Maigret (2022)

Ha, het Parijs van het Interbellum: jambon-beurre met een demi, entraîneuses in schimmige bars in Batignolles, de vedettes van Studio Billancourt en natuurlijk een Pernod au zinc...het tijdperk dat nog 2/3 van de Parijse panden cafés waren en 3/4 van de jonge vrouwen die je op straat tegenkwam prostituees (gekend met eufimismen als 'masseuse', 'coureuse', 'roulure'...). De film handelt ook over deze lotgevallen jonge dames, die vanuit de 'province' naar Parijs vertrekken, op zoek naar geld en geluk. Een folkflore die we jammerlijk kwijt geraakt zijn door die dekselse welvaartstaat. 'Maigret' is geen sterrenvehikel, maar Depardieu geeft middels een ongewoon ingetogen prestatie een weemoedige dimensie aan de commissaris. Patrice Leconte laat ons onderdompelen in het universum, met veel aandacht voor kostuums en aankleding. Werkelijk elke scène is een plaatje. In mijn jonge (radicale) jaren had ik dit vast lege nostalgie gevonden, maar, ach, nu ben ik al lang tevreden wanneer een film erin slaagt om mij voor 90min af te leiden van de kwelling van het bestaan.

De Maigrets met Gabin zijn beter, al is deze al bij al geen complete ramp. Ik verwachtte vooral wat meer sfeer. Het Parijs van de jaren 50-60 kon beslist beter gevisualiseerd worden, want nu kan de film zich evengoed in Brussel afspelen. Positieve is een simpel detectiveverhaal dat best leuk is om te volgen. Uiteindelijk vond ik de ontknoping nogal verrassingsloos.. Depardieu heel geschikt als de droge commissaris die levensmoe lijkt van alle misdaden die hij heeft moeten oplossen.

Saai, traag misdaadverhaal waarin Depardieu zich tergend traag en vermoeiend voortsleept naar het einde van de film. Het detectiveverhaal weet totaal niet te boeien en de ontknoping zie je al van mijlenver aankomen. 3/10