Don't Make Waves (1967)

De wat slordig uitgevoerde titelsong doet aanvankelijk vermoeden dat we hier met één van die flauwe sekskomedies uit de jaren '60 te maken hebben, maar dit is juist één van de beste komedies met Tony Curtis sinds Some Like It Hot. Curtis probeert zich als verkoper van zwembaden een plek te verwerven in California, waar hij omringd wordt door volk dat zich in meer of mindere mate laat kenmerken door zelfingenomenheid of haast aandoenlijke naïviteit in deze satire op de oppervlakkigheid van het leven aan de kust van California. De film is slecht gedubd, wat vooral storend is bij David Draper in zijn rol als een lieve, maar niet al te snuggere bodybuilder. Claudia Cardinale en Sharon Tate zorgen echter voor voldoende vrouwelijk schoon, Curtis toont eindelijk weer eens zijn niet geringe, maar veelal slecht benutte komische talent en de beroemde buikspreker Edgar Bergen toont in zijn kleine rol als astroloog Madam Lavinia aan ook grappig te kunnen zijn zonder zijn poppen. Een melig filmpje vol bizarre, maar veelal geslaagde wendingen die je bovendien doet afvragen hoever Tate het had kunnen schoppen als de bende van Charles Manson haar niet twee jaar na deze film had vermoord.

Sharon Tate zag ik eerder alleen nog maar in The Wrecking Crew samen met Dean Martin en in deze film doet ze het ook heel aardig als eye candy. In mijn ogen was ze geen bijzondere actrice, maar ze heeft helaas ook niet de tijd gehad om zich verder te kunnen ontwikkelen. Don't Make Waves heeft een fijne zomerse sfeer en ook al is het verhaaltje erg simpel weet de film wel te blijven vermaken. Tony Curtis had duidelijk plezier in zijn rol, en dat kan ik hem met al die mooie actrices ook zeker niet kwalijk nemen. Het einde is een beetje rommelig, maar al met al was het prima tijdverdrijf. 3*

Ik wilde deze laatste Mackendrick al heel lang eens zien, maar had geen hoge verwachtingen. Het is een vrij luchtige, erg zonnige film met nogal wat vrouwelijk (en mannelijk, voor de liefhebber) schoon. De al genoemde slomo scene met Sharon State valt op, maar die niet alleen. Gebaseerd op een boek getiteld ‘Muscle Beach’, gaat het niet alleen over jongelui die zich bijna naakt in het zweet werken voor een appetijtelijk lichaam langs een Californisch strand, maar lijkt het ook te slaan op de concurrentiestrijd tussen verschillende zakenlui / rijken, waarbij Curtis’ personage de boel op stelten komt zetten. Veel twists, een hoog klucht-gehalte en een vrij bizarre, bombastische eindsprint, waarbij de zachtmoedige hoogblonde beer van een bodybuilder een onverwachte draai geeft aan het verhaal. Klinkt misschien best goed zo, maar het is uiteindelijk niet veel meer dan vermakelijk, met wel mooie locaties en natuurlijk uitstekend gefilmd. En dan was er ook Claudia Cardinale die ik niet genoemd had… De film wat substantiëlers tegenover de vele platte sekskomedies uit die tijd te willen zetten en dat verdient al een half puntje extra; 3,5*.