Opinions

De 12-jarige Jamie [Mae van de Loo] is net met tegenzin naar een doveninternaat verhuisd wanneer ze hoort dat haar vader [Arjan Bouwmeester], moeder [Bente Jonker] en zus [Josephine Koning] onderweg zijn naar Parijs omdat Jamies (eveneens dove) oma [Petra Karlas] ernstig letsel heeft opgelopen als gevolg van een val. Jamie weet niet wat te doen, maar haar nieuwe klasgenoot Imane [Douae Zine El Abidine] haalt haar over om samen per trein naar Parijs te reizen. De reis verloopt niet volgens plan en de meisjes moeten zichzelf te redden in een onbekende omgeving. Van Kilsdonk filmt de film voornamelijk vanuit Jamies perspectief , dus zonder geluid en muziek. Imane heeft een cochleair implantaat waarmee ze wat makkelijk kan communiceren en dat speelt ook een rol in de relatie tussen Jamie en Imane. De titel slaat op een liedje van de punkband The Ear Wurms met wie de Jamie en Imane (in één van de hoogtepunten uit deze volwassen film voor de jeugd) ondanks hun beperking leren samen te genieten van muziek. Van Kilsdonk slaagt er opnieuw in om haar jeugdige cast volkomen naturel te laten acteren. Een heerlijke familiefilm.

Okja is een supervarken met de omvang van een nijlpaard en is één van de 26 proefdieren waarmee Lucy Mirando [Tilda Swinton] hoopt het tekort aan voedsel op de wereld op te lossen. Okja is 10 jaar verzorgd door de familie van Mija [Seo-hyun Ahn] maar nu komt Johnny Wilcox [Jake Gyllenhaal] hem/haar in beslag nemen. Mija besluit Okja te volgen naar New York en met de hulp van een onconventionele groep dierenactivisten wil ze voorkomen dat Okja worden geslacht. Joon Ho laat zich niet beperken tot een bepaald genre en combineert Disney-achtige schattigheid met fabelachtige aktiescenes, een aangenaam gevoel voor vaak zwarte humor en gebruikt dat om een hoop maatschappelijke problemen aan te kaarten, zonder ooit zwaar op de hand te worden. Gyllenhaal speelt één van zijn beste rollen (en dat wil wat zeggen), maar dit is boven alles zeer onderhoudend, ondanks het ietwat teleurstellende conventionele einde.

Prisca [Vicky Krieps], Guy [Gael García Bernal] en hun kinderen Trent [Nolan River] en Maddox [Alexa Swinton] kijken uit naar hun verblijf in een resort waar ze met open armen worden ontvangen. Ze besluiten in te gaan op een tip en bezoeken aan prachtig strand waar ze kennis maken met een aantal andere vakantiegangers. Al gauw blijkt dat er iets vreemd is met dit strand in deze Twilight Zone-achtige thriller gebaseerd op de graphic novel Sandcastle. Een schoolvoorbeeld van een basisidee dat prima werkt op papier maar niet in film en hoewel Shyamalan zijn best doet om met allerlei onconventionele camerabewegingen de spanning erin te houden, overtuigt dit geen moment.

In zijn regiedebuut verwerkt Burr de thema’s die vertrouwd zijn bij zijn fans. Jack [Bill Burr] is op zijn 46e pas vader geworden en ondervindt nu hoe groot de generatiekloof is met de millennials. Hij verkoopt het bedrijf dat hij met zijn vrienden Connor Brody [Bobby Cannavale] en Mike [Bokeem Woodbine] om meer tijd te hebben voor het vaderschap, maar Jack schuift zijn minachting voor de nieuwe manier van werken en voor het moderne onderwijs niet onder stoelen of tafels. De personages zijn voornamelijk karikaturen en een gemakkelijk doelwit voor Burrs conservatieve retoriek. Fans zijn beter af bij een liveshow, ook al vanwege het geforceerde happy end.

Onsterfelijke huurlingen en een megalomane wetenschapper die hun geheim wil ontrafelen voor eigen gewin. Een hoop bloederige schermutselingen volgens het boekje in een B-thriller met een A-cast en een bijbehorend budget. Een hoop nonsens, maar Theron lijkt in de voetsporen van Van Damme te willen treden en Schoenaerts verleent een extra scheut waardigheid, maar zonder die twee was dit een godvergeten pulpfilmpje voor de late dinsdagavond op RTL7 geweest.

Een oude kluizenaar [Stephen Lang] wordt wakker in verwarring en zoekt koortsachtig naar Rascal, zijn enige gezelschap. In plaats daarvan klopt een jonge man [Marc Senter] aan. De twee brengen enige tijd met door met elkaar in deze toneelmatige thriller waarvan je de verrassende ontknoping al ruim van tevoren aan kunt zien komen. En dat ontneemt veel van het kijkplezier. Lang is goed, Senter matig.

Robert Redford neemt - naar eigen zeggen - afscheid van het witte doek in een rol die uitstekend aansluit op het imago dat hij gedurende een carrière van bijna 60 jaar wist op te bouwen. Ook als tachtiger weet Redford zijn jongensachtige charme effectief te gebruiken in zijn rol als Forrest Tucker, een bankovervaller die zijn slachtoffers altijd 'als een heer' behandelde en keer op keer uit de gevangenis wist te ontsnappen. Na één van zijn overvallen ontmoet hij weduwe Jewel [Sissy Spacek], die óók valt voor Tuckers charmes en aanvankelijk niet gelooft dat hij een overvaller is. Tussen de twee ontstaat een innige vriendschap die erop lijkt te wijzen dat The Old Man zijn pistool aan de wilgen zal hangen, zodat hij zijn laatste jaren in alle rust kan doorbrengen. Maar Forrest is niet het huiselijke type, bovendien is detective John Hunt [Casey Affleck] vastbesloten Forrest opnieuw achter slot en grendel te krijgen.

Hoewel dit luchtige misdaaddrama is gepresenteerd als een Redford-vehikel, drijft deze film niet uitsluitend op diens charisma. Spacek en Affleck tonen waarom ze tot de beste karakteracteurs van hun generatie behoren en zorgen voor een emotionele diepgang die dit tot een waardige zwanenzang voor één van de filmiconen van zijn generatie maken. Veteranen Tom Waits en Danny Glover komen ook even opdraven in piepkleine rolletjes.

De bewoners van een in verval geraakt voormalig mijnwerkersdorp in het noordoosten van Engeland zijn boos over de komst van Syrische vluchtelingen. Laura [Claire Rodgerson] is een van de weinigen die zich inzet om de vluchtelingen te helpen en ze krijgt hulp van Tommy Joe “TJ” Ballantyne [Dave Turner], de eigenaar van de plaatselijke pub ‘The Old Oak’ die de voorgeschiedenis van het dorp beter kent dan wie ook. Hij helpt vluchteling Yara [Ebla Mari] wanneer een dronken jongeman [Neil Leiper] bij aankomst haar fototoestel beschadigt. Laura, Yara en TJ doen een poging om de solidariteit in de gemeenschap aan te wakkeren door de zaal achter de pub te gebruiken voor een gezamenlijke maaltijd onder het motto “when you eat together, you stick together.” Maar de vaste klanten van ‘The Old Oak’ laten merken dat ze dat maar niks vinden. Daardoor raakt TJ verscheurd tussen zijn idealisme en de economische realiteit – zonder klanten geen pub. Loach toont voor de zoveelste keer een meester te zijn in het neerzetten van authentieke, gewone mensen en de oorzaken van hun gedrag en de omstandigheden waaronder ze moeten zien te overleven. Turner is geweldig in de hoofdrol.

Tiener Olga [Anasstasiia Budiashkina] maakt deel uit van de Oerkraïense turnploeg, totdat zij en haar moeder Catherine [Stéphanie Chuat] van de weg worden gereden door onbekenden. Ze komen er weliswaar zonder al teveel kleerscheuren vanaf, maar Catherine realiseert zich meteen dat zij door haar werk als journalistiek en haar kritische houding jegens de regering het leven van haar dochter in gevaar heeft gebracht. Daarom stuurt zij Olga naar Zwitserland waar ze terecht komt bij een gastgezin. Als ze zich laat naturaliseren heeft ze een goede kans om namens Zwitserland te turnen op het hoogste niveau, maar Olga merkt aan haar sporadische contacten met haar moeder en haar beste vriendin (en eveneens topturnster) Steffi [Caterina Barloggio] hoe groot de afstand tussen haar en haar geboorteland is geworden. Zeer goed geacteerd en subliem gemonteerd met uiterst overtuigende en fraai gefilmde turnscènes. Maar het scenario schippert wat ongemakkelijk tussen sportdrama en politiek drama waardoor het vooral op dat laatste gebied onvoldoende uit de verf komt. Technisch fantastisch, inhoudelijk en dramatisch wat aan de vlakke kant.

Een documentaire over het leven en het werk van een neuroloog? Mede vanwege de complexe materie klinkt dat nou niet bepaald aanlokkelijk voor een breed publiek. Maar door zijn werk en de boeken die hij daarover schreef is de in 2015 overleden Oliver Sacks nog steeds één van de belangrijkste redenen waarom jongeren neuroloog willen worden. Deze documentaire maakt veelvuldig gebruik van beeldmateriaal en audio-opnamen van Sacks in zijn laatste levensjaar. Het feit dat zijn baanbrekende autobiografische boek Awakenings uit 1973 pas in 1990 de erkenning kreeg die het verdiende (dankzij de succesvolle verfilming met Robin Williams en Robert De Niro), geeft aan dat het succes en respect deze innemende, eigenzinnige persoonlijkheid bepaald niet is komen aanwaaien. Een prachtig, relevant document over een bijzonder inspirerend mens.

Jackie Coogan, die door zijn glansrol in Chaplins The Kid (1921) een wereldster werd, is de titelrol in het beroemde Dickensverhaal op het lijf geschreven. Deze eerste lange speelfilmversie van Oliver Twist is een verzorgde productie getuige de sets en de kostuums. Jackie Coogan stelt absoluut niet teleur en de klassieke momenten zijn in het algemeen goed uitgewerkt. Maar hoewel de keuze voor Lon Chaney in de rol van Fagin op papier een schot in de roos zou moeten zijn, komt zijn rol nauwelijks uit de verf omdat het scenario hem onvoldoende ruimte geeft om Fagin neer te zetten als de kleurrijke persoon die we kennen uit latere versies. Zeker de moeite waard, maar de versies uit 1948 en 1968 zijn nog beter.

In het 13e arrondissement, ook bekend als ‘Les Olympiades’, begint Émilie [Lucie Zhang] aan een kortstondige, seksuele affaire met Camille [Makita Samba]. Camille ontmoet vervolgens Nora [Noémie Merlant] en begint met haar relatie die gecompliceerd wordt wanneer Émilie ontdekt dat ze verliefd is op Camille. Nora’s leven neemt aan onaangename wending wanneer jonge man in een nachtclub haar verwart met webcamgirl Amber Sweet [Jehnny Beth] en ze besluit zelf contact met Amber op te nemen. Hoewel het in stijlvol zwart/wit is gefilmd gaat het over weinig meer dan over seks en de scheidslijn tussen fysiek verlangen en een liefdevolle relatie.

Tijdens een staatsbezoek van de Zuid-Koreaanse Minister-president [Keong Sim] wordt The White House doelwit van een terroristische aanslag waarbij zowel de president [Aaron Eckhart] als zijn vicepresident [Phil Austin] gegijzeld worden door de Noord-Koreaanse Yeonsong Kang [Rick Yune] in hun eigen veiligheidsbunker. Speaker of the House Trumbull [Morgan Freeman] neemt het presidentschap waar en de situatie lijkt hopeloos. Maar toevallig is voormalig beveiliger van de president (en favoriet van diens zoontje) Mike Banning [Gerard Butler] ter plekke om al het terroristengespuis een kopje kleiner te maken. Een hoop spektakel en melodramatische gedoe, inclusief een heldhaftige minister van Defensie [Ruth McMillan], maar vooral ontzettend stompzinnige propaganda dat onvermijdelijk eindigt met een trots wapperende Amerikaanse vlag. Gevolgd door London Has Fallen (2016) en Angel Has Fallen (2019).

Het is een beetje jammer dat het openingsshot van deze meditatieve film herinneringen oproept aan "Birdemic: Shock and Terror". Temeer daar de special effects in het visuele en emotionele hoogtepunt van de film - afgebeeld op de filmposter - wél indruk maken. Er is geen verhaal, slechts een verteller die de meeste scènes afsluit of inleidt met de woorden: "Ik zag...", gevolgd door een beschrijving van wat we zagen of te zien krijgen. Regisseur Roy Andersson besteedde veel aandacht aan beeldcompositie, waarbij elk element tot in detail lijkt te zijn uitgedacht, en het consequente gebruik van pastelkleuren in combinatie met het (bewust) langzame tempo waarin actie en interactie zich voltrekken tonen aan dat Andersson het visuele aspect van de filmkunst begrijpt. De inhoudelijke samenhang is echter ver te zoeken, waardoor "About Endlessness"ondanks de beperkte speelduur soms zo eindeloos lijkt te zijn als de titel suggereert.

Hoewel theoreticus Frantz Fanon in 1961 op 36-jarige leeftijd overleed aan de gevolgen van leukemie, is zijn boek 'De Verworpenen Der Aarde' één van de meest controversiële en één van de beroemdste werken over de toekomst van De Derde Wereld. Regisseur Olsson gebruikt de jaren '60 dan ook als startpunt voor de documentaire waarin hij aan de hand van unieke, fascinerende archiefbeelden de ontwikkelingen in de jaren '60, '70 en '80 toont in onder andere Rhodesië, Zimbabwe en Burkina Faso. Net als Fanons boek werpt 'Concerning Violence' een nieuw licht op de problematiek van het Afrikaanse continent en de rol die geweld daar al jaren in speelt. De beelden zijn immer boeiend, vaak confronterend en soms ronduit schokkend - het beeld van een vrouw en haar baby bij wie respectievelijk een arm en een been is afgehakt is onvergetelijk. Het interview uit 1987 met Blaise Compaoré, de toenmalige president van Burkina Faso klinkt hoopvol, maar van zeer korte duur. Een ijzersterke introductie in de recente geschiedenis van een aantal minder in het oog springende Afrikaanse landen en een open uitnodiging om Fanons boek zelf te gaan lezen.

Palestijns thrillerdrama over Omar, een jonge man [Adam Bakri] die regelmatig over de Israëlische Westoeverbarrière klimt om zijn geliefde Nadia [Leem Lubany] te bezoeken en met een vrienden Amjad [Samer Bisharat] en Tarik [Eyad Hourani] plannen te bespreken in hun strijd voor de vrijheid. Nadat ze samen een plan om een Israëlische soldaat te doden weten uit te voeren, wordt Omar als enige opgepakt. De meedogenloze agent Rami [Waleed Zuaiter] weet hem door middel van marteling over te halen om informant te worden, maar Omar vermoedt dat er al een informant in zijn omgeving was en is vastbesloten die persoon te ontmaskeren. Maar wie kan hij nog vertrouwen? En is hij zelf nog wel te vertrouwen?

Regisseur Hany Abu-Assad (Paradise Now (2005), Het 14e Kippetje (1998) (!)) is tevens verantwoordelijk voor het intelligent geschreven scenario dat de verdeel- en heersstrategie van de Israëlische bezetters blootlegt. Technisch goed gemaakt, prima geacteerd en behoorlijk spannend.

De 12-jarige Anna [Sara Takatsuki] kampt met een depressie die onder anderen verband houdt met het feit dat haar biologische moeder haar heeft laten adopteren. Haar pleegmoeder [Nanako Matsushima] besluit Anna een tijdje te laten logeren bij haar zus [Toshie Negishi] die in een rustige omgeving woont die rijk is aan natuur. Anna ontdekt een huis aan de rand van een moeras. Daar ontmoet ze leeftijdsgenoot Marnie [Kasumi Arimura] die zowel qua uiterlijk als persoonlijkheid Anna’s tegenpool is. Desondanks raken ze bevriend, maar wie let op Anna’s ogen ziet meteen dat er iets bijzonders aan de hand is met Marnie en het huis aan het moeras. Ondanks de serieuze benadering van Anna’s jeugddepressie is dit goed toegankelijk voor jonge kijkers, zeker ook door de goed uitgewerkte en innemende personages en het fantasierijke verhaal. Tot aan de ontknoping is de animatie wel wat aan de sobere kant.

Luchtig komisch drama met Lionel Barrymore als Julian Nurthrup, een norse grootvader die kort na de dood van zijn echtgenote [Beulah Bondi] zelf bezoek krijgt van de dood in de vorm van Mr Brink [Cedric Hardwicke]. Mede omdat Julian zich zorgen maakt over de toekomst van het weeskind Pud [Bobs Watson] waar hij jarenlang voor zorgde. Daarom verzint hij een list waardoor Mr Brink in de boom komt te zitten... en zo lang die daar blijft zitten kan niemand sterven!

Een niet altijd even succesvolle combinatie van (zwarte) komedie en familiedrama dat profiteert van de immer betrouwbare Barrymore, de klassiek getrainde Hardwicke in een beheerste vertolking en bijrollen van de charmante Una Merkel en de altijd vermakelijke Harry Travers. Dankzij hun verzandt deze film nooit in hol sentiment, ook al komt het zo nu en dan aardig in de buurt.

Edward [Billy Howle] is een excentrieke historicus en Florence [Saoirse Ronan] een ambitieuze violiste anno 1962, vlak voor de Swinging Sixties en de bijbehorende seksuele revolutie. Hoewel ze erg verschillen van karakter moeite hebben met elkaars tekortkomingen, zijn Edward en Florence ervan overtuigd dat ze voor elkaar gemaakt zijn. Florence blijkt bovendien heel goed om te kunnen gaan met Edwards moeder [Anne-Marie Duff], een labiele kunstenares. Wanneer Edwards vader [Adrian Scarborough] duidelijk maakt dat de familie beter af is als Edward met Florence trouwt, lijkt niets een gelukkige toekomst in de weg te staan. Maar tijdens de huwelijksreis ontdekt het pasgetrouwde stel dat het pad der liefde niet over rozen gaat.

Het gebrek aan chemie tussen de twee hoofdrolspelers en de matige karakteriseringen maken het moeilijk om sympathie voor hen op te brengen. Bovendien is er veel aandacht voor de huwelijksnacht, waarbij je je afvraagt waar die twee zich in godsnaam zo druk om maken. Natuurlijk, de conservatieve seksuele moraal is een belangrijk motief in het verhaal, maar de aanloop naar 'de daad' levert noch dramatische, noch komische momenten op, al moet ik daarbij zeggen dat ik me vaak afvroeg of een bepaalde zinsnede überhaupt een poging tot humor was. Een luchtig, maar nietszeggend niemendalletje.

Aurora [Joana Santos] is naar het Verenigd Koninkrijk gekomen in de hoop op een beter leven, maar zit vast in een afstompend baantje als orderpicker in een distributiecentrum. Ze kan de rekeningen die ze deelt met haar huisgenoten bovendien amper betalen. Een sollicitatie voor een baan in de zorg geeft enige hoop, maar in de dagen die vooraf gaan aan haar sollicitatiegesprek kampt Aurora met de financiële en mentale druk. Stemmig, ultrarealistisch portret van een jonge immigrant die door een gebrek aan waardering en een gevoel aan eigenwaarde haar grip op de weinige sociale contacten die ze op het werk en daarbuiten heeft, verliest. Er is een hoopvolle, ontroerende ontknoping, maar het had een stuk compacter gekund.

Zoveelste variant op Intouchables waarin een nukkige verpleegkundige [Pierre Lottin] met tegenzin een cliënt [Hélène Vincent] met uitgezaaide borstkanker naar Zwitserland brengt om euthanasie te krijgen. Haar zoon [David Ayal] en kleindochter [Juliette Gasquet] zijn ook van de voorbij, maar die denken dat ze papieren moeten tekenen om een erfenis te verkrijgen en weten dus van niks. De acteurs maken er maar het beste van en alle ingrediënten voor de formule van de roadmovie kun je netjes afvinken. Een beetje originaliteit was wel welkom geweest.

Plannen om een oliepijplijn aan te leggen die minstens 10.000 banen zal opleveren, worden gedwarsboomd door de bewoners van de Standing Rock Indian Reservation. De aanleg is niet alleen in strijd met een verdrag, maar dreigt ook het plaatselijke drinkwater te bederven. Een redacteur [Frances Fisher] van de Hollywood Daily benadert freelancejournalist Daniel McKinney [William Mapother], een oorlogsveteraan en Republikein, om verslag te doen. Met hulp van contactpersoon Elliot [David Arquette] denkt de krant dat Daniels verslag zich zal opstellen achter de olie-industrie. Daniel laat zich in het begin makkelijk beïnvloeden, tot hij activist Mika [Kerry Knuppe] leert kennen. Via haar komt hij bovendien in contact met andere mensen die het opnemen voor de plaatselijke bevolking en dat beïnvloedt zijn mening en onvermijdelijk de inhoud van zijn artikelen. Eenzijdige reconstructie van een bittere strijd tegen de olie-industrie met een aantal direct betrokkenen in de cast (waaronder Knuppe). Joshua en Rebecca Tickell besteden wijselijk meer aandacht aan de plaatselijke bevolking dan aan de politieke machinaties en Mapothers nuchtere vertolking houdt deze film met een maatschappelijke boodschap met beide benen op de grond.

In de veel geprezen documentaire RBG maakten we kennis met de échte Ruth Bader Ginsburg, het enige vrouwelijke lid van het Hooggerechtshof in de VS, die naam maakte als de vrouw die verantwoordelijk was voor het begin van het einde van wetgeving die discriminatie op grond van geslacht rechtvaardigde. Ginsburg verschijnt nog even aan het einde van deze biografie die zich richt op een rechtszaak die ze aanspande namens Charles Moritz [Chris Mulkey, vooral bekend uit Twin Peaks], een ongehuwde man die de zorg voor zijn moeder op zich nam en daarvoor een verpleegster huurde. Moritz dacht die loonkosten af te kunnen trekken van zijn belastbaar inkomen, maar het Federale Gerechtshof veroordeelde hem, uitsluitend omdat hij een man was.

De uitkomst van de rechtszaak is van tevoren al duidelijk en scenarist , tevens neefje van Gainsburg, Daniel Stiepleman richt zich dan ook op twee basiselementen: de zoektocht naar een passende juridische invalshoek en de sleutelrol die haar echtgenoot (en advocaat gespecialiseerd in belastingwetgeving ) Martin [Armie Hammer] en haar eigenzinnige dochter [Cailee Spainey].

Het is al lastig genoeg om vrij complexe juridische procedures op een begrijpelijke en onderhoudende manier te vertalen naar het witte doek, maar onder de regie van Mimi Leder slaagt "On The Basis Of Sex" daar uitstekend in. Jones en Hammer zijn uitstekend in de hoofdrollen. Kathy Bates is perfect als Dorothy Kenyon, één van de vrouwen die Gainsburg voorging in de strijd tegen discriminatie op basis van geslacht. Een voorbeeldig gemaakte biografie over een cruciaal moment in de moderne geschiedenis van de Verenigde Staten.

Venus en Serena Williams verschijnt alleen in de archiefbeelden waarvan McClave gebruik maakt om (de titel ten spijt) de geschiedenis te schetsen van de familie Williams. Want hoewel vader Richard (ook) in deze documentaire de meeste aandacht krijgt, wordt de sleutelrol van moeder Oracene Price (die ook ontbreekt) duidelijk benadrukt. De meerwaarde vergeleken met de Oscarwinnende biopic King Richard is het gebruik van archiefbeelden om een beeld te schetsen van de opmerkelijke wisselwerking tussen de familie en de media. Bovendien is er beduidend meer aandacht voor Richards jeugd en de invloed die dat had op zijn rol als vader, als coach en als mediapersoonlijkheid. Het verhaal blijft inspirerend, maar McClave herinnert je vooral aan het institutionele racisme dat in de VS nog altijd welig tiert.

Ondanks de beperkte lengte is deze western wat aan de langdradige kant, ook voor 'die tijd'. De eerste 4 (!) minuten bestaat uit het voorstellen van de acteurs die van achter een gordijn op een podium stappen, drie keer naar het publiek - de kijker - buigen en vervolgens als bij toverslag veranderen in het karakter dat ze spelen. De enige uitzondering is hoofdrolspeler William S. Hart, één van de absolute iconen van het westerngenre die hier een overvaller speelt die besluit op het rechte pad te gaan wanneer blijkt dat de vrouw op wie hij een oogje heeft meer interesse blijkt te hebben in de plaatselijke pastoor. Uiteraard lopen er wat schimmige figuren rond en er is een flink knokpartij in de plaatselijke saloon, maar Reginald Barker toont geen enkele visuele inventiviteit en daardoor is alles statisch in beeld gebracht, wat het gevoel dat alles zich in een slakkengangetje voltrekt alleen maar versterkt. Het is overigens wel gauw duidelijk waarom William S. Hart grote populariteit genoot.

Dat de Filippijnse president Duterte zich graag vergelijkt met Adolf Hitler en zijn strijd tegen drugsgebruikers met de Shoah is al schokkend an sich. Deze schokkende, verrassend openhartige documentaire bewijst dat Duterte niet overdreef toen hij zei dat hij de drugsgebruikers het liefst zou willen afslachten. Jones en Sarbil beginnen hun documentaire echter op wat een keerpunt zou moeten zijn. Jedar Modequillo wordt aangesteld als hoofd van de politie in Caloocan om orde op zaken te stellen nu het vertrouwen bij het publiek is afgenomen door de betrokkenheid van de politie bij een flink aantal liquidaties van drugsgebruikers. De makers spreken met Modequillo, maar ook met Will Cabrales, leider van de Special Operations Unit, en Captain Octavio Deimos, de SWAT Unit Leader, die een opmerkelijke uitspraak doet. Ook is er aandacht voor bendeleden, waaronder de zoon van een taxibestuurder die op klaarlichte dag werd geliquideerd omdat hij op de gevreesde “Drugs Watch List” stond. Uitermate verontrustend, juist vanwege de openhartigheid waarmee de bestrijders van drugsgebruik spreken over hun meedogenloze aanpak van wat een grotendeels sociaal-economisch probleem is.

Deze documentaire richt zich vooral op Drew Dixon, één van de ongeveer 20 vrouwen die de zwarte muziekproducent Russell Simmons heeft beschuldigd van seksuele intimidatie. Begin jaren '90 werkte Drew Dixon zich op tot één van de meest succesvolle bestuurders in de muziekwereld. Ze brak door als producent van de legendarische hiphopcompilatie "The Show" en dacht dat wereld aan haar voeten lag. Totdat haar baas Russel Simmons zich opeens aan haar vergreep en haar hele wereld geleidelijk in duigen viel. In deze documentaire vertelt Dixon wat ze heeft meegemaakt, waarom ze zich meer dan 20 jaar niet daarover durfde uit te spreken en de impact die haar onthulling heeft op haarzelf en op haar privéleven.

Uiteraard speelt #MeToo een rol in het verhaal, maar niet op de manier die je zou denken. In een tijd waarin de racistische bejegening van fysiek sterke, zwarte mannen als George Floyd centraal staat in #BlackLivesMatter, wordt het meer dan ooit als hoogverraad beschouwd wanneer een zwarte vrouw een gerespecteerde, succesvolle zwarte man beschuldigt van seksueel geweld. Dat maakt de drempel voor Dixon, en voor de vrouwen die zich kort voor en na haar uitspreken over Russell Simmons, om hun verhaal te vertellen aanzienlijk moeilijker dan voor blanke vrouwen. Dixons openheid is bewonderenswaardig en deze problematiek verdient absoluut meer aandacht, maar denk niet dat er een gemakkelijke oplossing is. Een radiodebat tussen mannelijke kennissen of ex-collega's van Simmons biedt in ieder geval een greintje hoop.

Danny Kayes veelzijdigheid als acteur, zanger, komiek en danser komt volledig tot zijn recht in deze luchtige muzikale komedie gebaseerd op een idee dat al eens was gebruikt in Folies-Bergère (1936) en That Night in Rio (1941). Kaye speelt Jack Martin, een acteur in een entertainmentshow aan De Rivièra die ontdekt dat de beroemde piloot Henri Duran [opnieuw Kaye] als twee druppels water op hem lijkt. Tijdens een optreden ter ere van Henri besluit Jack hem te imiteren en die imitatie is zo geslaagd dat Jack kort daarna wordt benaderd om tijdelijk Henri's plaats in te nemen tijdens een feest, zodat Henri wat broodnodige rust kan nemen. Uiteraard levert dat de nodige complicaties op, zeker wanneer Henri aangezien wordt voor Jack en de voordelen daarvan ontdekt. Het verhaal levert niet veel verrassingen op, maar Kaye is in topvorm en profiteert van een soundtrack met liedjes die op maat geschreven lijken te zijn, waarbij het komische 'Popo The Puppet' en het sensuele 'Ballin' The Jack' tot de hoogtepunten behoren. Pretentieloos vermaak, maar wat geeft het?!

Jack Kerouacs autobiografische roman over een rondreis door de VS van een groep jongeren aan het eind van de jaren 40 was een sleutelwerk van zijn tijd, maar laat zich moeilijk vertalen naar het grote scherm. Sal Paradise [Sam Riley] begint zijn avontuur met zijn vriend Carlo Marx [Tom Sturridge] die hem introduceert aan Dean Moriarty [Garrett Hedlund] en zijn 16-jarige vriendin Marylou [Kristen Stewart]. Samen reizen ze van stad tot stad, vaak zonder geld op zaak, waar ze zich onderdompelen in seks, drugs en jazz. Veel van hetzelfde dus en we krijgen weinig inzicht in de drijfveren van de hoofdpersonen. Met sterk locatiewerk en het gebruik van muziek uit die tijd (op de radio of live) slaagt hij er redelijk in een deel van de tegencultuur van de tijd neer te zetten en er is een boeiende sequentie met Viggo Mortensen en Amy Adams als twee buitengewoon excentrieke figuren, maar dit is te onsamenhangend om de aandacht vast te houden.

Sofia Copolla biedt Bill Murray opnieuw een scenario dat hem op het lijf lijkt geschreven en hij geeft op briljante gestalte aan Felix, een steenrijke zakenman die overal connecties heeft, altijd de aandacht opeist, strooit met wazige wereldwijsheden en met zijn charme altijd zijn zin lijkt te krijgen. Wat op papier een arrogante blaasgalg lijkt wordt in handen van Murray echter een innemend charmeur. Maar het is de chemie tussen Murray en Rashida Jones die dit niet al te diepgravende komische drama voorziet van een hart.

Jones speelt de rol van de 39-jarige Laura die de de weg wat kwijt lijkt te zijn geraakt in haar leven. Ze is getrouwd met Dean [Marlon Wayans] die druk bezig is met het opbouwen van zijn eigen bedrijf en daardoor vaak langere tijd van huis is. Laura schikt zich aanvankelijk in haar rol als moeder en verzorger van haar dochter Maya [Liyanna Muscat] en Theo [afwisselend gespeeld door tweelingzusjes Alexandra Mary en Anna Chanel Reimer], maar ze vindt weinig voldoening in die routine. Ze kampt met een writer's block waardoor haar plan om een boek te schrijven totaal niet van de grond komt en steeds vaker denkt ze aanwijzingen te hebben dat Dean een buitenechtelijke affaire heeft. Wanneer haar vader Felix [Murray] onverwacht op bezoek komt spreekt Laura voorzichtig haar verdenkingen uit. Felix ziet maar één oplossing: samen op onderzoek uitgaan.

Murray steelt de film maar Jones houdt zich uitstekend staande en schikt zich in een rol die veel minder in het oogt springt maar even zoveel lof verdient. Murrays scènes met de kinderen zijn ontwapenend en het is een verademing om Marlon Wayans weer eens te zien excelleren in een serieuze rol. Het verhaal heeft weinig om het lijf maar de uitgekiende balans tussen komedie en drama en het prachtige samenspel van Murray en Jones zijn meer dan voldoende compensatie.