Opinions

Vuurmeisje Ember [Leah Lewis] moet noodgedwongen samenwerken met waterventje Wade [Mamoudou Athie] om te voorkomen dat de winkel van Embers vader [Ronnie Del Carmen] gesloten wordt wegens een lek – en een aantal andere onregelmatigheden. Ze zijn opgegroeid in de overtuiging dat water en vuur niet samengaan en dan weten waarschijnlijk ook jeugdige kijkers wel hoe dit af gaat lopen. De obstakels die de vier schrijvers onderweg hebben bedacht, getuigen evenmin van enige originaliteit. De enige (relatieve) verrassing is dat de ontknoping nog sentimenteler en suikerzoeter is dan je verwachtte.

Prachtig gefilmd en prima geacteerd sociaal drama is een portret van een samenleving die verscheurd is tussen het oude, Communistische Rusland en een tijd waarin de vrijheid ten koste lijkt te gaan van verbondenheid. Nadezhda Markina schittert als Elena, de huidige echtgenote van de fysiek kwakkelende Vladimir [Andrey Smirnov] en het plot draait om Vladimirs nalatenschap. Nadezhda heeft een zoon [Aleksey Rozin] uit een eerder huwelijk die geldzorgen heeft en kan het moeilijk verkroppen dat Vladimir weigert haar zoon uit de brand te helpen. Vladimir hecht meer waarde aan zijn dochter [Elenya Lyadova], ook al heeft zij hem jaren geleden de rug toegekeerd. Zvyagintsev gebruikt beelden van de omgeving waarin de personages zich bevinden om subtiel commentaar te geven op de huidige samenleving, maar het bewust lage tempo stelt je geduld regelmatig op de proef.

Drie jaar geleden ontwaakten zogenaamde ‘Reapers’ uit hun winterslaap om binnen een maand 95% van de menselijke bevolking uit te roeien. Overleven bleek alleen mogelijk te zijn op een hoogte van minstens 8000 voet. Will [Anthony Mackie] woont met zijn ziekelijke zoontje Hunter [Danny Boyd Jr.] en 191 anderen in een dorpje in de Rocky Mountains. Om Hunter te kunnen voorzien van nieuwe medische hulpmiddelen moet Will naar een ziekenhuis in Boulder dat zich 2000 onder de scheidslijn bevindt. Daarvoor heeft hij hulp nodig van Nina [Morena Baccarin], een wetenschapper die er als enige in is geslaagd een ‘Reaper’ te doden, maar volgens Will ook verantwoordelijk is voor de dood van zijn echtgenote Tara [Rachel Nicks]. Will en Nina krijgen extra hulp van Katie [Maddie Hasson]. Mix van Predator en A Quiet Place moet het niet hebben van originaliteit, maar de personages zijn redelijk uitgewerkt en de drie hoofdrolspelers leveren degelijk acteerwerk af.

Afgezien van enkele korte bespiegelingen van o.a. Paul McCartney en voormalig PM David Cameron bestaat dit louter uit archiefbeelden die het leven van de 96-jarige Queen Elizabeth die opvallend veel van de mens achter de rol tonen. We zien Elizabeth als beginnend tiener tikkertje spelen op een schip, enthousiast gebarend tijdens een paardenrace en ontspannen grapjes maken voorafgaand aan de opname van een Kersttoespraak. Michell stelde een geweldige muzikale soundtrack samen, variërend van George Formby en Gracie Fields tot Madness en Moby & Mindy Jones, die de verschillende facetten van Elizabeths regentschap én haar persoonlijkheid onderstrepen. Hij schuwt ook schaduwkanten van de recente familiegeschiedenis niet in deze uitstekende documentaire die na een uur echter wat in de herhaling begint te vervallen .

Onderzoeksjournalist Julia Jarmond [Kristin Scott Thomas] staat op het punt te verhuizen naar het appartement in Parijs waar haar echtgenoot Bertrand [Frédéric Pierrot] is grootgebracht. Bertrands bedlegerige oma vertelt Julia dat het appartement familiebezit is sinds augustus 1942, een paar weken na de dat de razzia van de Vélodrome d’Hiver waarbij Franse Vicky-autoriteiten 13.000 Parijse Joden oppakte en overbracht naar het Vélodrome d’Hiver voor deportatie naar een concentratiekampen. Julia ontdekt al gauw dat de vorige bewoners Joden waren, verdiept zich in de geschiedenis van dat gezin en wordt geconfronteerd met complexe vraagstukken over de rol en eventuele medeplichtigheid van haar schoonfamilie. In flashbacks volgen we het relaas van de tienjarige Sarah Starzynski [Mélusine Mayance] die op 16 juli 1942 haar broertje opsluit in een geheime kamer wanneer de politie aanklopt en de sleutel op zak houdt. Wanneer ze met haar moeder [Natasha Mashkevich] en vader [Arben Bajraktaraj] wordt opgepakt, doet Sarah wat ze kan om te ontsnappen en haar broertje te bevrijden. Een sterk opgebouwd oorlogsdrama over een zwarte bladzijde uit de Franse oorlogsgeschiedenis, maar vooral over de complexe schuldvraag en het belang van het delen van de familiegeschiedenis, ongeacht de consequenties. De twee verhaallijnen lopen op doeltreffende wijze door elkaar en Mayance is verbluffend als de jonge Sarah in dit aangrijpende verhaal met een uiterst ontroerende ontknoping.

Studio 100 produceerde de uitstekende Nederlands gesproken versie van deze charmante animatiefilm voor de kleintjes waarin Ella [Rosemarie Voogt] een belangrijke les leert over het maken en behouden van vrienden. Ella en haar beste vriend Henry [Bo Bellamy] besluiten aan het eind van de dag een circusvoorstelling uit te nodigen en nodigen alle buren uit om mee te doen of te komen kijken. Iedereen wil meehelpen, maar dan gooit Johnny [Bo Burger] Ella’s plannen in de war. Johnny is net bij zijn oom en tante gaan wonen en heeft een fiets waar Henry jaloers op is. Al snel ontstaat er ruzie tussen Ella en Johnny over wie Henry’s vriend mag zijn. De animatie is niet om over naar huis te spreken, maar de kleurrijke personages en grappige terzijdes met een trio kippen maken dit prima vermaak de kleintjes en goed te verteren voor meekijkende ouders.

De Australische violist Warren Ellis maakte naam met ‘Dirty Three’ en later als vaste muzikale partner van Nick Cave & The Bad Seeds. Ellis’ muziek domineert de soundtrack terwijl hij met Kurzel terugkijkt op zijn carrière en een bezoek brengt aan Ellis Park, een dierenopvang op Sumatra waar hij beschermheer van is. Aan de trage kant en de muziek is niet aan iedereen besteed, maar de achterliggende verhalen zijn zonder meer interessant en waardevol.

Het is louter aan MacLaine en Plummer te danken dat deze sentimentele komedie (nog redelijk aan te zien is. Deze romantische komedie over twee alleengaande ouderen die elkaar als buren leren kennen is te formulematig om te verrassen. Het gedweep met La Dolce Vita gaat mogelijk wat tegenstaan maar de chemie tussen de twee topveteranen van het witte doek maakt het allemaal verteerbaar. Maar ook niet meer dan dat. De titel verwijst overigens nadrukkelijk naar Ginger e Fred, een andere Fellini-film!

Deze gestyleerde biografie van Georg Elser staat in schril contrast met de TV-film uit 1989 met Klaus-Maria Brandauer. In die film [die ik volgens mij ergens in 2000 zag] zette Brandauer hem neer als een onopvallende, haast kleurloze gewone man die - vanwege zijn technische kennis als horlogemaker - in het uiterste geheim de bom ontwierp die Hitler om het leven had moeten brengen. Deze remake maakt van Elser een romantische volksheld, vol idealisme en zonder respect voor de autoriteiten. Het geheel is bovendien allemaal flitsend en stijlvol in beeld gebracht, waardoor het ver verwijderd lijkt van de werkelijkheid. De film schakelt ongemakkelijk tussen de periode van de opkomst van de Nazi's en de nasleep van de mislukte aanslag, waarin we zien hoe Elser wordt geïntimideerd en gemarteld. Allemaal heel heldhaftig, maar Elser blijft een enigma: van karakterisering is nauwelijks sprake. Daardoor verbleekt deze film - een verzorgde productie - naast de TV-film uit 1989.

Maria [Helga Guren] is gescheiden en heeft twee kinderen wanneer ze in Sigmund [Oddgeir Thune] de liefde van haar leven ontmoet. Zeven jaar later hebben ze zelf twee kinderen, maar dreigt de relatie stuk te lopen door eindeloos geruzie. Uiteindelijk laat Maria zich overhalen om in therapie te gaan en samen met haar geduldige therapeut [Heide Gjermundson] ontdekt Maria haar tekortkomingen evenals (cruciaal) de oorzaak daarvan. Een knap geschreven, authentieke decimatie van een liefdevolle relatie die geteisterd wordt door neuroses en vol realistische, vaak pijnlijke momenten zit, waaronder Maria’s poging om een open gesprek met haar moeder [Elisabeth Sand] probeert te voeren over haar jeugd. Het is een meesterlijk moment in dit sowieso uiterst intelligente, confronterende familiedrama.

Een goedkoop ogende, maar juist daardoor waarschijnlijk vrij authentieke registratie van een aantal topacts uit de Britse Music Hall van die tijd. Dat maakt dit tot een historisch interessant document, ook al is het allemaal vrij fantasieloos in beeld gebracht. Hitchcock regisseerde 'enkele sketches', waaronder de intermezzo's waarin Gordon Harker een televisie probeert te repareren en Donald Calthrops pogingen om een Shakespearemonoloog nieuw leven in te blazen.

Oorspronkelijk gemaakt als musical, maar alle liedjes zijn eruit gesneden en Michael Powell beschreef het restant als een puinhoop. De opening oogt inderdaad alsof er flink in is gesneden waardoor het verhaal - zeker voor diegenen die niet bekend zijn met het beroemde verhaal van Barones Orczy - aanvankelijk erg verwarrend is. Niven is goed gecast in de titelrol, al mist zijn vertolking de ironie van die van Leslie Howard in de 1934-verfilming. Margaret Leighton is prima als zijn verveelde vrouw, evenals Cyril Cusack als Chauvelin, de man die vastbesloten is de ware identiteit van The Scarlet Pimpernel te achterhalen. Hoewel er een paar aardige actiescènes zijn mist deze film de visuele flair die het beste werk van Michael Powell en Emeric Pressburger kenmerkt. Het blijft een onderhoudend verhaal, al behoort dit zeker niet tot de beste verfilmingen.

Een film die ik gezien heb omdat hij ontzettend slecht zou zijn. En de kritiek is terecht: de camera is veelal gericht op Elvira's boezem, het verhaaltje is flinterdun en het hangt van meligheid en smakeloze grappen aan elkaar. Maar dit is pure camp en Cassandra Peterson heeft een uitstekende komische timing, zowel in de slapstick-achtige scènes als bij het uitspreken van de vele dubbelzinnigheden ["Here's to my big opening"]. Zodra je op de gevel van een bioscoop 'How To Uck' ziet staan, weet je wat de punchline is van de eerstvolgende grap, maar de manier waarop de punchline wordt opgediend is lachwekkend en dat is maar goed ook. Een krat bier, een zak chips en deze film. Ik zeg: waarom niet?

Controversiële biografie van Elvis Presley [Austin Butler] vertelt vanuit het perspectief van zijn (bewezen) onbetrouwbare manager [Tom Hanks] die door lange tijd door het leven ging als Colonel Tom Parker schildert Elvis af als iemand die zich als kind volledig thuis voelde in de zwarte gemeenschap en daar ook op handen werd gedragen toen hij doorbrak met zijn baanbrekende “junglemuziek”. In 150 minuten komen de belangrijkste fases uit Elvis’ leven en carrière voorbij, waarbij meteen opvalt dat zijn acteercarrière grotendeels wordt genegeerd en zijn weigering om zich uit te spreken over sociaal-maatschappelijke thema’s buiten de radar valt. Tom Hanks grijpt de kans om een zeer twijfelachtig persoon te spelen met beide handen aan en geeft één van zijn beste vertolking ooit, maar wordt desondanks overschaduwd door Butler, die volledig opgaat in het personage en het niveau van een imitatie ver ontstijgt, daarbij in grote mate geholpen door het feit dat Luhrmann goed gekeken heeft naar Elvis’ concertfilms uit de jaren ’70 en die tot in detail heeft gereconstrueerd. Technisch fenomenaal en een triomf qua acteren, maar te suggereren dat al het goede in Elvis’ carrière te danken was aan zijn eigen talent en visie en al het slechte te wijten was aan ‘The Colonel’, is te simplistisch en valt zeker niet bij iedereen in goede aarde.

In december 1970 besluit Elvis Presley [Michael Shannon] president Richard Nixon te bezoeken, omdat hij ziet en dat de VS in crisis is en hij zijn talenten kan inzetten als 'federal-agent-at-large' (undercover) om zo bands als The Roling Stones of The Grateful Dead of drugsbendes te infiltreren. Daarvoor moet de President hem beëdigen en daarom schrijft hij een brief aan de president die hij - tot verbijstering van iedereen die erbij was - persoonlijk afgeeft bij Het Witte Huis. Elvis wacht de reactie af in het bijzijn van zijn entourage, bestaande uit Sonny [Johnny Knoxville] en Jerry [Alex Pettyfer], één van Elvis oudste en beste vrienden die zich heeft laten overhalen om mee te gaan, hoewel hij eigenlijk van plan was om zijn vriendin ten huwelijk te vragen tijdens een belangrijk etentje met haar ouders. Krogh [Colin Hanks], de persoonlijke assistent van Nixon, ziet een uitgelezen kans om het geschonden imago van de president op te vijzelen en doet daarom zijn best om de onverschillige Nixon over te halen Elvis te ontmoeten.

De foto die tijdens hun ontmoeting op 21 december 1970 is gemaakt, blijkt de meest opgevraagde foto uit het Nationale Archief te zijn. "Elvis and Nixon" is gebaseerd op de getuigenissen van Egil Krogh en Jerry Schilling en is dus een getrouwe reconstructie van wat zich heeft afgespeeld. Shannon is uitstekend als Elvis, een vertolking waarin de persoonlijkheid van Elvis sterk naar voren komt zonder te vervallen in tics. De aandacht voor de vriendschap tussen Elvis en Jerry zorgt voor een sterke dramatische lading en is het sterkste aspect van het scenario, omdat de film daardoor de verleiding weerstaat om in pure komedie te vervallen. Het hoogtepunt is onvermijdelijk de dag van de ontmoeting tussen 'The King' en 'The President' zelf, beginnend met een onverwacht verloop van de protocolbesprekingen en gevolgd door een verrassende uitvoering van dat protocol. Spacey heeft de moeilijke taak om een Nixon neer te zetten die voldoende herkenbaar is, niet teveel doet denken aan andere memorable Nixon-vertolkingen van Anthony Hopkins en Frank Langella, en waarin zijn eigen persoonlijkheid ook voldoende naar voren komt. Het samenspel tussen Shannon en Spacey toont aan waarom zij behoren tot de meest gerespecteerde acteurs in de filmwereld. Het scenario heeft hier en daar z'n tragere momenten, maar geeft deze toppers volop de kans om te laten zien wat ze kunnen.

De film opent met een amusante proloog die met een wiskundige berekening aantoont dat in 2012 een kwart van de wereldbevolking Elvis-imitator zal zijn en vervolgens aankondigt uit de doeken te doen hoe Harmony Jones [Kim Basinger], een schoonheidsspecialiste die Pink Lady-lippenstift verkoopt, dat heeft voorkomen. Het verhaal heeft weinig om het lijf en de setting rondom een Elvis-conventie is niet geheel origineel, maar de karakterisering zijn sterk waardoor er voldoende bijzonder grappige momenten zijn. Basinger toont voor het eerst in lange tijd weer eens komische talent en Philip Charles MacKenzie is bijzonder grappig als de eigenaar van Pink Lady. Maar de beste momenten zijn voor Mike Starr en Phill Lewis als de twee agenten die het spoor van Elvis-lijken volgen. Bovendien kun je nog een aardig spelletje cameo-rijden doen, waarbij je in ieder geval moet letten op iedere dode Elvis.

Na lang aarzelen schrijft modefreak Elvy [May Hollermann] zich in voor de Future Fashion Awards op Ibiza. Tot haar verbazing behoort ze tot de 10 eindkandidaten. Maar vanwege tegenvallende cijfers moet ze van haar moeders [Irene Moors, Nienke Plas] naar een zomerkamp in Muggenbeet. Ze verzint een list waarmee ze toch naar Ibiza kan reizen en logeert bij haar zus Joyce [Jill Schirnhofer], die daar een yogaschool heeft. Elvy moet nogal wat obstakels overwinnen, waaronder haar eigen onzekerheid, maar ontmoet ook een hunky dj [Buddy Vedder]. Hollermann en Stephanie van Eer hebben een prettige chemie en zijn prima in de hoofdrollen, maar de meest bijrollen zijn overbodig, karikaturaal geschreven en/of ondermaats geacteerd.

Oersaai psychologisch drama over de stomvervelende Elyse [Lisa Papper] die worstelt met haar geestelijke gezondheid en daarmee de relatie met haar directe familie onder grote druk zet, totdat ze in een catatonische staat vervalt en opgenomen wordt in een hospitaal. Deels in zwart/wit, deels in kleur gefilmd, waarschijnlijk om het etiket ‘arthouse’ te waarborgen. Anthony Hopkins speelt Elyses psychiater, produceerde en schreef de muziek maar wist daarmee niet te voorkomen dat zijn echtgenote Stella hopeloos faalt bij haar debuut als schrijver en regisseur.

LA, 2154: Max Da Costa [Matt Damon] heeft drie jaar vastgezeten voor een overval en probeert de draad op te pakken in een wereld waarin de machtsverschillen tussen rijk en arm groter zijn dan ooit. Door nalatigheid van zijn werkgever wordt Max dodelijk vergiftigd bij een bedrijfsongeval en heeft hij nog maar vijf jaar te leven. Zijn enige hoop op redding is Elysium, de plaats waar de rijken wonen en waar iedere ziekte te genezen is. Max’ pogingen om daar te geraken zijn vermengt met een plot van politieke intriges, verraad en dergelijke in een warrig verhaal met teveel elementen uit bekende SF-klassiekers. Dat gaat ten koste van personages en van de interesse van de kijker.

Danseres Ema [Mariana Di Girolamo, die de titel 'slechtste kapsel ooit' verdient] en choreograaf Gastón [Gael García Bernal] hebben de adoptie van de 7-jarige Polo [Cristián Suárez] beëindigd na een bizarre gebeurtenis waarbij Ema's zus ernstig gewond is geraakt. Ema's naaste omgeving geeft haar op niet mis te verstane wijze de schuld, maar zij legt de verantwoordelijkheid bij Gastón. De film bestaat uit geruzie, gedans en geneuk. De expressieloze vertolking van Di Girolamo voorkomt zelfs de illusie van enige diepgang en Bernal lijkt zich, net als de kijker, af te vragen wat hij hier te zoeken heeft. Ronduit vervelend werkje met één goed moment: Bernals tirade tegen die verschrikkelijk ééntonige Reggaeton. Helaas zit de soundtrack er vol mee, dus ook dat is geen aanbeveling. De finale moet je zien om 't te geloven, maar is de moeite in feite niet waard.

Nadat Abraham Lincoln op 1 januari 1865 de Emancipatie van Slaven heeft uitgeroepen, besluit Peter [Will Smith] zijn gezien achter te laten in de hoop dat hij zich kan aansluiten bij het leger van Unionists. Maar slavendrijver Jim Fassell [Ben Foster] zit hem op de hielen. Peter is intelligent, kan lezen en schrijven en heeft een dusdanig grote mond (en een brutale houding) dat iedere slavendrijver hem allang een kogel door de dag kop had gejaagd of op andere wijze onschadelijk had gemaakt. Maar tja, dit is Will Smith en dus komt hij overal mee weg. Fuque zwelgt in ellende en gaat op de melodramatische tour, Will Smith combineert amper ingehouden woede met een traan op commando in dit exploitatiedrama met Foster al even over-the-top als Smith. Bijna lachwekkend, het relevantie onderwerp ten spijt.

Een jonge vrouw wordt op klaarlichte dag ontvoerd door een autobestuurder en een mysterieuze, magere man met een bril. Wat dat te maken heeft met de rest van het verhaal wordt pas duidelijk halverwege deze thriller waarin Dan [Chris Beetem] en Joyce [Susan Pourfar] op advies van een kennis een babysitter inhuren om hun huwelijksjubileum te vieren. Anna [Sarah Bolger] maakt meteen een goede indruk maar al gauw nadat Dan en Joyce zijn vertrokken speelt ze vreemde, onheilspellende psychologische spelletjes met beginnende tiener Jacob [Joshua Rush], zijn jongere zusje Sally [Carly Adams] en kleuter Christopher [Thomas Bair]. Thelin weet in de eerste helft de spanning flink op te bouwen met een serie naargeestige, soms kippenvelbezorgende momenten. Bolger is subliem als de gluiperige babysitter. Het is alleen jammer dat suspense in na half uur plaatsmaakt voor meer conventioneel fysiek geweld.

Assistent-advocaat Rita [Zoe Saldana] is het beu om mannen met criminele koppen te verdedigen voor een appel en een ei. Maar voor 2 miljard Mexicaanse peso’s is ze wel bereid kartelleider Manitas Del Monte [Karla Sofía Gascón] (die honderden doden op zijn geweten heeft) te helpen om een geslachtsoperatie te regelen, zodat hij als Emilia Pérez een nieuw leven op kan bouwen. Vier jaar later roept Emilia opnieuw Rita’s hulp in, deze keer om haar weduwe Jessi [Selena Gomez] en haar zoons te kwellen en op hypocriete wijze haar eigen straatje schoon te vegen. Een bespottelijk verhaal dat misschien dienst had kunnen doen als komische opera, maar Audiard neemt deze onzin volstrekt serieus en probeert zelfs sympathie op te wekken voor een hypocriete massamoordenaar! De enorme ironie van de slotscène is hem blijkbaar volledig ontgaan! Paul Guilhaumes camerawerk en Damien Jalets choreografie zijn uitstekend, maar hun moeite is verspild. Voer voor het Cannes Film Festival, waar het (niet geheel verrassend) twee keer in de prijzen viel.

Charlotte [Alexandra Dowling], Emily [Emma Mackey], Anne [Amelia Gething] en Branwell Brontë [Fionn Whitehead] stierven voor hun veertigste aan tubercolose, maar de drie zussen lieten met “Jane Grey”, “The Tenant of Wildfell Hall”, “Jane Eyre” en “Wuthering Heights” een indrukwekkende literaire erfenis na. Deze film vertelt het familieverhaal door de ogen van Emily, die kort na de verschijning van haar eerste boek overleed. Het is een levendig portret van een vrijgevochten jonge vrouw dat tevens probeert aan te tonen hoe en in welke mate haar levensverhaal van invloed wat op “Wuthering Heights”. Mackey is uitstekend in de hoofdrol en O’Connor houdt de vaart er goed in bij deze fraaie productie.

Emily [Aubrey Plaza] is er alles aan gelegen om haar studieschuld 70.000 dollar af te betalen, maar mede vanwege een veroordeling wegens rijden rijden onder invloed lukt het haar niet om aan een baan te komen waarmee ze haar schuld kan aflossen. Via via komt ze in contact met Youcef [Theo Rossi] die haar de kans biedt om snel geld te verdienen als ‘dummy shopper’. Al snel krijgt ze kans om grotere bedragen te verdienen, maar de lokroep van het grote geld dwingt Emily om zich overeind te houden in een wereld waarin alleen de sterksten, de slimsten en de brutaalsten overeind blijven. Opnieuw een puike rol van de veelzijdige Plaza die de sympathie van de kijker blijft houden, ook wanneer ze zich steeds dieper begeeft in de wereld van de criminaliteit.

Jane Austens geliefde boek heeft zeker komische elementen, maar is vooral een scherpe satire op de Britse moraal van rond 1800. Regisseur Autumn de Wilde gebruikt hier echter een benadering van humor die meer weg heeft van Mack Sennett dan van Ernst Lubitsch. Het mechanisch ogende, vaak slapstickachtige acteerwerk komt vooral op het conto van de regisseur, die in ieder geval consequent is maar daardoor wel afleidt van de scherpe monologen die het boek zo onvergetelijk maken. Bovendien hoef je dat boek niet gelezen te hebben om vanaf het begin te weten hoe het allemaal gaat eindigen. De acteurs spelen het spelletje helaas mee, waardoor alleen de fraaie locaties, de kostuums en make-up en een fraai gefilmde dansscène. overblijven als positieve elementen. En waarom die punt achter de titel? .

Als zoon van twee Mèh-emoji's heeft Gene moeite om in hun voetsporen te treden. De Emoji's wonen in hun eigen wereldje in de telefoon van een tienerjongen die natuurlijk alleen met hulp van emoji's succesvol contact kan leggen met het meisje dat hij uit wil vragen. Gene blijkt aanvankelijk een probleem te zijn maar ontpopt hij zich als de held. Gezien de enthousiaste stemvertolkingen zou dit zielloos geanimeerde en volstrekt formulematige verhaal nog best te pruimen zijn geweest, als het niet zo'n opzichtige reclamespot was geweest voor een keur aan apps.Het schetst bovendien een wereld waarin kinderen volledig afhankelijk zijn van hun telefoons om betekenisvol contact te maken. Dat cynische wereldbeeld komt de bedenkers van dit exploitatieproduct natuurlijk goed van pas, maar het is er niet ééntje die je wilt overbrengen aan je eigen kind. Toch?

Historisch drama over een sleutelmoment in de na-oorlogse wereldgeschiedenis. Nadat Japan zich in augustus 1945 heeft overgegeven aan de Gallieerden, krijgt Generaal Douglas MacArthur [Tommy Lee Jones] de opdracht om vast te stellen of Keizer Hirohito [Takatarô Kataoka] verantwoordelijk kan worden gehouden voor het bombardement op Pearl Harbor. MacArthur besluit deze ingewikkelde kwestie over te dragen aan Generaal Bonner Fellers [Matthew Fox] die de Japanse taal en cultuur goed kent. Fellers staat voor een enorm moreel dilemma, bovendien zaagt Generaal Richter [Colin Moy] aan Fellers stoelpoten door te spitten in diens verleden.

Het centrale gegeven is razend interessant en geeft ons inzicht in de totstandkoming van de relatie die Japan sindsdien heeft met de rest van de wereld, en met de VS in het bijzonder. Fox is echter kleurloos in de hoofdrol en Webber verleent de verhoren niet de bijbehorende gewichtigheid. De flashbacks naar Fellers romance met een Japanse mede-studente [Eriko Hatsune] zijn interessanter en zijn bovendien mooi in beeld gebracht door [Stuart Dryburgh]. De ontmoeting tussen MacArthur en Hirohito is echter het beste moment in deze verder wat teleurstellende geschiedenisles.

Thierry Michel filmt al jaren in de huidige Democratische Republiek Congo (voorheen Zaïre) en gebruikt een schat aan vaak zeer schokkende beeldmateriaal om op gedetailleerde, maar overzichtelijke wijze uit te leggen waarom hier zo fel en meedogenloos wordt gestreden om de macht. De aanwezigheid van waardevolle grondstoffen, genocide over en weer tussen Hutu’s en Tutsi’s (die is overgewaaid uit buurland Rwanda) en de onwil en onmacht van de VN omdat te bestrijden maken onderdeel uit van een van de grootste zwarte bladzijdes uit de moderne wereldgeschiedenis. Cruciaal zijn de gesprekken met hoogwaardigheidsbekleders en de indrukwekkende ooggetuigenverklaringen. Een confronterende must-see.

Het is December 1980 en Hilary [Olivia Colman] werkt als manager bij Empire Cinema in Margate waar haar affaire met haar getrouwde baas Donald Ellis [Colin Firth] een publiek geheim is. De komst van Stephen [Micheal Ward], een ambitieuze jonge man met een Caraïbisch achtergrond, resulteert in een nieuwe vriendschap die echter onder druk komt te staan nadat Hilary meerdere keren niet doet wanneer Stephen slachtoffer wordt van racisme. Mendes’ neemt teveel hooi op de vork en slaagt er niet in om alle thema’s op een samenhangende en effectieve wijze te verweven. Dat is ook merkbaar aan het wat zoekende spel van met name Colman. Zoals altijd is de cinematografie van Roger Deakins van buitengewoon hoog niveau.