Opinions

Vier jongeren gaan per jetski de Atlantische Oceaan op en krijgen het voor elkaar om met elkaar in botsing te komen! Ze hebben geluk dat een visser [Alexander Wraith] hen komt oppikken. Maar oeps, hij blijkt het niet al te best voor te hebben met Kaya [Isabel Gravitt] en Tessa [Genneya Walton] en de dokter [Dean Cameron] die hij heeft opgeroepen, is er ook niet om het de dames naar de zin te maken. Slecht gemonteerde, amateuristische variant op Dead Calm voltrekt zich in een slakkengangetje. Welterusten.

John Huston beëindigde zijn imposante carrière met een melancholieke, sober geregisseerde verfilming van 'The Dubliners' geschreven door James Joyce. Huston heeft zijn liefde voor het land van zijn voorouders nooit onder stoelen op banken geschoven, maar in dit bitterzoete relaas van een aantal familie-leden en vrienden die in 1904 bij elkaar komen om Kerst te vieren, toont ook dat een deel van het goede oude Ierland van toen niet meer bestaat. Dat komt deels door de toenemende tegenstellingen tussen de loyalisten en de republikeinen die 12 jaar later zou leiden tot de beruchte 'Easter Rising' en het begin betekende van 'The Troubles' die Ierland meer dan 100 jaar later nog steeds verdelen. Anderzijds was de wereld sowieso al flink aan het veranderen door de toegenomen mobiliteit. Foutloos geacteerd, doordacht geregisseerd en mooi gefotografeerd.

Broer en zus Addison [Eric Bana] en Liza [Olivia Wilde] overleven een auto-ongeluk in de sneeuw en moeten improviseren om de buit van een casinoroof veilig naar Canada te brengen. Voormalig bokser (en medaillewinnaar op de Olympische Spelen van 2008) Jay [Charlie Hunnam] is net vrijgelaten en op weg om Thanksgiving te vieren met zijn ouders [Kris Kristofferson, Sissy Spacek] na een handgemeen waarbij hij Ronnie [John Robinson] denkt te hebben gedood. De derde verhaallijn betreft Hanna Becker [Kate Mara], een ambitieuze agent die moet opboksen tegen seksisme en de neerbuigende houding van de Sherriff [Treat Williams], tevens haar vader. Het scenario van Zach Dean zit vol goed uitgewerkte personages en slimme, onverwachte plotwendingen. Vooral Spacek en Mara maken indruk in deze spannende, zeer onderhoudende misdaadthriller.

Bogart is perfect gecast als de ervaren en geslepen hoofdredacteur van 'The Day', een dagblad dat de familie van de recent overleden oprichter van de krant wenst te verkopen. Bogart en zijn staf voorzien echter dat de krant dan in handen komt van gangsterbaas Tomas Rienzi [Martin Gabel] die de krant - en daarmee 1500 banen - zonder pardon om zeep helpt. Ethel Barrymore verleent de film extra statuur als de weduwe die twijfelt aan besluit en Kim Hunter is hier te zien in aan eerste filmrol sinds 'A Streetcar Named Desire' waarvoor ze een Oscar won. Dit had een spannend, zelfs opwindende combinatie van journalistiek, actie en misdaad kunnen zijn, maar de cameraregie van Richard Brooks - die later zulke klassiekers als 'Elmer Gantry en Cat On A Hot Tin Roof zou regisseren - is statisch en fantasieloos, waardoor de film de sterke punten van het scenario onvoldoende weet te verzilveren.

Willis als een meedogenloze, wraakzuchtige ex-militair die de controle over een dam overneemt om een overstroming te veroorzaken, geeft dit een zekere curiositeitswaarde. De proloog is zo gek nog niet, maar zodra het schieten begint, gaat het razendsnel bergafwaarts. Muldoon speelt een lasser en ex-Ranger die als enige uit handen Willis en kornuiten blijft en op volstrekt ongeloofwaardige wijze redding brengt.

Uiterst onderhoudende verfilming van een boek van John Le Carré met James Mason als journalist Charles Dobbs die onraad ruikt wanneer een van politiek medewerker die beschuldigd is van banden met de Communistische Partij die hij zojuist heeft geïnterviewd, de volgende dag dood wordt aangetroffen in zijn huis. Onderzoek wijst al snel uit dat het om zelfmoord zou gaan, maar Charles gelooft daar niets van en gaat op onderzoek uit, zeker wanneer de weduwe [Simone Signoret] denkt dat Charles haar echtgenoot tot zelfmoord heeft gedreven. Ondertussen worstelt Charles met zijn overspelige vrouw [Harriett Andersson] en diens affaire met Dieter Frey [Maximilian Schell], een oude vriend die onverwachts op bezoek komt.

Mason is een onderschatte acteur die hier zijn veelzijdigheid toont als de emotioneel complexe hoofdpersoon. Andersson en Schell geven goed tegenspel en Harry Andrews is prima in een voor hem ongebruikelijke rol als een agent die zich geen rad voor ogen laat draaien. Sidney Lumet houdt de film levendig en maakt uitstekend gebruik van de locaties en er is een mooie Hamlet-achtige finale in The Royal Shakespeare Theatre.

Hayley Mills speelt hier Belle Adams, een liftster die na een aanvaring met een wat te vrijpostige trucker [Ken Hutchison] de helpende hand toegereikt krijgt van Stephen Slade [David Ward]. Beiden blijken iets te verbergen, maar zou één van hen de krankzinnige kunnen zijn die net is ontsnapt uit een nabijgelegen kliniek? Sterling Hayden verschijnt kort in één van de meest bizarre rolletjes uit de carrière van deze icoon van de film-noir en Ron Goodwin levert een memorabele score op die doet denken aan 'Theater Of Blood', maar ondanks het intrigerende basisgegeven en vooral sterk werk van een volwassen Hayley Mills, is dit niet veel meer dan de exploitatiethriller die de filmposter je lijkt te beloven.

Een frustrerende film waarbij ik me steeds afvroeg hoe de film zou zijn geweest als Samuel Fuller het toch zelf had mogen regisseren. Hij schreef het verhaal, filmde een deel in Spanje maar dat materiaal bleef ongebruikt. Barry Shear mocht alles opnieuw doen en zo nu en dan lijkt de onzichtbare hand van Fuller aanwezig. Maar Shears cameraregie is onevenwichtig en zijn acteursregie zwak: Harris - toch al een weinig gelukkige keuze als de sheriff die wraak neemt op de bende die zijn vrouw en kind heeft vermoord - is veel te zwaar op de hand, Taylor slaat een tikje door in zijn schurkenrol en de rest van de cast is karikaturaal of kleurloos. Het scenario heeft zeker zijn momenten, maar in handen van Fuller had dat ongetwijfeld een veel betere film opgeleverd. Nu is het resultaat eerlijk gezegd behoorlijk saai.

Wade [Ryan Reynolds] is huurmoordenaar die door Ajax [Ed Skrein] verlost is van kanker, maar daarbij gemuteerd is tot een onsterfelijke, verminkte superheld. Nu gebruikt hij zijn superkrachten (en zijn niet geringe sardonische humor) om zich te revancheren. Hoewel Wade/Deadpool het grootste deel van de film te zien is in zijn door Spiderman geïnspireerde kostuum, blijkt dat totaal geen barrière voor Ryan Reynolds die wat mij betreft een speciale Oscar had mogen winnen voor wat feitelijk een stemvertolking is. Het scenario bevat een stortvloed van grappen waarvan het merendeel volstrekt dood was geslagen zonder de perfecte timing en intonatie van Reynolds die je regelmatig zal doen schuddebuiken van het lachen in deze verfrissend luchtige, zelf bespottende Marvelfilm. Een vervolg [Deadpool 2] was dan ook onvermijdelijk, ook al is dit in feite een one-man show.

Iets met een time-ripper die er voor kan zorgen dat het multiversum wordt gereduceerd tot slecht een universum. De scènes waarin de plot uiteen wordt gezet zitten vol vaag pseudowetenschappelijk gebabbel waar geen touw aan vast valt te knopen. Geen bezwaar, zo moeten de vijf schrijvers (waaronder Reynolds en Levy) gedacht hebben, zolang de kijkers maar begrijpen dat de onze wereld dreigt te vergaan en dat Deadpool [Ryan Reynolds] de hulp van Wolverine [Hugh Jackman] nodig heeft om de plannen van Cassandra Nova [Emma Corrin], de (soort van) tweelingzus van Charles Xavier. Bestaat voornamelijk uit een spervuur aan verbale grappen die werkelijk alle kanten op gaan, afgewisseld met nutteloze slachtpartijen met grappig bedoelde muziek. Naar een samenhangend verhaal hoef je niet te zoeken en dat verklaart waarom het plot vooral een vergaarbak is van allerlei lollige, maar volledig uit de lucht gegrepen ideeën. Meer een serie losjes met elkaar verbonden sketches dan een speelfilm met (nog meer) zelfparodie. Een vermoeiende lach-of-ik-schiet-show, opgedragen aan de in 2024 Ray Chan (artdirector van vele Marvelfilms) en aan Henry Delaney (de zoon van Peter Delaney, die de rol van Peter speelt), die in 2018 overleed aan de gevolgen van een hersentumor.

Het scenario van deze sequel zit, net als z'n voorganger, tjokvol met woordspelingen, popcultuurverwijzingen, visuele grappen en breuken met De Vierde Wand en Ryan Reynolds weet de humor tot op het bot uit te melken. Josh Brolin is een welkome aanvulling als een variant op The Terminator [één van de vele dirrecte verwijzingen naar filmhits uit de jaren '80 en '90], ook al raakt het verhaal nogal ondergesneeuwd door de overdaad aan grappen. Deadpool probeert Russell [Julian Dennison], een mishandelde en op wraak beluste pupil van een school voor mutanten, ervan te weerhouden zich te ontpoppen tot een massamoordenaar. Daarvoor heeft hij wel de hulp nodig van een team dat hij, als een politiek correcte plaagstoot richting X-Men, de naam X-Force geeft. Een flinterdun verhaal waardoor de film qua spanning en drama nogal vlak is. Met zijn hoge grappendichtheid slaat het scenario de plank ook wel eens mis, maar er zijn meer dan genoeg ijzersterke grappen om te stellen dat Deadpool 2 als komedie zeker geslaagd is. Uiteraard zijn er ook wat visuele hoogstandjes, vooral bij de eerste missie van de (werkelijk hilarische) oorspronkelijke X-Force. Zazie Beetz is een zeer welkome nieuweling in het Marvel-universum als Domino, een actieheld met een wel heel bijzondere superkracht... al is het maar de vraag of het wel een superkracht is! Wie houdt van een hoog tempo en vlijmscherpe humor zit hier gebakken, wie zoekt naar inhoud en diepgang zal deze film ongetwijfeld minder waarderen. Maar ja, dan had je eerst de trailer moeten bekijken.

124 jaar na de stichting van Gallaudet University, de enige dovenuniversiteit ter wereld, bestaat het bestuur nog altijd voor 100% uit horende mensen. In 1988 komen studenten in opstand als het bestuur twee geschikte dove kandidaten voor de positie van directeur afwijst ten faveure van Elisabeth Sinser, een verpleegkundige zonder enige ervaring met of kennis van de dovenwereld. Het protest werd wereldnieuws en een historisch moment in de strijd voor emancipatie van mensen met een ‘beperking’. De vier leiders van het protest kijken terug op deze periode. Het optreden van bestuursvoorzitter Jane Bassett Spillman (in archiefbeelden) is stuitend, maar typerend voor die tijd. DiMarco en Guggenheim zijn gedwongen om reconstructies van momenten die niet op film zijn vastgelegd op puur cinematische wijze te filmen. Een boeiend verhaal met charismatische, enthousiaste vertellers die benadrukken dat mensen met een ‘beperking’ prima hun eigen boontjes kunnen doppen, ook op bestuurlijk niveau.

Omdat zijn psychotische moeder [Veerle Baetens] niet in staat is om voor hem te zorgen woont Johnny [Sverre Rous] meestal in een woongroep. Met zijn vriend Youssef [Ayman Sitiane] verkoopt hij SOS (cocaïne) in dienst van Luca [Bart Hollanders]. Wanneer de bekende toneelacteur Antony Ophoff [Ben Segers] regelmatig van zijn dienst gebruik maakt, ontstaat er een verwrongen vader/zoon-relatie tussen de twee eenzame zielen. Wat zwaar aangezet drama profiteert van het overtuigende spel van Rous en sterk ondersteunend werk van Hollanders, maar Perceval (die putte uit persoonlijke ervaringen) lijkt drie eindes te hebben gefilmd en heeft niet kunnen (of durven) kiezen wat het meest passende einde was. Kunstzinnig of frustrerend? Ik ga voor optie twee.

De relatie tussen vader Fisk Senior [Peter O'Toole] en Fisk Junior [Jeremy Northam] is niet al te best, mede omdat Fisk Senior kampt met een trauma uit de Boer War. Wanneer de jonge Fisk de eigenzinnige geestelijke Dean Stanley [Sam Neill] ontmoet, blijkt deze na het nuttigen van een bepaalde drank herinneringen te hebben uit een vorig leven die wel eens nauw verwant zouden kunnen met de familiegeschiedenis van de Fisks. Een zeer ongebruikelijk uitgangspunt en het vergt groot talent voor en achter de camera om je te doen vergeten hoe bizar het verhaal eigenlijk is. Regisseur Toa Fraser weet de sfeer van de vroege 20e eeuw uitstekend te pakken en Northams ingetogen vertolking biedt de juiste tegenbalans voor O'Toole en vooral Neill, die daardoor kunnen schitteren in dit aangename, uiteindelijk zelfs hartverwarmende drama.

Michael J Fox, Martin Sheen, Tom Berenger, Willem Dafoe, Kathleen Turner, Ellen Burstyn, Robert De Niro, Sean Penn en nog vele anderen leenden hun stemmen voor deze bijzondere en bijzonder indrukwekkende documentaire. Deze documentaire vertelt het verhaal van de oorlog in Vietnam van jaar tot jaar aan de hand van, veelal vooraf nog nooit vertoond, beeldmateriaal in combinatie met delen uit brieven die soldaten in dat jaar schreven aan familie of een geliefde. De brieven zijn zonder al teveel opsmuk voorgelezen en geven een schrijnend beeld van hoe het aanvankelijke patriottisme van idealistische soldaten (de gemiddelde leeftijd was 19) al snel omsloeg in pessimisme en defaitisme. Bill Couturié accentueert dat door aan het eind van elk kalenderjaar koude statistieken te laten zien waaruit blijkt dat de kans om te sterven of gewond te raken in Vietnam jaar in jaar uit toenam. Duidelijk een anti-oorlogsdocumentaire, dus objectief is het niet helemaal, maar het is bijzonder effectief geconstrueerd en resulteert in een film die nog wel enige tijd op je netvlies gebrand staat.

James Stewart speelt Robert Leaf, een dichter wiens literatuurlessen steeds meer lijken te moeten wijken voor wetenschappelijke vakken, zoals wiskunde. Samen met zijn vrouw [Glynis Johns] probeert hij z'n kinderen ook op te voeden met kunst, maar kort nadat op pijnlijke wijze duidelijk wordt dat hun 8-jarige zoontje Rasmus [Bill Mumy] geen enkele muzikale uitleg heeft, ontdekt zijn lerares dat wat zijn grote talent is... wiskunde! Daar is Robert natuurlijk niet blij mee, totdat blijkt dat hij het talent kan gebruiken (of is het misbruiken?) om zijn faculteit financieel te redden. Bovendien is er een sprankje van hoop wanneer blijkt dat Rasmus graag schrijft... brieven aan Brigitte Bardot! Stewart en Johns geven een masterclass komisch acteren in deze vermakelijke, maar beetje geforceerd dwaze komedie. Mumy houdt zich prima staande, maar de film wordt gestolen door de onnavolgbare John Williams als Roberts collega Peregrine John die zelf ook over een bijzonder talent blijkt te beschikken. Luchtige nonsens, aangenaam kijkvoer.

Adam Ellis werkte als cartoonist voor Buzzfeed in New York toen hij in 2017 te maken kreeg met angstaanjagende verschijningen in zijn appartement die volgens hem het gevolg waren van een socialmedia-account genaamd ‘Dear David’. Hij plaatste een serie Tweets over zijn ervaringen en die vormen de basis van deze zonderlinge horrorfilm. Hierin wordt Adam [Augustus Prew] door zijn hoofdredacteur [Justin Long] aangespoord om meer Tweets over ‘Dear David’ te plaatsen, ook al probeert Adam duidelijk te maken dat het niet gaat om een verzinsel. Wat begon als onverklaarbare geluiden en verschijnselen ontaardt in iets veel engers en dat heeft tot gevolg dat Adam steeds meer moeite heeft om zijn belangrijkste persoonlijke relaties te onderhouden. De horrorscènes zijn effectief en de onderliggende boodschap over de gevolgen van trolling komt goed over, maar de horror is op klungelige wijze vermengd met romantiek en komedie, waardoor het lijkt alsof je naar drie verschillende films door elkaar zit te kijken.

Evan Hansen [Ben Platt] is een eenzame tiener met een angststoornis die van zijn therapeut de opdracht krijgt om een positieve brief aan zichzelf te schrijven. Aangezien Connor Murphy [Colton Ryan] aardig voor hem was gebruikt hij Connor als fictieve afzender. In een volstrekt ongeloofwaardige speling van het lot komt die brief in Connors handen terecht, pleegt hij die dag zelfmoord en denkt Connors familie dat Evan Connors beste vriend was. Wanneer de familie contact met Evan opneemt, laat hij zich meeslepen door zijn fantasie en zijn gevoelens voor Connors zusje Zoe [Kaitlyn Dever], schetst hij een positieve beeld van een vriendschap die nooit bestond. Blijkbaar moeten we accepteren dat een angststoornis een acceptabele verklaring is voor Evans egoïstische, onverantwoorde gedrag maar dat valt bepaald niet mee. Dat de acteurs met enige regelmaat op zonderlinge momenten vervallen in gezang lijkt een poging om de grote tekortkomingen van het scenario te maskeren. De muziek is niet onaardig (Julianne Moore zorgt zelfs voor een brok in de keel), maar ik mag hopen dat de oorspronkelijke musical aanzienlijk beter was.

Soldaat Johnny Tyree [Channing Tatum] heeft tijdelijk verlof wanneer hij op het strand Savannah Curtis [Amanda Seyfried] leert kennen. Een romance bloeit op, maar Johnny en Savannah kampen beiden met littekens uit het verleden. Verfilming van het gelijknamige boek van Nicholas Sparks (‘The Notebook’, ‘Night In Rodanthe’) waarmee Tatum bewees meer te zijn dan een knappe kop. Seyfrieds rol is minder goed uitgewerkt, maar Tatum en Seyfried hebben een goede chemie. Vooral de laatste scènes met Tatum en Richard Jenkins (als zijn gemankeerde vader) zijn ontroerend.

Provocerende film, maar op een goede manier. De film volgt een aantal (veelal zwarte) studenten aan Winchester (!) University, dat worstelt met de eigen identiteit in een school waar institutioneel racisme aan de orde van de dag lijkt te zijn. 'Dear White People' is de naam van een radio-programma van één van hen, die daarin de cultuur op de universiteit becommentarieert. Hoewel sommige studenten denken het morele gelijk aan hun kant te hebben, blijkt de waarheid een stuk complexer in elkaar te zitten.

'Dear White People' lijkt aanvankelijk vooral te gaan over racisme door blanken, maar ontpopt zich langzaam maar zeker tot een intelligente, diepgravende satire over de misvattingen rondom racisme en de manier waarop dat tot polarisatie op een universiteitscampus kan leiden. De jeugdige cast brengt het met een energie én authenticiteit die recht doet aan het uitstekende scenario. Vermakelijk, maar nooit plat. Provocerend, maar nooit prekerig.

In 1988 verhuisde Fiona Tan van Australië naar Amsterdam voor haar studie. Ian Henderson leest de brieven voor die Fiona’s vader in de periode van augustus 1988 tot eind 1990 aan haar schreef. Hij schrijft over het wel een wee van de familie en de huisdieren en haalt zo nu en dan wat wereldnieuws aan. Wat we zien zijn fragmenten uit documentaires over Nederland uit er periode van 1899 tot en met 1931. Ruim een uur lang heb ik geprobeerd een verband te leggen tussen beeld en geluid, maar dat is er niet. Hier en daar onthaald als een revolutionair experiment, maar David Lynch deed hetzelfde al in 1974 (The Amputee) en had veel minder tijd nodig om zijn punt (of het gebrek daaraan) te maken. Mijn advies: negeer de brieven laat je onderdompelen in nostalgie naar een tijd dat het leven in Nederland een stuk eenvoudiger was.

Rupert Turner [Jacob Tremblay] is 11 jaar wanneer zijn grote idool John Francis Donovan [Kit Harington], de ster van een populaire SF-serie, op 29-jarige leeftijd overlijdt aan een overdosis. Elf jaar later weet de inmiddels volwassen Rupert [Ben Schnetzer] een journalist [Thandiwe Newton] in Praag over te halen om zijn verhaal te vertellen. Rupert beweert vijf jaar lang met John F. Donovan gecorrespondeerc te hebben en wil delen wat dat voor hem heeft betekent. In flashbacks ontdekken we parallellen tussen de levens van Rupert en John F. Donovan. Goed geacteerd drama – met Tremblay als absolute uitblinker – haalt een aantal relevante thema’s aan, maar neemt erg veel hooi op zijn vork en maakt van een aantal interessante ideeën een rommelige mix.

Sam Neill toont zijn veelzijdigheid in deze zwarte komedie die onderhoudend is, maar over het algemeen niet bijzonder grappig. Hij speelt Carl Fitzgerald, een dertiger die behoorlijk onder de duim wordt gehouden door zijn dominante moeder. Hij besluit een baantje te nemen als kok bij een twijfelachtig etablissement waar hij aanpapt met de 19-jarige Sophie Papafogos [Zoe Carides]. Problemen ontstaan wanneer Carl betrokken raakt bij een moord en verdacht wordt van een bomaanslag.

Neill is perfect als het sociaal onhandige moederskind dat door een bizarre samenloop van omstandigheden volledig verstrikt raakt in een situatie die hij niet kan beheersen. De overige vertolkingen zijn wisselvallig ,waardoor de snedigere kantjes van het scenario niet helemaal uit de verf komen.

Je hoeft geen cricketkenner of -fan te zijn om deze documentaire te kunnen waarderen. Voor niet-ingewijden is het sowieso interessant om te ontdekken waarom de Test Match zo'n vereerd instituut is bij cricketfans. Anderzijds is het fascinerend, maar vooral verontrustend, te ontdekken hoezeer één van de populairste sporten ter wereld in handen komt van bestuursleden die - op zijn zachtst gezegd - twijfelachtige motieven hebben. Sam Collins en Jarrod Kimber bonzen heel hard op de deuren voor antwoorden en komen met genoeg indirect bewijs dat Narayanaswami Srinivasan de Sepp Blatter van de Cricketfederatie is. Een film die inhoudelijk dus nét iets tekort schiet om als exposé de geschiedenis in te gaan, maar het is er zeker ééntje die de cricketwereld een spiegel voorhoudt en voldoende redenen geeft om de hoge omes in het cricket ten zeerste te wantrouwen.

Adolf en Eva staan op het punt een einde te maken aan hun leven. Eva neemt vergif in, Adolf schiet zich - nadat hij even in de camera heeft gestaard - door het hoofd. Even later steken officieren (na enige aarzeling) de in een tapijt gewikkelde lijken van de Hitlers in de fik. Het is de eerste van een serie hilarische historische reconstructies door een man van wie je meteen al kunt concluderen dat hij behoorlijk geschift is. Dinesh D'Souza (een man met een strafblad wegens campagnefraude) is echter niet helemaal van lotje getikt. Deze puinhoop van mix van enkele waarheden, flink wat halve waarheden en een flink aantal leugens, doet erg denken aan Der Ewige Jude, de meest beruchte (en één van de meest effectieve) propagandafilms aller tijden. Alsof het lachwekkende Hitler-intro niet voldoende is om je ervan te overtuigen dat deze man ze niet allemaal op een rijtje heeft, dan is het toch wel zijn poging om Trump op gelijke voet te plaatsen met Abraham Lincoln! Nog steeds niet overtuigd van de waanzin van deze met een Razzie bekroonde onderneming? Dan heb je nog een lange zit voor de boeg, maar weet dan alvast dat D'Souza zichzelf vergelijkt met niemand minder dan Sophie Scholl, de jonge die haar provocerende protesten tegen het Nazi-regime moest bekopen onder de guillotine! En de moderne Nazi's? Dat zijn natuurlijk die walgelijke Democraten tegen wie de heldhaftige Donald Trump het opneemt om Amerika te redden van de 'Democratische (slaven)plantage'. Het is alleen nog even wachten op Trumps eigen Gettysburg Address, gok ik zo. Maar gelukkig eindigt het allemaal met een extreem enthousiaste uitvoering van Battle Hymn of the Republic door een - u raadt het al - zwart gospelkoor , want ja, die zouden natuurlijk allemaal vóór Trump moeten stemmen. Het is maar goed dat D'Souza weinig verstand van filmmaken heeft (zie de amateuristische montagetrucs tijdens interviews), anders zouden (nog) meer ongeschoolden en Republikeinen wellicht alles geloven wat hij hier beweert.

Volker Schlondorff slaagt er op knappe wijze in dit beroemde toneelstuk vol dialogen op een filmische wijze te vertellen zonder de aandacht onnodig veel af te leiden van de acteurs. Dustin Hoffman herhaalt de rol die hij op Broadway speelt en hoewel zijn energieke vertolking op het kleine scherm soms wat overdreven oogt, weet hij wel degelijk de tragiek van zijn iconische personage over te brengen. Schlondorffs inventieve regie tilt dit boven de middelmaat uit, maar John Malkovich maakt het meeste indruk als één van Hoffmans zoons. Een rol die extra fascinerend is, omdat het bewijst dat Malkovich ook voortreffelijk kwetsbare personages neer kon zetten. Een prima geacteerde en goed gemaakte toneelverfilming.

Weduwnaar en advocaat Elliot [Paul Rudd] is met zijn tienerdochter Ridley [Paul Rudd] onderweg naar een steenrijke potentiële cliënt, de excentrieke en ernstig zieke Odell [Richard E. Grant], wanneer ze een jonge eenhoorn aanrijden. Uit paniek besluit Elliot het lichaam van het beest in de kofferbak te stoppen. Tijdens de kennismaking met Odell, zijn echtgenote Belinda [Téa Leoni] en zijn zoon Shepard [Will Poulter] blijkt de eenhoorn nog te leven. Chaos en incidenteel bloedvergieten volgt in deze mislukte horrorkomedie waarin Grant, Leoni en Poulter hun rollen spelen alsof dit de satirische horror was die het had moeten zijn en dat rijmt totaal niet met de vertolkingen van Ortega en Rudd die doen alsof ze in een slecht melodrama zijn beland. Het komt aardig in de buurt. De CGI-eenhoorns zijn bovendien totaal niet overtuigend.

Het brein achter de briljante politieke satire The Thick Of It en In The Loop richt zijn pijlen deze keer op het Russische rijk. Wanneer Joseph Stalin onwel wordt, beginnen zijn naaste politieke verwanten plannetjes te bedenken om de macht over te nemen. Uiteraard zijn ze het op bepaalde punten niet met elkaar eens en schroomt men niet om elkaar te verraden. Een spel van machtsmisbruik en manipulatie begint.

Begint bijzonder goed met een scène waarin de technici van Radio Moskou opdracht krijgen van Stalin om een opname te maken van een concert dat live wordt uitgezonden op TV... en niet wordt opgenomen! De introductie van de belangrijkste spelers is ook bijzonder sterk en levend verrassende momenten en vlijmscherpe dialogen op. Maar vanaf het moment dat Stalin dood is en het gekonkel begint, wordt de film wat voorspelbaar en neemt het bovendien een bij vlagen veel te serieuze toon aan. De grappendichtheid neemt dan behoorlijk af en je hebt het gevoel dat je opeens naar een historische reconstructie zit te kijken. Bijzonder evenwichtig van toon dus, bovendien zijn de karakteriseringen niet bijzonder sterk. Ik had graag gezien dat Malcolm Tucker de touwtjes in handen nam! Al met al niet slecht, maar fans van The Thick Of It verwachten beter werk van Armando Ianucci.

Branagh overspeelt zijn hand als regisseur met allerlei opzichtige, storende, maar vooral overbodige visuele trucs in deze redelijke opvolger van Murder on the Orient Express die begint met een vrij uitgebreide proloog waarin we de reden ontdekken voor de karakteristieke snor van de Belgische meesterdetective Hercule Poirot [Kenneth Branagh]. Die proloog heeft niks met het mysterie te maken en is er alleen als voorzet naar de (eveneens overbodige) epiloog en om de tijd te vullen. Vervolgens maken we kennis met de mensen die aanwezig zijn bij het huwelijk van Linnet Ridgeway [Gal Gadot] en Simon Doyle [Armie Hammer], maanden nadat Simon abrupt zijn verloving met Rose [Louise Bourget] verbrak. Een deel van het huwelijksgezelschap bevindt zich op een cruise over de Nijl wanneer één van de aanwezigen wordt vermoord. Je hoeft geen meesterdetective te zijn om vroegtijdig te ontdekken hoe de vork in de steel zit, maar het is leuk om French & Saunders weer eens als duo te zien en uiteraard was er voldoende budget om de zaak er glamoureus uit te laten zien. Maar als mysterie is dit een teleurstelling, zeker gezien de indrukwekkende cast.

Vijftig jaar na de Death Race 2000 organiseert The Chairman [Malcolm McDowell] een VR-editie van het populaire evenement waarbij het niet snelheid gaat, maar om het doden van zoveel mogelijk vrouwen, kinderen bejaarden. Vier deelnemers nemen het tegen elkaar op en proberen naast het scoren van punten elkaar uit te schakelen. Melig vervolg op Death Race 2000 (1975) is over-the-top en neemt zichzelf totaal niet serieus. Zichtbaar goedkope productie met een schmierende cast is bij vlagen vermakelijke nonsens. Ramsey is mijn favoriet als Tammy The Terrorist.