Scarlet Pimpernel en Robespierre flink op de hak te nemen. Die keuze wordt volledig gerechtvaardigd door een script dat op aangename wijze de Franse Revolutie met een korreltje zout neemt en de regie van Gerald Thomas, die de acteurs uitdaagt om je als kijker steeds weer te verrassen. Met een cast in vorm is dit bijna net zo leuk als Carry On Cleo.

“You’re not gonna like the way this story ends. But I think you’re gonna like this story”, zegt tiener Wally Park [Mia Isaac] in de misleidende voice-over in de opening van dit sentimentele drama waarin haar vader [John Cho] ontdekt dat zijn aanhoudende hoofdpijn het symptoom is van een levensbedreigende aandoening. Zijn dokter [Elizabeth Hawthorne] maakt duidelijk dat er een aanzienlijke kans ia dat hij sterft op de operatietafel of dat hij blijvend hersenletsel overhoudt aan een operatie. Als hij zich niet laat behandelen heeft hij hooguit nog een jaar te leven. In plaats van dit gelijk te bespreken met zijn dochter, dwingt hij haar min of meer om met hem op een road trip te gaan naar een schoolreünie. Standaard tranentrekker is door te komen dankzij de levendige Isaac, één van de zeldzame voorbeelden van een tiener die overtuigend een tiener weet te spelen. En inderdaad, het einde is niet om over naar huis te schrijven.

De wat slordig uitgevoerde titelsong doet aanvankelijk vermoeden dat we hier met één van die flauwe sekskomedies uit de jaren '60 te maken hebben, maar dit is juist één van de beste komedies met Tony Curtis sinds Some Like It Hot. Curtis probeert zich als verkoper van zwembaden een plek te verwerven in California, waar hij omringd wordt door volk dat zich in meer of mindere mate laat kenmerken door zelfingenomenheid of haast aandoenlijke naïviteit in deze satire op de oppervlakkigheid van het leven aan de kust van California. De film is slecht gedubd, wat vooral storend is bij David Draper in zijn rol als een lieve, maar niet al te snuggere bodybuilder. Claudia Cardinale en Sharon Tate zorgen echter voor voldoende vrouwelijk schoon, Curtis toont eindelijk weer eens zijn niet geringe, maar veelal slecht benutte komische talent en de beroemde buikspreker Edgar Bergen toont in zijn kleine rol als astroloog Madam Lavinia aan ook grappig te kunnen zijn zonder zijn poppen. Een melig filmpje vol bizarre, maar veelal geslaagde wendingen die je bovendien doet afvragen hoever Tate het had kunnen schoppen als de bende van Charles Manson haar niet twee jaar na deze film had vermoord.

Nu ze door een conflict op het werk is ontslagen, besluit een moeder [Patricia Williams] twee maanden door te brengen in een yoga-toevluchtsoord in Thailand. Ze vertrouwt haar 17-jarige dochter Tanya [Simone Joy Jones] onvoldoende om te zorgen voor zus Melissa [Ayaamii Sledge] en broers Kenny [Donielle T. Hansley Jr.] en Zack [Carter Young] en vraagt de hoogbejaarde (en zeer conservatieve) buurvrouw Mrs. Stura [June Squibb] om een oogje in het zeil te houden. Wanneer die op ongelukkige wijze sterft, besluiten de kinderen hun moeder niet in te lichten. In plaats daarvan grijpt Tanya de kans om zich te bewijzen door onder valse voorwendselen een baan te versieren bij een modebedrijf. Losjes gebaseerd op de gelijknamige zwarte komedie uit 1991, maar van de zwartgalligheid is niets overgebleven. In plaats daarvan krijgen we een formulematige komedie met karikaturale tieners en een oppervlakkig liefdesverhaaltje om het gebrek aan originaliteit nog meer te benadrukken. Squibb is ronduit vreselijk.

Alice [Florence Pugh] en Jack [Harry Styles] zijn de nieuwe bewoners van een droomhuis gelegen in een pittoresk dorp middenin de woestijn dat onderdeel uitmaakt van het mysterieuze Victory-project, opgericht door de charismatische Frank [Chris Pine] met Dr. Collins [Timothy Simons]. Wanneer buurvrouw Margaret [Kiki Layne] kort nadat ze publiekelijk kritiek uit op het Victory-project uit, bekruipt Alice het vermoeden dat niet alles pluis is. Goh, zou het? Het scenario van Katie Silberman geeft weliswaar een plausibele verklaring voor waarom het zo lang duurt voor Alice zich dat beseft, maar voor de kijker is het eerste duur daardoor moeilijk door te komen. Goed acteerwerk van Pugh, Styles en Wilde (als buurvrouw Bunny), maar Wildes regie is zwaar op de hand en leidt teveel en te vaak af van het verhaal. En het verhaal blijkt mager, voorspelbaar en een tikje dwaas.

Fenomenaal biografisch drama zou Joaquin Phoenix wel eens zijn vierde Oscarnominatie kunnen opleveren. Hij is perfect als John Callahan, een volledig ontspoorde alcoholist die na een ongeluk vrijwel volledig verlamd is geraakt. Deze film beschrijft hoe Calahan met pijn en moeite de 12 stappen van Alcoholics Anonymous doorloopt en hoe hij, ondanks zijn handicap, succes weet te vergaren als cartoonist.

Gus van Sant schreef zelf het niet-sentimentele, bij vlagen aangenaam droogkomische scenario en weet alle mensen die elk op hun eigen manier Calahans leven beïnvloeden tot leven te brengen, daarbij geholpen door een perfecte cast. Rooney Mara en Jack Black zijn daarin de grote namen, maar Beth Ditto maakte op mij grote indruk als Reba, een uiterst directe, maar zeer nuchtere (sic!) mede-verslaafde in de praatgroep. Maar het is Jonah Hill die de film steelt met een bijzonder fraaie ingetogen vertolking waardoor zijn ontroerende slotscène één van de absolute hoogtepunten is. De montage van Gus van Sant en David Marks is oogstrelend en de spaarzame score van Danny Elfman verdient ook een pluim. Eén van de beste films van het jaar en misschien wel de beste film ooit over alcoholisme.

Ervaren ambulancebroeder Max [Theo Maassen] komt voor een moreel dilemma wanneer een aantal jongeren hem en verpleegkundige Amira [Maryam Hassouni] ervan weerhouden op tijd te helpen bij een gecompliceerde bevalling. Opgekropte frustratie, versterkt door een confrontatie met een naargeestige komiek [Martijn Koning], leiden ertoe dat Max een van de jongens [Ilias Addab] in het gezicht slaat. Max redt hiermee het leven van een moeder en haar baby, maar belandt een jaar in de cel omdat de jongen aan de gevolgen van de klap overlijdt. Wanneer Max vrijkomt, raakt hij in de ban van komiek Felix [Gijs Scholten van Aschat], die hem gebruikt bij zijn optredens. Maassen legt de emoties er te dik op, vooral in de tweede helft en hoewel het scenario (nog steeds) relevante vraagstukken opwerpt over de behandeling van hulpverleners en het gebruik/de invloed van media, is het verhaal nauwelijks geloofwaardig.

Een passende titel voor deze zeer persoonlijke documentaire waarin regisseur Alex de Ronde zijn jongste zoon Tobias centraal stelt. Tobias werd doof geboren, maar zijn gezin paste zich ogenschijnlijk moeiteloos aan door gebarentaal te leren en mede daardoor heeft Tobias zijn doofheid nooit als een belemmering ervaren. De film is een hartstochtelijk pleidooi voor het behoud van gebarentaal (aangezien steeds meer dove of slechthorende kinderen implantaten krijgen aangemeten), maar wellicht een iets te nadrukkelijk eerbetoon aan zoonlief. Dat doet echter niet af aan de openhartigheid van Tobias en zijn oudere broer Joachim, die met zijn inzichten deze film van een belangrijk, onderbelicht perspectief voorziet. Het enorme charisma van Tobias zelf doet de rest.

Meer zombies, meer bloedvergieten, meer van hetzelfde. Bordkartonnen karakters die veel te nadrukkelijk doen denken aan de cast van Alien in een goedkope productie die nog enigszins gered wordt door het degelijke spel van Amy Manson als Joan Dark (!) en een paar goed gemonteerde actiescènes.

In zijn tweede film speelt James Cagney een belangrijke ondersteunende rol als Mileaway, de belangrijkste handlanger van gangster Louie [Lew Ayres] die er op meedogenloze op toeziet dat de handel in drank tijdens de drooglegging, alsmede de rivaliteit tussen verschillende bendes, aan banden wordt gelegd in een strakke organisatie waarvan hij zichzelf tot de topgangster weet te kronen. Wanneer hij zijn fortuin heeft gemaakt, besluit hij met zijn vriendin Doris [Dorothy Mathews] de misdaad achter zich te laten en zich te vestigen in een rijke buurt, waar hij hoop te kunnen genieten van zijn tuin. Maar wanneer de organisatie daardoor opnieuw ontaardt in chaos grijpen de gangsters die eerder voor hem werken de meest radicale middelen aan om hem te dwingen terug te keren.

Dit is één van de eerste Warner Bros-misdaadfilms, nog gemaakt voor The Public Enemy (Cagneys doorbraakrol) en Little Caesar, en wat meteen opvalt is dat Cagney in zijn tweede film al zijn misdaadpersonage gevonden lijkt te hebben. Lew Ayres, die datzelfde jaar schitterde in All Quiet On The Western Front, is door zijn vriendelijke uiterlijk niet helemaal geloofwaardig als de head-honcho, maar op zijn acteerwerk valt weinig aan te merken. Het acteerwerk is sowieso vrij goed en regisseur Archie Mayo creëert een aantal scènes die qua opwinding de tand des tijds goed hebben doorstaan. Gezien de beschikbare middelen dus uitstekend gemaakt, maar het gebrek aan technische middelen maakt de film gedateerd. Maar dat valt de makers totaal niet aan te rekenen... sowieso een must voor liefhebbers van het genre en zeker voor fans van James Cagney.

Malcolm [Shameik Moore], Jib [Tony Revolori] en Diggy [Kiersey Clemons], drie nerderige tieners uit Inglewood, de beruchte stad ten zuidwesten van Los Angeles, raken per ongeluk betrokken bij de drugshandel in hun buurt wanneer drugshandelaar Dom [rapper A$ap Rocky] tijdens een feest zijn handel in Malcolms rugzak verstopt op het moment dat een rivaliserende bende de feestvreugde op brute wijze verstoort. Na Doms arrestatie moet Malcolm zowel de politie als Doms rivalen te slim af zijn en proberen van de drugs af te komen voordat hij zelf in de bajes belandt. Met zijn beide vrienden en Will Sherwood [een hilarische Blake Anderson], een handelaar in soft-drugs, verzint hij een briljant plan waarmee hij hoopt alle problemen op te kunnen lossen.

Scenarist/regisseur Rick Famuyiwa gebruikt de clichés van de ghetto-gangsterfilm om een eigenzinnige, energieke, grappige en bijzondere film neer te zetten. De obsessie van de drie helden in deze film met 90s hiphop uit zich in hun taal, hun kleding, een aangename oldskool-soundtrack en een aantal hilarische dialogen over de 90s-cultuur. Een bijzonder vermakelijke film, maar Famuyiwa wil meer doen dan zijn kijkers aan het leggen brengen en dat doe hij in een finale die intelligent is vanwege zijn constructie, maar ook vanwege de manier waarop hij zijn boodschap over institutioneel racisme kracht bij zit. Een genot om naar te kijken!

Het bronmateriaal van Oscar Wilde is sterk, het acteerwerk prima met Colin Firth (als Lord Henry Wotton, Dorians mentor) en Rebecca Hall (als Henry's dochter) als uitblinkers en er een vrij effectieve score van Charlie Mole. Maar het scenario van Toby Finlay ontdoet het verhaal van veel van de satirische en ironische elementen die het juist zo bijzonder maakten. Wat overblijft is een ietwat dik aangezet melodrama met horrorelementen. De regie van Oliver Parker is wat braafjes, alsof hij de kijkers niet teveel voor het hoofd wil stoten. Daarom verruilt hij het tonen van de verdorvenheid van de hoofdpersoon met een hoop gekreun en gehijg. Niet dat ik nou zit te wachten op expliciete seks, maar Parker had er ook voor kunnen om alles aan de macht van de suggestie over te laten. Nu valt de film wat dat betreft wat tussen de wal en het schip, al is de cinematografie van Roger Pratt nog zo verzorgd.

De 45-jarige Doris [Tjitske Reidinga] is net gescheiden en heeft voor haar gevoel haar handen vol aan haar dochter Sien [Hendrikje Nieuwerf] en Willem [Tarik Moree] om zich bezig te houden met een nieuwe relatie. Dan is het nogal lastig dat ze zo vaak droomt van ex-vriend Tim [Guy Clemens] en dat ze hem zo vaak tegen het lijf loopt. Sterke nog: de twee pikken het contact weer op en hoewel er duidelijk weer een klik blijkt te zijn (ook met de kinderen) durven Doris en Tim het niet aan om ook maar te spreken over een serieuze relatie. Spin-off van de gelijknamige televisieserie is verfrissend in de no-nonsense benadering van het leven van een gescheiden veertiger. Het is bovendien prettig dat de tieners eens een keer geen obstakel vormen en dat het scenario zich louter richt op de onzekerheden van twee veertigers en je hoopt bovendien oprecht voor Doris en Tim dat ze zich daar overheen kunnen zetten. Goed voor een brede glimlach. En dat is wat een romantische komedie behoort te doen.