Opinions

Weinig overtuigend overtuigende variant op het Frankensteinverhaal verteld vanuit het perspectief van 'het monster'. Na een woordenwisseling met zijn vriendin Lucy [Chloë Levigne] verlaat Adam [Alex Breaux] hun gezamenlijke woning. Op straat wordt hij aangevallen en meerdere keren gestoken. Wanneer hij ontwaakt is hij een lappenpop van ledematen in het laboratorium van Henry [David Call]. Die probeert hem opnieuw een zekere mate van menselijke beschaving bij te brengen, maar die pogingen worden verstoord wanneer de verschijning van Henry's vriendin Liz [Ana Kayne] Adam herinnert aan zijn 'vorige leven'.

Fessenden blijft dichter bij het verhaal van Frankenstein dan de meeste verfilmingen, maar er is amper sprake van karakterverdieping of spanningsopbouw waardoor de echte horrorscènes vooral verrassend zijn, maar niet erg meeslepend.

Heden en verleden lopen letterlijk door elkaar in dit familiedrama waarin de aan Alzheimer lijdende tachtiger Claire [Catherine Deneuve] in een schijnbare opwelling besluit haar hele inboedel te verkopen, op één klok na. Wanneer Martine [Laure Calamy], de jeugdvriendin van Claires kinderen Marie [Chiara Mastroianni] en Martin [Simon Thomas] dit ontdekt, probeert ze tevergeefs te voorkomen dat Claire de waardevolle familiebezittingen voor een appel en een ei van de hand doet. Ze besluit Marie, die haar moeder al jaren niet heeft bezocht, op de hoogte te brengen. Maries komst brengt brengt zowel bij haar als bij haar moeder oude, vaak pijnlijke herinneringen naar boven.

Het is zelden een goed teken als vier verschillende schrijvers (waaronder regisseur Bertucelli zelf) nodig zijn om het scenario voor een boekverfilming te schrijven, maar aanvankelijk is daar weinig van te merken. De vertolkingen zijn goed en Bertucelli gaat goed om met de complexe verhaalstructuur die bol staat van de flashbacks. Halverwege lijkt ze echter de weg wat kwijt en blijft het verhaal wat meanderen in een niemandsland voordat het zich naar de finale werkt.

Belle [Keegan Connor Tracy] en Beest [Dan Payne] regeren al 20 jaar en hebben alle schurken verbannen naar een eiland. Hun zoon Benjamin [Michell Hope] staat op het punt tot koning gekroond te worden en hij besluit de kinderen van de schurken van weleer een nieuwe kans te geven. Maleficent [Kristin Chenoweth], de Boze Koningin [Kathy Najimy], Jafar [Maz Jobrani] en Cruella de Vil [Wendy Raquel Robinson] krijgen de kans om hun kinderen Mal [Dove Cameron], Evie [Sofia Carson], Jay [Booboo Stewart] en Carlos [Cameron Boyce] in te schrijven op Aurodon Prep School. De nieuwkomers krijgen van hun ouders opdracht om de magische staf van de Fairy Godmother [Melanie Paxson] te stelen. Vrolijke musical voor de jeugd met een enthousiaste cast, een scenario dat op grappige wijze de conventies van het sprookjesgenre op de hak neemt en een prima soundtrack. Maar waar is Silent Bob? Start van een succesvolle franchise van Disney Channel die onder meer drie sequels opleverde.

Drie dagen voordat Mal [Dove Cameron] zich officieel ‘Lady of the Court’ mag noemen, krijgen haar twijfels over haar geschiktheid als aanstaande koningin van Auradon de overhand. Ze besluit terug te keren naar de Isle of the Lost waar ze vandaan kwam en waar Harry [Thomas Doherty] en Uma [China Anne McClain] de spreekwoordelijke scepter zwaaien. Mals vrienden besluiten koningin Benjamin te helpen bij zijn poging Mal terug te brengen. Een slap verhaal, overgeproduceerde, formulematige liedjes doen dit al snel zinken als een baksteen. McClain is een welkome aanvulling op de cast, maar de overige nieuwe personages scoren stuk voor stuk een onvoldoende. De aanwezigheid van een pratende hond is een duidelijke indicatie van het gebrek aan nieuwe ideeën in dit erbarmelijke vervolg op Descendants. Uitsluitend voor kinderen die niet beter weten.

Auradon maakt zich op om vier nieuwe Villain Kids te verwelkomen op de Prep School. Deze keer komt het kwaad uit eigen gelederen: Audrey [Sarah Jeffery], de ex-vriendin van koning Ben [Mitchell Hope], spreekt een vloek uit die ze alleen bereid is op te heffen als Ben met haar trouwt. Mal [Dove Cameron] en haar vrienden hebben deze keer de hulp van Uma [China Anne McClain] en de Villain Kids nodig om Auradon te redden. Maar wantrouwen en jaloezie dwarsboomt de samenwerking. Een hele verbetering ten opzichte van deel 2 uit deze franchise van Disney Channel, met betere muziek en minder aandacht voor de onleuke personages die in deel 2 waren geïntroduceerd. Ook het verhaal kan ermee door, ook al ontbreekt de frisheid van Descendants. Opgedragen aan Cameron Boyce (Carlos) die kort na de opnamen op 20-jarige leeftijd overleed als gevolg van een epileptische aanval.

Matt King [George Clooney] leefde vooral om te werken en ontdekt de prijs die hij daarvoor heeft moeten betalen wanneer zijn echtgenote [Patricia Hastie] als gevolg van een ongeluk tijdens een bootrace in een coma raakt waar ze niet meer uit zal komen. In navolging van haar testament moet Matt ervoor zorgen dat de mensen die belangrijk waren voor Liz persoonlijk afscheid kunnen nemen voor de stekker er letterlijk uit gaat. Bovendien moet hij zorgen voor zijn 10-jarige dochter [Amara Miller] en de band aanhalen met zijn oudere dochter [Shailene Woodley], die het contact met haar ouders grotendeels had verbroken. En dan is er nog dat gedoe om een stuk land dat al generatieslang in de familie zit. Oscarwinnaar voor beste scenario, ook al kabbelt dat eigenlijk een beetje in het rond zonder dramatische hoogtepunten. Clooney kreeg een Oscarnominatie, maar het acteerwerk is over de hele linie van hoog niveau. En wie houdt van jodelmuziek (Hawaii-style) kan zijn hart ophalen. Haters zijn bij deze gewaarschuwd.

De meeste hoofdrolspelers uit de voorgaande drie films maken een diplomatieke wereldreis en daarom is Uma [China Anne McClain] aangesteld als regent. Zij besluit Auradon Prep School dit jaar ook open te stellen voor kinderen uit Wonderland, waaronder Ella [Morgan Dudley], de dochter van Cinderella [Brandy], en Red [Kylie Cantrall], de dochter van de Queen of Hearts [Rita Ora]. Wanneer laatstgenoemde van de uitnodiging gebruik maakt om wraak te nemen voor de gemene grap die van haar een schurk maakte, belanden Red en Chloe dankzij een snufje magie in het verleden. Ze ontmoeten en raken bevriend met de tienerversies van hun moeders en ontdekken dat de scheidslijn tussen goed en kwaad heel dun is. Hun belangrijkste missie: de gemene grap voorkomen, in de hoop dat Reds moeder daardoor een minder wraakzuchtige versie van haarzelf wordt. Phang neemt afstand van de flauwe humor uit de twee voorgaande films. Ook de soundtrack is beter, met ‘Life is Sweeter’ als uitblinker. Prima, pretentieloos vermaak voor kinderen en pre-puberale tieners laat de deur wijd open voor nog een vervolg.

Vanja Palmers leefde lange tijd met geestelijke demonen, tot hij ontdekte dat Psilocybine hem een uitkomst bood. Hij is één van de drijfveren achter een bijzonder experiment van Franz Vollenweider die in navolging van LSD-ontwikkelaar Albert Hofman gebruikt maakt van Zwitserse wetgeving om in de Universiteitskliniek voor Psychiatrie Burghölzi (waaraan o.a. Gustav Jung verbonden was) met behulp van een groep ervaren mediteerders de (hopelijk heilzame) werking van Psilocybine wetenschappelijk te bewijzen. Voer voor aanhangers van meditatie en mindfulness, maar ook voor liefhebbers van wetenschap in het algemeen. Maar deze documentaire is een iets te nadrukkelijk pleidooi voor de acceptatie van (het gebruik van) geestverruimende middelen. Een wat meer gebalanceerde benadering van het thema was welkom geweest.

In 1966 filmde Sergio Leone de climax van The Good, The Bad And The Ugly in Valle de Mirandilla. Metallica gebruikt Ennio Morricones beroemde bijbehorende muziek al 30 jaar als opening van hun concert en veel omwonenden werkten als crewlid of figurant mee aan de film. De dood van Eli Wallach in 2014 was voor een paar vrienden aanleiding om samen te komen op de locatie waar het duel tussen ‘The Good’ [Clint Eastwood], ‘The Bad’ [Lee van Cleef] en ‘The Ugly [Eli Wallach] een herdenking te organiseren. De respons was groter dan verwacht en dat bracht de mannen op het idee om voor het 50-jarig jubileum de set (een cirkel van zand omringd door duizenden graven) te reconstrueren en de film daar te vertonen. De Oliveira interviewt cast- en crewleden van toen en deelnemers aan de reconstructie om te achterhalen wat mensen bezielt om een project als dit aan te gaan. Een vermakelijk en interessant uitgangspunt, maar De Oliveira’s blijkt helemaal niets van Leones creativiteit over te hebben genomen. De regie is kleurloos, de montage fantasieloos en van een dramatische ontknoping is ook al geen sprake – ook al denken de initiatiefnemers daar blijkbaar anders over.

Boeiende Americana speelt zich af aan het begin van de jaren '50. Tiener Rose (Annabeth Gish) woont met haar stiefvader (Jon Voight), een getraumatiseerde, alcoholistische oorlogsveteraan, haar moeder (JoBeth Williams) en haar twee zusjes in een klein dorpje in de woestijn bij Las Vegas, waar het Amerikaanse leger van plan is nucleaire testen te doen. Haar troosteloze leventje krijgt een kleur wanneer haar levenslustige tante Starr (Ellen Barkin) tijdelijk intrekt in afwachting van haar scheiding. Maar Roses zoektocht naar volwassenheid en de verbittering van haar stiefvader zorgen voor de nodige spanningen binnen het gezien.

Dit is één van de meest inzichtelijke films over een periode waarin de VS zichzelf onaantastbaar waande. Naar mate de oorlog in Korea steeds meer op een ramp afstevent, worden ook de barsten in het gezinsleven niet alleen zichtbaar (moeder dekt veel met de mantel der liefde toe), maar leidt het ook onvermijdelijk tot een confrontatie. Regisseur Eugene Corr - die medeverantwoordelijk was voor het scenario - weet het tijdsbeeld van de wat naïeve beginjaren van The Atomic Age treffend neer te zetten, mede dankzij prima acteerwerk, inclusief Voight in één van zijn beste rollen sinds Deliverance.

De jonge cast maakt dit verder niet al te opzienbarende drama over de dromen van een stel jong-volwassenen in een woestijnstadje dat wordt opgeschrikt door de komst van de FBI nadat een ongeluk met een vrachtwagen dat mogelijk een levensgevaarlijk cola-ingrediënt bevat. Ethan Suplee heeft nooit de grote doorbraak gemaakt die hij op basis van zijn talent wel verdiende en Kate Hudson en Christina Ricci raakten al snel op een zijspoor. Casey Affleck, in één van zijn eerste grote rollen, valt alleen op vanwege het succes dat hij nú heeft. Michael Ironside draaft op als een FBI-agent die weinig begrip heeft en respect toont voor de dorpsbewoners. Inhoudelijk niet bijster interessant, maar dankzij de cast heeft 'Desert Blue' toch een zekere curiositeitswaarde.

Wanneer de 70-jarige boer Ephraim [Burl Ives] aankondigt thuis te komen met zijn vierde vrouw, de 25-jarige Italiaanse Anna [Sophia Loren], koopt zoon Eben [Anthony Perkins] zijn broers uit en zet hij alles op alles om ervoor te zorgen dat zijn vader de boerderij aan hem zal nalaten. Maar zijn koele ontvangst voor Anna zet de twee lijnrecht tegenover elkaar, waardoor er een strijd losbarst om Ephraims gunsten en diens nalatenschap. Op papier is Sophia Loren perfect gecast voor deze rol, maar haar zware accent maakt dat ze in dit door dialoog gedreven melodrama regelmatig moeilijk te verstaan is. Burl Ives maakt het meeste indruk als vrome, maar hardvochtige vader en echtgenoot en houdt de film interessant, ondanks de onrealistische sets en het gebrek aan chemie tussen de verder prima acterende Perkins en Loren.

Statisch historisch drama met een wat stijve Marlon Brando, een charmante Jean Simmons en een prachtige Merle Oberon. Henry Koster weet (vaak letterlijk) geen beweging te krijgen in de film, bovendien is er teveel romantische geneuzel en te weinig historische achtergrond om de film werkelijk boeiend te houden. Brando maakte deze film blijkbaar als goedmakertje voor het feit dat hij van de set was gelopen bij 'The Egyptian' en het is aan zijn lusteloze vertolking te merken. Jammer, want op papier was Brando de perfecte keuze voor de rol van de temperamentvolle Napoléon Bonaparte.

De Koning van de Wansmaak komt opnieuw met een briljant staaltje smakeloze humor, vol met vertolkingen die net zo bizar zijn als de karakters in deze film. Nadat een volstrekt hysterische huisvrouw [Mink Stole] een 'moordaanslag' van een paar honkballende kinderen heeft overleefd,ervan overtuigd is dat haar 7-jarige dochter zwanger is van haar iets oudere zoontje en haar echtgenoot na een ruzie is vermoord nadat haar dikke huishoudster [Jean Hill] op zijn gezicht is gaan zitten, slaat ze met haar handlanger op de vlucht. Ze komen terecht in een koninkrijk waar Queen Carlotta [Edith Massey] met de scepter zwaait. Verder valt het verhaal niet na te vertellen, maar er is aardig wat vrouwelijk en mannelijk (en niet altijd even functioneel) naakt en thema's als transseksualiteit, zelfmutilatie en seks staan allemaal in dienst van de satirische boodschap rondom vrouwenemancipatie ... of zoiets. Onnavolgbaar, absoluut een typische love-it-or-hate-it-ervaring... maar dat is precies de bedoeling!

Een dakloze moeder [Willa Fitzgerald] slaat op de vlucht nadat ze een agent doodschiet die haar had verkracht; een ex-gevangene [Garrett Hedlund] trekt in bij zijn vader [Mel Gibson] en stiefmoeder [Paulina Gálvez], maar heeft zichzelf nog niet kunnen vergeven voor wat hij heeft gedaan; een agressieve dronkenlap [Ryan Hurst] reageert de woede en verdriet over de dood van zijn broer en de voogdij over zijn zoon [Brady Gentry] af op de wereld. De drie verhalen blijken natuurlijk met elkaar verband te houden. Hurst spant de kroon als het gaat om overdreven acteren, al is dat ook te wijten aan Crockers onsubtiele regie en aan het tenenkrommende scenario van Michael Farris Smith.

Een uitstekend scenario zonder zijlijntjes maar met sterke karakteriseringen maken dit tot (veruit) de beste uit de franchise. Gru's transformatie van gewetenloze schurk met sadistische trekken [zijn introductie toont hoe hij eerst een kind troost met een zelfgemaakt ballondier, om 'm vervolgens zelf kapot te prikken] tot vaderfiguur verloopt in kleine, geloofwaardige stappen in een verhaal dat een perfecte combinatie van actie, humor en drama bevat. De Minions zijn een geniale vondst met hun aandoenlijk kinderlijke slapstick en vormen hier - net als de drie weesmeisjes - een belangrijk onderdeel van het plot. Agnes [met de stem van Elsie Fisher], de jongste van de drie zusjes, steelt de film (en je hart) met haar rijke fantasie en haar volmaakte, maar nimmer stroperige, onschuld. Russell Brands vertolking als Dr. Nefario steekt daar wat bleekjes bij af, maar Nefario's eerste prototypes voor een 'dart gun' en 'cookie robots' behoren tot de beste uit een serie zeer geslaagde woordspelingen die de inventiviteit van deze spannende, grappige en ontroerende animatiefilm nog maar eens onderstrepen.

Gru [Steve Carrell] mag bij de Geheime Dienst aan de slag en werkt samen met collega Lucy [Kristen Wiig] undercover in een winkelcentrum om daar een superschurk te ontmaskeren. Inferieur vervolg heeft een mager verhaal dat pas in de tweede helft op gang komt. In het eerste deel van de film verschijnen de Minions in sketches die weinig met het verhaal van doen hebben en Miranda Cosgrove, Elsie Fisher en vooral Dana Gaier zijn veroordeeld tot ondankbare bijrollen als Gru's geadopteerde dochters. Margo's verliefdheid en Agnes' gedicht voor Moederdag zijn er bovendien met de haren bijgesleept. Despicable Me 2 mist de subtiliteit van zijn voorganger en bevat vooral wilde slapstick, waarvan Lucy de verpersoonlijking is. Gelukkig komt de film in de tweede helft toch nog tot leven, maar daarvoor moet je wel lang met je duimen draaien.

Lach-Of-Ik-Schiet is het devies in deze rommelige, lawaaiïge en overbodige sequel met een wel heel erg onsamenhangend verhaal. Gru blijkt opeens een tweelingbroer te hebben die om één of andere reden nooit contact met hem heeft gezocht - hoewel deze Dru wel wist dat hij een broer had - en een verhaaltechnisch slap excuus heeft om contact op te nemen met Gru. De Minions hebben Gru in de steek gelaten omdat ze zijn brave bestaan beu zijn en belanden in de gevangenis. Lucy, Agnes en Margo hebben ook hun eigen flinterdunne verhaallijntje en Edith is volstrekt overbodig. Trey Parker leent zijn stem aan de irritante Balthazar Bratt, een karakter dat alleen bedacht is als wel heel opzichtig excuus om allerlei eighties-referenties rond te slingeren. "Take My Breath Away", "Bad" [nee, niet van U2], "Sussudio", "Take On Me" en "Jump" [nee, niet van Kriss Kross] komen in sneltreinvaart voorbij, maar het zijn allemaal geforceerde pogingen tot humor die de plank misslaan omdat de regisseurs elke grap erin hameren met een moker. Het is een barrage van slapstick-achtige humor die meer doet denken aan een matige 'Keystone Cops'-short maar slechts zelden een lach veroorzaken. Ik telde 2 aardige grappen: een verwijzing naar "Child's Play" en de bijnaam voor de Balthazar Bratts poppenleger. Maar had niemand de makers kunnen zeggen dat een expliciete verwijzing naar "Duck Soup" niet alleen ongepast, maar ook een belediging aan het adres van de Marx Brothers is?

Opnieuw een lui vervolg met een slap verhaal en een onsamenhangend script. Gru [Steve Carell] en zijn familie moet onderduiken nadat nieuwe aartsvijand Maxime Le Mal [Will Ferrell] ontsnapt uit de gevangenis. Gru en aanhang moeten wennen aan hun nieuwe omgeving en identiteit, Maxime traint kakkerlakken voor zijn grote wraak en enkele Minions veranderen in ‘The Fantastic Five’ als onderdeel van een experimenteel trainingsprogramma van AVL-directeur Silas [Steve Coogan]. Overdreven animaties, bijbehorende stemvertolkingen en een opvallende dosis geweld en wrede humor waardoor ik geen enkel kind zou aanraden.

Frank [Keanu Reeves] en Lindsay [Winon Ryder] blijken tot elkaar veroordeeld tijdens hun reis richting dezelfde bruiloft die op een exotische locatie plaatsvindt. De twee kibbelen wat af in deze, getuige de tussentitels en de incidentele muziek, nadrukkelijk door Woody Allen geïnspireerde romantische komedie. De dialogen zijn best goed geschreven maar Reeves heeft totaal geen kaas gegeten van verfijnde komedie. Dankzij ijn robotachtige vertolking en emotieloos uitgesproken teksten slaat elke grap meteen dood. Ryder doet soms iets te hard te best dat te compenseren en de trage, statische regie stelt je geduld lange tijd op de proef. Pas wanneer het tweetal besluit een wandelingetje te nemen en daar een onverwachte ontmoeting heeft komt er wat vaart in. Dat levert gelukkig nog een paar amusante momenten op, maar dat is op zijn zachtst gezegd aan de late kant.

Nicole Kidman zonder make-up, met wallen onder de ogen en een belachelijke 80s-pruik? U bent hier aan het goede adres! Kidman speelt Erin Bell, een onverzorgde, alcoholistische detective bij de afdeling Moordzaken in Los Angeles. In haar openingsscène is ze dronken, dodelijk vermoeid en heeft ze ook nog een waggelloopje bedacht om het gebrek aan subtiliteit dat deze formulematige thriller teistert flink aan te scherpen. In flashbacks komen we er geleidelijk achter hoe zij zo verbitterd is geworden en na een aardige, maar zeker niet geweldige slottwist eindigt deze stuitende egotrip in onvervalst melodrama. "Nothing Nicole Kidman has done in her career can prepare you for 'Destroyer'". Nou, Grace of Monaco (2014) komt aardig in de buurt! Maar dat is helaas geen aanbeveling.

Dit is veruit de leukste western die ooit gemaakt is en het is er ééntje die om verschillende redenen de legendarische status verdient die het nog steeds heeft. Laat ik beginnen met het noemen van regisseur George Marshall, die uit al zijn acteurs, maar vooral [en dit maakt het zo bijzonder] uit de tientallen figuranten een enorme dosis enthousiasme en energie heeft weten te halen. Dat zie je direct in de openingsscène, waarin je kennis maakt met het stadje ‘Bottleneck’. Het is werkelijk een puinhoop daar, met mannen die, in de meeste gevallen in zwaar beschonken toestand, joelend en schreeuwend in het wildeweg in de lucht schieten en elkaar de harses inslaan. De boodschap is zeer duidelijk: dit is een stadje waar de wet geen grip op heeft. In de saloon maken we kennis met de belangrijkste bewoners van Bottleneck en binnen een paar minuten weten we wie hier werkelijk de dienst uitmaken en dat met een minimum aan dialoog. Er is Frenchy [Marlène Dietrich] de saloonzangeres die alle mannen om haar vinger windt met haar charmes, Kent [Brian Donlevy] de eigenaar van de saloon die niet alleen vals speelt bij poker maar ook een scherpschutter is, Slade [Samuel S. Hinds], de tabakkauwende burgemeester die onder één hoge hoed speelt met Kent en alles op zijn beloop laat. En niet te vergeten Washington Dimsdale [Charles Winninger], een klein, oud mannetje dat, door een combinatie van zijn reputatie als de dorpsdronkaard en zijn opgeblazen verhalen over de tijd dat hij werkte met revolverheldTom Destry, door niemand serieus wordt genomen. Wanneer sheriff Keogh [Joe King] Kent besluit te confronteren met zijn frauduleuze praktijken, schiet Kent hem neer en roepen de aanwezigen in de bar ter plekke Washington uit tot de nieuwe sheriff. Die neemt zijn taak echter serieus op en roept de hulp in van Tom Destry Jr [James Stewart]. Die blijkt bij aankomst echter niet gewapend te zijn met pistolen, maar met een innemende glimlach en amusante anekdotes. Hoe moet hij nu orde en gezag herstellen in dit door-en-door corrupte stadje?

Dietrich leek in 1939 over haar hoogtepunt te zijn maar is hier perfect gecast in een rol waarin ze alle remmen los mag gooien en afrekent met het imago van de koele verleidster. Ze rookt, drinkt, danst en feest er lustig op los en laat hier voor het eerst de ongetrainde, maar authentieke en unieke zangstem horen waarmee ze het opzwepende ‘Little Joe’ zingt en ‘See What The Boys In The Backroom Will Have’, één van de absolute Dietrich- evergreens. Stewart overtuigt als de quasi-sullige Destry die later wel degelijk van wanten blijkt te weten. Winninger heeft de lachers op zijn hand, evenals Mischa Auer als een Russische immigrant met een sterk eergevoel]. Billy Gilbert is ook hilarisch als de salooneigenaar die het wangedrag van zijn klanten met lede ogen toeziet. Maar hoe goed de cast ook is, de meeste krediet gaat wat mij betreft uit naar regisseur Marshall. Want één van de andere hoogtepunten is een ‘barn dance’ met Dietrich, Stewart en tientallen figuranten die dusdanig los gaan dat de camera duidelijk moeite heeft om de actie te volgen. Zelden was een barn dance zo enerverend! Wellicht is de beroemdste scène uit de film die waarin Lily Belle [Una Merkel] Frenchy te lijf gaat omdat die haar man van zijn broek heeft beroofd. Merkel en Dietrich gaan er echt vol in en het gevecht, waar geen stand-in aan te pas kwam, is onvergetelijk omdat het volstrekt spontaan en ongeregisseerd lijkt. En wanneer Stewart op weinig subtiele wijze een einde maakt aan het gevecht, gaat Dietrich hem nog eens te lijf in een scène die zijn weerga niet kent. Dietrichs woede en Stewarts grijns maken dit definitief tot het ultieme saloon-gevecht. Marshall is er op één of andere manier in geslaagd om een sfeer van beheerste chaos te creëren die het kijkplezier enorm verhoogt. In de verrassende finale weet hij bovendien op zeer effectieve wijze drama in te bouwen in dit tot dan toe vooral hilarische verhaal. Dat Marshall je toch nog een brok in de keel weet te bezorgen, onderstreept het vakmanschap dat deze niet al te beroemde regisseur in deze film aan de man brengt in deze heerlijke westernkomedie met twee van de grootste sterren uit de filmgeschiedenis op het top van hun kunnen.

Tony Kaye (American History X, Lake Of Fire) laat geen spaan heel van deze dissectie van het Amerikaanse onderwijssysteem in dit portret van docent Engels Henry Barthes [Adrien Brody]. Als invaldocent heeft hij geleerd zijn emoties op een laag pitje te zetten bij potentiële conflictsituaties. Op de school waar Henry net is aangesteld, hebben schoolhoofd Carol [Marcia Gay Harden] en leerlingbegeleider Doris [Lucy Liu] het veelvuldig aan de stok met onverschillige leerlingen en veeleisende, verongelijkte ouders. Net als zijn collega’s heeft Henry idealisme verruilt voor kil pragmatisme. Een even getalenteerde als getormenteerde leerling [Betty Kaye] zoekt toenadering op school, maar Henry richt zijn persoonlijke aandacht meer op een dakloze tiener [Sami Gayle]. Subtiel is dit allerminst, maar Kaye legt zonder meer de vinger op de zere plaats. Niet alleen in het onderwijs, maar in de moderne maatschappij als geheel. Een sterk startpunt voor een publiek debat over de status van het onderwijs, de maatschappij en wat we kunnen en moeten doen om zowel leerlingen als docenten hoop te geven voor de toekomst.

In het slotakkoord van de misdaadtrilogie rondom Detective Knight, probeert James Knight [Bruce Willis] tevergeefs de banden aan te halen met zijn ex-vrouw [Dina Meyer] en zijn dochter [Willow Shields]. Jack Kilmer (zoon van Val) speelt een Emergency Medical Technician wiens frustratie over het gebrek aan waardering voor zijn werk toeneemt terwijl een nieuwe bende schurken (joe raadt het al) opnieuw een serie overvallen pleegt. De finale voltrekt zich deze keer op Onafhankelijkheidsdag, maar door het zwakke spel van Kilmer en het onverschillige spel van Willis is slechts een fletse kopie van Detective Knight: Redemption met hetzelfde sociaal-maatschappelijke gepreek. Genoeg geweest.

Vervolg op Detective Knight: Rogue vindt James Knight [Bruce Willis] achter de tralies terwijl een gemaskerde bende in de aanloop naar Kerst een aantal overvallen pleegt waarin bendeleider Mercer [Corey Large] preekt over de gruwelen van kapitalisme. De voormalig militair en voormalig Gevangeniskapelaan slaagt er zelfs in om de gevangenis over te nemen en alle gedetineerden te bevrijden zodat ze zich bij hem aan kunnen sluiten. De enige die achterblijft, is James Knight. Mede daarom is hij bij uitstek de man om Mercer en zijn bende op te rollen. Drake en Large schreven het niet onverdienstelijke scenario, maar met zijn groteske spel slaat Large de plank behoorlijk mis en verliest de maatschappijkritische boodschap zijn kracht. Dat Willis opnieuw een volstrekt ongeïnteresseerde indruk maakt, helpt natuurlijk ook niet. Vervolg: Detective Knight: Independence.

Eerste film uit een trilogie met Bruce Willis als James Knight, een voormalige marinier die evenveel arrestaties als berispingen op zijn naam heeft staan. De enige collega die hem vertrouwt, is Fitzgerald [Lochlyn Munro], dus wanneer die tijdens een poging om een overval te stoppen gewond raakt, is Knight er alles aan gelegen om de daders te identificeren en een einde te maken aan de misdaadgolf die ze veroorzaken. Bendeleider is Casey Rhodes [Beau Mirchoff], een voormalige footballspeler die verbitterd is omdat hij door een blessure moest stoppen en moeilijk rond kan komen. Richt zich meer op de bandiet dan op de agent en die keuze maakt dit in ieder geval een stuk beter dan de meeste films die Willis in de laatste jaren van zijn carrière maakte. Maar hoogstaand is dit allerminst. Vervolg: Detective Knight: Redemption.

Kirk Douglas is ideaal gecast als een detective die ontdekt dat hij een prijs betaalt voor zijn principiële benadering van zijn werk en zijn privéleven. Bij vlagen explosief acteerwerk van Douglas, die zich omringt weet door een bijzonder goed presterende cast waarin Eleanor Parker (als Douglas' echtgenote) en William Bendix (als een collega) opvallen door hun ingetogen, maar effectieve bijdrage. Verscheidene acteurs herhaalden hier met verve de rol die ze ook speelden in het toneelstuk van Sidney Kingsley waarop de film is gebaseerd. Ietwat zwaar op de hand, maar boeiend van begin tot eind.

Gezien de actualiteit van het onderwerp en de reputatie van regisseur Bigelow is dit een bijzonder teleurstellende film en Bigelow is daar voor een aanzienlijk zelf debet aan. Het grootste minpunt van de film is echter de cast, die grotendeels bestaat uit vaag bekende of onbekende acteurs. Will Poulter is ernstig miscast in de cruciale rol als de racistische agent die de belangrijkste protagonist is van het centrale drama dat zich afspeelde in het 'Algiers Motel' ten tijde van rellen in Detroit. Hij is veel te licht in een rol die een acteur vereist die vanaf het eerste moment gezag uitstraalt en angst inboezemt. Ryan Gosling, maar dan 10 jaar jonger zeg maar. Aangezien er geen karakterisering is, valt het door het gebrek aan grote namen niet mee om je te identificeren met de hoofdrolspelers. Bigelow probeert uit alle macht een documentaire-achtige look te geven, maar door de gefilmde scènes te combineren met archiefbeelden benadrukt ze juist dat dit een film is. Bigelow blijkt wat dat betreft nog niet in de schaduw te mogen staan van Oliver Stone. Het feit dat het verhaal redelijk bekend en anders wel redelijk voorspelbaar is, doet nog meer af aan de dramatische impact. Bovendien is het een raadsel waarom Bigelow ervoor koos om ons ook nog bloot te stellen aan de rechtszaak en de verdere lotgevallen van 'The Dramatics'. Het laatste half uur is daardoor haast niet om door te komen. De politieke correctheid is ook storend:

Al meer dan 20 jaar hebben weduwe Martine [Madeleine Girard] en overbuurvrouw Nina [Barbara Sukowa] een affaire. Nina heeft Martine eindelijk weten over te halen om haar dochter Anne [Léa Drucker] te vertellen over hun relatie zodat de dames eindelijk bij elkaar in kunnen trekken. Nina is woedend wanneer blijkt dat Martine op het laatste moment is teruggekrabbeld. Kort daarop krijgt Martine een beroerte waardoor ze haar spraakvermogen verliest. Nina moet proberen haar liefde en zorgen voor Martine te tonen zonder dat Anne daar lucht voor krijgt, maar dat wordt steeds moeilijker.

Goed geacteerd en voortreffelijk geregisseerd romantisch drama heeft helaas weinig diepgang en bevat geen verrassingen. Het is niet zo moeilijk te raden hoe het eindigt, maar het grootste manco is dat er op de weg naar dat slot nauwelijks iets interessants gebeurt.

Na een langdurige periode van ziekteverzuim is Sandra [Marion Cotillard] door haar collega’s bij een zonnepanelenbedrijf letterlijk weggestemd. Gesteund door haar echtgenoot [Fabrizio Rongione] weet Sandra haar baas Dumont [Baptiste Sornin] over te halen om de stemming (deze keer anoniem) opnieuw te laten doen. Ze gebruikt de twee dagen die ze heeft om zoveel mogelijk van haar 16 collega’s op te zoeken en ze over te halen om haar te steunen, ook al moeten ze daarvoor afzien van een bonus van duizend euro. Uitstekend sociaal drama toont op welke manier collega’s tegen elkaar kunnen worden opgezet in een vernuftig staaltje verdeel-en-heers en de gevolgen die dat heeft voor de persoon die het betreft en de solidariteit tussen de collega’s. Uitstekend geacteerd en boeiend van begin tot eind.