Opinions

David [Louis Garrel] heeft een afspraak in restaurant ‘Le Deuxième Acte’ met Florence [Léa Seydoux] die hem wil voorstellen aan haar vader Guillaume [Vincent Lindon]. David voelt zich echter helemaal niet aangetrokken tot Florence en neemt daarom zijn goede vriend Willy [Raphaël Quenard] mee. Misschien dat die iets met Florence kan beginnen. De film begint met twee zeer lange tracking shots (de benodigde dolly track toont Dupieux tijdens de aftiteling waarin beide tweetallen zich voorbereiden op de ontmoeting). Het is een wat banaal verhaaltje. De acteurs weten dat en laten dat merken in deze op dialoog leunende, maar intelligente, onderhoudende en regelmatig erg grappig satire die je het beste kunt zien met zo weinig mogelijk achtergrondinformatie.

Volgens een oude vertelling houdt de duivel ervan zich in mensengedaante onder een groep mensen te begeven waarmee hij zich laat opsluiten in een kleine ruimte voor een wreed spelletje. Een verkoper [Geoffrey Arend], een oudere dame [Jenny O’Harra], een bewaker [Bokeem Woodbine], een werknemer [Bojan Nokakovic] en een mechaniciën [Loga Marshall-Green] komen vast te zitten in de lift van een wolkenkrabber in Los Angeles. Wanneer een hen tijdens een stroomstoring op gruwelijke wijze sterft, roepen de camerabewakers [Matt Craven, Jacob Vargas] de hulp in van rechercheur Bowden [Chris Messina] die daar is om een zelfdoding te onderzoeken. Zijn de zaken gerelateerd? En wie van de vier overlevenden in de lift is de moordenaar? Heeft de duivel er iets mee te maken? Gebaseerd op een verhaal van M. Night Shyamalan, maar scenarist Brian Nelson liet Shyamalans gebruikelijke hocus pocus gelukkig zoveel mogelijk achterwege. Ondanks de technische beperkingen van het verhaal weet Dowdle toch een boeiende, spannende thriller neer te zetten.

Inventief gefilmde horrorfilm profiteert van goed acteerwerk, met Bryant Haliday als uitblinker in de hoofdrol. Een goed plot is niet foutloos uitgewerkt in deze goedkoop ogende productie. De scène waarin Marianne onder hypnose opeens een uitstekend danser moet voorstellen wekt de indruk dat er niet voldoende budget en/of tijd was om Yvonne Romain danslessen te geven. Bovendien is de 'Devil Doll' in een paar sleutelscènes duidelijk geen pop. Vanuit het plot kun je dat best nog wel goedpraten, maar de film zou toch een stuk effectiever zijn geweest als die pop ook daadwerkelijk een pop bleef. Het camerawerk, de montage en het acteerwerk maken deze film toch tot plezant kijkvoer.

In 1989 doodde Maria Rossi [Suzan Crowley] 3 mensen tijdens een exorcisme. Sinds de rechtbank haar ontoerekeningsvatbaar achtte, verblijft ze in een psychiatrisch hospitaal in Rome. 20 jaar later reist dochter Isabella [Fernanda Andrada] met documentairemaker Michael [Ionut Grama] naar Italië om te achterhalen of haar moeder (nog steeds) bezeten is door de duivel. Bij haar onderzoek krijgt ze hulp van duivelsuitdrijver Ben [Simon Quarterman] en David [Evan Helmuth]. Michaels camerawerk is ronduit amateuristisch en het plot scoort een 0,0 op het gebied van originaliteit. Maar mede dankzij het ongelofelijke werk van acrobaat en slangenmens Pixie Le Knot heeft dit toch een paar indrukwekkende, kippenvelbezorgende momenten. Jammer dat het genre rond 2012 al volledig uitgemolken was, want dit is een typisch geval van mosterd na de maaltijd.

Kunstschilder Jesse [Ethan Embry] en zijn vrouw Astrid [Shari Appleby[ kopen een huis voor een schappelijk prijsje in de wetenschap dat twee mensen daar zijn gestorven. Kort nadat ze met hun dochter Zooey [Kiara Glasco] hun intrek hebben genomen verschijnt Ray [Pruitt Taylor Vince], de verwarde zoon van de vorige bewoners aan de deur met de boodschap dat hij 'thuis moet komen'. Verder gebeurt er bar weinig in het eerste uur waarin schrijver en regisseur Byrne krampachtig probeert je aandacht vast te houden met stemmige muziek en onheilspellend gefluister. In het laatste kwartier gaan ineens de remmen los in een opgeblazen, ronduit dwaze finale waarin Byrne nadrukkelijk overregisseert. Vince is overigens fantastisch en houdt de film bijna overeind, maar ook hij is niet opgewassen tegen het zwakke scenario.

Kirk Douglas, Burt Lancaster en Laurence Olivier zijn sterk gecast in deze scherp geschreven satire gebaseerd op het toneelstuk van Bernard Shaw, waarin hij laat zien hoe de arrogantie en incompetentie van de Britten de revolutie in wat de VS zou worden in de hand werkten. Lancaster is een vrome, integere predikant, Douglas een onberekenbare onruststoker en Olivier een Britse officier die met lede ogen aanziet hoe zijn troepen de ene na de andere blunder begaat. De animatiesequenties versterken de aangename satirische toon van dit historische drama dat niet de illusie heeft op al teveel ware feiten te zijn berust. Een vermakelijke film, een absolute must voor fans van de voortreffelijk acterende cast.

Cooper zet een knappe dubbelrol neer in een uiterst gewelddadige, maar zelden spannende thriller over een Irakese soldaat die eind jaren '80 onder dwang de dubbelganger / tweelingbroer moet spelen van Saddam Husseins psychotische zoon Uday. Het uitgangspunt is fascinerend, maar Michael Thomas is er niet in geslaagd om de autobiografische boeken van Latif Yahia om te zetten in een goed verhaal. Daardoor verzandt de film in een herhaling van zetten en duurt het (te) lang voor het naar de onvermijdelijke finale gaat, het beste moment uit de film. Cooper blinkt uit en Philip Quast maakt ook indruk als Saddam Hussein, maar ze zijn opgescheept met een te oppervlakkig scenario. .

Omdat ze beschouwd worden als potentiële terroristen krijgen alleenstaande Palestijnse mannen zelden tot nooit een vergunning om in Israël te werken. Sommigen van hen steken illegaal de grens over om geld te verdienen, anderen zorgen voor het vervoer en dat is een levensgevaarlijk kat-en-muisspel tussen de chauffeurs en de Israëlische grensbewakers. Een interessant en bij vlagen spannend kijkje in de levens van Palestijnse dorpelingen dat onvermijdelijk een anti-Israëlische toon heeft.

Zach McCall [Zach Gilford] wordt verhoord als verdachte van een misdrijf. In een flashback ontdekken we dat een en ander verband houdt met gebeurtenissen die plaatsvonden tijdens Zachs huwelijksreis en een plotselinge verandering in het gedrag van zijn echtgenote Samantha [Allison Miller]. De zoveelste rip-off van Paranormal Activity begint als found footage. Als dat niet uitkomt nemen “toevallig aanwezige” bewakingscamera’s het over. Of zoiets? Slecht geregisseerd jatwerk heeft een paar knappe special effects, maar verder valt hier niets goeds over te zeggen.

Reconstructie van de zaak van de ‘West Memphis Three’ uit 1993. De achtjarige vrienden Steve Branch [Jet Jurgensmeyer], Michael Moore [Paul Boardman Jr.] en Christopher Byers [Brand Spink] worden dood aangetroffen in een rivier in West Memphis. Tieners Damien Echols [James Hamrick], Jason Baldwin [Seth Meriwether] en Jessie Miskelley [Kristopher Higgins] worden aangeklaagd op verdenking van moord, voornamelijk op basis van de gefilmde verklaring van Aaron Hutcheson [Jack Coghlan], een vriendje van de slachtoffers dat beweert dat er sprake was van een satanisch ritueel. Jurist Ron Lax [Colin Firth] vertrouwt het onderzoek niet en besluit de verdediging op zich te nemen. Voor de kijker is er geen twijfel over de onschuld van de schuldigen, maar ook niet over de uitkomst van de rechtszaak. Het probleem is dat deze zaak nooit is opgelost. Voor Egoyan resteert alleen maar een reconstructie van een zaak waarvan de uitkomst bij voorbaat al vaststaat. Witherspoon speelt de rol van Pam Hobbs, de moeder van Stevie die 20 jaar later nog steeds probeert de waarheid boven tafel te krijgen.

Omdat zijn vader Charlie [Billy Bob Thornton] een crimineel is, lukt het de jong volwassen Jacob [Hopper Penn] niet om een baan te vinden. Tegen de zin van zijn moeder [Robin Wright] gaat Jacob werken als mecanicien bij de enige persoon die hem wél wil aannemen: zijn vader. Die blijkt nog steeds niet volgens het boekje te werken, waardoor Jacob voor een moreel en diep persoonlijk dilemma komt te staan. Hopper Penn is bepaald geen Dennis en/of Shawn, maar Bob Thornton zet weer eens een memorabele, intimiderende schurk neer in een verder weinig origineel of verheffend misdaaddrama.

Uitzonderlijke documentaire waarin filmmaker Linda Johnson, allicht geïnspireerd Chantal Akermans No Home Movie, in goed overleg met haar vader Dick, een gepensioneerde psychiater, een film maakt over zijn laatste levensjaren vanaf het moment dat hij wegens Alzheimer bij zijn dochter intrekt. Linda en Dick maken meteen duidelijk dat ze uit ervaring putten: hun echtgenote/moeder overleed eveneens na een langdurige worsteling met dementie. Een combinatie van optimisme en realiteitszin overheerst, zeker wanneer Linda haar vader confronteert met zijn vreemde gedragingen van de dag daarvoor. De openheid tussen vader en dochter, hun bereidheid en kracht om iets bijzonders te maken van deze periode, zijn zonder enige twijfel inspirerend. Maar wat deze documentaire tot meesterwerk verheft zijn de surrealistische reconstructies en fantasiesequenties die vader en dochter samen filmen en een finale die je onmogelijk onberoerd kan laten. Absoluut niet zwaarmoedig en sentimenteel, maar hoopgevend en hartverwarmend.

Lt. Bobbie Briggs [Krista Grotte Saxon] ondervraagt Lexie [Monaye Moyes], de enige overlevende van een bloedbad in een boerderij waar volgens een Urban Legend meer dan 150 jaar geleden een vloek werd uitgesproken waardoor Devilreaux [Vincent M. Ward] zo nu en dan wat mensen met een bijl om zeep helpt. Ik weet nog steeds niet wat slechter is: de dodelijk saaie proloog, of de belachelijke flashback die de reden voor de vloek verklaart. Alleen spannend bedoelde muzikale cues helpen je onthouden dat we met een horrorfilm te maken hebben, want Churchills scenario en regie zijn van een uitzonderlijk laag niveau. Gelukkig kon ik zo nu en dan gniffelen om het abominabele acteerwerk. Alsof het nog niet erg genoeg is dat het verhaal gejat is van Candyman: Tony Todd heeft een klein rolletje als de man die een belangrijk aandeel heeft in het ontstaan van de vloek. Een beetje jammer.

Een man [Jesuthasan Antonythasan], vrouw [Kalieaswari Srinivasan] en een meisje [Claudine Vinasithamby] doen zich voor als Deephan Natarajan, zijn echtgenote Yalini en dochter Illayaal om Sri Lanka te ontvluchten asiel te krijgen in Frankrijk. Deephan vindt werk als conciërge van een appartementencomplex waar Yalini werkt als persoonlijke verzorger van mr. Habib [Faouzi Bensaidi]. Wanneer blijkt dat Habibs zoon Brahim [Vincent Rottiers] een conflict heeft met criminelen raken Deephan en Yalini betrokken bij een gewelddadig conflict waarin de regels anders zijn dan in Sri Lanka. Goed geacteerd misdaaddrama heeft wat tijd nodig om op gang te komen, maar dankzij goed uitgewerkte personages blijft dit desondanks boeien.

Het relaas van twee echtparen, directe familie van elkaar, wiens leven net zozeer getekend wordt door een tragisch ongeluk als door de politiek en sociaal-culturele verandering van hun vaderland China. De volwassenen zijn geboren in het tijdperk van Mao en moeten zich tot hun grote verdriet schikken in een wet die slechts één kind per gezin toestaat.

De meesterlijke regie van Xiaoshuai Wang is voelbaar in de tot in de details uitgedachte camerastandpunten, het uitstekende acteerwerk en het gebruik van die afwisselend ongemakkelijke en rustgevende stiltes die het menselijk leven tekenen. Die stiltes stellen je geduld op de proef, maar het is een sleutelelement in een film waarin zwijgen - en de zwijgcultuur die het 'oude' China typeert - een grote invloed heeft op de levens van de hoofdpersonen. Xiaoshuai Wang vertelt het verhaal niet-chronologisch waardoor de diepere lagen achter de familiegeschiedenis en de bijbehorende emoties zich geleidelijk ontvouwen gedurende een periode van ruim 30 jaar, beginnend in de jaren '80. De make-up is volstrekt overtuigend, maar juist daardoor moet je zeker in het begin regelmatig goed kijken wie nou eigenlijk wie is, maar wie geduld kan opbrengen en bij de les weet te bleven zal zich zeker laten meeslepen door het genuanceerde spel en met een flinke brok in de keel de bioscoopzaal verlaten.

Een passende titel want dit prachtig gefilmde en bij vlagen briljant geacteerde psychologische drama doet 130 minuten aanvoelen als een dag. Ontzettend uitgerekt verhaal van een mysterieuze man die terugkeert naar de plaats waar hij twintig jaar geleden een zomer doorbracht met een eveneens mysterieuze vrouw. Veelvuldig bejubeld, maar dit stelt je geduld wel heel erg op de proef. Als de scene met appel uit weet te zitten, haal je het einde waarschijnlijk wel.

Het plot is onnodig ingewikkeld, de film duurt te lang en de CGI-effects zijn lang niet altijd overtuigend. Maar dit moordmysterie is een prachtige, kleurrijke productie met schitterende kostuums en onder de regie van de uiterst ervaren Tsui Hark zijn de actiescènes ronduit adembenemend.

Hoewel Hitchcock niet erg enthousiast was over de 3D-effecten in deze verfilming van het succesvolle gelijknamige toneelstuk, is dit in 3D superieur aan het gros van de films die in de 21e eeuw volgens dit procedé zijn verschenen. Milland is perfect als de intelligente, charmante ex-tennisser Tony Wendice die zijn echtgenote Margot [Grace Kelly] wil laten vermoorden en een oude kennis [Anthony Dawson] met een schimmig verleden door middel van chantage overhaalt om de moord te plegen. Zo neemt Tony niet alleen wraak voor Margots affaire met Amerikaan Mark Halliday [Robert Cummings], maar kan hij ook aanspraak maken op haar erfenis. Tony heeft de perfecte moord tot in de puntjes voorbereid, maar wanneer zijn plan door het lot wordt gedwarsboomd moet hij improviseren om alsnog zijn zin te krijgen. Zal hij hoofdinspecteur Hubbard [John Williams] en detectiveschrijver Mark nog eens te slim af kunne zijn? Fans van Columbo zullen zich extra vermaken met dit knap geregisseerde drama, ook dankzij de sterke cast en Hitchcock intelligente gebruik van kleur. En Dimitri Tiomkins muzikale score mag er ook zijn.

Khebizi maakt een verpletterende indruk in haar speelfilmdebuut als de 19-jarige Liane die hoopt te ontsnappen aan haar werkloze moeder [Andréa Besond] en een pijnlijke voorgeschiedenis door influencer te worden. Ze doet er werkelijk alles aan om genoeg YouTube-volgers te krijgen om haar kansen op een rol in de Franse versie van de realityshow ‘Temptation Island’. Op basis van de positieve feedback bij haar casting call rekent ze zich al rijk, maar haar moeder en haar vriendinnen (allemaal jonge moeders) nemen haar nauwelijks serieus. Bovendien voelt ze zich verantwoordelijk voor haar zusje (en Mini-Me) Alicia [Ashley Romano]. De enige die Lianes steunt is Dino [Idir Azougli] die haar verleden als geen ander kent. Liane komt in het begin over als het clichébeeld van de narcistische Barbiepop en wekt weinig sympathie op, maar in de tweede helft ontdekken we geleidelijk meer over haar verleden en ontwaren de kwetsbaarheid achter de Lianes bravoure. Bijna verpest door een gemakzuchtige, onbevredigende ontknoping.

Rond de tijd van haar geruchtmakende interview met Martin Bashir [Prasanna Puwanarajah] van BBC Panorama over haar vastgelopen huwelijk met Prince Charles, ontmoet Diana hartchirurg Hasnat Khan [Naveen Andrews] met wie ze een affaire krijgt. De relatie wordt bemoeilijkt door de constante aanwezigheid van paparazzi. Watts is uitstekend en het scenario geeft wat inzicht in de haat/liefdeverhouding tussen Diana en de pers en Diana’s unieke empathische vermogen met de patiënten die ze in het ziekenhuis ontmoet, maar diepgravend of verrassend is dit niet.

Deze unieke documentaire werpt nieuw licht op de rol van de koninklijke familie in de periode in de eerste week van september 1997, toen voormalig prinses Diana Spencer bij een auto-ongeluk om het leven kwam. De beide prinsen verleenden namelijk hun medewerking en spreken openhartig over hoe hun vader en grootouders hen opvingen. Het beeld dat ontstaat is er ééntje van zorgzame familie die het belang van de prinsen stelt boven dat van het volk. Het maakt ook duidelijk hoe moeilijk de positie van Koningin Elizabeth was en hoeveel druk er stond op Tony Blairs formele reactie op Diana's dood. Een nieuw perspectief op een roerige tijd die, mede dankzij de waardige opstelling van William en Henry, er toe leidde dat het volk het Koninklijk Huis opnieuw in de harten sloot.

Niet te verwarren met "Diana: 7 days", maar vormt daarmee wel een aardig tweeluik. Deze documentaire kijkt terug op de 7 dagen tussen Diana's dood bij een auto-ongeluk in Parijs en haar herdenkingsdienst, maar dan door de ogen van indirect betrokkenen, waaronder vrienden en personeel van Diana en journalisten. Voor diegenen die het bewust hebben gemaakt biedt deze documentaire derhalve nauwelijks nieuwe perspectieven, maar het is een degelijke terugblik op zeven dagen die de koninklijke familie zeker op hun grondvesten deden schudden.

Minnie Goetze [Bel Powley] is een doorsnee 15-jarige meisje uit San Francisco op zoek naar haar identiteit en daarbij hoort het verkennen van haar seksualiteit. Haar eerste seksuele ervaring heeft ze met de 34-jarige Monroe [Alexander Skarsgård], de vriend van haar moeder [Kristen Wiig] en het blijft niet bij een onenightstand. Minnie experimenteert ook met jongens van haar eigen leeftijd en dankzij Kimmie [Madeleine Waters] verkent ze de mogelijkheden die het nachtleven te bieden heeft op seksueel gebied. Speelt zich af in de jaren 70 waarin de seksuele moraal veel vrijer was dan nu, maar toch is dit een gewaagd komisch drama dat op knappe wijze enige inzicht geeft in de verwarring die de meeste tieners doormaken tijdens hun puberteit en seksuele ontdekkingsreis. Powley is ontwapenend in de hoofdrol en Heller maakt effectief gebruik van cartoons om Minnies gedachten en gevoelens te visualiseren. Logisch ook, want dit is een bewerking van een geïllustreerde roman van Phoebe Gloeckner.

Deze documentaire volgt Gregor J.M. Weber tijdens de voorbereiding op een tentoonstelling van de werken van Johannes Vermeer in het Rijksmuseum in Amsterdam. Een bijzonder lastig opgave, want van er zijn maar 37 werken toegeschreven aan Vermeer en over 16 daarvan bestaat twijfel over de authenticiteit. Weber moet reist de wereld af om andere musea over te halen hun werk te lenen en laat de authenticiteit van enkele twijfelgevallen onderzoeken. De druk is zichtbaar en zorgt voor de nodige dramatiek, maar we zijn ook getuige van de oprechte bewondering voor Vermeer en de gevoelens die loskomen bij het vasthouden van een meesterwerk. En aan de hand van specialisten krijgt ook de leek inzicht in wat Vermeer zo uniek maakt en hoe je een meesterwerk kunt onderscheiden van een middelmatige imitatie.

Uitzonderlijke documentaire waarin filmmaker Linda Johnson, allicht geïnspireerd Chantal Akermans No Home Movie, in goed overleg met haar vader Dick, een gepensioneerde psychiater, een film maakt over zijn laatste levensjaren vanaf het moment dat hij wegens Alzheimer bij zijn dochter intrekt. Linda en Dick maken meteen duidelijk dat ze uit ervaring putten: hun echtgenote/moeder overleed eveneens na een langdurige worsteling met dementie. Een combinatie van optimisme en realiteitszin overheerst, zeker wanneer Linda haar vader confronteert met zijn vreemde gedragingen van de dag daarvoor. De openheid tussen vader en dochter, hun bereidheid en kracht om iets bijzonders te maken van deze periode, zijn zonder enige twijfel inspirerend. Maar wat deze documentaire tot meesterwerk verheft zijn de surrealistische reconstructies en fantasiesequenties die vader en dochter samen filmen en een finale die je onmogelijk onberoerd kan laten. Absoluut niet zwaarmoedig en sentimenteel, maar hoopgevend en hartverwarmend.

Dictator Generaal Aladeen [Sacha Baron Cohen], bijgenaamd ‘Mad Dog Of Wadiya’, reist met zijn oom Tamir [Ben Kingsley] naar de VS voor een bijeenkomst van de Verenigde Naties. Bij aankomst wordt hij ontvoerd en neemt een van zijn dubbelgangers zijn plaats in. Aladeen weet te ontsnappen, maar kan niemand ervan overtuigen dat hij de echte Aladeen is. Met hulp van cateraar en mensenrechtenactivist Zoey [Anna Faris] hoopt hij binnen te dringen bij de belangrijke conventie en een (voor hem) politieke catastrofe te voorkomen. Vol infantiele en politiek incorrecte grappen, maar waar die bij Borat gebruikt werden als een ontmaskering van de hypocrisie van de westerse samenleving, heeft het hier geen hogere functie. Het resultaat is dan ook een flauwe, kinderachtige en teleurstellend oppervlakkige komedie.

Dit is de blauwdruk voor de perfecte actiefilm en is talloze keren geïmiteerd, maar zelden met succes. En hoewel de technische ontwikkelingen het bijna 30 jaar mogelijk maken om nog spectaculairder te zijn, staat Die Hard nog altijd als een huis. Het is hoe dan ook perfect studiemateriaal, omdat het alle ingrediënten bevat die een goede actiefilm behoort te hebben: een simpel verhaal, een plot vol verrassende wendingen, een goede balans tussen actie, suspense en verlichtende humor, goede karakteriseringen waardoor we ons kunnen identificeren met ‘the good guys’ en een intelligente, imposante schurk waar we ons lekker tegen kunnen afzetten.
Hoofdrolspeler Bruce Willis had al een paar jaar succes in de serie “Moonlighting” en had in de film “Blind Date” ook al een redelijk succesvolle film achter zijn naam staan, maar dit was de film die hem tot wereldster bombardeerde en tot één van de populairste actiehelden van de jaren ’90.

Willis speelt de rol van de New Yorkse politieagent John McLane, die zijn vliegangst heeft overwonnen voor een bezoek aan Holly [Bonnie Bedelia] met wie hij weliswaar nog getrouwd is, maar die naar Los Angeles is verhuisd om daar carrière te kunnen maken. Op de vooravond van Kerst ontmoet hij Holly tijdens de Kerstreceptie op de 30e verdieping van een kantoorgebouw in een poging tot verzoening te komen.. Wanneer een groep terroristen onder leiding van Hans Gruber [Alan Rickman] het gebouw bezet en de aanwezigen – waaronder de machtige, steenrijke eigenaar van het bedrijf – gijzelt, is John de enige die uit handen van Gruber en zijn handlangers weet te blijven. Maar wanneer John contact probeert te zoeken met de politie, weet Gruber dat er nog iemand in het gebouw is en dat hij die koste wat kost moet zien uit te schakelen. John weet dat hij zijn vrouw en de andere gijzelaars alleen kan redden als hij hulp krijgt van buitenaf. Die hulp komt van Sergeant Al Powell [Reginal VelJohnson], een doodgewone agent die echter niet kan voorkomen dat de plaatselijke autoriteiten de ene na de andere verkeerde beslissing nemen, terwijl John moet overleven in een levensgevaarlijke kat-en-muisspel.

Het basisverhaal is simpel: één man moet zijn gegijzelde vrouw uit de handen van terroristen redden. Het plot bevat echter talloze twists, want McLane moet steeds improviseren om te overleven, terroristen uit te schakelen of op het verkeerde spoor te zetten en om de hulp van buitenaf te krijgen die hij nodig heeft. Alan Rickman is het schoolvoorbeeld van de Britse toneelacteur die perfect gestalte weet te geven aan een schurk die meedogenloosheid combineert met intelligentie. In dat opzicht is Grubers eerste ontmoeting met McLane een hoogtepunt. Deze scène laat ook zien dat regisseur McTiernan op effectieve wijze visuele middelen weet in te zetten om de gedachten van beide karakters over te brengen zonder dat ze die uitspreken. Maar Die Hard is ook een eerbetoon aan ‘die goeie ouwe tijd’ waarin de explosies die je op het scherm ziet nog echt zijn en niet uit een computer zijn getoverd. “Die Hard” is het ultieme bewijs dat waar het gaat om explosies er niets beters is dan ‘the real thing’ en dit is een eerbetoon aan het de pyrotechnici die hier een huzarenstukje afleveren dat nooit meer zal worden geëvenaard. Je kunt natuurlijk blijven mekkeren over het feit dat het vroeger beter was, maar je kunt ook gewoon Die Hard nog eens kijken. Tijdloos vermaak van het allerbeste soort. YIPPEE KI YAY!

Filmversie van de gelijknamige Emmy-genomineerde serie waarin Kevin Hart na zes films als komische sidekick van Dwayne “The Rock” Johnson snakt naar een kans om te bewijzen dat hij een bonafide actiester is. Wanneer de succesvolle actieregisseur Claude van de Velde [Jean Reno] laat weten met hem te willen werken, grijpt hij die kans met beide handen aan. Daarvoor moet hij eerst een bootcamp doorlopen onder begeleiding van Ron Wilcox [John Travolta], die hem plaatst in een omgeving waar de scheidslijn tussen echte en gefingeerde actie haast onzichtbaar is. Zit vol geestige vondsten, waaronder de Kevin Hart-dummy (“O Hell No”) en een bijrol voor Josh Hartnett als Josh Hartnett en Travolta was lange tijd niet zo goed en in zijn element. Maar scenaristen Tripper Clandy en Derek Kolstad overspelen hun hand in het laatste half uur met te veel plotwendingen, mogelijk omdat ze geen betere manier konden verzinnen om tot een speelduur van 90 minuten te komen. Zeker een kijkje waard en stukken beter dan het vervolg: Die Hart: Die Harder.

Door het succes van de actiethriller The Jeffersons zijn Kevin Hart en Jordan King [Nathalie Emmanuel] actiesterren geworden. Maar Hart vindt het maar niets dat hij veel moet werken met green screen en dat de studio voor elke stunt een stand-in gebruikt. Dus hij is blij wanneer producent Karl [Greg Kriek] hem de kans biedt om een film te maken in Oost-Europa, waar de strikte regels van Hollywood niet gelden. Net als in Die Hart komt Hart in een situatie waarin hij realiteit en enscenering niet van elkaar kan onderscheiden. Ben Schwartz speelt Harts irritante, karikaturale persoonlijke assistent en een vroege scène, waarin Hart aangeeft hoe ver hij wil gaan om de film te maken, geeft aan dat dit vervolg op Die Hart beduidend meer leunt op puberale humor. Traag, flauw en Travolta wordt node gemist. Maar als het je leuk lijkt om John Cena met een langharige blonde pruik te zien, dan is dit je kans!

Schrijver Grace [Jennifer Lawrence] betrekt met de drankzuchtige Jackson [Robert Pattinson] het afgelegen huis van een gestorven familielid in de hoop dat ze daar haar aanstaande moederschap kan combineren met haar schrijverschap. In flarden komen we meer over Grace en Jackson te weten voor en tijdens de zwangerschap. Zodra de baby verschijnt, stort Lawrence zich vol overgave op haar rol, met als resultaat een ongeremd, vaak karikaturaal portret van een vrouw met postnatale depressie. Het helpt niet dat Pattinson zich ook schuldig maakt aan overdreven acteren in deze iets te wanhopige poging van Lawrence om mee te dingen naar een Oscar. Het beste werk komt van Spacek als Graces moeder en van LaKeith Stanfield als een mysterieuze man die ondanks zijn beperkte schermtijd in je hoofd blijft spoken.