Opinions

Technisch bekwaam gemaakte vermeende horrorfilm met een verhaal dat net zo wazig is als de titel. Dana Barrow [Kate Beckinsale] is het enige gezinslid dat geconfronteerd wordt met geesten uit het verleden in het huis dat ze recentelijk heeft betrokken met echtgenoot David [Mel Raido] en zoontje Lucas [Duncan Joiner]. Verwarrend en wazig is het zeker, spannend of angstaanjagend absoluut niet.

Een film gemaakt door en voor fans van de film 'The Room' uit 2003. Je waardering voor deze film hangt voor een groot deel af van je waardering voor James Franco's vertolking als Tommy Wiseau, een regisseur/acteur wiens ambities alleen worden overtroffen door zijn overdaad een geld en zijn totale gebrek aan talent. De vergelijkingen tussen originele scènes en de nabootsingen hiervan tonen dat Franco zijn karakter aardig weet te imiteren. Ik vond zijn karakter eerder irritant dan grappig en de vriendschap tussen acteur Greg [Dave Franco] en Tommy weinig geloofwaardig. De film komt tot leven wanneer de mannen beginnen aan hun filmproject, waarbij Seth Rogen de beste momenten heeft als script-supervisor en assistent-regisseur Sandy. Onderhoudend, maar niet bijzonder grappig, al lijkt het me dat je de film met andere ogen ziet als je 'The Room' al eens voor de kiezen hebt gehad.

Sharad Nerulkar [Aditya Modak] is van kinds af aan door zijn vader [Kiran Yadnyopavit] aangespoord/onder druk gezet om een carrière als zanger van traditionele Indiase volksmuziek na te jagen. Sharad vindt en mentor in Guruji [Arun Dravid], een puil van de legendarische zangeres Maai [Sumitra Bhave] voor wie Sharad enorme bewondering heeft. Maar Sharad heeft moeite om de scherpe kritiek van zijn leermeester te verwerken. Uiteraard is er veel traditionele muziek die voor een Westers publiek wellicht niet zo toegankelijk is, maar wie het vakmanschap van de betrokken muzikanten herkent zal zeker genieten van dit boeiende muzikale drama over het najagen van je dromen, het ontdekken van je eigen identiteit en de gevaren van verafgoding van je idolen.

Op 12 januari organiseerden Steve Dahl en Mice Veeck een ‘Disco Demolition Night’ in het stadion van honkbalclub Chicago White Sox. Onder het motto ‘Disco Sucks’ kwamen duizenden mensen bijeen om hun discoplaten op te blazen of te verbranden. Het luidde het einde in van het discotijdperk, maar, zoals de titel suggereert, disco keerde enkele jaren later in een modernere vorm terug en veroverde opnieuw de wereld. Muzikant Nile Rodgers, dj en producer Jellybean Benitez en acteur, zanger en queer-icoon Billy Porter reconstrueren de opkomst, ondergang en herleving van disco vanuit hun eigen perspectief. Een muzikaal en cultureel portret van het stadsleven in de VS in de jaren 70 en 80, vol beroemde, maar ook bijna vergeten discoklassiekers en een waardevolle herinnering aan hoe muziek kan verbinden en verbroederen.

15 Jaar na Enchanted doet Disney een zonderlinge en bij vlagen bizarre poging om de eigen bijdrage aan het handhaven van stereotypes, gebrek aan diversiteit en de clichés van de de klassieke Disney-animaties Giselle [Amy Adams] te parodiëren. Adams is voortreffelijk in de hoofdrol en speelt dat spelletje voorbeeldig mee en de cast voldoet netjes aan de moderne maatstaven van diversiteit en inclusiviteit, maar het voelt geforceerd aan en het scenario is nimmer overtuigend

De poster verpest de film eigenlijk nog meer dan de trailer. De eerste helft van de film ontleent z'n spanning namelijk vooral aan de vraag wat de reden is voor de koele ontvangst van Ronit [Rachel Weisz] wanneer die, na de dood van haar vader Rav Krushka, de rabbi van een streng-orthodoxe gemeenschap, terugkeert naar haar ouderlijk huis. Wanneer Ronit ontdekt dat haar jeugdvriendin Esti [Rachel McAdams] is getrouwd met Dovid [Alessandro Nivola], Ravs pupil en beoogde opvolger, stijgt de onderhuidse spanning. De poster en de trailer ontneemt deze voortreffelijk geacteerde film - die bovendien een intrigerende blik geeft in een kleine, hechte Joodse gemeenschap - van z'n enige potentieel verrassende wending. Dat zegt echter niets over de kwaliteit van de film, die echter na 'de grote onthulling' weinig heeft toe te voegen en er wat te lang over doet om te komen tot het onvermijdelijke slot.

Niet zo slecht als z'n reputatie doet geloven. Natuurlijk, dit is een simplistische poging om munt te slaan uit de kortstondige, maar explosieve populariteit van The Fat Boys, maar het feit dat zij totaal geen moeite hebben om mikpunt van spot te zijn geeft deze film toch wel enige charme. Het verhaal rond een erfgenaam in geldnood [Anthony Geary] die een drietal stuntelende verplegers [The Fat Boys] inhuurt om te zorgen voor van zijn schatrijke, maar ziekelijke oom [Ralph Bellamy], in de hoop dat hun onbekwaamheid zal leiden tot een vroege dood en een flinke smak geld, is flinterdun en de humor is niet al te subtiel. The Fat Boys doen echter een enthousiaste imitatie van The Three Stooges en hoewel ze daar niet aan kunnen tippen, stralen de mannen wel een plezier uit die de komische scènes een zekere meligheid meegeeft. Zeker geen geweldige komedie, maar dit is onschuldige, geinige meligheid en als je in een melige stemming bent...

Of eigenlijk twee dissidenten. Hoewel deze documentaire uitgebreid ingaat op de moord op de Saudische journalist, voormalig adviseur van de koninklijke familie aldaar en vrijdenkende, uitgesproken Washington Post-columnist Jamal Khashoggi, is de aandacht voor de Saudische vlogger in ballingschap Omar Abdulaziz net zo relevant. Met behulp van uitstekende animaties maakt Abdulaziz duidelijk op welke manier het Saudische regime de publieke opinie beïnvloedt en afwijkende meningen de kop indrukt. Het resultaat is een Orwelliaanse vertelling, een eerbetoon aan traditionele journalistiek, en een tijdige waarschuwing tegen de Social Media-journalistiek. Niet te missen!

De total ongeïnteresseerde ogende Pearce spekt zijn bankrekening met deze dwaze thriller die zich afspeelt in een klein Texaans stadje waar nog posters van films met Douglas Fairbanks of Richard Dix hangen. Pearce is de marshall met een duister geheim die weigert een vuurwapen te dragen. Dat komt slecht uit wanneer een bende motorrijders met een eenvoudige knip van de heggenschaar de elektriciteit en iedere vorm van telecommunicatie saboteren. Aanvankelijk lijkt het om een bankoverval te gaan, maar voor bendeleider Diablo [Devon Sawa] blijkt dat niet de enige reden te zijn. De finale is minstens zo belachelijk als de epiloog.

Halverwege deze 140 minuten durende vergaarbak van jatwerk en clichés heb ik mijn MP3-speler maar opgezet. Als deze film was terug gebracht tot een draaglijkere speelduur van 80 minuten, zou ik het nog probleemloos uitgezeten hebben, mede door de star power van Kate Winslet en Ashley Judd.

Hoofdpersoon Beatrice [Shailene Woodley] leeft in een futuristische maatschappij waarin de wereld is verdeeld in verschillende facties [The Hunger Games] en staat voor een test [The Hunger Games] waarmee zij kan bepalen tot welke factie zij wil/gaat behoren. Maar ze blijkt niet in een hokje te passen [The Host] waardoor zij een gevaar is voor de maatschappij [The Host] en haar 'afwijking' verborgen moet zien te houden voor de buitenwereld [The Host]. Boven alles is dit ronduit slaapverwerkkend saai, ook al ziet het er best aardig uit.

De overlevenden van een nucleaire aanval verschuilen zich in een complex dat onder toezicht staat van de opportunistische Mickey [Michael Biehn]. De overlevenden kennen elkaar niet en de angst voor en de onzekerheid over wat er zich buiten afspeelt veroorzaakt een gespannen sfeer waarin wantrouwen en paranoia de weg banen voor een confrontatie waarin het recht van de sterkste lijkt te gelden. Het verhaal is niet bijster origineel en de hyperkinetische montage tijdens enkele actiescènes is storend, maar de sterke cast (waaronder ook Courtney B. Vance en Rosanna Arquette) houdt dit interessant.

Hartsvriendinnen Dounia [Oulaya Amamra] en Maimouna [Déborah Lukumuena] groeien op in een mistroostige voorstad (banlieue) van Parijs, maar dat weerhoudt ze er niet van om samen te dagdromen over een toekomst waarin ze kunnen kopen, doen en laten wat ze willen. Dounia weet op sluwe wijze een wit voetje te halen bij Rebecca [Jisca Kalvanda], een machtige drugshandelaar die Dounia een kans geeft om snel geld te verdienen. Maar dan ontmoet ze Djigui [Kévin Mischel], die dans gebruikt als expressie van zijn diepste gevoelens. Een doorsnee volwassenwordingsverhaal dat een boost krijgt door inventieve regie en uitstekend spel van de twee hoofdrolspelers die een chemie hebben waar een regisseur alleen maar van kan dromen. Persoonlijk hoogtepunt: een inventief gefilmde scène waarin Dounia en Maimouna fantaseren dat ze in een gloednieuwe Ferrari rijden.

Wie zich Blind Date" van Theo van Gogh herinnert, zal waarschijnlijk meteen door hebben hoe dit allemaal gaat eindigen. "Divino Amor" speelt zich af in Brazilië in 2027, wanneer de kerk en staat gescheiden zijn en de traditionele geloofshuizen plaats hebben gemaakt voor religieuze groeperingen en fenomenen als de Drive-In Pastoor. De relatie tussen Joana [Dira Paes] en Danilo [Julio Machado] staat al enige tijd onder druk omdat zijn hun kinderwens maar niet waar weten te maken. Het stel is terecht gekomen bij een groep genaamd 'Divino Amor', die ze het geloof in de toekomst met kinderen terug heeft gegeven. Joana gebruikt haar positie als ambtenaar, waarbij ze onder anderen scheidingsverzoeken moet verwerken, om andere stellen 'binnen te halen' en zet daarmee haar baan op het spel. Ondanks al hun inspanningen raakt Joana maar niet zwanger en zoekt ze steeds vaker spirituele hulp bij een Drive-In Pastoor.

Dira Paes moest erg vaak uit de kleren in een film die opvallend veel seksscènes bevat. Wellicht wil regisseur Gabriel Mascaro daarmee de hypocrisie van de Kerk onderstrepen, die pleit voor het krijgen van kinderen maar het fysieke genot van de geslachtsdaad afwijst, maar ondanks de fysiek aantrekkelijke cast heb je het na een tijdje toch wel gezien. En inderdaad, het 'verrassende einde' was voor mij in ieder geval bepaald niet een verassing te noemen.

Footloose op het platteland van Macedonië, waar herderszoon Ahmet [Arif Jakup] droomt van een carrière als dj en een tractor uitrust met een soundsystem. Zo hoopt hij indruk te maken op Aya [Dora Akan Zlatanova], die zich met een aantal vriendinnen voorbereidt op een moderne dans op een traditioneel festival. Jong en oud, of traditioneel tegen modern, staan tegenover elkaar in een onderhoudend, maar voorspelbaar verhaal met twee hoofdrolspelers die weinig uitstralen. De doorlopende grap met de muezzin is amusant.

Hoewel de Nazi’s zich volop schuldig maken aan vervolging van en moord op allerlei minderheden, is de familie Reinhardt het muzikale neusje van de zalm in het bezette Parijs in 1943. Grote ster is Django [Reda Kateb], die zich lange tijd verre houdt van ethische kwesties tot hij kennismaakt met Louise de Klerk [Cécile de France], de (fictieve) koningin van het nachtleven. Ze maakt Django bewust van wat zich buiten zijn bubbel afspeelt en probeert hem over te halen om zijn muziek te gebruiken om het plaatselijke verzet te helpen. Kateb overtuigd in de titelrol en fans van Reinhardts jazzmuziek kunnen zich laven aan de vele muzikale intermezzo’s, maar omdat Reinhardt zich vooral bekommert om zijn eigen belangen (en die van zijn directe familie) komt hij niet erg sympathiek over. En Comar lijkt ook meer geïnteresseerd in de muziek dan in de oorlogsperikelen. Luister of kijk liever naar een album of concert van Django en kornuiten.

Dr. King Schultz [Christoph Waltz] is een premiejager die zich voordoet als tandarts. Hij heeft zijn zinnen gezet op de broeres Ellis [Doc Duhame], Big John [M.C. Gainjey] en Lil Jay Brittle [Cooper Huckabee]. Wanneer hij hoort dat slaaf Django [Jamie Foxx] de Brittle Brothers persoonlijk kent, neemt hij hem over van diens eigenaren en sluit hij een overeenkomst: als Django (met een stomme D) hem helpt deze broers te identificeren krijgt hij zijn vrijheid en een deel van de beloning. En zo begint een onconventionele, maar lucratieve samenwerking die Django de kans biedt om af te rekenen met een duister hoofdstuk uit zijn verleden. Hoewel dit in feite een update is van de Italiaanse spaghettiwesterns rondom Django won Tarantino een Oscar voor zijn scenario, waarin hij de verhoudingen tussen wit en zwart in de VS enorm uitvergroot zonder daarbij de duistere kanten te veronachtzamen. Flamboyante vertolkingen alom, maar het was Waltz die de Oscar voor beste mannelijke bijrol won. Dat is Luke Duke (of Hazzard) Tom Wopat als US Marshall Gill Tatum en er zijn talloze cameo’s, waaronder die Franco Nero die oorspronkelijk de rol van Django speelde – en die rol na deze film weer oppakte!

De IJslandse visser Guðlaugur "Gulli" Friðþórsson werd in 1984 een mediasensatie nadat hij op miraculeuze wijze na een zwemtocht van 7 uur door de Noord Atlantische Oceaan (watertemperatuur 5 graden, luchttemperatuur -3 graden) het vaste land wist te bereiken nadat zijn vissersbootje tot zinken is gekomen. Wetenschappers konden niet verklaren waarom deze te zware, kettingrokende visser in staat was zo lang te overleven in omstandigheden waarin een mens het normaal gesproken niet langer dan 20 minuten volhoudt. Ólafur Darri Ólafsson is perfect als Gulli: een eenvoudige, vriendelijke man van weinig woorden en speelt zijn rol - waarvoor hij vele uren in ijskoud water moest verblijven - zonder ooit te vervallen in melodrama. Gulli's gesprekken met een zeemeeuw roepen herinneringen op aan Wilson, de volleybal die Tom Hanks in leven hield in Cast Away. Regisseur Baltasar Kormákur zorgt met een combinatie van prachtige cinematografie van Bergsteinn Björgúlfsson en een sobere regie voor een authentieke, indrukwekkende ervaring. Op het einde komen beelden van de oorspronkelijke interviews met Gulli nog voorbij.

Joeri Dmitriev is het hoofd van de Russische mensenrechtenorganisatie Memorial Karelië. In de jaren 90 ontdekte hij twee massagraven in de bossen van Karelië, de provincie die grenst aan Finland. Na nauwgezet onderzoek vond hij schriftelijk bewijs van de identiteit van de slachtoffers die in de jaren 30 op bevel van Jozef Stalin op een geheime plaats werden geëxecuteerd en begraven tijdens ‘De Grote Terreur’. Gorter volgt Dmitriev vanaf 2016, kort voordat hij wordt gearresteerd en de Russische staatstelevisie een lastercampagne begint om zijn geloofwaardigheid aan te tasten. Sterker nog: ze doen een oprechte poging de geschiedenis naar hun hand te zetten. Zeker met de kennis van nu een opzienbarende documentaire en een demasqué van Rusland onder Poetin dat aantoonbaar steeds meer overeenkomsten vertoont met het terreurbewind van Stalin.

Tijdens een patrouille in het Midden Oosten raakt een vrachtwagen dusdanig beschadigt dat een aantal soldaten achterblijft om de lading (met een waarde van ongeveer 1.5 miljoen Euro) te bewaken tot een transporthelikopter ze komt ontzetten. Wanneer een deel van hen spoorloos verdwijnt is het aan Erik [Joes Brauers], Roy [Spencer Bogaert] en Thomas [Tobias Kersloot] om de missie te volbrengen. De onderhuidse spanning neemt toe wanneer een jongetje [Omar Alwan] uitleg eist over de verdwijning van zijn geit. Een interessant uitgangspunt dat vage herinneringen oproept aan The Flight of the Phoenix met goed acteerwerk van de drie hoofdrolspelers. Korvers scenario laat echter nog al wat steken vallen, onder anderen wanneer ze op zoek gaan naar water en Alwan doet niet meer dan steeds dezelfde verwensingen te roepen. Bovendien is er een onbedoelde homo—erotische ondertoon die bij mij behoorlijk op de lachspieren werkte. Nimmer overtuigend.

Het contact tussen broers Mark [Steve Zissis] en Jeremy [Mark Kelly] is jaren geleden ernstig bekoeld. Dat houdt verband met een zelfverzonnen meerkamp van 25 sporten en spellen die moest uitwijzen wie hun 'de beste' was en geruzie over spelregels en onvermijdelijk dus ook over de uitslag. Vooral Mark is mede daardoor in een diep dal geraakt waardoor zowel zijn geestelijke als zijn fysieke gezondheid zwak is. Wanneer de broers elkaar ontmoeten tijdens een familiebijeenkomst laat hij zich toch door Jeremy overhalen om, achter de rug van zijn bezorgde echtgenote, de 25-kamp opnieuw aan te gaan. Tragikomedie over de concurrentie tussen broers (of zussen) en de haat/liefde-verhouding die daaraan ten grondslag ligt valt niet in de valkuil van slapstick en vervalt nooit in sentimentaliteit. Het einde is wat onbevredigend, maar er zijn meer dan genoeg rake momenten.

Terugblik op de Chucky-franchise die in 1987 begon met Child’s Play en zich na twee typische sequels op bijzondere wijze opnieuw wist uit te vinden. Bijna alle hoofdrolspelers voor en achter de schermen komen aan het woord en zijn ondanks hun enthousiasme eerlijk over de wisselende kwaliteit van de films. Het opmerkelijkst is de medewerking van Tom Holland, de regisseur van de eerste film uit de franchise die flink botste met bedenker Don Mancini en producent David Kirschner. Andere pluspunten zijn de technologische ontwikkelingen waarmee Chucky tot leven werd gebracht, de aandacht voor postproductie en de culturele betekenis van de franchise, vooral binnen de lhbtiq+-gemeenschap. Minpunt is de chaotische montage van Roy E. Peterson die blijkbaar elke overgang in Windows Movie Maker wilde gebruiken.

Deze zwijgende film ging tegelijk met The Jazz Singer in première, dus het is niet zo vreemd dat deze film flopte. Dit visueel oogstrelende melodrama toont - zoals zoveel films uit dat jaar - hoe ver de filmkunst was gevorderd voor de komst van het geluid filmmakers dwong het wiel opnieuw uit te vinden. Von Sternberg maakt effectief gebruik van licht en schaduwen om de stemming te versterken en de vertolkingen zijn opvallend naturel. George Bancroft is voortreffelijk in de hoofdrol, maar ook Betty Compson (als de heldin) en Olga Baclanova (als Bancrofts overspelige echtgenote) maken grote indruk. Het tragische verhaal is wellicht iets aan de melodramatische kant, maar in handen van Von Sternberg is dit een fascinerend afsluiter van één van de meest indrukwekkende periodes uit de filmgeschiedenis.

Sfeervolle, soms wat trage horrorthriller is prima als zelfstandige film maar overspeelt zijn hand wanneer het nadrukkelijk verwijst naar de klassieke Kubrick-versie van The Shining, waarop dit het vervolg is. Ewan McGregor is uitstekend als de volwassen Dan Torrance die sinds de traumatische gebeurtenissen in het Overlook Hotel zijn 'Shine' zoveel mogelijk heeft geprobeerd te onderdrukken en mede daardoor stuurloos en zuipend door het leven gaat. Hij trekt bovendien veelvuldig rond in de hoop uit handen te blijven van de 'True Knot', een soort van zombies. Via een krijtbord in zijn nieuwe woning krijgt hij via zijn 'Shine' contact met Abra [Kyliegh Curran], een meisje dat over zoveel bovennatuurlijke kracht blijkt te beschikken dat zij het ultieme doelwit van de 'True Knot' wordt. Na aandringen van Dick Halloran [Carl Lumbly], de voormalige kok van het Overlook Hotel, besluit Dan met Abra de strijd aan te gaan met Rose The Hat [Rebecca Ferguson] en haar bende van vampiristische zombies.

Hoewel het vanuit commercieel oogpunt niet onverstandig is om te refereren aan de griezelklassieker van Kubrick, maakt regisseur/scenarist Mike Flanagan een grote vergissing wanneer hij scènes uit die film probeert te kopiëren. Alex Essoe lijkt sprekend op en klinkt precies (!) als Shelley Duvall, maar Roger Dale Floyd is geen Danny Lloyd en Henry Thomas is haast lachwekkend als Jack Torrance! Flanagans reconstructies van een paar andere scènes uit The Shining (1980) roepen soms pijnlijke herinneringen op aan Psycho (1998). De finale is mede daardoor teleurstellend, maar gelukkig liet Flanagan zich ook inspireren door de briljante reboot van Twin Peaks. De aanwezigheid van de perfect gecaste Carel Struycken, als de 'grootvader' van de True Knot getuigt daarvan, maar ook enkele zeer sfeervolle, beklemmende scènes, waaronder het moment waarop Rose The Hat in korte tijd duizenden kilometers aflegt om Abra te vinden. De onheilspellende score van The Newton Brothers is ook een groot pluspunt en is nóg een reden om deze sfeervolle film te gaan zien. En zeg nou zelf: had jíj een beter vervolg verwacht?

Doctor Stephen Strange [Benedict Cumberbatch] is een arrogante, maar hoogst intelligente neurochirurg Londen die na een auto-ongeluk – mede het gevolg van roekeloos rijden – alle fijne motoriek in zijn handen kwijtraakt. Wanneer hij hoort hoe voormalig patiënt Pangborn Jonathan [Benjamin Bratt] op wonderbaarlijke wijze is genezen van een verlamming, zoekt hij hem op. Pangborn verwijst hem naar Kamar-Taj in Nepal. Stephen laat alles achter en reist af naar Nepal waar hij via Mordo [Chiwetel Ejiofor] uiteindelijk in contact komt met The Ancient One [Tilda Swinton], die in Stephen een mogelijke bondgenoot ziet in de strijd tegen Kaecilius [Mads Mikkelsen], die enkele pagina’s uit een boek over het manipuleren van tijd heeft gestolen en zich heeft aangesloten bij de aartsvijand van Kamar-Taj. Doctor Strange is een ongebruikelijke, maar verfrissende held: hoogbegaafd, sociaal ongemakkelijk en daardoor niet direct sympathiek, maar gewapend met een prettige scheut humor weet Cumberbatch hier een fascinerend personage van te maken. Leunt weliswaar (nog) meer op special effects dan de meeste Marvelfilms, maar scoort op dat gebied dan ook zeer hoge ogen. Vervolg: Doctor Strange in the Multiverse of Madness (2022).

Het multiversum gaat eraan, enzovoorts, enzovoorts in één van de Marvel-franchises die zichzelf gelukkig niet serieus neemt en met Benedict Cumberbatch en gouden troef in handen heeft. Het vage ‘red-de-wereld’ plot krijgt enige emotionele diepgang in de vorm van Wanda Maxmoff [Elizabeth Olsson], die in één universum gelukkig is als moeder van twee kinderen en als The Scarlet Queen probeert datzelfde geluk op te eisen. Stephen Strange [Benedict Cumberbatch] probeert te voorkomen dan Wanda’s obsessie rampzalige gevolgen heeft voor The Multiverse en kan daarbij rekenen op de hulp van de jonge America Sanchez [Xochitl Gomez], een jonge vrouw die haar unieke gaven nog niet goed kan beheersen. Doctor Strange is een relatief potsierlijke verschijning met zijn sub-Superman outfit en al dat gezwaai met de armen dat moet doorgaan voor tovenarij, maar de Multiverse is op indrukwekkende wijze vormgegeven en zowel de de special effects als de montage zijn uitmuntend waardoor dit als ultiem escapisme hoge ogen scoort. In zijn eerste speelfilm als regisseur in bijna 10 jaar laat Raimi zijn goede vriend Bruce Campbell opdraven in een amusante cameo.

De vreemde eind in de bijt: door de BBC geproduceerd in Canada, met de koning van de B-films Eric Roberts als The Master en Paul McGann als 'the seventh doctor'. De openingsscène, waarin 'the sixth doctor' Sylvester McCoy verschijnt en verdwijnt, toont aan dat de kwaliteit van de special effects - mede door het betrekkelijk hoge budget - sinds 1989 enorm zijn verbeterd. McGann is prima als Doctor Who en het verhaal zit heel behoorlijk in elkaar, maar het budget lijkt grotendeels te zijn opgegaan aan de special effects en het contrast tussen de kwaliteit van de effecten en de magere decors doet deze curieuze film geen goed. Een must voor liefhebbers van de serie en voor mij blijft de grote vraag... hoe is Paul McGann nu verworden tot Christopher Eccleston?

De film begint met Yavgref Zhivago [Alec Guinness], een Russische generaal en halfbroer van dichter Yuri Zhivago [Omar Sharif] die in een jonge vrouw [Rita Tushingham] denkt zijn nichtje te hebben gevonden, de dochter van Yuri en diens geliefde Lara [Julie Christie], die inmiddels allebei zijn ‘verdwenen’. Yuri verloor op jonge leeftijd zijn ouders en is op zijn 8e geadopteerd door de Gromyko’s, welgestelde vrienden van zijn moeder wiens dochter Tonya [Geraldine Chaplin] even oud is als Yuri. Yuri en Tonya lijken voorbestemd met elkaar te trouwen, maar wanneer Yuri tijdens een doktersbezoek met zijn mentor Lara ontmoet, is hij meteen onder de indruk van haar. Lara blijkt een complexe relatie te hebben met de machtige, meedogenloze Komarovsky [Rod Steiger], die vastberaden is haar hart te winnen, ook al is ze getrouwd met de politieke radicaal Pasha [Tom Courtenay].

Wanneer de Eerste Wereldoorlog uitbreekt ontstaat er grote politieke onrust in Rusland. Yuri is inmiddels getrouwd met Tonya en heeft een zoon. Hij gaat aan het werk als dokter, Lara als verpleegster in dezelfde omgeving. Tijdens de oorlog verdwijnt Pasha spoorloos en de Russische Revolutie in 1917 zorgt voor grote veranderingen. Wanneer Yuri terugkeert naar huis, blijken de Bolsjevisten het huis in beslag te hebben genomen en is de familie al zijn rijkdom kwijt aan het ‘collectivisme’. Bovendien blijkt Yuri’s poëzie de nieuwe autoriteiten in het verkeerde keelgat te zijn geschoten, waardoor hij – met hulp van Yavgref – met speciale reisdocumenten Moskou moet verlaten.
Lean en zijn crew waren lang op zoek naar geschikte locaties, in Rusland, Finland en Zweden. Maar hoewel de locaties vanuit cinematografisch opzicht wel geschikt waren, kon Lean daar geen studio’s vinden waar hij de grotere sets voor de film kon bouwen. Het zal je allicht verbazen dat de film vrijwel volledig is gefilmd in... Spanje! Dat leverde wel wat problemen op, vooral voor Phyllis Dalton die een Oscar won voor haar kostuumontwerp. “Doctor Zhivago” speelt zich namelijk grotendeels af tijdens de winter, waarin de hoofdpersonen uiteraard warme kleding bestaande uit dikke lagen droegen. Een deel van deze scènes moest Lean echter filmen tijdens de Spaanse zomer! Dalton moest er met harde hand op toezien dat alle acteurs dezelfde hoeveelheid lagen kleding zouden dragen, want uiteraard probeerde men hier en daar wel wat te smokkelen.

Maurice Jarre had erg veel moeite met het componeren van een thema. Lean wist ook niet precies wat hij wilde, maar de eerste pogingen van Jarre waren in zijn ogen niet goed genoeg. Lean gaf Jarre uiteindelijk de opdracht om een paar weken met zijn vriendin naar de bergen te gaan en daar een thema voor haar te schrijven. Een gouden greep, want Jarre kwam terug met een thema dat niet alleen David Lean tot tevredenheid stemde, maar dat ook een wereldhit werd en die tot op de dag van vandaag tot de meest herkenbare filmthema’s aller tijden behoort. Lean toont hier aan de meester van het persoonlijke epos te zijn: hij weet persoonlijke verhalen te vertellen die zich afspelen binnen grootse settings. De aanval van een peloton dragonders op een groep vreedzame groep demonstranten is al imposant, de treinreis door de besneeuwde Russische vlaktes is ook onvergetelijk. Set designer John Box was het brein achter het zogeheten Bevroren Paleis, maar elke set is indrukwekkend en – nog belangrijker – oogt authentiek. Dit was één van de favoriete films van zijn generatie, maar verdient die status ook onder de huidige generatie filmliefhebbers.

Tijdens een met veel bombarie aangekondigde persconferentie laat Herman Hendrickx [Jan Decleir], partijvoorzitter van de VPV, aan dat

Jan Verbeeck [Peter van den Begin], de commissaris van de drugsbrigade Antwerpen, zich namens de partij verkiesbaar stelt als de toekomstige president. Technisch gezien is Verbeecks nog één dag commissaris en wanneer hij een kans in zijn schoot geworpen krijgt om topcrimineel Ozgür [Tibo Vandenborre] op zijn laatste dag achter de tralies te krijgen grijpt hij die kans met beide handen aan. Maar de operatie loopt volledig in het honderd en in het licht van zijn ontslag en de enorme media-aandacht kan Verbeeck deze keer zijn misstap niet als vanouds onder het tapijt vegen. Vandenbegin is fenomenaal in de emotioneel en fysiek veeleisende hoofdrol en het scenario van Ben Yadir en Laurent Brandenbourger doet regelmatig denken aan genreklassiekers als Heat en Training Day. Vooral het subplot rondom Verbeecks rechterhand Dries [Ben Haïssa Soufiane Chilah], een geboren Marokkaan die door zijn onverminderde loyaliteit lijnrecht tegenover zijn directe omgeving komt te staan geeft dit een dramatische meerwaarde.

Wethouders hebben, mede door de komst van social media, steeds meer te maken met intimidatie of bedreiging. Zes wethouders uit gemeentes die verschillen qua locatie en grootte vertellen over hun ervaringen. De beste momenten zijn die waarin de wethouders via de camera hun bedreiger persoonlijk toespreken, maar het is jammer dat dit relevante thema zo'n routinematige, fantasieloze documentaire heeft opgeleverd.

Als kijker word je in het begin waarschijnlijk helemaal simpel van de constante herhaling van het zinnetje 'boedeboedeboedeboes - Het doet zo zeer'. Helen van Royen, die gedurende een periode van een jaar haar fysiek en geestelijk zwakke moeder filmde, hoort het misschien niet eens meer, maar is een toonbeeld van geduld en worstelt zichtbaar in haar moeizame, soms pijnlijke gesprekken over moeders toekomst. Vooral in het eerste deel van de film is er veelvuldig geknipt in de gesprekken, waardoor je als kijker het idee hebt dat we slechts een subjectief beeld van de werkelijkheid zien. Maar er is geen twijfel over de oprechte liefde tussen moeder en dochter, al zijn het vooral de gesprekken tussen moeder en Helens ex-man Ton die het meest onthullend [en het meest vermakelijk] zijn.

Het Doet Zo Pijn roept weliswaar vragen op, onder anderen over euthanasie, waarover moeder en dochter oprecht en openhartig spreken, maar uiteindelijk is deze documentaire niets meer en niets minder dan het verhaal van één vrouw die zich verzet tegen haar afnemende fysieke en verstandelijke capaciteiten. En daarmee is dit meer een persoonlijk document geworden die weigert een standpunt in te nemen. Het is Van Royen niet kwalijk te nemen dat ze die keuze heeft gemaakt, maar daardoor prikkelt het intellect Het Doet Zo Zeer minder dan het kunnen doen.