Opinions

Diepgaand portret van misschien wel de meest verafgode sportman van zijn generatie. Fascinerende archiefbeelden en commentaren van sleutelspelers in het relaas van Maradona - waaronder Diego zelf - tonen hoe het briljante, maar zeer onzeker straatschoffie Diego dusdanig zoveel moeite had met de druk en de media-aandacht dat hij met het flamboyante, zelfverzekerde alter-ego Maradona op de proppen kwam. "Met Diego zou ik naar het eind van de wereld reizen, maar met Maradona zou ik geen stap zetten", aldus Fernando Signorini, Maradona's persoonlijke trainer tijdens diens hoogtijdagen bij Napoli. Regisseur Asif Kapadia toont de combinatie van bedrog en genialiteit waarmee hij tijdens het WK 86 revanche nam voor de door zijn vaderland verloren Falkland-oorlog en hoe voetbalclub Napoli aan zijn hand transformeerde van een alom beschimpte degradatiekandidaat tot kampioen van Italië en Europa. Het toont tevens waarom en hoe hij ineens van zijn voetstuk viel nadat hij in de halve finale van het WK 1990 in Napoli een penalty tegen Italië feilloos binnen schoot. Een even fascinerende als schrijnende studie naar de manier waarop media een eenvoudige jongen kunnen maken en breken, alsmede een best-of en worst-of Maradona's carrière (waaronder de beruchte charge door De Slager van Bilbao en Maradona's genadeloze wraakactie na afloop van de finale van de Copa Del Rey 1984).

Edward [Sebastian Stan] ondergaat een experimentele medische behandeling die hem verlost van het Proteus-syndroom (informeel ook ‘Elephant Man Disease’) dat in de weg staat van een succesvolle acteercarrière. Wanneer zijn voormalige buurvrouw Ingrid [Renate Reinsve] een toneelstuk blijkt te hebben geschreven over haar vriendschap met Edward, doet de inmiddels “genezen” Edward met een masker van zijn oude gezicht onder een valse naam auditie. Ironisch genoeg dreigt de rol van zijn leven (“Ik ben Edward!”) aan zijn neus voorbij te gaan door de verschijning van Oswald [Adam Pearson], een acteur die (u raadt het al) Proteus-syndroom heeft. Schimbergs cameraregie is statisch, maar zijn scenario is vernuftig opgebouwd en Stan, Reinsve en Pearson zijn uitstekend.

In 1938 huurt Edith Pretty [Carey Mulligan] 'opgraver' Basil Brown [Ralph Fiennes] in omdat ze vermoedt dat één van de heuveltjes op haar land van archeologische waard kan blijken te zijn. Wanneer Brown een unieke vondst doet dagen er al snel archeologen op die Brown opzij willen zetten en de verantwoordelijkheid (en de eer) willen opeisen. Prachtig gefotografeerd historisch drama over een unieke vondst die nog steeds in het British Museum te bekijken is. Subplots rondom de aanstaande oorlog en de romantische perikelen van archeologen Stuart [Ben Chaplin] en Peggy [Lily James] werken eerder verstorend dan verrijkend, maar dat ligt niet aan de uitstekend acterende cast.

Tim [Jake Johnson] en Lee [Rosemarie De Witt] vormen samen met hun zoon Jude [Jude Swanberg] een ogenschijnlijk stabiel gezin. Hij wroet wat in de tuin met zijn vrienden en vindt interessante voorwerpen, zij gaat met Jude op bezoek bij haar ouders. Er dreigt zowaar een verhaal om de hoek komen te kijken wanneer een buurman voorbij komt, maar helaas weigert Joe Swanberg verder te gaan dan te luisteren naar levensbeschouwend geleuter van twee egocentrische figuren in nauwelijks overtuigende, ogenschijnlijk geïmproviseerde scènes. Volstrekt nietszeggend, maar wat een ondersteunende cast!

Wanneer een restaurantketen de familie Trom de kans biedt op hun eigen restaurant mits ze binnen een bepaalde tijd voldoende omzet weten te draaien, gaan ze daar gretig op in. Maar Dik [Michael Nierse] merkt al gauw dat er in Dunhoven geen plaats is voor corpulente families. Sterker nog: de gehele bevolking is geobsedeerd door ‘verantwoord eten’ en bewegen. Terwijl Ma Trom [Eva van der Gucht] verkikkerd raakt op fitnesstrainer Dolf [Thijs Römer] vindt Dik een onverwachte vriend in Lieve [Fiona Livingston], de voorbeeldig slanke dochter van gezondheidsgoeroe Sonja Slager (!) [Loes Haverkort] die stiekem net zo dol is op snoep en vettigheid als Dik. Nierse is perfect in de hoofdrol en ook Van der Gucht en Marcel Musters (als Pa Trom) scoren hogen ogen. Thijs Römer is hilarisch als de fanatieke sporter, maar Toonen laat een deel van de cast flink schmieren, waaronder Haverkort en Plien Bennekom als de juf. Toch een charmante familiefilm met een optimistische toon en een positieve boodschap.

Dikkertje Dap [Liam de Vries] staat bepaald niet te trappelen om naar school te gaan. Want dat betekent dat hij veel minder tijd kan doorbrengen met zijn beste vriend, de giraf Raf [stem: Yannick van de Velde]. Raf vraagt zich bovendien af waarom hij zelf niet naar school hoeft. Gebaseerd op het gedicht en kinderliedje van Annie MG Schmidt is dit een pretentieloze, maar inhoudelijk ook wat magere familiefilm geworden over de eerste grote verandering in het leven van de meeste kinderen met goed spel van De Vries en een aangenaam luchtige benadering.

De avonturen van Dikkie Dik waren decennialang vaste prik als voorleesboek in Sesamstraat. Daarin was het een item van nog geen 2 minuten, maar dat weerhield producent en verteller Burny Bos niet van een poging om het format uit te rekken tot meer dan een uur! Dikkie Dik is zijn favoriete knuffel kwijt. Poes Muis helpt hem bij zijn zoektocht, eerst in het huis en uiteindelijk daarbuiten. Onderweg ontmoeten Dikkie Dik en Poes Muis dieren en komen er wat matig gezongen en bepaald niet memorabele liedjes voorbij. Van den Bosch en Verkerk voegden de stemmen van kinderen toe in een poging kijkers actief te betrekken bij het verhaal. Helaas is het verhaal zo mager dat zelfs peuters er waarschijnlijk geen uur voor stil kunnen zitten. Opgedragen aan Bos, een onderwijzer die 50 jaar lang een sleutelfiguur was in de wereld van Nederlandse jeugdfilms en -series en in 2023 overleed.

Naargeestige, buitengewoon onevenwichtige romantische komedie (?) waarin Ronny [Vince Vaughn] het ene dilemma (wordt het geen tijd dat hij Beth [Jennifer Connolly] ten huwelijk vraag) verruilt voor het andere wanneer hij de botanische tuinen bezoekt om een huwelijksaanzoek voor te bereiden. Tijdens zijn rondleiding ziet hij Geneva [Winona Ryder], de echtgenote van zijn beste vriend Nick [Kevin James] zoenen met Zip [Channing Tatum]. Moet hij Nick direct de waarheid vertellen of moet hij Geneva de kans geven om haar affaire op te biechten? Het uitgangspunt is niet onaardig, maar het loopt uit op een onvriendelijke dialogen en een dosis geweld dat niet past bij de romantische screwball comedy die het lijkt te willen zijn. De acteurs doen wat ze kunnen, maar Howard weet duidelijk niet goed wat hij met dit materiaal aan moet.

Uiterst succesvolle B-film over de opkomst en ondergang van John Dillinger, Public Enemy Number 1 tot hij in 1934 stierf toen hij de politie probeerde te ontvluchten die hem door een tip van hoerenmadam Sage buiten een bioscoop stonden op te wachten. Het lage budget betekent dat er maar een beperkte hoeveelheid acties is. De meeste misdaden vinden plaats in korte montages, soms met beelden uit andere film waaronder 'You Only Live Once'. Lawrence Tierney is erg sterk in de hoofdrol en er is goed ondersteunend acteerwerk, onder anderen van Edmund Lowe (als 'Specs', de leider van een bende waarbij Dillinger zich aansluit) en Elisha Cook jr (als één van de bendeleden). Dit is een compact vertelde, goed geschreven biografie met een hoog tempo en degelijke regie. Een scène waarin Dillinger een ober confronteert die hem eerder beschimpte omdat hij geen geld had is een hoogtepunt, evenals de scène met de Carolsingers op Kerstavond. Een bescheiden, maar fraai juweeltje.

Je moet jezelf er regelmatig aan herinneren dat we hier toch écht te maken hebben met een documentaire en niet met een romantisch drama, want hoofdpersonen Dina Buno en Scott Levin lijken te goed om waar te zijn. Dina is een weduwe die (letterlijk en figuurlijk) diepe littekens heeft overgehouden aan haar turbulente, traumatische verleden. Scott Levin heeft Asperger en is mede daardoor zeer onervaren in de liefde. Ondanks hun complexe achtergronden houden Dina en Scott van elkaar. Deze documentaire is een opvallend openhartig, maar immer respectvol document van de periode van het moment dat Dina en Scott gaan samenwonen tot aan hun huwelijk. Engelengeduld, de wil om zelfs de meest intieme zaken met elkaar te bespreken, de bereidheid om te luisteren, maar vooral het onderlinge respect en de erkenning voor elkaars zwakheden, maken dit tot een vaak zeer ontroerende en uiterst inspirerende film. Een uitstekend alternatief voor relatietherapie!

Een nabestaande van de in 2008 overleden acteur Carol van Herwijnen nam in 2010 contact op met familievriend en filmmaker Michiel van Erp. Van Erp nam kreeg dozen met tastbare herinneringen mee met het verzoek of hij dit dossier wilde gebruiken als basis voor een film over het leven van Carol van Herwijnen wilde maken. Van Erp is geen onbekende in de toneelwereld en weet daarom contact te leggen met een aantal grote toneelacteurs die ooit met Van Herwijnen op het podium stonden. Het uitgangspunt is interessant en de bespiegelingen van grootheden als Kitty Courbois, Jules Croiset en Ellen Vogel leveren interessante quotes op, maar Van Herwijnen komt niet al teveel aan bod. In plaats daarvan maakte Van Erp een document over de vaderlandse toneelgeschiedenis en een aantal veteranen voor wie toneel spelen net zo natuurlijk (en in sommige gevallen net zo noodzakelijk) is als ademen.

Ambitieuze analist Tim [Paul Rudd] krijgt een kans op promotie tijdens een jaarlijks geheim etentje bij zijn baas [Bruce Greenwood] waarbij traditioneel een prijs wordt uitgereikt aan degene met de idiootste introducee. Tim stuit (letterlijk) op Barry [Steve Carell], op het eerste gezicht een sufferd met een ongezonde obsessie met muizen en denkt zijn kandidaat te hebben gevonden. Tim besluit Barry te vriend te houden tot aan het diner, maar Barry zet Tims leven op zijn kop. Carell is perfect in deze remake van de Franse komedie Diner Des Cons (1998), Rudd komt minder goed uit de verf. Zach Galifianakis heeft een amusant rolletje als een belastingaccountant (en vriend van Barry) die gespecialiseerd is in ‘mind control’, maar de leukste momenten zijn voor Lucy Punch als Darla, Tims onenightstand/stalker.

Simon [Kyle Gallner] is een punkrocker en een pyromaan die net op vrije voeten is wanneer hij de timide Patty [Emily Skeggs] ontmoet. Zij en Simon delen liefde voor de punkbank ‘Psy Ops’ en tegen de wil van haar conservatieve ouders besluit Patty samen met Simon het punkconcert te bezoeken. De titel verwijst naar de scènes waarin Simon en Patty kennis maken met elkaars ouders. Het contrast is groot in elk opzicht en het acteerwerk wat gekunsteld en de maatschappijkritiek ligt er vrij dicht bovenop. Simon is wat dik aangezet, maar Gallner vervalt niet in karikatuur en de chemie tussen hem en Skeggs maakt dit de moeite meer dan waard. De punkmuziek kan er ook mee door, overigens.

Energieke, uitstekend geregisseerde film die zich afspeelt tijdens een drukke en - om verschillende redenen - chaotische avond in een trendy restaurant in New York. De altijd betrouwbare Danny Aiello is de eigenaar van het restaurant die probeert te voorkomen dat twee maffioso, die waarschijnlijk verantwoordelijk zijn voor de dood van zijn partner, hem niet alleen zijn handeltje als bookmakers maar ook zijn restaurant afnemen. De film verweeft dit op aangename wijze met de perikelen in de keuken en rondom de gasten, waaronder een kunstcriticus, een restaurantcriticus en een keur aan gasten met hun alledaagse beslommeringen. Bob Giraldi, die zelf een restaurant runde, kent het klappen van de zweep en dat resulteert in een enerverende, realistisch aandoende, scherp gemonteerde en bijzonder onderhoudend drama. De heerlijke jazzy score sluit daar uitstekend bij aan.

Een clubje wetenschappers reist af naar Congo om te zien of regelmatig verschijnende videobeelden en foto's van een zeemonster berust op werkelijkheid of op fantasie. De film bestaat uit 'onbewerkt materiaal' dat gefilmd is tijdens deze expeditie door respectievelijk een professionele cameraman en de zoon van de expeditieleider die als verstekeling is meegegaan. Wat volgt is een rommelige combinatie van wilde, amateuristische camerabewegingen, black-outs en - naar huidige maatstaven - niet al te overtuigende CGI-dino's en dergelijke. Matig acteerwerk en een gebrek aan plot maakt dat deze film ondanks zijn beperkte speelduur toch een bescheiden verspilling van tijd is. Zou het found-footage-genre nu eindelijk eens begraven kunnen worden?

De amateurzangers van het Amsterdams Gemengd Koor voeren eens per vier jaar de Johannes Passion op in het Concertgebouw Amsterdam. Hun meest recente uitvoering vond plaats op 8 maart 2020, ook al hadden 30 leden zich afgemeld wegens wat een toen nog leek op een griepepidemie. Al snel bleek dat dit optreden rampzalige gevolgen zou hebben: het overgrote deel werd bevangen door corona, een aantal van hen moest opgenomen worden in het ziekenhuis en een koorlid en drie partners van koorleden stierven aan de gevolgen van de pandemie. Van den Berge volgt het bestuur, dirigent Paul Valk, maar vooral de leden van het koor zelf gedurende de onzekere tijden. Schetst op integere wijze de praktische, fysieke en mentale gevolgen van een pandemie, maar ook hoe daardoor het besef groeit van het belang van samenzijn en samenzang, zowel op individueel als op collectief niveau. Opzienbarend is het niet, maar als herinnering aan wat ooit was is dit zonder meer waardevol.

Christian Dior is een wereld op zich. Dat regisseur Frédérich Tcheng überhaupt toestemming kreeg om achter de schermen te filmen van het meest toonaangevende modemerk ter wereld is al heel bijzonder. Maar deze documentaire toont ons het volledige creatieve proces die leidt tot de belangrijkste mode show van het jaar. Bovendien is de nieuwe artistiek directeur Raf Simons bijzonder cameraschuw [bij mensen die hij niet kent, dat wel] en zijn er vooraf wel wat twijfels over zijn geschiktheid, omdat hij een achtergrond heeft in minimalistische herenconfectie. Het is allemaal niet enorm diepgravend, dramatisch of verrassend, maar het geeft wel een boeiend inzicht in de enorme druk die er staat op Simons, de modellen en vooral de mensen in de ateliers die werkelijk tot op de laatste seconden werken aan een perfecte presentatie van 'hun kindje'.

In 1951 publiceerde voormalig Naziofficier Dietrich von Choltitz het boek ‘Brennt Paris?’ waarin hij het negeren van een direct bevel van te negeren verdedigde. Dit historische drama is een reconstructie van de nacht van 24 op 25 augustus 1944 waarin Generaal von Choltitz [Niels Arestrup] bevel krijgt om op één na alle bruggen over de Seine op te blazen en alle bezienswaardigheden van Parijs (waaronder Notre Dame, Musée du Louvre, l’Arc de Triomphe en alle parken) te verwoesten en de stad met slechts 2000 soldaten met hand en tand te verdedigen om de opmars van de Geallieerden te stoppen. Daarin is een sleutelrol weggelegd voor de Zweedse diplomaat Raoul Nordling [André Dussolier]. Dat de uitkomst vaststaat is een manco, maar het scenario (een bewerking van het gelijknamige toneelstuk van Cyril Gely) toont op aannemelijke wijze hoe en waarom de loyale, gezagsgetrouwe soldaat Von Choltitz tot zijn besluit kwam. Arestrup en Dussollier zijn uitstekend in de hoofdrollen.

Als de lachwekkende verbeelding van New York in de jaren '20 nog niet voldoende reden is om deze film te negeren, wacht dan maar tot je de verschrikkelijk banale dialogen hoort in deze rampzalige biografie die genoeg materiaal voor een heel seizoen van een (dagelijkse) soap propt in iets iets meer dan 2 uur. Problemen verdwijnen werkelijk als sneeuw voor de zon of worden in een montage even opgelost. Een treurig voorbeeld is wanneer hoofdpersoon Antonia Brico [Christianne de Bruijn] een dirigent die een vrouwenhater is en een hekel heeft aan Amerikanen (Antonia groeide op in de VS probeert over te halen om haar voor te bereiden op haar auditie bij het prestigieuze conservatorium in Berlijn. Een grote mond, een muzikale montage en nog geen minuut later is ze aangenomen! De auditie zelf krijgen we niet eens te zien! Wat we wél te zien krijgen lijkt wel een verzameling scènes die niet goed genoeg waren voor een zeer middelmatige soapserie. Scott Turner Schofield en Raymond Thiry zijn de enigen die nog enigszins indruk maken in deze draak, maar dat wil heel weinig zeggen. Regelmatig tenenkrommend slecht, hoe dan ook een belediging voor Antonia Braco, duidelijk een vrouw wiens levensverhaal een veel betere verfilming had verdiend.

De zogeheten ‘grandaddy-of-them-all’, al lijkt de huidige generatie actieregisseurs deze film nooit te hebben gezien. Ik zag ‘m gisteren opnieuw, voor het eerst in misschien wel 15 jaar, en wat mij het meest opviel is dat de actie eigenlijk grotendeels beperkt blijft tot het laatste half uur! Maar dat neemt niet weg dat dit wel degelijk een actiefilm is, omdat “The Dirty Dozen” alle ingrediënten bevat van de ultieme aktiefilm, te beginnen met een indrukwekkende cast. De formidabele Lee Marvin, die een jaar eerder een Oscar had gewonnen voor zijn rol als een dronken scherpschutter in Cat Ballou, is hier op het top van zijn kunnen. Robert Ryan en Ernest Borgnine zijn perfect gecast: er zijn maar weinig acteurs van die generatie te bedenken waarvan je kunt geloven dat Lee Marvin er ontzag voor heeft. Regisseur Robert Aldrich is bovendien een absolute vakman die altijd het beste uit zijn acteurs weet te halen en een sobere, maar effectieve stijl gebruikt die past bij deze film.

“The Dirty Dozen” verwijst naar een groep zware criminelen – waaronder een aantal ter dood veroordeelden - die tijdens WO II kans krijgen op amnestie door deel te nemen aan een intensieve militaire training onder leiding van majoor Reisman [Lee Marvin], die ze voorbereidt op een levensgevaarlijke missie waarbij ze een chateau moeten binnendringen waar een groot deel van de Duitse militaire top bijeen komt voor een bespreking. Het doel is zoveel mogelijk van deze top-officieren uit te schakelen, in de wetenschap dat de kans klein is dat ze het zelf overleven. De twaalf vrijwilligers zijn aanvankelijk eigenlijk een zootje ongeregeld, met de recalcitrante Victor Franko [John Cassavetes] als de grootste dwarsligger en met Archer Maggott [Telly Savalas] als de gevaarlijkste, meest onevenwichtige van het stel. Charles Bronson, zanger Trini Lopez en American Footballster Jim Brown zijn de andere bekende namen in de cast. Er is ook een rol voor de dan nog onbekende Donald Sutherland, voor wie dit een doorbraak betekende.

Het verhaal is simpel, maar de film toont vooral hoe Reisman tegen alle verwachtingen in – en met onbedoelde hulp van de rebelse Janko – deze twaalf totaal verschillende individuen weet om te trainen tot een éénheid. Het is wellicht verrassend dat hij daarbij niet eens zozeer zijn toevlucht hoeft te nemen tot geweld en intimidatie. De training kenmerkt zich vooral door humor, veelal in de vorm van leedvermaak wanneer Reisman één van de twaalf rekruten voor schut zet. Geen R. Lee Ermey-achtige donderpreken dus, maar een veel menselijkere en, dat wil ik wel geloven, een veel effectievere aanpak, aangezien Reisman het respect van zijn rekruten moet winnen omdat hij de leiding heeft over de operatie. De overgang naar de uiteindelijke operatie is briljant. Aan het einde van een geslaagde militaire oefening, bedoeld om te bewijzen dat “The Dirty Dozen” klaar zijn voor voor hun operatie, krijgen ze een uitgebreide warme maaltijd voorgeschoteld. Ondertussen neemt Reisman het plan in 17 stappen, dat hij heeft geformuleerd in rijmvorm, voor de zoveelste keer met de mannen door. De mannen lachen en het sarcasme druipt eraf bij het begin... dan snijdt Aldrich opeens naar het vliegtuig waarin de mannen onderweg zijn naar het chateau waar de mannen, in de beleving van de kijker dan, hun rijm voortzetten. Maar nu klinken de stemmen serieus, staan de gezichten strak en zien we een combinatie van concentratie en doodsangst.

Het is een geniaal middel om flink vooruit te springen in het verhaal, bovendien versterkt het contrast in de emoties van de mannen het gevoel van spanning en suspense bij de kijker: nu gaat het werkelijk beginnen! Alle acteurs hebben hun gouden moment tijdens de finale, die overigens een aantal voor die tijd erg indrukwekkende explosies bevat en die – doordat we de karakters bijna 2 uur lang van dichtbij hebben gevolgd tijdens hun training – meer dramatische impact heeft dan veel van de tientallen klonen die deze film heeft gehad. Een voortreffelijke cast, een perfecte balans van drama, humor en actie en een spectaculaire finale maken dit tot een must-see voor de liefhebbers van actiefilms en oorlogsfilms in het bijzonder.

“This is bullshit” zegt ‘actrice’ Stylist B aan het eind van de film wanneer ze de laatste regel van het Amerikaanse volkslied door de mangel heeft gehaald. De pogingen van een productent [Christopher Meloni] en een schrijver [Mario Cantone] om een film te maken die gebaseerd is op ‘dirty jokes’ is een excuus om een stortvloed aan foute (lees: smakeloze en flauwe) grappen over ons heen te laten komen. Regie, acteerwerk, geluidsmontage en muziek zijn van een bedenkelijk niveau. Toch slaagt voormalig bokskampioen Larry Holmes erin om met afstand de slechtste vertolking van allemaal neer te zetten. Het spreekt voor zich dat je daar niet wakker voor hoeft te blijven.

Oscargenomineerde documentaire waarin onderzoeksjournalist Jeremy Scahill blootlegt dat de Amerikaanse Joint Special Operations Command in zijn aanvankelijk ultrageheime pogingen vermeende terroristen van de zogeheten Kill List van de VS te elimineren steeds meer vijanden schept. Bovendien blijkt JSOC - die zijn geheime status verloor nadat het Bin Laden doodde - sinds 2001 in meer dan 100 (!) verschillende landen geheime gewapende operaties te hebben uitgevoerd.

Scahill spreekt met nabestaanden, familieleden van enkele van de grootste vijanden van de VS, maar ook met ex-leden van JSOC en leden van de Onderzoekscommissie naar de handelswijzen van JSOC, waardoor deze documentaire - ondanks dat Scahills standpunt vanaf het begin duidelijk is - bijzonder overtuigend is. Cameraman en regisseur Rick Rowley slaagt er bovendien in om de visuele stijl van een politieke thriller te benaderen, waardoor deze documentaire blijft boeien en nooit verzandt in een droge opsomming van feitjes. Een bewonderenswaardige, gewaagde eye-opener voor een ieder die dacht dat de VS de War On Terror aan het winnen is

Zonderlinge alternatieve versie van het verhaal dat in Them al aan bod was gekomen richt zich meer op het perspectief van Eleanor Rigby [Jessica Chastain]. Verdwijnen doet ze dus allerminst! Zeg maar alle scènes met Chastain die ook in de eerste film zaten maar dan mét 'deleted scenes'. Je schiet er dus niet veel mee op.

Zonderlinge alternatieve versie (en de kortste ) van het verhaal dat in Them al aan bod was gekomen richt zich meer op het perspectief van Conor Ludlow [James McAvoy]. De enige waarin Eleanor daadwerkelijk lijkt te verdwijnen! Eigenlijk alle scènes met McAvoy die ook in de eerste film zaten maar dan mét 'deleted scenes'. Je schiet er dus niet veel mee op.

De eerste van drie versies van hetzelfde verhaal (de andere twee versies verschenen tegelijkertijd, een maand later) komt het beste uit de verf. De titel is ietwat misleidend, aangezien het draait om een breuk in het huwelijk tussen Conor [James McAvoy] en Eleanor [Jessica Chastain. Eleanor is degene die haar biezen pakt, maar verdwijnen doet ze in deze versie van de auctoriale verteller niet. Wat opvalt is het gebrek aan sentiment waardoor de nadruk meer ligt op de karakters. McAvoy en Chasain leveren bovendien uitstekend werk af en de ijzersterke ondersteunende cast maakt dit romantische drama zeer de moeite waard.

Stemmig, soms deprimerend psychologisch drama met horror-elementen over Matthew Ryan [Harry Treadaway] een stoner die die wordt geteisterd door verschijningen van zijn broertje Tom [Lewis Lemperuer Palmer], die op 8-jarige leeftijd spoorloos verdween en vermoedelijk is gekidnapt. Matthews bepaald niet zachtzinnige vader [Greg Wise] denkt dat zijn zoon doordraait, waardoor Matthew zelf ook steeds meer aan zijn eigen geestelijke gesteldheid begint te twijfelen. Co-scenarist en regisseur Johnny Kevorkian schetst een somber beeld van grauwe stadswijk, waar je gemakkelijkere vijanden maakt dan vrienden. Het acteerwerk is OK, maar het duurt erg lang voor het plot op gang komt waardoor ik er mijn aandacht niet altijd bij kon houden. De laatste 15 minuten zijn dan weer prima, maar het is een lange zit voor je dat punt bereikt.

Technisch bekwaam gemaakte vermeende horrorfilm met een verhaal dat net zo wazig is als de titel. Dana Barrow [Kate Beckinsale] is het enige gezinslid dat geconfronteerd wordt met geesten uit het verleden in het huis dat ze recentelijk heeft betrokken met echtgenoot David [Mel Raido] en zoontje Lucas [Duncan Joiner]. Verwarrend en wazig is het zeker, spannend of angstaanjagend absoluut niet.

Een film gemaakt door en voor fans van de film 'The Room' uit 2003. Je waardering voor deze film hangt voor een groot deel af van je waardering voor James Franco's vertolking als Tommy Wiseau, een regisseur/acteur wiens ambities alleen worden overtroffen door zijn overdaad een geld en zijn totale gebrek aan talent. De vergelijkingen tussen originele scènes en de nabootsingen hiervan tonen dat Franco zijn karakter aardig weet te imiteren. Ik vond zijn karakter eerder irritant dan grappig en de vriendschap tussen acteur Greg [Dave Franco] en Tommy weinig geloofwaardig. De film komt tot leven wanneer de mannen beginnen aan hun filmproject, waarbij Seth Rogen de beste momenten heeft als script-supervisor en assistent-regisseur Sandy. Onderhoudend, maar niet bijzonder grappig, al lijkt het me dat je de film met andere ogen ziet als je 'The Room' al eens voor de kiezen hebt gehad.

Sharad Nerulkar [Aditya Modak] is van kinds af aan door zijn vader [Kiran Yadnyopavit] aangespoord/onder druk gezet om een carrière als zanger van traditionele Indiase volksmuziek na te jagen. Sharad vindt en mentor in Guruji [Arun Dravid], een puil van de legendarische zangeres Maai [Sumitra Bhave] voor wie Sharad enorme bewondering heeft. Maar Sharad heeft moeite om de scherpe kritiek van zijn leermeester te verwerken. Uiteraard is er veel traditionele muziek die voor een Westers publiek wellicht niet zo toegankelijk is, maar wie het vakmanschap van de betrokken muzikanten herkent zal zeker genieten van dit boeiende muzikale drama over het najagen van je dromen, het ontdekken van je eigen identiteit en de gevaren van verafgoding van je idolen.

Op 12 januari organiseerden Steve Dahl en Mice Veeck een ‘Disco Demolition Night’ in het stadion van honkbalclub Chicago White Sox. Onder het motto ‘Disco Sucks’ kwamen duizenden mensen bijeen om hun discoplaten op te blazen of te verbranden. Het luidde het einde in van het discotijdperk, maar, zoals de titel suggereert, disco keerde enkele jaren later in een modernere vorm terug en veroverde opnieuw de wereld. Muzikant Nile Rodgers, dj en producer Jellybean Benitez en acteur, zanger en queer-icoon Billy Porter reconstrueren de opkomst, ondergang en herleving van disco vanuit hun eigen perspectief. Een muzikaal en cultureel portret van het stadsleven in de VS in de jaren 70 en 80, vol beroemde, maar ook bijna vergeten discoklassiekers en een waardevolle herinnering aan hoe muziek kan verbinden en verbroederen.