Opinions

Voormalig uitsmijter Chris [Liam Hemsworth] gaat aan het werk als beveiliger van een geldtransport en is verbaasd over de lakse manier van werken. Samen met jeugdvriend Eddie [Michael Angarano] bedenkt hij een plan voor wat de grootste geldroof uit de Amerikaanse geschiedenis moet worden. Loopt natuurlijk niet geheel volgens plan. Rechercheur James Ransome [Dwayne Johnson] vertrouwt de getuigenverklaringen van Chris en Eddie niet, bovendien grijpt de New Yorkse Procureur-generaal Rudy Giuliani [Dan Triandiflou] de gelegenheid aan om de grote Amerikaanse drugsfamilies stevig aan te pakken. En die zijn daar natuurlijk niet blij mee. Had een misdaadthriller kunnen zijn, had een misdaadkomedie kunnen worden. Uiteindelijk valt het tussen het wal en het schip waardoor het noch spannend, noch amusant wordt. En niemand lijkt Dwayne Johnsons te hebben verteld dat het verhaal zich afspeelt in 1982/1983.

Voormalige undercover-agent James [James Badge Dale] besluit op eigen houtje uit te zoeken wat er is gebeurd met Amanda [Sasha Frolova], de dochter van een goede vriendin [Marin Ireland]. Amanda is spoorloos verdwenen nadat ze in de badkamer een mysterieuze boodschap over ‘Empty Man’ achterliet. James ontdekt al snel een verband met een mythe die zegt dat als je een lege fles vindt op een brug en erop blaast, in contact komt ‘Empty Man’. Wat is er waar van deze mythe? Waar is Amanda gebleven? En wat is de rol van Pontiflex Institute in dit alles? Op papier lijkt dit een rip-off van Candyman, maar Priors scenario – losjes gebaseerd op de gelijknamige getekende roman van Boom! Studio’s – zit veel complexer in elkaar en lijkt (gelukkig) meer inspiratie te hebben geput uit The Wicker Man (het origineel welteverstaan). Begint met een ijzersterke proloog van 20 minuten en weet de angstaanjagende toon die daarmee is gezet uitstekend vast te houden. Voortreffelijke sfeerhorror met een innemende hoofdpersoon houdt de aandacht ondanks een hoop zweverig gebabbel (waar ik, net als James, amper een touw aan vast kon knopen) en bouwt de spanning en de verwachtingen flink op. Het is dan ook een behoorlijke teleurstelling dat de finale zo hoogdravend is en dat Prior alle openstaande vragen meent te moeten beantwoorden.

Drie verhalen uit het dagelijks leven in Algerije​ die losjes met elkaar zijn verbonden. Het eerste verhaal betreft een man van middelbare leeftijd die toeziet hoe twee mannen een andere man in elkaar slaan, het tweede deel betreft een chauffeur die de opdracht krijgt om een oude geliefde (en diens vader) te brengen naar een gesprek met de familie van haar verloofde en tot slot het relaas van een ziekenhuisarts, wiens aanstaande huwelijk in gevaar dreigt te komen wanneer een vrouw hem beschuldigt van betrokkenheid bij groepsverkrachting.
Regisseur Karim Moussaoui​, die samen met Maud Ameline het scenario schreef, maakt effectief gebruik van de unieke locaties en weet ook de acteurs tot goede prestaties te brengen. De live-muziek in deze film is aanstekelijk, al vond ik het jammer dat daarbij geen ondertiteling was. Mij bekroop namelijk steeds het idee dat de liedjes in de film zijn geïntegreerd, zeker bij een verrassende dans in de Algerijnse woestijn aan het einde van het tweede verhaal! Hoewel de toon van deze film niet evenwichtig is, voelen de personages wel levensecht aan en ook dat maakt deze film zeker de moeite van het bekijken waard.

De 28-jarige ballerina Elise Gautier [Marion Barbeau] ziet haar grote kans op een doorbraak in duigen vallen wanneer ze tijdens een optreden een ernstige blessure aan haar enkel oploopt. Mede omdat ze een eerder kwetsuur aan diezelfde enkel niet voldoende heeft laten herstellen is er een kans dat ze nooit meer zal kunnen dansen. Sabrina [Souheila Yacoub] en Loïc [Pio Marmai] weten haar over te halen om hun te helpen met hun food truck bij Josiane [Muriel Robin], die haar studio verhuurt voor conferenties of repetities. Toevallig is daar net een dansgezelschap gearriveerd met enkele oude bekenden. Wanneer choreograaf Hofesh [Hofesh Shechter] haar tijdens een repetitie vraagt om even als partner op te treden van Mehdi [Mehdi Baki], kruipt het bloed waar het niet kan gaan. Er is nauwelijks een verhaal, maar het charisma van Barbeau en de indrukwekkende, degelijk gefilmde dansscènes zorgen ervoor dat dit nooit verveelt. Vanzelfsprekend is dit vooral een aanrader voor liefhebbers of bewonderaars van expressieve dans.

De diagnose van leukemie bij topdirigent Thibaut [Benjamin Lavernhe] leidt ook tot de ontdekking dat Rose [Mathilde Courcol-Rozès] is. Thibaut blijkt een adoptiekind te zijn en een broer te hebben. Thibaut weet Jimmy [Pierre Lottin] op te sporen en hem over te halen om beenmerg af te staan en probeert iets van een band op te bouwen. Jimmy speelt trombone in de plaatselijke harmonie, dus je kunt wel raden welke kant dit opgaat. Formulematig komisch drama mist de charme van Fanfare en de emotionele diepgang van Brassed Off (waar het scenario wel rijkelijk uit leent). Volstrekt voorspelbaar, maar de ontknoping is ontroerend. Een groot succes in eigen land Frankrijk waar men blijkbaar hunkert naar simplistisch escapisme en geen genoeg krijgt van acteurs met Downsyndroom als komische noot.

De 17-jarige Tommy [Pier Bonnema] is verdrietig over het feit dat zijn eerste homoseksuele liefde hem heeft afgewezen. Op aandringen van zijn moeder [Hanneke Scholten] gaat Tommy aan het werk in de werkplaats van zijn vader [Rienus Krul]. Bij toeval leest Tommy een mailwisseling van zijn vader die hem verwart, pijn doet en hem voor een groot dilemma stelt. Tilanus (die ook het scenario schreef) vertelt dit grote kleine familiedrama op een verfrissende, ingetogen manier en schetst zo een beeld van een gezin waarin communicatie vooral een middel is om te zoeken naar verzoening en niet naar melodramatische confrontatie. Het ontbreken van expliciete emoties is gewaagd, maar het resultaat is boeiend en bovenal zeer authentiek.

Tiener Kaitlynn [Friede Barnhard] heeft lang geleden besloten dat ze uit het leven wil stappen. Sinds een mislukte poging tot zelfdoding wijkt haar beste vriendin Jade [Dylan Jongejans], die sinds het vertrek van haar moeder naar Canada bij Kaitlynn en haar vader [Juda Goslinga] woont, zelden van haar zijde. Maar het euthanasietraject blijft zich voortslepen en omdat de autistische Kaitlynn haar innerlijke gevoelens amper kan uiten, blijven er zowel bij professionals als bij kennissen twijfels bestaan over de vraag of haar leed ondraaglijk genoeg is om euthanasie toe te staan. Maar dit indringende en ontroerende psychologische drama laat vooral zien hoe moeilijk het is voor Jade om haar hoofd (dat Kaitlynn wil helpen haar doel te bereiken) en haar hart (dat de pijn voelt van het aanstaande verlies) samen te laten komen. Het scenario van Aliefka Bijlsma en Ellen Barendregt is gebaseerd op een waar verhaal en toont op een genuanceerde wijze waarom vrijwillige euthanasie een maatschappelijk, maar ook een diep persoonlijk vraagstuk is. Barnhard, Jongejans, Goslinga en Tamar van den Dop (als arts Rebecca) leveren uitstekend werk af in deze sterk geregisseerde, maar nooit sentimentele tranentrekker.

Trots aangekondigd als de 60e avondvullende animatiefilm van de Disney-studio’s en dat is niet onterecht, want dit is een bijna perfecte animatiefilm die met beide voeten in het heden staat en technisch zeer indrukwekkend is. De lichaamsbewegingen en de gezichtsmimiek van de karakters zijn van een niveau dat zo revolutionair is als Snow White and the Seven Dwarfs en Toy Story en de fantasie van animators is flink aangeboord waardoor dit visueel verbluffend is. ‘Encanto’ is een vrijhaven voor Colombiaanse immigranten die zich beschermd weten door hun huis die magische krachten ontleent aan een eeuwigbrandende kaars. Mirabel [Stephanie Beatrix] is de enige in de familie die geen bijzondere krachten heeft gekregen van het magische huis en staat daardoor altijd in de schaduw van haar oudere zussen Isabela [Diane Guerrero] en Luisa [Jessica Darrow], die wél over zo’n bijzondere gave blijken te beschikken. Sterker nog: grootmoeder Abuela [Maria Cecilia Botero] gelooft zelfs dat Maribel de toekomst van het huis en van de hele gemeenschap in gevaar brengt. Maribel probeert het tegendeel te bewijzen. Enig kritiekpuntje: een paar onnodige liedjes.

Malik Khan [Riz Ahmed] is een ervaren soldaat die sinds zijn terugkeer uit Afghanistan zijn zoontjes Jay [Lucian-River Chauhan] en Bobby [Aditya Geddada] zelden ziet omdat hij geheime missies vervult. Midden in de nacht haalt hij Jay en Bobby weg uit het huis van zijn ex-vrouw [Jania Gavankar] om hun te beschermen tegen besmetting door een buitenaards microbiologisch organisme dat zich via insecten verspreidt. Na enige tijd begint het Jay op te vallen dat de rest van de wereld zich nergens druk om lijkt te maken. Weet zijn vader iets wat zij niet weten? Of is er iets anders aan de hand? Pearce intelligente regie houdt je lange tijd in het ongewisse en bouwt de spanning flink op, ook wanneer de verschijning van Octavia Spencer het voorafgaande in een nieuw perspectief plaatst. Spencers rol is vrij ondankbaar en de ontknoping onnodig melodramatisch, maar Ahmed is uitstekend in de hoofdrol en krijgt prima tegenspel van de 11-jarige Chauhan, een aanstormend talent waarvan we ongetwijfeld nog veel meer gaan horen.

Michael Decker [Steven Seagal] is een expat “and ex a lot of things”. Een federaal agent dus die geheim werk doet in Parijs wanneer hij Lisa Durant [Jade Ewen] te hulp schiet bij een slaande ruzie met nachtclubeigenaar Ronnie [Andrei Ciopec]. De ruzie eindigt in een schietpartij waarbij Ronnie het leven laat. Uit dank gaat Lisa met Michael naar bed en stelt ze hem voor om de 2 miljoen dollar die Ronnie heeft achtergelaten in een auto te stelen. Dat vindt Gage [Florin Piersic Jr.] en dus ontstaat er een klopjacht. Steven Seagal met een schietijzer is doodsaai. Deze enige reden waarom deze belabberde misdaadthriller ontsnapt aan de laagst mogelijk score, is het feit dat Seagal ook zijn martial arts-kwaliteiten benut. Het mesgevecht aan het einde maakt dit hooguit iets beter dan die andere internationale flutproducties waar Seagal al jarenlang zijn naam aan verbindt.

Een reconstructie van de controverse rondom Barnett Newmans schilderij 'Who's Afraid of Red, Yellow and Blue', dat in 1986 ernstig werd beschadigd door een man die het schilderij en alles waar het voor stond dusdanig haatte dat hij niets anders kon doen dan het vernietigen, alsmede het schandaal rondom de restauratie van het werk, biedt al voldoende drama voor een prima documentaire. Maar Barbara Vissers geniale documentaire gaat veel verder en het resultaat is ronduit verbluffend. Via nauwkeurig geselecteerde archiefbeelden komen Newman en restaurateur Daniel Goldreyer aan het woord, Ook de vernieler komt aan het woord, evenals de belangrijkste functionarissen van het Stedelijk Museum te Amsterdam, waar het schilderij hing. Als pure historische documentaire is dit derhalve al een prima film. Maar Visser speelt zelf een sleutelrol in de documentaire wanneer een beginnend beeldend kunstenares een opdracht aanvaardt die voortkomt uit het pleidooi van de vandaal: het werk gewoon opnieuw schilderen. Hier zit het hart van de film die vragen en emoties oproept die de makers zelf waarschijnlijk niet hadden verwacht. Zoals het een kunstwerk betaamt komen er geen pasklare antwoorden, maar toont 'The End Of Fear' als geen andere film hoe en waarom kunst emoties op kan roepen. Nooit pretentieus en ook prima te volgen voor mensen die niet zoveel van kunst weten. Visser heeft derhalve met haar reconstructie van 'Who's Afraid of Red, Yellow and Blue' haar eigen meesterwerk geschapen. Wie had dat kunnen denken!?

Het acteerwerk van Jesse Eisenberg en Jason Segel is de belangrijkste reden om deze karakterstudie aan te bevelen. Het is een reconstructie van verslag van de laatste dagen van een promotietour voor het nieuwe boek van schrijver David Foster Wallace [Segel], een man die eigenlijk een teruggetrokken bestaan leidt en daarom erg op zijn hoede is wanneer hij Rolling Stone-journalist David Lipsky [Eisenberg] ontmoet. Er gebeurt niet zoveel in dit onvermijdelijk dialoog gedreven drama, maar het subtiele spel van beide hoofdrolspelers en gebruik van echte locaties houden dit boeiend. Eindelijk ook weer eens een behoorlijke bijrol voor de door Hollywood wat verwaarloosde Joan Cusack.

Het leven van twee agenten die dagelijks patrouilleren in South Central, grotendeels gefilmd met bodycams en dashcams. Volgt een paar dagen uit het leven van Brian [Jake Gyllenhaal] en Mike [Michael Peña] en toont hoe ze zich voorbereiden op een werkdag waarbij iedere oproep kan uitlopen op een handgemeen of een schietpartij, maar allen de spaarzame scènes met Anna Kendrick en Natalie Martinez als de echtgenoten geven ons een glimp van de ware aard van deze agenten. De visuele stijl is zonder meer realistisch, maar wat we meemaken is een serie losse incidenten zonder dramatische opbouw.

Een vrouw [Jodie Comer] bevalt van haar eerste kind op het moment dat haar huis ten prooi valt aan een overstroming die een groot deel van Engeland heeft verwoest. In de chaos die volgt, krijgt ze steun van haar schoonouders [Mark Strong, Philippa Peake]. Al snel ontdekt ze dat zelfs haar man [Joel Fry] niet in staat is om haar de hulp te geven die ze nodig heeft. Ze besluit op eigen houtje op zoek te gaan waar zij een haar baby een nieuwe toekomst kunnen opbouwen. Deprimerend ecologisch en psychologisch drama met oppervlakkig uitgewerkte personages en een gebrek aan plot. De cast is goed, het scenario niet. Uitvoerend producent Benedict Cumberbatch is te zien als een kortstondige bezoeker.

De critici waren scherp verdeeld over deze door Burt Reynolds geregisseerde zwarte komedie over Wendell Sonny Lawson [Reynolds] die besluit zelfmoord te plegen nadat hij te horen heeft gekregen dat hij minder dan een jaar heeft te leven. De mindere momenten in 'The End' komen echter wanneer de film een wat serieuze toon dreigt aan te nemen, onder andere wanneer Wendell afscheidt neemt van zijn dochter [Kristy McNichol]. Reynolds' huilbui in een lift echter is hilarisch, evenals een scène met een begrafenisstoet. Maar de film gaat vooral los in de laatste 40 minuten wanneer Wendell de hulp inroept van een paranoïde schizofreen [Dom DeLuise] om zelfmoord te plegen. DeLuise en Reynolds vormen een fantastisch komisch duo en zorgen voor flink wat lachsalvo's, tot aan de slotscène toe.

Gertten toont hoe journalisten in Uzbekistan de mond wordt gesnoerd aan de hand van het relaas van Galima Bukharbaeva, die sinds 2005 in ballingschap leeft in Zweden. Deze documentaire begint in de winter van 2016, wanneer Galima probeert een campagne op te zetten voor haar broer Iskander. Hij zit vast op verdenking van een aanslag op President Karimov in 1999 (die daar in 2020 nog altijd aan de macht was) en is zonder meer bedoeld om Galima en haar collega’s te intimideren. Het verhaal is relevant, maar gezien het maatschappelijk klimaat in de landen rondom Rusland weinig verrassend en Gerttens beeldregie is te sober om de urgentie van dit relaas over te brengen.

Sinds de invasie van de Aarde door de Formics, 50 jaar geleden, zijn tientallen miljoenen doden gevallen. The International Fleet is naarstig op zoek naar iemand die over specifieke kwaliteiten beschikt om de Formics te slim af te zien. Recrutering begint al op jonge leeftijd en Andrew ‘Ender’ Wiggin [Asa Butterfield] krijgt een kans om zich te bewijzen. Onder supervisie van kolonel Hyrum Graff [Harrison Ford] en majoor Gwen Anderson [Viola Davis] en met wat hulp van mentor Mazer Rackham [Ben Kingsley] moet Ender zien uit te groeien tot de leider die de mensheid moet redden. Daarvoor moet hij een aantal testen in de vorm van spellen doorstaan en daar zit gelijk het manco. Ender is in feite nooit in gevaar en daarom wil dit maar niet spannend worden. Maar de vormgeving is fantastisch.

De oorspronkelijke Endless Love uit 1981 staat te boek als één van de slechtste films die genomineerd werd voor een Oscar (voor de titelsong van Lionel Richie, een duet met Diana Ross). Ondanks een op papier sterke ondersteunde cast (met verder ook Joely Richardson en Robert Patrick) is dit bepaald geen verbetering. Een houterige Pettyfer speelt de rol van David die valt voor de steenrijke Jade [Gabriella Wilde] die sinds de dood van haar broer in haar schulp is gekropen. Jades vader [Bruce Greenwood] ziet David niet zitten en blablabla. Pak de clichébingokaarten er maar bij: altijd prijs!

Jaren nadat Aaron en [Aaron Moorhead] en broer Justin [Justin Benson] een cult/commune hebben achtergelaten ontvangt Aaron een videoboodschap vanuit het kamp die 'de hemelvaart' oftewel een massale zelfdoding aankondigt. Na enige aarzeling besluiten de broers samen terug te keren om te kijken hoe de vork in de steel zit. In de eerste helft zetten de hoofdrolspelers/regisseurs een onheilspellende sfeer neer hoge verwachtingen oproept, maar halverwege beginnen de vreemde wendingen (in de negatieve zin des woords) zich op te volgen en ontaardt het in een teleurstellende, dwaze finale die louter leunt op special effects en niet langer op sfeer.

Uitgebluste geschiedenisdocent Adam [Jake Gyllenhaal] huurt op advies van een collega [Joshu Peace] een video en ontdekt dat een klein rolletje wordt gespeeld door iemand die als twee druppels water op hem lijkt. Adam ontdekt dat deze Anthony [Jake Gyllenhaal] ook in Toronto woont en kan de verleiding niet weerstaan om hem op te zoeken. Wanneer Adam wordt aangezien voor Anthony begint een bizar en psychologisch verwarrend dubbelspel waar Adams vriendin Mary [Mélanie Laurent] en Anthony’s vriendin Helen [Sarah Gadon] een pion worden. Fascinerende, sterk geacteerd psychologische thriller à la David Lynch en David Cronenberg is een intellectuele puzzel met een cryptische ontknoping waar je nog lang over kunt napraten. Een ijzersterke collaboratie tussen Villeneuve en camerapersoon Nicolas Bolduc en veelvuldig bekroond in eigen land, maar het vage verhaal zal niet aan iedereen besteed zijn.

Een biografie over de recalcitrante, genial Duitse regisseur Rainer Werner Fassbinder zou nooit een gemakkelijke zit worden, maar Roehler dompelt je wel heel erg onder in de bohemiaanse levensstijl en het egocentrische gedrag van de regisseur dat hier weinig plezier aan valt te beleven. Masucci geeft zich op indrukwekkende wijze over in de titelrol en Roehler weet op fraaie wijze de esthetiek van Fassbinders films (vooral het dramatische gebruik van kleur) na te bootsen. Technisch verbluffend en uitstekend geacteerd, maar bepaald geen gemakkelijke filmervaring.

Docent Rachel Friedmann [Virginie Efira] vindt haar ware liefde in Ali [Roschdy Zem], die de voogdij van zijn dochter Leïla [Callie Ferreira-Goncalves] deelt met zijn ex-vrouw Alice [Chiara Mastroianni]. Rachel raakt verknocht aan Leïla, maar blijft zich een derde wiel aan de wagen voelen. Zou een eigen kind dat gevoel weg kunnen nemen? Een prangende vraag voor een vrouw in de veertig voor wie de kans op zwangerschap snel aan de horizon dreigt te verdwijnen. Zlotowski’s scenario voelt authentiek en gooit het nooit op grote moties, maar richt zich op de alledaagse momenten die een grotere impact hebben op Rachel dan ze laat merken. Efira is fantastisch in een rol die haar een welverdiende Lumiere Award voor Beste Actrice opleverde in een film die op ontwapenende wijze inzicht geeft in de angsten en onzekerheden die veel vrouwen in die leeftijd zullen herkennen.

De 14-jarige Achraf [Ali Helali] volgt zijn neef Nizar [Yassine Samouni] in een berggebied dat wegens de aanwezigheid van mijnen en terroristen tot verboden terrein is verklaard. Het bezoek aan deze prachtige omgeving krijgt een gruwelijke wending wanneer terroristen Nizar onthoofden en Achraf bewusteloos achterlaten om de boodschap over te brengen dat indringers hier niet welkom zijn. Bij terugkeer moet Achraf zich verantwoorden bij Nizars familie, die overweegt Nazirs lichaam op te halen. Prachtig spel van de jeugdige cast (waaronder Wided Dadebi als leeftijdsgenoot Rahma) en schitterend gefilmde, poëtische droomsequenties in een indringende reconstructie van een waargebeurd incident.

Cuda [Antonio Banderas] is het type ‘enforcer’ dat mensen die niet op tijd betalen zonder pardon een kogel door de kop schiet, maar aangezien hij zich zo schuldig voelt over de slechte relatie met zijn tienerdochter [Vivan Milkova] dat hij een rondzwervend tienermeisje [Zolee Griggs] wat geld voor onderdak en eten biedt, moeten we blijkbaar sympathie voor hem opbrengen? Datzelfde geldt voor Stray [Mojean Aria], een meedogenloze en niet al te snuggere straatvechter die oprechte gevoelens blijkt te koesteren voor stripper Lexus [Alexis Ren]. 2 Chainz mag een variant op zijn flamboyante en ietwat megalomane zelf spelen in dit routinematige en vrij knullig geschreven misdaaddrama dat in ieder geval een paar niet onaardige knokpartijen bevat.

Gebaseerd op een minder bekend boek van Graham Greene en met Michael York in de hoofdrol en een setting in vooroorlogs Nazi-Duitsland zou je denken dat er wellicht een link is met Cabaret, dat een jaar eerder in de bioscoop verscheen. Dit drama zit vol Nazi-parades, Nazi-soldaten en Nazi-propaganda verspreid via de vele luidsprekers die het haast onmogelijk maken Hitlers speeches te negeren. Peter Finch speelt zakenman Erich Krogh die zijn fortuin heeft verdiend in Duitsland en op het punt staat te trouwen met Kate Farrant [Hildegard Neil]. Wanneer Kate bezoek krijgt van haar ietwat naïeve broer Anthony [Michael York], ontdekt hij langzaam maar zeker dat Krogh een duister spelletje speelt. Dat maakt hem echter een doelwit voor Kroghs sluwe rechterhand Haller [Joss Ackland].

Een sterke productie met veel aandacht en budget voor sets, kleding en figuranten die de optimistische uitbundigheid van het tijdperk goed tot leven brengen. Het duurt echter wat lang voor het verhaal op gang komt, waardoor het eerste uur minder boeiend is. Het laatste half uur is wel weer ijzersterk, met een spel poker tussen Ackland en York als één van de dramatische hoogtepunten.

Tijdens een bezoek aan Oekraïne ontdekte chirurg Harry Marsh hoe erbarmelijk de medische hulp in dat land was. Mede geïnspireerd door zijn collega Igor Petrovitsj, die onder deze omstandigheden zo goed mogelijk zijn werk doet, biedt Marsh zijn hulp aan. Hij zorgt voor meer deugdelijk operatiegereedschap en keert regelmatig terug om patiënten te diagnosticeren en – indien mogelijk – te behandelen. Begint als een aanklacht tegen het Oekraïense zorgstelsel (en het gebrek aan financiële en materiële ondersteuning), maar blijkt vooral een portret van twee bevlogen chirurgen waarbij we zien hoezeer het lot van hun patiënten ze aan het hart gaat, vooral als ze maar zich realiseren dat de persoon in kwestie in een ander land gered had kunnen worden. Bevat veel expliciet beeldmateriaal van operaties, waaronder een hersenoperatie onder plaatselijke verdoving, dus zeker niet geschikt voor mensen met een zwakke maag.

Een indrukwekkende parade aan grootheden uit de wereld van muziek en film steekt de loftrompet af over Ennio Morricone in deze monumentale terugblik op de carrière van de populaire, invloedrijke Italiaanse componist die kort na de opnames hiervan overleed. Er is geen enkele twijfel over de oprechte bewondering van de geïnterviewden en Tornatore combineert op amusante wijze de dood hen geneuriede Morriconemelodieën met de oorspronkelijke opnames. Morricones oeuvre blijkt gigantisch te zijn maar Tornatore neemt voldoende tijd om verschillende soorten muziekstukken te bespreken en durft het bovendien aan om daarover te spreken in theoretische termen. Zelfs al gaan die termen je over het hoofd, dan blijft zonder meer duidelijk wat er zo bijzonder is Morricones werk. Sleept zich naar het einde met een overdaad aan lofuitingen, maar ook als je denkt niet veel op te hebben met filmmuziek is dit een eersteklas muziekdocumentaire.

Verfilming van Nancy Springers “The Case of the Missing Marques” waarin Sherlock [Henry Cavill] en Mycroft Holmes [Sam Claflin] voor het eerste in lange tijd terugkeren naar hun ouderlijk huis om de verdwijning van moeder Eudoria [Helena Bonham Carter] te onderzoeken. Maar hun 16-jarige zusje Elona [Millie Bobby Brown], die door haar moeder is opgevoed met vooruitstrevende ideeën die in meerdere opzichten haaks staan op de Victoriaanse normen en waarden, is haar briljante broers steeds een stapje voor. Brown is innemend in de titelrol en de ‘battle of wits’ tussen haar en haar hooghartige broers zorgt voor vermakelijke momenten in dit vlotte mysterie dat gericht lijkt op jonge kijkers, maar daarvoor een tikje aan de gewelddadige kant is. Heeft een nadrukkelijke feministische inslag, wat het des te wonderlijker maakt dat zowel het scenario als de regie in handen was van een man.

Enola Holmes [Millie Bobby Brown] heeft haar eigen detectivebureau opgestart, maar tot haar frustratie blijft ze in de schaduw staan van haar beroemde broer Sherlock [Henry Cavill]. Wanneer Enola eindelijk een zaak voorgelegd krijgt, bijt ze zich daar volledig in vast. Mogelijk houdt dat de mysterieuze verdwijning van Sarah Chapman [Hannah Dodd], een werknemer bij een luciferfabriek, samen met corruptie bij Scotland Yard. Drie keer raden wie daar onderzoek naar doet! Mist haast onvermijdelijk de originaliteit van Enola Holmes, maar Brown is opnieuw uitstekend in de titelrol. Jammer dat het vrij makkelijk is om het centrale mysterie op te lossen (ik had het in ieder geval al snel door). De feministische inslag is deze keer nadrukkelijker aanwezig, met een actieve rol van Enola’s moeder [Helena Bonham Carter] bij de Suffragette Movement en een scenario dat geïnspireerd is op de Match Girls Strike van 1888. En op Norma Rae, natuurlijk.

Masseur Eva [Julia Louis-Dreyfus] is tien jaar geleden gescheiden en nu staat haar dochter [Tracey Fairaway] op het punt het huis te verlaten voor een studie. Tijdens een feestje ontmoet ze zowel Marianne [Catherine Keener], die aan vaste klant en een vertrouweling wordt, en Albert [James Gandolfini], die ook al jaren gescheiden is. Tussen Eva en Albert ontstaat iets moois, totdat Eva ontdekt dat Albert de ex-man waar Marianne steeds over klaagt. Intelligent geschreven en foutloos geacteerd romantisch drama leunt erg op dialoog, maar is een authentiek portret van twee mensen die proberen te voorkomen dat ze hun eigen hart en dat van elkaar breken. Gandolfini overleed enkele maanden voor de première en was zelden zo sympathiek.