Opinions

Yolanda was een alleenstaande veertiger met een kantoorbaan en een appartement toen ze reageerde op een oproep om een Kerstwens te sturen naar Amerikaanse gevangenen. Ze kwam in contact met Billy Tracy, die behoorlijk wat op zijn kerfstok heeft. Yolanda en een stemacteur lezen fragmenten uit de brieven voor die Yolanda en Billy elkaar over een periode van jaren schreven terwijl Lindemans Yolanda filmt tijdens haar dagelijkse routine. Al snel ontstaat er een Latrelatie, een plan om elkaar te ontmoeten en zelfs een verloving. Maar gedurende correspondentie gaat Billy meerdere keren over de schreef in de gevangenis waardoor zijn oorspronkelijke straf (2 maal levenslang + 30 jaar) wordt verlengd en uiteindelijk zelfs omgezet wordt in de doodstraf. Openhartig, maar vrij eenduidig qua stijl en niet bijster verrassend.

Aardige, maar niet meesterlijke animatiefilm volgt netjes de vertrouwde, populaire formule van Disney/Pixar, maar kampt met een grote mate van déjà vu. Tom Holland en Chris Pratt leveren prima stemacteerwerk af als twee elvenbroers, die een magische manier ontdekken waardoor ze hun overleden vader nog één keer zouden kunnen zien. Ian [Holland] is de timide jongere broer die zijn vader nooit gekend heeft en Barley [Pratt] is de enthousiaste, luidruchtige ouder broer die tenminste nog een paar herinneringen heeft aan zijn vader. Hun magische missie is een raamwerk voor allerlei magische gebeurtenissen en ontmoetingen met amusante figuren in de magische wereld waarin zij wonen. Kortom: een warrige verzameling losse ideeën, maar de centrale boodschap over het belang van familie is integer uitgewerkt en leidt ondanks de verhaaltechnische tekortkomingen van deze film toch tot een ontroerend slotakkoord.

Een serie niet onaardige stripteaseacts rondom de afgetrainde, maar niet van acteertalent overlopende Jim Bakkum als een voormalige booreilandwerker die terugkeert naar zijn oude woonplaats en zijn oude baantje bij het bouwbedrijf van zijn boezemvriend Bas [Martijn Fischer] terugkrijgt. In één van de vele toevalligheden en stompzinnigheden dat wat moet doorgaan voor een scenario biedt, krijgt hij een aanbod om een optreden te doen als stripper. Eerste half uur is nog wel te pruimen, maar daarna werpt het afschuwelijk slechte scenario je de ene na de andere tenenkrommende wending voor de voeten waardoor ik me veelvuldig achter de oren krabde en dacht: “Waar zit ik naar te kijken?” En na afloop bleef een andere vraag onbeantwoord: wat bezielt een mens überhaupt om dit uit te zitten?

Jorrit is het papa zijn van zijn onuitstaanbaar irritante 13-jarige Thijs [Juvat Westendorp] spuugzat, dus wanneer het ventje aankondigt dat hij liever bij zijn moeder [Sanne Vogel] woont ziet Jorrit zijn kans schoon om samen met zijn beste vriend Bas [Martijn Fischer] naar Miami te gaan om daar een stripclub te beginnen. Een zeer armoedige rip off van Magic Mike met een naakte en paaldansende Van de Wijdeven om de naar de bioscoop meegesleurde heterovriendjes te paaien. In de spaarzame momenten waarop Van de Wijdeven de kans krijgt om iets van haar acteertalent te tonen zet ze Jim Bakkum compleet voor schut. Met andere woorden: Bakkum kan er niks van en dus probeert Nijenhuis het zinkende schip te redden door hem maar zo vaak mogelijk zijn kleren uit te laten trekken. En ja, Bakkum is zelfs in de blote kont te zien! Joepie! Nog slechter dan Onze Jongens. En dat is een bijzondere prestatie.

Documentaire over het leven in de Belgische natuur bevat schitterende beelden en gedurende vier seizoenen bevat vanaf het begin schitterende beelden. Begint met fotogenieke beestjes als eekhoorns, vosjes en zwijntjes met betuttelend commentaar. Na het matige eerste half uur gaat de aandacht gelukkig meer uit naar bijzondere diersoorten en tonen de regisseurs de dwarsverbanden waarmee de natuur zichzelf in stand houdt.

Na een romance met Kuroda [Mike McFarland], een kruising tussen man en wolf, blijkt Hanna [Colleen Clinkenbeard] achter met twee kinderen die transformeren in een wolf wanneer ze emotioneel worden. Dochter Yuki [Jad Saxton] lukt het haar emoties onder bedwang te houden maar haar jongere broertje Ame [Micas Solusod] voelt zich prettiger als hij als wolf door het leven kan gaan. Dat zorgt voor onenigheid binnen het gezin. Een interessant, fantasievol basisgegeven dat in het eerste uur goed is uitgewerkt en memorabele momenten oplevert, maar in het laatste half uur een meer conventionele, melodramatische kant opgaat waarin veel van de originaliteit van het verhaal verloren gaat. De originele Japanse versie bevat de stemmen van onder meer Aoi Miyazaki, Haru Kuroki en Yukito Nishii.

Kort nadat student Rechten Koen [Tobias Nierop] zichzelf en vriendin Sophie [Sallie Harmsen] uit een penibele situatie heeft weten te redden door zich voor te doen als de neef van de gevreesde crimineel Henk de Koning [Hans Kesting], komt Oom Henk “even een bakkie doen”. Henk heeft namelijk een vindingrijk iemand als Koen nodig om de locatie te achterhalen van een nooit opgespoorde buit van 12 miljoen Euro. Daarvoor moet Koen zich aanmelden als vrijwilliger in het verzorgingshuis waar Henks voormalig partner Sjon [Bert Luppes] doet alsof hij ernstig dement is. De operatie wordt gecompliceerder wanneer ook een corrupte rechercheur [Hajo Bruins] en een bankier [Theo Pont] Koen benaderen met hetzelfde verzoek! Goed geschreven misdaadkomedie met een glansrol voor Kesting en uitstekend werk van Luppes, maar het geheel wordt bijna om zeep geholpen door de miscaste Nierop, wiens acteerstijl en komische timing hopeloos is.

Het is 1943 en in een bezet dorpje in Zuid-Limburg gaat het leven gewoon voor boezemvrienden Tuur [Maas Bronkhuyzen] en Lambert [Joes Brauers], ook als is Lamberts vader [Stefan de Walle] een collaborateur en zit zijn broer Roeland [Beau Schneider] bij Jeugdstorm. Tuur en Lambert spelen samen in de grot, schieten met een katapult naar de voorbijkomende stenentreinen en vinden de bombardementen vooral spannend. Daar komt verandering door twee ontwikkelingen: de komst van nieuwe klasgenoot Maartje [Pippa Allen] en het rondwaren van een gerucht dat het dorp een spil is in de verzetsbeweging. Prima verfilming van het gelijknamige jeugdboek van Jaques Vriens schetst een treffend beeld van een Nederlands dorp tijdens de bezetting en hoe kinderen destijds leefden. Het neemt jeugdige kijkers mee in de ontwikkeling van de hoofdpersonen, die geleidelijk de werkelijkheid achter de façade onder ogen moeten zien. Dennis Bots kan het zo nu en het drama te overdrijven, maar hij houdt zich gelukkig behoorlijk in. Een waardevolle jeugdfilm die zowel onderhoudend als leerzaam is.

Veel expliciet bloedvergieten in een exploitatiefilm over een jonge soldaat die zich opwerkt in het Nederlandse leger dat gestationeerd is in Indonesië. Het warrige script springt regelmatig vooruit naar de periode kort na de terugkeer van hoofdpersoon Johan de Vries [Martijn Lakemeier] zonder ook maar één keer iets zinnigs toe te voegen, ook al is het fraai gefilmd en verdient de score een duimpje omhoog. Karikaturale personages en teveel zwakke acteerprestaties (vooral Kenzari is een aanfluiting) bevestigen dat Taihuttu zich duidelijk meer liet inspireren door Missing In Action dan door - om maar een voorbeeld te noemen - Saving Private Ryan. Ideetje voor een vervolg: DutchBatman Forever?

Johan [Egbert Jan Weeber] is zijn geboorteplaats Volendam ontvlucht omdat hij zich schuldig voelt over de ernstige brandwonden die zijn beste vriend Chris [Mike Weerts] opliep tijdens de beruchte cafébrand die op nieuwjaarsnacht 2000/2001 uitbrak in Café De Hemel. Johans stabiele leven met zijn verloofde Sara [Viktoria Winge] in Noorwegen komt op zijn kop te staan wanneer zijn moeder [Ellen Pieters] zijn hulp inroept nadat zijn vader en zijn broer zijn opgepakt wegens drugshandel. Zijn terugkeer naar Volendam dwingt Johan om zijn verleden onder ogen te komen. Goed spel van Weeber en de fraaie locaties kunnen het magere verhaal niet verhullen en het is niet zo moeilijk te voorspellen hoe dit gaat eindigen.

Wanneer de eerste berichten over Covid Nederland bereiken staat Jacob [Victor Löw] onverwacht op de stoep bij zijn moeder [Leny Breederveld] met als doel haar te beschermen. Zus Magda [Monic Hendrickx], een verpleegkundige in een verzorgingshuis, maakt zich zorgen omdat Jacob zich in 1999 al eens helemaal verloor in de 2K-paniek. En Jacobs goed bedoelingen ten spijt, lijkt hij langzaam maar zeker zijn grip op de realiteit te verliezen en raakt hij in de ban van Internetpersoonlijkheid Breck [William Sutton]. Een intelligente studie naar de correlatie tussen eenzaamheid en samenzweringstheorieën die tegen het einde van over de schreef gaat, maar zonder meer goed is geacteerd, vooral door Breederveld.

De CIA vermoedt dat NASA is geïnfiltreerd door een spion die cruciale informatie doorspeelt aan de Russen. Om die te ontmaskeren doen drie CIA-agenten zich voor als studenten die een documentaire over het Apollo-programma. Tot hun verbijstering benadert NASA hun om mee te werken aan een Plan B, voor het geval de aanstaande missie naar de maan mislukt. Vermakelijk zolang Matt, Owen en Andrew zich verwonderen over hun aanstaande opdracht en de pracht en praal van het Apolloprogramma. Zodra het zich begint te richten op Plan B is het scenario wat gemakzuchtig en richt het zich meer op de technische aspecten van een samenzwering dan op de personages en is het aanzienlijk minder interessant en amusant.

WOII-thriller draait om een race tegen de klok waarmee voorkomen moet worden dat de Duitsers met hun vliegende bommen de oorlog in hun voordeel zullen weten te beslissen. Het bombarderen van de lanceerbasis biedt onvoldoende garantie voor succes en daarom besluit het geallieerde commando ervoor om infiltranten in te zetten die de boel moeten opblazen. Begint indrukwekkend met een reconstructie van de levensgevaarlijke testen van de V-bom en eindigt met een serie van de meest indrukwekkende explosies die ooit op film zijn vastgelegd. Het middendeel bestaat uit veelvuldig overleg tussen militaire leiders en gezapige dramatische scènes, zo nu en dan afgewisseld met heroïsche daden van zelfopoffering.

Na twee erbarmelijke zelfverklaarde misdaadkomedies (The Man from U.N.C.L.E., The Gentlemen) een matige remake (Cash Truck) hervindt Guy Ritchie eindelijk zijn vorm dankzij beter uitgewerkte personages en de aanwezigheid van Aubrey Plaza. Na de roof van een harddrive met uiterst waardevolle informatie uit een zwaarbeveiligde bank geeft Norman [Eddie Marsan] aan Nathan Jasmine [Cary Elwes] opdracht om een team samen te stellen dat de drive moet zien te achterhalen. Hij kiest voor vechtersbaas Orson Fortune [Jason Statham], computerwiz Sarah Fidel [Aubrey Plaza] en wapenexpert JJ Davies [Bugzy Malone]. Het spoor leidt al snel naar wapenhandelaar en multimiljardair Greg Simmonds [Hugh Grant]. Om diens vertrouwen te winnen maakt het team gebruikt van actiester Danny Francesco [Josh Hartnett], van wie Simmonds een grote fan is. Grant is even charmant als sinister als Simmonds en het scenario lijkt op maar geschreven voor Plaza, die zich als een vis in het water lijkt te voelen. Het is nog steeds meligheid troef en de film duurt veel te lang, maar er valt meer dan genoeg te genieten.

De invasie van Sicilië was een sleutelmoment en keerpunt in het verloop van de Tweede Wereldoorlog. Maar om de aanval op de Italiaanse zuidgrens succesvol te laten verlopen moesten de Geallieerden een manier vinden om de Duitsers om de tuin te leiden zodat ze een groot deel van hun militaire krijgsmacht uit Sicilië zouden terugtrekken. Ewan Montague [Colin Firth] en Charles Cholmondeley [Matthew Macfadyen] bedenken in opdracht van Churchill [Simon Russell Beale] een complexe operatie waarmee ze uiteindelijk Hitler ervan moeten overtuigen dat de Geallieerde landing niet in Sicilië plaats zal vinden, maar in Griekenland. Ze beroepen zich onder anderen op hun kennis van de spionageromans van John Buchan en krijgen waardevolle hulp van Luitenant Jean Leslie [Kelly Macdonald]. Spionage was zelden zo vermakelijk als in deze reconstructie van een operatie die de levens redden van tienduizenden militairen en burgers. Veel hangt namelijk af van een niet bestaande spion en daarvoor is het noodzakelijk dat die een levensverhaal krijgt en dat die de kleding en voorwerpen bij zich draagt die daarbij aansluiten. Geïntrigeerd? Een extra goede reden om dit onderhoudende oorlogsdrama te bekijken.

In haar eerste rol na de laatste drie Star Wars-films bewijst Ridley definitief één van de grote talenten van haar generatie te zijn. Zij kruipt in de huid van Ophelia, de grote liefde van Prince Hamlet [George MacKay] dat de meeste mensen vooral kennen uit het geliefde toneelstuk van Shakespeare. Deze bewerking van de roman van Lisa Kelin begint wanneer Hamlets vader [Nathaniel Parker] nog leeft en richt zich vooral op de vrouwen. Ophelia maakt als kind indruk bij koningin Gertrude [Naomi Watts] die haar prompt onder haar hoede neemt als toekomstige hofdame. Spoiler-alert: Ophelia gaat niet dood. Kennis van Hamlet is zeker een pré, maar ook niet-ingewijden kunnen genieten van het sterke spel van Ridley en Watts en van Clive Owen als Hamlets sluwe oom Claudius.

Geen cinematografische hoogstandjes, maar subliem acteerwerk en extreem authentieke situaties en dialogen in de meest aangrijpende Nederlandse film ooit. Het is een hoogtepunt uit het indrukwekkende oeuvre van ‘Het Werkteater’, oorspronkelijk een groep van 12 mensen dat gebruik maakte van een subsidieregeling die ingesteld was door toenmalig Minister van Cultuur Marga Klompé. Het doel was om zoveel mogelijk te breken met de theaterwetten, waarbij het vooral duidelijk was wat de initiatiefnemers niet wilden: geen regisseurs, geen uitgeschreven dialogen, geen vaste rolverdeling. Het betekende dat getrainde acteurs alles wat ze geleerd hadden overboord mochten en moesten gooien. Shireen Stroker, Peter Faber en Gerard Thoolen behoorden tot de initiatiefnemers, later sloten onder anderen Joop Admiraal en Frank Groothof zich aan bij Het Werkteater.

“Opname” vertelt het verhaal van meneer De Waal [Helmert Woudenberg], de eigenaar van een tuinbouwbedrijf, die voor wat onderzoekjes naar het ziekenhuis moet. Hij maakt zich nauwelijks zorgen en is behoorlijk verrast als zijn behandelend arts Dr. Hageman [Hans Man in ’t Veld] hem mededeelt dat hij een paar daagjes ‘ter observatie’ in het ziekenhuis moet blijven. De Waal maakt zich aanvankelijk druk om zijn bedrijf, maar zijn zorgen nemen langzaam maar zeker toe wanneer de dokter hem weken laat blijven voor talloze onderzoeken, zonder ook maar enige duidelijkheid te geven over wat er aan de hand is. Bovendien dreigt hij het huwelijk van zijn zoon te missen. Wanneer hij verhuist naar een kamer met de jonge terminale kankerpatiënt Frank [Frank Groothof], beseft meneer De Waal zich dat hij zelf ook ernstig ziek is... maar de dokter blijft om de hete brij heendraaien.

“Opname” [internationaal bekend als “In For Treatment”] is het resultaat van een ander uniek onderdeel van de aanpak van ‘Het Werkteater’. De acteurs voerden het stuk meerdere keren op voor verpleegkundigen, dokters, artsen, patiënten en andere ervaringsdeskundigen, veelal in ziekenhuizen of zorginstellingen. Ze gingen na afloop in gesprek met hun publiek met als doel hun spel steeds meer te laten aansluiten op de realiteit. Deze unieke aanpak resulteerde uiteindelijk in deze ultra-realistische film over een bijzonder gevoelig onderwerp en zal ongetwijfeld grote emotie oproepen bij een ieder die direct met kanker te maken heeft gehad. “Opname” bezorgt mij regelmatig een brok in de keel, vooral wanneer meneer De Waal per ongeluk de nachtzuster belt, wanneer hij eindelijk zijn arts confronteert en de scène waarin Frank het meisje waarop hij smoorverliefd is [Daria Mohr] op bezoek krijgt. Het zijn stuk voor stuk uiterst pijnlijke scènes die je niet onberoerd zullen blijven.

Maar wie denkt dat dit een tranendal is, heeft het mis. Dr. Hageman blijkt ook een mens te zijn en de film heeft een hoopvol einde die veel zegt over de weerbaarheid van mensen onder de moeilijkste omstandigheden en deden mij vooral huilen van het lachen. Het acteerwerk is subliem, maar het past niet om de individuele acteurs daarvoor de krediet te geven. Woudenberg, Man in ’t Veld en Groothof schitteren in de hoofdrollen, maar gezien de werkwijze van ‘Het Werkteater’ zou ’t reuze interessant zijn geweest om een alternatieve versie te hebben waarin alle acteurs een andere rol spelen. Vast staat in ieder geval dat de kwaliteit van “Opname” het resultaat is van een unieke samenwerking tussen idealistische acteurs en het publiek dat de spelers van ‘Het Werkteater’ na elke voorstelling voorzag van opbouwende kritiek. Dit is het ultieme bewijs dat het loslaten van de regels van theater kan zorgen voor iets van een unieke, niet te evenaren schoonheid wat je je leven lang niet zult vergeten.

110 minuten eindeloos geouwehoer over quantumfysica, afgewisseld met geouwehoer in hoorzittingen, niet alleen van Robert Oppenheimer [Cillian Murphy], maar ook van senator Lewis Strauss [Robert Downey Jr.], een van de vele mensen die Oppenheimer na de ontwikkeling van de atoombom in een negatief daglicht heeft willen stellen. Een doodsaaie parade van sterren en has-beens, tot het moment waar het om gaat: de test en Oppenheimers besef van de gevolgen van 'zijn' ontdekking. 20 indrukwekkende minuten later zijn we opgezadeld met nog eens 50 minuten oeverloos gekwek. De onophoudelijk (en onophoudelijk irritante) score van Hans Zimmer maakt dit uitermate geschikt voor marteling door middel van slaaponthouding.

Ongecompliceerd biografisch en historisch drama over de pogingen van maatschappelijk werker Margaret Humphreys [Emily Watson] die begin jaren ’80 ontdekt dat de Britse regering jaren geleden onder valse voorwendselen kinderen liet onderbrengen in opvanghuizen in andere landen in het Britse Gemenebest. Deze kinderen wisten vaak niets over hun familie en groeiden veelal op onder verschrikkelijke omstandigheden waar velen van hen slachtoffer waren van slavernij en/of seksueel misbruik. Humphreys openlijk kritiek op de regering levert heftige emotionele reacties op waardoor haar onderzoek en haar werk steeds zwaarder wordt. De titel verwijst naar de luchtige beloftes waarmee de kinderen werden gerustgesteld. Watson is uitstekend in de hoofdrol, maar Loach zorgt ervoor dat het lot van de slachtoffers altijd centraal blijft staan.

FBI-agent Terry Husk [Jude Law] reist in 1983 af naar Coeur d’Alene in Idaho om onderzoek te doen naar een serie overvallen. Hij vermoedt dat die verband houden met Richard Butler [Victor Slezak], de leider van een plaatselijke kerkgemeenschap die banden heeft met de Ku Klux Klan. Sheriff Loftlin [Philip Granger] voelt er weinig voor om goede vrede te verstoren en daarom is Terry vooral aangewezen op de hulp van de jonge, onervaren hulpsheriff Jamie Bowen [Tye Sheridan]. Het resulteert in een klopjacht op ‘The Order’, een terreurorganisatie onder leiding van Bob Mathews [Nicholas Hoult] dat is geïnspireerd door het boek ‘The Turner Diaries’ van William Luther Pierce, de voormalige leider van een witte nationalistische beweging. Nicholas Hoult boezemt weinig angst in

Ondanks een interventie van haar collega en goede vriendin Rose [Tamala Jones], weigert Sharon Stevens [Hilary Swank] te erkennen dat ze een drankprobleem heeft. Wanneer Sharon hoort dat de 5-jarige Michelle Schmitt [Emily Mitchell] lijdt aan dezelfde leveraandoening waaraan Michelles moeder [Amy Acker] is overleden, stort ze zich vol opgave op een persoonlijke missie om vader Ed [Alan Ritchson] uit de schulden te halen en ervoor te zorgen dat Michelle over de middelen beschikt zodat ze op tijd in een ziekenhuis kan zijn zodra er een lever beschikbaar is. Omschreven als een religieus drama, maar dit verhaal (gebaseerd op ware gebeurtenissen uit 1993 en 1994) richt zich vooral op gemeenschapszin en het belang van orgaandonatie. Het scenario van Meg Tilly en Kelly Fremon Craig geeft vooral Swank en Ritchson complexe, uitdagende rollen waar ze hun tanden in kunnen bijten. Mitchell is precies ontwapenend genoeg als de zieke dochter in deze hartverwarmende tranentrekker.

Neeson toont eindelijk weer eens hoe goed hij kan acteren, al helpt het natuurlijk dat hij tegenspel krijgt van de fantastische Lesley Manville in dit scherp geobserveerde, zonder opsmuk vertelde en bijzonder ontroerende portret van een echtpaar van middelbare leeftijd dat te maken krijgt met onzekerheid, angst, verdriet, maar ook met onvoorwaardelijke liefde wanneer zij borstkanker blijkt te hebben. Met name door verlichtende humor proberen Joan en Tom zich sterk te houden voor elkaar, maar in de momenten die ze voor zichzelf hebben komen hun ware emoties naar boven. Ook fraai werk van David Wilmot en Amit Shah als respectievelijk een terminale patiënt en diens levenspartner met wie Joan en Tom een deel van het verwerkingsproces doorlopen.

Meer een familiedrama met griezelelementen dan een horrorfilm. Dat is nooit een gemakkelijke mix, maar regisseur J.A. Bayona weet het vrij doorzichtige plot voldoende sfeer te geven om je als kijker bij de les te houden. Het is vrij snel duidelijk dat de zorgen die moeder Laura [Belén Rueda] zich maakt over het ongewone gedrag van haar zoontje Simón [Roger Príncep] te maken hebben met haar persoonlijke verleden in het voormalige weeshuis waar zij opgroeide en waar ze met haar echtgenoot Carlos [Fernando Cayo] naar is teruggekeerd. Het prachtige camerawerk van Oscar Faura en uitstekend acteerwerk van Rueda maken dit psychologische drama de moeite waard, ook zonder echte horror.

Toen de moord op George Floyd de Amerikaanse gemoederen nog bezighield, verscheen het boek ‘Caste: The Origins Of Our Discontent’ van Isabel Wilkerson. Het werd een bestseller. Deze vrije interpretatie van de totstandkoming van dat boek toont hoe Isabel [Aujanue Ellis-Taylor] tot haar toch niet al te opmerkelijke conclusie kwam dat de Holocaust, het Hindoestaanse kastenstelsel en de institutionele discriminatie van zwarte mensen in de VS nauw met elkaar verweven zijn. Twee woorden: Nietschze, Übermensch? Het boek was een bestseller, maar dat lijkt vooral te duiden op de enorme gebrekkige historische kennis van de lezers. DuVernays verfilming is in feite een buitengewoon lange bloemlezing uit dat boek waar ze wat beelden bij heeft gefilmd. Het relaas van de samenwerking tussen twee zwarte en twee witte studenten tijdens een opmerkelijk onderzoek naar racisme in Mississippi is veel interessanter dan deze veel te lange spreekbeurt.

Wanneer haar hospita [Clotilde Mollet] onverwachts het huurcontract opzegt, neemt Stéphane [Laure Calamy] contact heb met Serge Dumontet [Jacques Weber], haar biologische vader die ze nooit heeft gekend. Die verwelkomt haar met open armen, maar vooral diens dochter is argwanend. Wat volgt zou niet misstaan in een thriller, maar Marniers klungelige regie voorkomt enige spanningsopbouw waardoor dit meer een opeenvolging van zonderlinge gebeurtenissen is. En wanneer blijkt dat niet alles is wat het lijkt, volgen de verrassende wendingen in een toenemende mate van belachelijkheid. Calamy blijkt totaal ongeschikt voor haar rol en het ‘slimme’ plot is eerder irritant. De reddende engel is Suzanne Clément als het onberekenbare liefje. Waarom ze die niet de hoofdrol hebben gegeven is me een raadsel.

Tijdens een nachtelijke black-out komt angsthaas Orion [Jacob Tremblay] ook in oog te staan met “Dark” [Paul Walter Hauser] en dat blijkt nog niet zo’n slechte gast te zijn. Dark is het beu dat iedereen zo bang voor hem is en besluit Orion mee te nemen op een wonderlijke reis waarin Orion leert om te gaan met zijn angsten. Het verhaal is een samenraapsel van ideeën die al (beter) waren uitgewerkt in Monsters, Inc. en Inside Out, maar daar zullen de jongere kijkers niet wakker van liggen.

In de tweede helft van deze documentaire suggereert één van de interviewden dat Jimmy Ellis, alias 'Orion', wellicht een (buitenechtelijke(?)) zoon van Vernon Presley zou kunnen zijn. Qua uiterlijk lijkt Ellis inderdaad sprekend op de vader van The King, maar zijn zangstem is exact gelijk aan die van Elvis! Jimmy Ellis was een ambitieuze zanger die keer op keer werd afgewezen door platenmaatschappijen omdat zijn prachtige zangstem teveel leek op die van Elvis. Een paar jaren na de vroegtijdige dood van Elvis suggereert Jimmy's promotor dat hij voortaan publiekelijk verschijnt met een masker en via een uitgekiende marketingstrategie (inclusief een controversiële albumhoes) gingen steeds meer mensen geloven dat Orion de reïncarnatie van Elvis was! Het resultaat was een vluchtige, maar succesvolle carrière waar Orion duidelijk gemengde gevoelens over had. Een fascinerend relaas over een (bij mij) onbekend fenomeen dat inzicht geeft in de muziekindustrie van die tijd, maar je ook doet afvragen hoe het Jimmy Ellis was vergaan als Elvis niet was ontdekt... of als Ellis 15 jaar ouder was geweest! Alle belangrijke spelers in het Ellis' leven komen aan het woord, behalve (afgezien van enkele archiefeopnames, en dat is begrijpelijk) hijzelf . Het is de vraag hoe verstokte Elvis-fans reageren op dit verhaal, maar ik daag ze uit om deze documentaire te aanschouwen.

“The Antichrist is with us!”

Esther [Isabelle Fuhrman] is een 30-jarige, levensgevaarlijke psychiatrische patiënt met een groeistoornis, waardoor ze zich met gemak kan voordoen als een onschuldig 10-jarig meisje. Nadat ze is ontsnapt uit de psychiatrische instelling in Estland, doet ze zich voor als Leena, de al jaren vermiste dochter van de welgestelde Amerikaanse familie Albright. Moeder Tricia [Julia Stiles], vader Allen [Rossif Sutherland] en broef Gunnar [Matthew Finlan] lijken er allemaal iets te gemakkelijk in te trappen, maar wie het weet vol te houden wacht een verrassende plotwending die de tweede helft in ieder geval een stuk aangenamer maakt om naar te kijken, ook al tart het nog altijd de wetten der logica. Een aardige, maar niet geheel geslaagde variant op Damien: The Omen II.

Ex-agent Oscar Shaw [Michael Jai White] kent de corrupte mores van het plaatselijke politiecorps en maakte er zelfs deel van uit. Die kennis komt van pas wanneer detectives Ross [Rich Paul] en Perez [Cecile Cubló] onderzoek doen naar de moord op Oscars broer Ray [Tyrese Gibson]. Oscar beseft snel dat hij zich in het onderzoek moet mengen om de daders tot de (gerechtelijke) orde te roepen. White is charismatisch in de titelrol, maar het verhaal is allerminst origineel en de overige personages zijn in veel gevallen slechts karikaturen.

Lawaaiige, vervelende sciencefictionthriller over een groep huurlingen dat ontwaakt op een voor hen onbekende plaats waar het wemelt van buitenaardse monsters. Waar zijn ze beland en wat is er gebeurd? Karikaturen alom in een slecht gemonteerde actiefilm vol machogedrag en eindeloos heen-en-weer geschiet waarbij je nauwelijks kunt zien wat er precies gebeurd. Linda Hamilton komt bovendien pas na een uurtje opduiken voor een bescheiden bijdrage, dus daar hoef je het ook niet voor te doen.