Opinions

Uitstekende Hitchcockthriller rondom het klassieke thema van een jonge man [Derrick de Marnay] die onterecht beschuldigd wordt van moord en met behulp van een eigenzinnige, vindingrijke jonge vrouw [Nova Pillbeam] probeert zijn onschuld te bewijzen. Hitchcock onthult in de opening wie de moordenaar is en na één van de meest geroemde shots uit Hitchcocks carrière wordt de moordenaar uiteindelijk ontmaskerd. Hitchcock verschijnt voor het eerst duidelijk herkenbaar in beeld als een fotojournalist in deze vlotte thriller. Het bezoek aan een kinderfeestje is bijna net zo briljant als de geniale ontknoping. Niet te missen!

Bedacht door Gene Wilder, die op de titel kwam na het zien van de biografische film “Young Edison”, was opgegroeid met de Universal Horror-films en een fan was van de oorspronkelijke “Frankenstein” en vooral het vervolg “Bride Of Frankenstein”. Die twee films vormden dan ook de basis voor de film, waarin Wilder zelf de hoofdrol zou spelen. Toen Mel Brooks de film besloot te regisseren, werkte hij samen met Wilder aan het toen nog erg ruwe script en kwam uiteindelijk met dit meesterwerk.

Gene Wilder speelt de rol van Dr. Frederick Frankenstein [uit te spreken als FRON-KEN-STIEN], de kleinzoon van de man die een dode tot leven wist te brengen, met fatale gevolgen. Hoewel Frederick zich nadrukkelijk distantieert van de praktijken van zijn vader, neemt hij wel intrek in het huis van wijlen zijn grootvader waar hij een imposant laboratorium [met de apparatuur uit de oorspronkelijke film] tot zijn beschikking heeft. Hij krijgt daar hulp van assistente Inga [Teri Garr], het ultieme domme blondje getuige haar interpretatie van ‘a roll in zhe hay’ en Igor [Marty Feldman], de man met een bochel links op zijn rug... of is het toch rechts? Ook aanwezig is Frau Blücher [Cloris Leachman], een sinistere verschijning van wie je de naam maar hoeft uit te spreken om te weten dat zij de verpersoonlijking van het kwaad is. Wanneer Frederick de geheime bibliotheek van zijn grootvader ‘bij toeval’ ontdekt en de aantekeningen leest over diens experimenten met dood tissue, kan hij de verleiding niet weerstaan en besluit hij in de voetsporen van zijn vader te treden. Maar uiteraard loopt het experiment niet helemaal zoals verwacht waardoor Frederick het aan de stok krijgt met de plaatselijke bevolking, aangevoerd door Inspector Kemp [Kenneth Mars], een waanzinnige politieagent met een bizarre handicap en een extreem zwaar accent.

Dankzij de uitgekiende zwartwit-cinematografie van Gerald Hirschfield ademt “Young Frankenstein” de sfeer uit van de oorspronkelijke Frankenstein-films. Het scenario zit vol hilarische momenten, maar het zijn de acteurs die het maximale effect uit iedere grap weten te halen. Dit is een film die een masterclass is in komische timing en zou daarom verplicht studiemateriaal moeten zijn voor een ieder met aspiraties in het comedy-genre. Peter Boyle schittert als ‘The Creature’ in de twee meest memorabele momenten uit de film: een ontmoeting met een blinde man [Gene Hackman], een parodie op één van de meest ontroerende momenten uit het origineel, en een optreden waarmee hij samen met zijn schepper een poging doet om een groep eminente wetenschappers te overtuigen van het feit dat hij ‘normaal’ is. Het samenspel tussen Wilder, Garr en Feldman is perfect en Kenneth Mars toont aan dat hij nog steeds net zo goed is in het spelen van volslagen idioten karakters als in “The Producers”, waarin hij de onvergetelijke Franz Liebkind speelde, de krankzinnige auteur van het toneelstuk “Springtime for Hitler”.

Elias [Lou Goossens] heeft iets met klasgenoot Valerie [Saar Rogiers], maar wanneer hij kennismaakt met zijn nieuwe overbuurjongen Alexander [Marius de Saeger]. Schattemans scenario volgt braafjes de platgetreden conventies van het volwassenwordingsdrama, maar Goossens’ authentieke spel (geholpen door zijn sprekende ogen) maakt dit de moeite waard.

Kevin McArevey is de rector van Holy Cross Boys’ School in Ardoyne, een sombere en armoedige wijk in Belfast waar de herinnering aan The Troubles nog altijd springlevend zijn. De makers investeerden veel tijd in het winnen van het vertrouwen van de staf en de leerlingen zodat ze die konden filmen op hun meest kwetsbare momenten. We zien hoe McArevey filosofie consequent en met engelengeduld inzet in zijn lessen, maar ook bij het oplossen van conflictsituaties op school in de hoop dat hij de jongens kan leren te denken en te communiceren in plaats van direct in te spelen op de basale emoties die leiden tot geweld. Bewonderenswaardig, openhartig en inspirerend, maar een verhaallijn ontbreekt waardoor het zichzelf wat te vaak herhaalt.

Oscarwinnaar voor beste kostuumontwerp richt zich op de periode voor en na kroning van Victoria [Emily Blunt] als Koningin van Groot Brittannië, kort na haar 18e verjaardag. In afwachting van de dood van King William IV [Jim Broadbent] proberen Victoria’s moeder [Miranda Richardson] en Sir John Conroy [Mark Strong] een regentschap op te zetten waardoor zij tijdelijk meer inspraak hebben omdat Victoria nog onvoldoende levenservaring zou hebben. Victoria weigert daarvoor de nodige documenten te tekenen, maar haar gebrek aan ervaring brengt haar snel in de problemen door de invloed die politiek leider Lord Melbourne [Paul Bettany] op haar uitoefent. Haar leven neemt in alle opzichten een positieve wending wanneer ze kennis maakt met Albert [Rupert Friend], die aanvankelijk haar vriend en vertrouweling wordt maar – zoals we weten – later haar echtgenoot zou worden. Een lust voor het oog met een ijzersterke cast. Boeiend zolang het zich richt op de politieke intriges, een stuk minder interessant wanneer het zich richt op de liefdesbrieven die Victoria en Albert uitwisselden.

In 1914 overleeft de 9-jarige Trudy Ederle [Olive Abercrombie] ternauwernood de mazelen. Maar mede dankzij haar zus Meg [Lilly Aspell] groeit ze uit tot een levenslustige, koppige jonge vrouw [Daisy Ridley]. Die koppigheid, geërfd van haar moeder [Jeanette Hein], komt haar goed van pas wanneer ze haar ambitie uitspreekt om een topzwemmer te worden. Ondanks de bedenkingen van haar vader [Kim Bodnia] en de vooroordelen over vrouwen en topsport, maar aangespoord door Meg [Tilda Cobham-Hervey] en zwemtrainer Charlotte ‘Eppy’ Epstein [Sian Clifford] weet ze zich te plaatsen voor de Olympische Spelen van 1924 in Parijs. De prestaties van de zwemdames worden overschaduwd door dat van drievoudig goudenmedaillewinnaar Johnny Weissmuller [Robert Eades] en doet Trudy beseffen dat vrouwelijke topsporters pas serieus genomen worden als ze laten zien dat ze niet onder doen voor mannen. Geïnspireerd door Bill Burgess [Stephen Graham], de tweede van de vijf mannen die er in slaagden Het Kanaal over steken, besluit ze in 1926 de eerste vrouw te worden die deze ultieme uitputtingsslag met succes volbrengt. Maar als omdat ze een vrouw is, moet ze zich enorm inspannen om de financiering voor deze onmogelijk geachte missie rond te krijgen. Degelijke, maar onnodig geromantiseerde biografie van de eerste vrouwelijke superster uit de sportwereld probeert iets te hard in te spelen op het sentiment, maar Ridley zorgt dat de balans nooit naar de verkeerde kant omslaat. En de aandacht voor details, zoals de trainingsmethodes van weleer en de communicatiemiddelen van de media, is een fijne bonus.

Wietrokende nietsnut Thadeous [Danny McBride] krijgt een kans om zich te bewijzen wanneer zijn vader, koning Tallious [Charles Dance], eist dat hij zijn broer (en beoogd troonopvolger) Fabious [James Franco] bijstaat bij diens zoektocht naar de ontvoerders van Fabious’ verloofde [Zooey Deschanel]. Infantiele en/of seksistische grappen voeren de boventoon in deze slechts sporadisch enigszins amusante parodie op historische avonturenfilms. Portman houdt zich staande tussen alle ongein, maar aansprekende namen als Justin Theroux en Damian Lewis komen er minder goed van af. John Fricker is een verschrikking als Marteetee.

Dirigent en weduwnaar Fred Ballinger [Michael Caine] keert terug naar het vakantieoord in de Alpen waar hij zo vaak met zijn echtgenote [Sonia Gessner] kwam. Een vertegenwoordiger van het Britse koningshuis [Alex Macqueen] nodigt hem namens Queen Elizabeth uit om een zijn beroemde werk ‘Simple Songs’ te dirigeren ter ere van de verjaardag van Prince Philip. Fred weigert “om persoonlijke redenen” die later duidelijk worden en die herinneringen oproepen die gekleurd zijn door de gevoelens die ze oproepen en door zijn leeftijd. Beste vriend en filmregisseur Mick Boyle [Harvey Keitel] beraadt zich op wat zijn filmtestament moet worden en moet ook de gevolgen van ouderdom onder ogen zien. Meditatieve films zijn in de regel verschrikkelijk saai en dit is de uitzondering die de regel bevestigt. Met prachtige, fantasierijke beelden reflecteert Sorrentino via Fred Ballinger op oud worden en oud zijn, maar ook op de menselijke obsessie met een schoonheidsideaal dat onder anderen gebonden is aan leeftijd en dus nooit behoudbaar is. Daarbij vergeet hij nooit het publiek te vermaken met frivoliteiten, kwinkslagen of boeiende overwegingen. Jane Fonda steelt de film in een onvergetelijke scène als Micks muze Brenda Morel. Een heerlijke film.

YouTube begon in december 2005 met een paar filmpjes en wist een maand later al 25 miljoen views per dag te genereren. Binnen een jaar verkochten de oprichters van YouTube hun creatie voor $ 1,65 miljoen aan Google. In 2022 had YouTube 2,2 miljard unieke gebruikers en is succes vooral afhankelijk van een algoritme dat zo is geprogrammeerd dat video’s met extreme inhoud het meest worden aanbevolen. Deze documentaire onderzoekt hoe en waarom YouTube van een zegen is uitgegroeid tot een vloek en wie of wat daarvoor verantwoordelijk is. Oprichter Steve Chen, YouTube CEO Susan Wojcicki, journalisten en content creators geven hun visie en praten over hun ervaringen. Goed onderzocht en degelijk gemaakt met mensen die duidelijk verstand van zaken hebben, maar niet buitengewoon opzienbarend. Wel een goed startpunt voor degenen die zich tot nu toe nauwelijks hebben bezig gehouden met de werking van YouTube en het eindigt met een optimistische noot.

Carlos 'Yuli' Acosta speelt zichzelf in deze verfilming van de autobiografie van deze geniale, succesvolle en gerespecteerde Cubaanse danser die in 1998 als eerste zwarte danser werd toegelaten tot het Londense Royal Ballet. Aan het begin van deze film zien we dat Acosta tijdens de repetitie van een door hem te regisseren ballet stuit op een album waarin zijn vader foto's en krantenknipsels van zijn zoon verzamelde. Vervolgens zien we in flashback hoe Yuli [als kind gespeeld door [Edlison Manuel Olbera Núñez, als jong volwassene door Keyvin Martínez] eigenlijk droomde van een carrière als de nieuwe Pélé. Maar zijn volhardende vader Pedro [Santiago Alfonso] is zo overtuigd van Yuli's talent én kansen als danser, dat hij zijn zoon letterlijk moet dwingen om de kans te grijpen die de meest prestigieuze dansschool in Cuba, geleid door Maestra Chery [Laura De la Uz] hem biedt.

De film is het interessant wanneer het zich richt op de gespannen relatie tussen vader en zoon, vooral vanwege het voortreffelijke spel van Alfonso die de rest van de cast volledig van het scherm speelt. Het scenario van Paul Laverty is wat oppervlakkig en besteedt weinig tijd aan Yuli's moeder en zijn zussen - waarvan er ééntje schizofreen bleek te zijn en zelfmoord pleegde - wat duidelijk maakt dat dit niet al te diepgaand is. De scènes waarin Acosta met verschillende danspartners sleutelmomenten uit zijn levensverhaal vertolkt in de vorm van ballet zijn fraai uitgevoerd en gefilmd, maar de combinatie van ballet en conventionele biografie is niet bevorderlijk voor de dramatische uitwerking van deze interessante, maar niet al te diepgravende biopic.

Alison Jacobs [Maaike Neuville] bezoekt met haar moeder Sylvia [Annick Christiaens] en haar vriend Michael [Bart Hollanders] een kliniek voor een borstverkleining. Vlak voor ze onder het mes gaat ontdekt Alison dat het hier niet pluis is, maar ze kunnen niet weg omdat Sylvia’s behandeling al is begonnen. Een niet al te best excuus voor een niet al te beste zombiefilm die zichzelf een komedie durft te noemen, maar daar hooguit aanspraak op maakt omdat het zo nu en dan zo slecht is dat je erom zou kunnen lachen. Misschien.

Kirana schittert als Yuni, een intelligente, Indonesische tiener met een verlangen naar vrijheid en een obsessie met alles wat paars is. Haar mentor [Dima Aditya] gelooft dat Yuni een mooie academische toekomst tegemoet kan zien, maar Yuni’s dromen lijken in duigen te vallen wanneer ze dreigt te worden uitgehuwelijkt (als 2e vrouw ook nog eens) aan de veel oudere Iman [Muhammad Khan]. Vooral de scènes met Yuni en haar vriendinnen maken indruk, met dank aan Andini’s uitmuntende regie van de jeugdige cast.