Opinions

Paul Kersey [Charles Bronson] is een goedbetaalde architect die met zijn gezin woont in New York. Wanneer zijn vrouw [Hope Lange] sterft en zijn dochter [Kathleen Tolan] zwaar getraumatiseerd is na een brute inbraak en verkrachting door een drietal bandieten (waaronder Jeff Goldblum in zijn filmdebuut), maakt de politie al gauw duidelijk dat de opsporingskans zeer klein is omdat niemand de daders kan identificeren. Wanneer Pauls baas hem een klus vraagt te doen in Arizona - een staat waar het dragen van een vuurwapen wél is toegestaan - raakt hij bevriend met z'n klant [Stuart Margolin] die Paul uitnodigt op z'n schietbaan en hem een oud pistool cadeau geeft. Het zet Paul aan het denken en hij neemt zich voor om zich niet langer meer weerloos op te stellen wanneer hij oog in oog komt te staan met een crimineel.

Het is belangrijk te weten dat New York begin jaren '70 een zeer onveilige stad was met een slechte reputatie. Dat is terug te zien in de mistroostige locaties en de veelal onverschillige reacties van omstanders, bijvoorbeeld aan het begin van de film in de supermarkt. Kerseys geleidelijke transformatie van een voormalige gewetensbezwaarde in een schietgrage burgerwacht is intelligent uitgewerkt en geloofwaardig. Met Dino de Laurentis aan het roer als producent weet je dat de film geen duidelijk moreel kompas heeft en er meer op uit is vragen op te roepen dan antwoorden te geven. Maar anno 2018 is het waardevol om de vraag opnieuw te stellen, zeker in de vorm van deze uiterst onderhoudende misdaadthriller.

De titel en de naam van de hoofdpersoon is hetzelfde. En ja, mevrouw Kersey sterft na een overval. Maar verdere gelijkenissen met het veel en veel betere origineel zijn er niet. Het scenario van Joe Carnahan verspilt veel teveel tijd met het introduceren van de Kerseys en hun gelukzalige familieleventje en veel te schenkt onvoldoende aandacht aan de transformatie van de levensreddende chirurg naar de levensbeëindigende moordmachine. Het resultaat is een ordinaire wraakthriller waarbij Eli Roth zich vooral concentreert op het zo spectaculair mogelijk in beeld brengen van het bloedvergieten en heeft nauwelijks interesse in de morele vraagstukken die 'The Grim Reaper' oproept. De regelmatige terugkerende en zichzelf herhalende collage van radio- en tv-commentatoren bevestigt alleen maar de oppervlakkigheid van deze dertien-in-een-dozijn-actiethriller.

Op 6 februari 2023 werd een groot deel van Turkije en Syrië geraakt door een aardbeving met een kracht van 7,8 op de Schaal van Richter met de Turkse stad Antakya als epicentrum. Wie destijds het nieuws enigszins heeft gevolgd, herinnert zich vast nog wel de enorme ravage, de tienduizenden en de stroom van jammerende nabestaanden. Al-Kateab filmt twee families in de dagen direct na de aardbeving waarin de noodhulp pijnlijk langzaam op gang komt. Verwacht dus veel gejammer, beelden die in alle journaals voorbij zijn gekomen en (terechte) beschuldigingen aan het adres van de Turkse regering die burgers willens en wetens liet wonen in gebouwen die niet aan de veiligheidsvoorwaarden voldoen en (zo is gebleken) niet bestand zijn tegen aardbevingen. Weinig nieuws onder de zon, maar mogelijk op den duur wel van historische waarde.

Metalheads Brodie [Milo Cawthorne] en Zakk [James Blake] richten samen met RPG-freaks Dion [Sam Berkley] en Giles [Daniel Cresswell] de metalband ‘Deathgasm’ op. Een toevallig ontmoet. Na een even toevallige als bizarre ontmoeting met metal-legende Rikki Daggers [Stephen Ure] komt Brodie in het bezit van bladmuziek dat de basis wordt voor de ultieme headbanger. Maar het spelen van de muziek blijkt een onaangename uitwerking te hebben in dit eerbetoon aan landgenoot Peter Jacksons splatterklassieker Braindead. Mede door het beperkte budget slaat Howden er niet in om de waanzin en de visuele inventiviteit van zijn inspiratiebron te evenaren, maar het is een bewonderenswaardige poging. En er zijn meer dan genoeg bijzonder vermakelijke momenten.

In 1992 presenteert Sarah Gold [Romi Aboulafia] haar boek, waarin ze beschrijft hoe haar ouders Stephan [Tom Wilkinson] en Rachel [Helen Mirren] samen met David Peretz [Ciarán Hinds] in 1965 jacht maakten op Dieter Vogel [Jesper Christensen], die als “chirurg van Birkenau” verantwoordelijk was voor gruwelijke medische experimenten. Volgens de officiële lezing slaagde Rachel er na een gevecht op leven en dood in Vogel te liquideren. Maar wanneer David op de dag van de boekpresentatie een einde maakt aan zijn leven, weten we dat dit niet de volledige waarheid is. In flashbacks (met Jessica Chastain als Rachel, Sam Worthington als Stephan en Marton Csokas als David) ontdekken we wat zich werkelijk heeft afgespeeld. Boeiende en prima geacteerde remake van de Israëlische film Diyet uit 2007.

Een jaar geleden wist commandant Kang [Kim Rae-won] de helft van de bemanning van zijn onderzeeër te redden na een mysterieus ongeluk waarbij een tyfoon, een scheepswrak en een afgevuurde torpedo een rol spelen. Kang heeft zichtbaar met de heldenstatus die hij daardoor heeft gekregen en hij is niet de enige. Een mysterieuze man pleegt een aanslag met een tijdbom waarbij de timer verspringt als het geluid opvangt (vandaar de titel) in een poging wraak te nemen op Kang. Whang verweeft op ingenieuze wijze de zoektocht naar de identiteit van de moordenaar met flashbacks die onthullen wat zich precies afspeelde tijdens de door Kang geleide noodlottige expeditie.

Spannend verhaal van Stanley Rubin, een sterke vertolking van 'Miss' Jean Gillie en drie fraaie scènes maken deze goedkoop gemaakte en wisselvallige film-noir een acceptabel tijdverdrijf. Gillie speelt de klassieke femme fatale die maar liefst drie mannen om haar vingers windt in haar drang een grote som geld te vinden die ergens begraven ligt. Robert Armstrong is de ter dood veroordeelde Frankie, de enige man die weet waar het geld ligt. Herbert Rudley is de arts die het middel 'Methylene Blue' moet toedienen nadat Frankie is vergast om hem zo tot leven te brengen. Tenslotte is daar nog Edward Norris als Jim Vincent, die als enige weet wat Gillies ware intenties zijn. Het lage budget is zichtbaar in de kale, goedkope sets en acteurs in kleine rolletjes die qua acteertalent niet zouden misstaan in een film van Ed Wood. Bovendien is er een opdringerige, zo nu en dan ronduit storende muzikale score. Maar de drie hoogtepunten van de film alleen al (de opening, de finale en de scène waarin Frankie de 'Methylene Blue' krijgt toegediend, zijn buitengewoon sterk. Gezien de korte speelduur is deze film vanwege die momenten toch de moeite waard.

In het Londen van rond 1950 doet Hester [Rachel Weisz] een zelfmoordpoging omdat ze verstrikt is geraakt tussen twee kansloze relaties. Die met haar respectabele echtgenoot [Simon Russell Beale] die nog altijd van haar houdt en de familie-eer hoog wil houden en die met haar minnaar [Tom Hiddleston], een voormalig RAF-piloot die zich weigert te binden. Goed geacteerd en prachtig gefilmd door Florian Hoffmeister, maar dit door dialoog gedreven romantische melodrama komt beter tot zijn recht op het toneel.

Een sociaal onhandige kantoormedewerker [Nick Mohammed] en een zichzelf wel erg serieus nemende acteur [Orlando Bloom] nemen volgen improvisatielessen bij Kat [Bryce Dallas Howard] die gedesillusioneerd is over haar eigen acteercarrière. Een Londense agent [Sean Bean] wil hen betalen om zich voor te doen als kopers van illegale sigaretten bij een kleine supermarkt. Door een (on)gelukkige samenloop van omstandigheden weet het drietal direct het vertrouwen te winnen van Fly[ Paddy Considine], een grote speler in het criminele circuit. En dat betekent dat Kat, Marlon en Hugh hun rol nog wat langer moeten spelen. Deze variant op Tropic Thunder (met Bloom als de methodeacteur) heeft een sterke cast en meer dan genoeg verrassende wendingen, ook al verliezen de scenaristen hun weg wat in de laatste akte met een wel erg vergezochte ontknoping.

Verfilming van het gelijknamige boek van Patricia Highsmith waarin Vic [Ben Affleck], de steenrijke ontwerper van een chip die gebruikt wordt voor droneaanvallen, de vermoedelijke minnaar [Brendan Miller] van zijn flirterige vrouw Melinda [Ana de Armas] intimideert door hem te vertellen dat hij een eerdere minnaar met eigen handen om het leven heeft gebracht. Melinda blijft Vics jaloezie aanwakkeren, bovendien maken ze kennis met een schrijver [Tracy Letts] die vermoedt dat Vic wel degelijk verantwoordelijk is voor een tot op heden onopgeloste moord. Afflecks rol roept te nadrukkelijke herinneringen op aan Gone Girl en Ana de Arnas is te vulgair waardoor je als kijker geen moment twijfelt of zij overspelig is of niets. Lyne giet er nog een overbodig laagje saus overheen en er is een vergezochte ontknoping. Het boek is zonder enige twijfel beter, maar Grace Jenkins (die de rol van dochtertje Trixie speelt) verdient bonuspunten voor haar karaokeversie van Leo Sayers 70s-klassieker “You Make Me Feel Like Dancing”.

Peter Berg bewees met 'Lone Survivor' dat hij de Paul Greengrass is van de actiefilm. Ter voorbereiding op die waargebeurde film sprak hij zelf dagen met de families van de soldaten die de hoofdpersonen waren van dat verhaal. En hoewel die karakteriseringen mogelijk wat gekleurd waren, wist Peter Berg een commercieel succesvolle actiefilm te maken vol respect voor de hoofdpersonen en hun nabestaanden. Een bijzonder knappe prestatie, die hij herhaalt in het nog spectaculairdere Deepwater Horizon. De voortreffelijke Mark Wahlberg neemt - net als in Lone Survivor - de rol van hoofdpersoon Mike Williams op zich, maar ondanks zijn bijzondere daden speelt hij nooit nadrukkelijk de held. Qua sfeer doet Deepwater Horizon erg denken aan United 93 van de eerder genoemde Paul Greengrass: het gaat hier om integere, maar gewone mensen, die door een kapitale inschattingsfout van BP-officials in een situatie komen waarin ze niets meer doen dan wat ze moeten doen om het te overleven.

De spanning is soms haast ondraaglijk, de geleidelijke vernietiging van het booreiland is - zowel visueel als auditief - op bijzonder indrukwekkende manier in beeld gebracht. Op de juiste momenten kiest Berg ervoor om even over te schakelen naar Kate Hudson [als Felicia Williams] of naar de kustwacht. Daarmee erkent hij de emoties van de families die thuis hulpeloos moesten afwachten en de belangrijke rol van de kustwacht in de reddingsoperatie, maar het geeft je als kijker ook even rust en voel je je nooit murw gebeukt door de vele explosies. De scène waarin de leider van het boorteam [Jimmy Harrell, prima gespeeld door Kurt Russell] door middel van een roll call ontdekt welke mensen de ramp niet hebben overleefd, is indrukwekkend omdat je je als kijker maar al te goed beseft dat dit een herdenking is van de slachtoffers van de brand. Eindelijk weer eens een actiefilm waarin CGI wordt gebruikt om een waargebeurde tragedie in beeld te vangen en niet om een stel fictieve figuren hele steden plat te laten leggen. Zien dus!

Niet geheel geslaagde mix van romantische komedie en melodrama met Tautou als Nathalie, die na drie jaar de dood van haar man nog niet heeft weten te verwerken. De komische elementen komen wanneer zij in eerste instantie toenadering zoekt tot de eenzame collega Markus [François Damiens] en zich vervolgens kil en afstandelijk gedraagt. Ondanks zijn verwarring probeert Markus op onwennige wijze toch Nathalies hart voor hem te winnen. Damiens is goed, Tautou kan echter veel beter en het onevenwichtige scenario resulteert in een lichte teleurstelling.

Helaas kon ik deze film niet in de oorspronkelijke snelheid zien. Op 24 frames per seconde is de actie niet altijd goed te volgen, maar het is hoe dan ook een film die de grote komische talenten van Mae Murray uitstekend benut. Haar acteerstijl is soms wat overdreven, maar de scène waarin ze een potentiële werkgever probeert te overtuigen van haar kwaliteiten als danseres is een juweeltje. De rest van de cast schmiert er ook op los met wisselend resultaat, zowel in de komische als in de melodramatische scènes. Enige uitzondering is de 24-jarige Rudolph Valentino wiens natuurlijke spel een voorbode is voor de glansrijke, maar veel te korte carrière van deze toekomstige superster. Ondanks z'n tekortkomingen een fascinerende film.

Morán [Daniel Elías] heeft geen zin om nog 25 jaar bij de bank te werken. Hij besluit een fortuin te stelen, het geld te verstoppen, zich aan te geven, na 3½ jaar wegens goed gedrag weer vrij te komen en vervolgens te genieten van zijn fortuin. Een mesjogge idee waar hij zijn collega Román [Esteban Bigliardi] bij betrekt. Noemt zichzelf een misdaadkomedie, maar veruit de beste grap is het feit de namen van de vier hoofdrolspelers (we hebben ook nog een Norma [Margarita Molfino] en een Ramón [Javier Zoro]) anagrammen zijn. Na de opzet van het verhaal doen de hoofdpersonen werkelijk niets zinnigs en niets interessants. Morán leest medegevangenen voor, Román neemt een duik in een lagune. Moreno vindt blijkbaar dat we allemaal wel wat beters te doen hebben dan in een bioscoop te zitten. Ik sluit niet uit dat je je het na het zien van deze hemeltergende, doodsaaie baggerfilm (inclusief irritante muzikale score) alleen maar met hem eens kan zijn. Een dikke middelvinger van Moreno voor eenieder die zich aan dit gedrocht laat onderwerpen dus.

Bruce Springsteen [Jeremy Allen White] worstelt met zijn mentale gezondheid wanneer hij aan het eind van ‘The River Tour’ in 1981 terugkeert naar zijn woonplaats. Zijn platenlabel wil snel een nieuw album met hits en met o.a. ‘Born In The USA’ en ‘I’m On Fire’ legt Bruce de basis voor een vervolg van zijn succes. Een televisievertoning van de film Badlands over seriemoordenaars Charles Starkweather en Caril Ann Fugate inspireert hem echter tot een hele andere keuze. Met hulp van slechts één technicus [Paul Walter Hauser] en een simpele viersporencassetterecorder neemt hij een serie diep persoonlijke, sombere liedjes op die resulteren in het album ‘Nebraska’. De moeizame relatie met Bruces vader [Stephen Graham] en zijn worsteling met de liefde na zijn kennismaking met de (fictieve) Faye [Odessa Young] komen aan bod in deze oprechte, maar oppervlakkige terugblik op een cruciale periode in Springsteens carrière. White doet een verdienstelijke imitatie, maar schiet als acteur tekort. De beste momenten zijn die met Bruces steun en toeverlaat Jon Landau [Jeremy Strong].

De New Yorkse politieagent Ralph Sarchie [Eric Bana] onderzoekt een aantal bizarre moorden die mogelijk een occultistisch motief hebben. Het spoort brengt hem op het pad van Santino [een effectieve Sean Harris] en Sarchie beseft dat hij de hulp van pater Mendoza [Edgar Ramirez] nodig heeft, vooral wanneer zijn vrouw [Olivia Munn] en Christina [Lulu Wilson] een pion worden in een dodelijk kat-en-muisspel. Sfeervol, macaber mysterie gaat in het laatste kwart jammer genoeg over de schreef en verzandt in hysterie waardoor de finale eerder bizar dan meeslepend is.

Deze film is niet zo bekend bij het moderne publiek en ik zag ‘m eigenlijk ook alleen op basis van een lovende recensie. En toch is er een scène die een iconische status heeft gekregen, al leeft die reputatie vooral voort in de muziek. De betreffende scène zit aan het begin van de film, waarin vier stadsmannen zich diep in de bossen begeven om een wildwatertocht te maken voordat het gebied rondom de Cahulawassee river door het opblazen van een dam volledig onder water komt te staan. Bij een benzinepomp stemt Drew [Ronny Kox] zijn gitaar en krijgt antwoord van een zonderlinge jongen met een banjo. Het mondt uit in het beroemde “Duelling Banjos”, in de uitvoering van Eric Weissberg [banjo] en Steve Mandell [gitaar], die er in 1972 een Grammy voor kregen in de categorie ‘Best Country Instrumental Performance’. Gedurende de rest van de film komen varianten op dit thema regelmatig terug in de soundtrack, die verder nauwelijks muziek bevat. Die soundtrack bestaat voornamelijk uit het geluid van de rivier met zijn stroomversnellingen en uit de prachtige, rustieke geluiden van de bossen waardoor de rivier stroomt.

Deliverance begint als een avonturenfilm, met de charismatische happy-go-lucky Lewis [Burt Reynolds] als leider van de groep die verder bestaat uit succesvol zakenman Ed [Jon Voight], de aan overgewicht leidende verzekeringsman Bobby [Ned Beatty] en de vriendelijke Drew [Ronny Kox]. Ze beginnen wat onwennig aan hun roeitocht, maar het loopt allemaal goed en stuk voor stuk genieten ze van de adrenaline-rush die de stroomversnellingen met zich meebrengen. Maar wanneer Ed en Bobby even aan wal gaan omdat Lewis en Drew wat zijn achterop geraakt, lopen ze twee vijandige lokale bewoners tegen het lijf en verandert de toon van de film drastisch. Wat resteert is een uiterst geslaagde combinatie van thriller en drama, waarin alle acteurs de kans krijgen om te schitteren. De meeste mensen van mijn generatie kennen Burt Reynolds vooral als de charmante, snordragende rokkenjager met dat aanstekelijke lachje uit Smokey and the Bandit, maar in Deliverance toont hij dat ook hij veel meer in huis heeft dan zijn reputatie doet vermoeden. Maar het is Jon Voight die de meest complexe rol heeft en zijn nominatie voor een Golden Globe is dan ook terecht. Dat hij het moest afleggen tegen Marlon Brando voor diens rol in The Godfather kan ik de Academy nog net vergeven... Waarom het geweldige camerawerk van Vilmos Zsigmond niet eens werd genomineerd is mij wel een raadsel. Dit is een film waarvan ik dolgraag The Making Of... zou willen zien, want vooral tijdens de roeiscènes vraag ik me keer op keer af hoe hij dit alles ooit zo in beeld heeft kunnen krijgen. Overigens zijn er geen stand-ins gebruikt en is er van trucage geen sprake: deze vier acteurs doen het werk allemaal zelf en je kunt de spanning, het plezier en zo nu en dan ook de angst aan hun gezicht aflezen en dat maakt deze film extra spannend en extra meeslepend.

Deliverance durft grote vragen aan te roeren en is vooral voor mannen een film die je zeer aan het denken doet zetten over je eigen identiteit. En een film die aanzet tot zelfreflectie is al een bijzonderheid op zich, maar het is één van de vele ijzersterke punten. De casting van de vele Hillbillies is ook ronduit perfect, maar wil je weten wat ik daarmee bedoel moet je deze film echt zelf gaan zien. En voor wie houdt van wildwatervaren is dit een absolute must!

Het leven van veertiger David [Vince Vaughn] komt op zijn kop te staan door twee ontdekkingen. Zijn vriendin [Cobie Smulders] is zwanger, maar heeft geen vertrouwen in David als vader. En uit de donaties die hij 20 jaar geleden onder het pseudoniem ‘Starbuck’ deed bij een vruchtbaarheidskliniek blijken 533 kinderen te zijn geboren. Een aantal van hen bereidt zelfs een gerechtelijke procedure voor om de identiteit van hun biologische vader te onthullen. Remake van de Canadese komedie Starbuck uit 2011 is gebaseerd op een waargebeurd verhaal. Vaughn is minder kinderlijk dan gebruikelijk in een rol waar hij zelfs wat emotionele diepgang aan verleent, maar het scenario wordt steeds minder geloofwaardig en Scotts poging om een ontroerende ontknoping te verwezenlijken, doet geforceerd aan.

Omar Sy is 'the whole show' in een sentimenteel, formulematig komisch drama. Het is allemaal te pruimen, maar door de eerste 8 jaar van de opvoeding van dochterlief af te doen in een vrolijke montage is ongeloofwaardig en gemakzuchtig. En zo worden alle problemen op vrij simplistische wijze geconfronteerd en opgelost in het oppervlakkige scenario en is er ook nog een melodramatische wending op het einde die er met de haren bij wordt gesleept in een iets te wanhopige poging om de zakdoeken tevoorschijn te laten halen. Dat het bijna werkt is louter te danken aan de chemie tussen Cy en Gloria Colston die zijn dochter speelt.

Een bizarre, intelligente film is een visueel meesterwerk doet een gewaagde poging om een verhaal te vertellen vanuit de beleving van een psychotische jonge vrouw. Een met slechts enkele vreemde geluidseffecten maar geen enkele dialoog en dat heeft het ook helemaal niet nodig. Scenarist en regisseur John Parker maakte een film die sterk doet sterk denken aan het Robert Wienses expressionistische Duitse meesterwerk 'Das Kabinett des Dr Caligari' met z'n bizarre gebruik van belichting, ongewone camerahoeken en gestileerd acteerwerk. Adrienne Barrett is onvergetelijk als een psychotische vrouw die, in ieder geval in haar eigen beleving, een gevaar is voor haar omgeving. Net als in Caligari overheerst hier de vraag of het een verwrongen verbeelding van haar werkelijkheid is, of slechts een bizarre nachtmerrie. De fascinerende, zeer ongebruikelijke muzikale score - inclusief de engelachtige zang van Marni Nixon - versterkt dat gevoel. Een prachtig eerbetoon aan een filmstijl die toen al op sterven na dood was, maar zeker ook een bescheiden juweel dat rijp is voor herontdekking. De scènes op de begraafplaats zijn onvergetelijk!

Verbijsterende documentaire waarin de poging om een nieuwe grondwet in Zimbabwe vast te stellen worden gevolgd door Camilla Nielson. Paul Mangwane vertegenwoordigt de belangen van de Zanu, de partij van zittend president Robert Mugabe, en is bijzonder openhartig over de manier waarop Mugabe al die tijd de macht in handen heeft weten te houden. Voor de camera bespot Mangwana een bewaker die, na een (toegegeven) idioot militair ritueel, de poort voor Mangwane open doet. Het is duidelijk dat hij geniet van zijn macht en aanzien, maar het tekent ook de arrogantie van de heersende partij. Een arrogantie die de rode draad vormt in deze film. Mugabe gooit er nog een schepje bovenop en in een speech vernedert hij zijn politieke tegenstander Douglas Monzwora, die niets anders kan dan meewarig voor zich uit kijken. Intimidatie, corruptie en pure leugens drukken een belangrijke stempel op de onderhandelingen, maar het is ongelofelijk dat Camilla Nielson die elementen kon en mocht vastleggen in een unieke, niet te missen documentaire over één van de meest meedogenloze regimes uit de moderne geschiedenis.

Davis Mitchell [Jake Gyllenhaal] overleeft het auto-ongeluk waarbij zijn echtgenote [Heather Lind] om het leven komt. Zijn baas en schoonvader [Chris Cooper] probeert Davis te helpen bij zijn verwerkingsproces, maar Davis vindt in eerste instantie een soort van troost in het volledig slopen van apparatuur om het daarna weer in elkaar te zetten. Naar aanleiding van een schriftelijke klacht over een snoepmachine waarin Davis allerlei persoonlijke ontboezemingen verwerkt, komt hij in contact met Karen Moreno [Naomi Watts] van de klantenservice die zich verwant voelt met Davis. Intelligent geschreven rouwverwerkingsdrama, stijlvol geregisseerd zonder de aandacht af te leiden van de personages. Gyllenhaal en Watts krijgen knap tegenspel van de 14-jarige Judah Lewis die hier zijn speelfilmdebuut maakt.

Fascinerende film doet qua thematiek denken aan het middelste deel van 2001: A Space Odissey, maar werkt het basisidee dat de toenemende intelligentie van computers er toe zal leiden dat ze menselijke behoeften ontwikkelen en werkelijk tot alles in staat zijn om die behoefte te bevredigen door de setting in de moderniserende wereld.. Robert Vaughn is perfect als de stem van de organische supercomputer Proteus, ontwikkelt om in te functioneren in dienst van zijn ontwerper Alex Harris [Fritz Weaver] en diens echtgenote Susan [Julie Harris]. Wanneer Proteus de wens uitspreekt om zich voort te planten, zodat zijn nakomeling kan ervaren hoe het is om 'mens' te zijn, zet echter Susans leven volledig op zijn kop.

Het idee klinkt bizar, maar dankzij het intelligente scenario Robert Jaffe en Roger O. Hirson, gebaseerd op de gelijknamige novelle van Dean Koontz, en de uitstekende regie van Donald Cammell die maximaal effect weet te bereiken met naar huidige maatstaven beperkte, maar voor die tijd knappe special effects van Tom Fisher. En Christie is in topvorm in een complexe rol, zij vormt het hart van de film en zorgt ervoor dat het boeit van begin tot aan het huiveringwekkende einde.

Een complexe, psychologische thriller met horror-elementen waarbij je je aandacht erbij moet houden. Het psycho-gebabbel is onvermijdelijk in dit verhaal een baron (Peter Hardy, ook bekend als Siegfried uit de serie James Herriott) die zijn kinderen op bijzondere wijze - en om redenen die pas tegen de finale duidelijk worden - in de greep houdt. Patrick Magee, die datzelfde jaar in 'A Clockwork Orange' te zien was, speelt zijn rol als 'dokter van de geest' vrij ingetogen, terwijl Michael Hordern flink over-the-top mag aan als een bijzonder ijverige priester. Moeilijk te volgen en een tikje bizar, maar het acteerwerk is goed, de regie van Peter Sykes intelligent en het camerawerk van Arthur Grant wonderschoon.

Den of Thieves lijkt een bijzonder slecht gemonteerd restant van een mini-serie die minstens dubbel zo lang duurde. Het verhaal is dan ook een puinhoop en de karakteriseringen zijn ronduit zwak. Het is maar goed dat Gerard Butler tijdens de actiescènes veelvuldig te zien in een kogelvrij vest met 'sheriff' erop, want zijn karakters is roekelozer, meedogenlozer en gevaarlijker dan de gangsters die 'de ultieme bankroof' gaan plegen. Het probleem met dit waterdichte plan om de zwaarst bewaakte (federale) bank in LA beroven, is dat het plan allesbehalve waterdicht is en de bewaking van de bank ronduit amateuristisch blijkt te zijn. Scenarist Christian Gudegast kwam op het lumineuze idee dat de politie een schietpartij zou beginnen in een file, met tientallen onschuldige omstanders. Want ja, zo gaat dat natuurlijk in LA... Maar met het verstand op nul is dit wellicht een vlotte, technisch vrij goed gemaakte actiefilm met slechts een paar losse eindjes.

Na een geslaagde diamantenroof op het vliegveld van Antwerpen verkassen de daders naar Nice waar Donnie Wilson [O’Shea Jackson Jr.] onder het pseudoniem Jean-Jacques contact legt met een heler [Nazmiye Oral]. En dan is het tijd voor de volgende klus: het beroven van The World Diamond Centre. Deze keer sluit ‘Big Nick’ O’Brien [Gerard Butler] zich aan bij de groep. 10 minuten actie, gevolgd door 90 minuten waarin werkelijk niets interessants gebeurt, dan nog een 10 minuten actie en een uitgebreide epiloog die de deur openzet na een nog overbodigere sequel. De actiescènes zijn goed te verteren, de rest kun je gerust doorspoelen. Je kunt toch wel raden hoe het afloopt.

De Britse historicus David Irving [Timothy Spall] klaagt in 1996 zijn Amerikaanse collega Deborah Lipstadt [Rachel Weisz] aan wegens laster nadat ze hem in haar boek “Denying the Holocaust” had weggezet als een ontkenner van de Holocaust. Irving beroept zich op het argument dat hij slechts heeft benadrukt dat er geen onomstotelijk bewijs is dat de Holocaust heeft plaatsgevonden en probeert Lipstadt te provoceren. Lipstadt heeft grote moeite om zich in te houden, ook al omdat ze aanvankelijk niet zoveel vertrouwen heeft in haar advocaten Anthony Julius [Jack Lowden] en Richard Rampton [Tom Wilkinson]. De drie sterren leveren puik werk af in dit op ware feiten gebaseerde rechtbankdrama dat zich vooral richt op het proces en dus bestaat uit veel (overtuigende gespeelde) dialoog en daardoor vrij statisch is. Voor wie een fascinatie heeft voor de Holocaust zal dat overigens geen bezwaar zijn.

Wanneer de aan lager wal geraakte Welshman Herb [Rafe Spall] en reportage zien over de Deense open gevangenissen, gelooft hij dat hij het daar beter zal hebben. Een vriend [Thomas W. Gabrielsson] brengt hem in contact met vrachtwagenchauffeur Harry “The Horse” [Steve Speirs] die hem helpt om illegaal de oversteek naar Scandinavië te maken. Eenmaal aangekomen in Denemarken moet Herb nog wel iets doen waarvoor ze hem zullen veroordelen en dat valt niet mee. Bovendien raakt hij bevriend met Matilda [Simone Lykke]. Het uitgangspunt is amusant, maar deze vermeende komedie wil dat maar niet worden, omdat Shergold de juiste balans tussen komedie en drama niet weet te vinden.

Deze documentaire volgt Depeche Mode tijdens de laatste dagen van hun Music for the Masses Tour van 1987 en 1988. We volgen de band backstage en zien optredens van hun aanzienlijke hitcatalogus. De band besloot tevens een bus beschikbaar te stellen voor een aantal fans die hun laatste concerten gratis mogen bezoeken op voorwaarde dat een cameracrew hun doen en laten en de onderlinge gesprekken vast mocht leggen. En vooral dat maakt deze documentaire documentaire. Andrew Fletcher erkent dat hij op het podium ‘maar wat doet’ en Alan Wilder en Martin Gore leggen uit hoe zij hun synthesizers gebruiken.

Het in 1935 geopende Museum Boijmans van Beuning in Rotterdam is toe aan een grondige renovatie. Museumdirecteur Sjarel Ex en architect/ontwerper Winy Maas proberen van de nood een deugd te maken. Ze slaan de handen ineen om naast het oorspronkelijke gebouw een depot aan te leggen waarin alle kunstwerken (en dat zijn er ruim 151.000) voor het publiek toegankelijk zijn. De titel verwijst naar het feit dat de gevel van het nieuwe gebouw bestaat uit grote, bolle spiegels. Als joe de humor van deze woordspeling waardeert, dan gniffelt u misschien ook wel om de gezongen openingscredits, ook al slaat het nergens op. Het lijkt een afleidingsmanoeuvre van Dolz, die mogelijk op een laat moment inzag dat haar documentaire wel erg conventioneel en daardoor onvermijdelijk een tikje saai was. De minieme dwarsdoorsnede van de betreffende kunstwerken aan het eind, nodigt desondanks absoluut uit om dit ‘depot’ op korte termijn te bezoeken.