Overgave (2022)

In de openingsscène vraagt Marijn Frank haar boezemvriendin Annemarie om haar 6-jarige dochter Anna via de camera toe te spreken alsof ze al dood is. Op dat moment staat helemaal nog niet vast of dat op korte termijn gaat gebeuren, zo blijkt al gauw in deze zeer persoonlijke documentaire die heen en weer springt tussen voor en na Annemaries dood aan de gevolgen van kanker. Gesprekken over haar zichtbare aftakeling en de voorbereiding op de naderende dood, worden afgewisseld met een portret van Marijn, die een diep gat voelt na het verlies van Annemarie en hoopt iets van zingeving te vinden door in Annemaries voetsporen te treden door zich te storten op hardlopen, met als doel het uitlopen van de marathon van Berlijn. Het eerste gesprek met haar loopcoach Hesdy Lonwijk is gedenkwaardig, de ontwikkeling die ze doormaakt veel complexer dan ze had kunnen bevroeden. Beide vrouwen leggen hun ziel bloot en dat voelt mogelijk wat ongemakkelijk, maar kan ook erg ontroerende zijn. Bravo dus voor cameraman Victor Horstink, maar ook voor de montage van Moek de Groot.

Zeker niet onaardig gemaakt, maar ik mis toch wel wat toegevoegde waarde voor mij als kijker. Het blijft een individuele ervaring als zo velen, die wat grootser wordt gemaakt door deze vorm. Niet zo bijzonder dus eigenlijk, wat dan weer lastig te zeggen is bij een zwaar onderwerp.