Opinions

Op papier is dit een dertien-in-een-dozijn-ware-woensdagavondfilm die Amerikaanse TV-zenders aan de lopende band produceerden in de jaren '90. De opgeklopte romantiek in deze lofzang op een team van elite-brandweerlui uit Arizona dat zich inzet om bosbranden te bestrijden, is één van de vele clichés die de middelmatigheid van het script onderstrepen. Bijzonder spannend of spectaculair is het ook niet echt, maar het is de ijzersterke en voorbeeldig spelende cast die de film weten te redden van de middelmaat. Miles Teller (als een junkie die besluit zijn leven te beteren wanneer hij vader is geworden) en Josh Brolin (als de ervaren leider van het brandweerteam) zijn de centrale personages in deze film en zijn krijgen uitstekende steun van Jeff Bridges, die ook qua uiterlijk overtuigd als Brolins broer) en Jennifer Connolly als Brolins ongeruste echtgenote, maar het materiaal doet geen recht aan het talent dat zij hier tentoonspreiden.

Hoewel dit romantische drama goed is geregisseerd en Laia Costa een voortreffelijke rol neerzet, is het relaas van twee ietwat egocentrische geliefden die uit alle macht proberen een kind te krijgen een veel te lange zit. Toegegeven, ik ben een scepticus op het gebied van liefde en Jake en [Josh O'Connor] en Elena [Laia Costa] bevestigen al mijn ideeën over onzin van een moderne relatie, maar het verhaal heeft hoe dan ook amper genoeg inhoud voor een film van 90 minuten, laat staan van bijna twee uur!

Verfilming van de gelijknamige bestseller van Heleen van Rooyen over de 36-jarige moeder en echtgenote Julia [Isa Hoes] die zich opgesloten voelt in haar huwelijk en in een opwelling besluit haar gezien te verlaten en op adem te komen in Portugal. Een toevallige ontmoeting met een gladde makelaar [Rik Mayall] resulteert in een riante villa die ze enige tijd kan gebruiken. Via haar Vlaamse buurvrouw [Ellen Schoeters] komt ze op een strandfeestje waar ze gigolo Romeo [Edwin Jonker] ontmoet en tot wie ze zich meteen aangetrokken voelt. En dus trekt ze letterlijke en figuurlijk de stoute schoenen aan. Een soms wat knullig gefilmd romantisch drama met een karikaturale rol voor Kees Boot als de veeleisende echtgenoot. Hoes en Jonker zijn goed gecast en in zijn laatste rol voor zijn dood in 2014 laat Mayall zien dat hij ook met de handrem erop zeer vermakelijk kan zijn. Goed werk ook van Matthijs van de Sande Bakhuyzen die in flashbacks te zien is als Julia’s jong gestorven broer Jimmy.

Yolanda was een alleenstaande veertiger met een kantoorbaan en een appartement toen ze reageerde op een oproep om een Kerstwens te sturen naar Amerikaanse gevangenen. Ze kwam in contact met Billy Tracy, die behoorlijk wat op zijn kerfstok heeft. Yolanda en een stemacteur lezen fragmenten uit de brieven voor die Yolanda en Billy elkaar over een periode van jaren schreven terwijl Lindemans Yolanda filmt tijdens haar dagelijkse routine. Al snel ontstaat er een Latrelatie, een plan om elkaar te ontmoeten en zelfs een verloving. Maar gedurende correspondentie gaat Billy meerdere keren over de schreef in de gevangenis waardoor zijn oorspronkelijke straf (2 maal levenslang + 30 jaar) wordt verlengd en uiteindelijk zelfs omgezet wordt in de doodstraf. Openhartig, maar vrij eenduidig qua stijl en niet bijster verrassend.

Aardige, maar niet meesterlijke animatiefilm volgt netjes de vertrouwde, populaire formule van Disney/Pixar, maar kampt met een grote mate van déjà vu. Tom Holland en Chris Pratt leveren prima stemacteerwerk af als twee elvenbroers, die een magische manier ontdekken waardoor ze hun overleden vader nog één keer zouden kunnen zien. Ian [Holland] is de timide jongere broer die zijn vader nooit gekend heeft en Barley [Pratt] is de enthousiaste, luidruchtige ouder broer die tenminste nog een paar herinneringen heeft aan zijn vader. Hun magische missie is een raamwerk voor allerlei magische gebeurtenissen en ontmoetingen met amusante figuren in de magische wereld waarin zij wonen. Kortom: een warrige verzameling losse ideeën, maar de centrale boodschap over het belang van familie is integer uitgewerkt en leidt ondanks de verhaaltechnische tekortkomingen van deze film toch tot een ontroerend slotakkoord.

Een serie niet onaardige stripteaseacts rondom de afgetrainde, maar niet van acteertalent overlopende Jim Bakkum als een voormalige booreilandwerker die terugkeert naar zijn oude woonplaats en zijn oude baantje bij het bouwbedrijf van zijn boezemvriend Bas [Martijn Fischer] terugkrijgt. In één van de vele toevalligheden en stompzinnigheden dat wat moet doorgaan voor een scenario biedt, krijgt hij een aanbod om een optreden te doen als stripper. Eerste half uur is nog wel te pruimen, maar daarna werpt het afschuwelijk slechte scenario je de ene na de andere tenenkrommende wending voor de voeten waardoor ik me veelvuldig achter de oren krabde en dacht: “Waar zit ik naar te kijken?” En na afloop bleef een andere vraag onbeantwoord: wat bezielt een mens überhaupt om dit uit te zitten?

De mannen van bouwbedrijf ‘Onze Jongens’ zijn allang gestopt als strippers, maar omdat het telefoonnummer niet is veranderd, belanden de huidige werknemers onverwacht op een vrijgezellenfeest. Ze maken er het beste van en David [Thijs Boermans] ziet kans om snel uit zijn geldproblemen te komen. Hij overtuigt zijn collega’s om bij te klussen als strippers, maar beseft niet dat ook een stripper toestemming moet krijgen voor hij iemand een striptease geeft. Het begin is (bewust) seksistisch, al denk ik dat de doelgroep de verwijzing naar ‘De Glazenwasser’ (1984-1985) uit Pisa over het hoofd zal gaan. Even lijkt het erop dat Nijenhuis en zijn coscenaristen het thema grensoverschrijdend gedrag serieus nemen, maar dat gaat rap overboord ten faveure van gespierde mannelijke bovenlijven en hitsige jonge vrouwen in abominabel belichte en slecht gemonteerde dansscènes. Sneu, gedateerd en slecht geacteerd bovendien.

Jorrit is het papa zijn van zijn onuitstaanbaar irritante 13-jarige Thijs [Juvat Westendorp] spuugzat, dus wanneer het ventje aankondigt dat hij liever bij zijn moeder [Sanne Vogel] woont ziet Jorrit zijn kans schoon om samen met zijn beste vriend Bas [Martijn Fischer] naar Miami te gaan om daar een stripclub te beginnen. Een zeer armoedige rip off van Magic Mike met een naakte en paaldansende Van de Wijdeven om de naar de bioscoop meegesleurde heterovriendjes te paaien. In de spaarzame momenten waarop Van de Wijdeven de kans krijgt om iets van haar acteertalent te tonen zet ze Jim Bakkum compleet voor schut. Met andere woorden: Bakkum kan er niks van en dus probeert Nijenhuis het zinkende schip te redden door hem maar zo vaak mogelijk zijn kleren uit te laten trekken. En ja, Bakkum is zelfs in de blote kont te zien! Joepie! Nog slechter dan Onze Jongens. En dat is een bijzondere prestatie.

Documentaire over het leven in de Belgische natuur bevat schitterende beelden en gedurende vier seizoenen bevat vanaf het begin schitterende beelden. Begint met fotogenieke beestjes als eekhoorns, vosjes en zwijntjes met betuttelend commentaar. Na het matige eerste half uur gaat de aandacht gelukkig meer uit naar bijzondere diersoorten en tonen de regisseurs de dwarsverbanden waarmee de natuur zichzelf in stand houdt.

Na een romance met Kuroda [Mike McFarland], een kruising tussen man en wolf, blijkt Hanna [Colleen Clinkenbeard] achter met twee kinderen die transformeren in een wolf wanneer ze emotioneel worden. Dochter Yuki [Jad Saxton] lukt het haar emoties onder bedwang te houden maar haar jongere broertje Ame [Micas Solusod] voelt zich prettiger als hij als wolf door het leven kan gaan. Dat zorgt voor onenigheid binnen het gezin. Een interessant, fantasievol basisgegeven dat in het eerste uur goed is uitgewerkt en memorabele momenten oplevert, maar in het laatste half uur een meer conventionele, melodramatische kant opgaat waarin veel van de originaliteit van het verhaal verloren gaat. De originele Japanse versie bevat de stemmen van onder meer Aoi Miyazaki, Haru Kuroki en Yukito Nishii.

Kort nadat student Rechten Koen [Tobias Nierop] zichzelf en vriendin Sophie [Sallie Harmsen] uit een penibele situatie heeft weten te redden door zich voor te doen als de neef van de gevreesde crimineel Henk de Koning [Hans Kesting], komt Oom Henk “even een bakkie doen”. Henk heeft namelijk een vindingrijk iemand als Koen nodig om de locatie te achterhalen van een nooit opgespoorde buit van 12 miljoen Euro. Daarvoor moet Koen zich aanmelden als vrijwilliger in het verzorgingshuis waar Henks voormalig partner Sjon [Bert Luppes] doet alsof hij ernstig dement is. De operatie wordt gecompliceerder wanneer ook een corrupte rechercheur [Hajo Bruins] en een bankier [Theo Pont] Koen benaderen met hetzelfde verzoek! Goed geschreven misdaadkomedie met een glansrol voor Kesting en uitstekend werk van Luppes, maar het geheel wordt bijna om zeep geholpen door de miscaste Nierop, wiens acteerstijl en komische timing hopeloos is.

Het is 1943 en in een bezet dorpje in Zuid-Limburg gaat het leven gewoon voor boezemvrienden Tuur [Maas Bronkhuyzen] en Lambert [Joes Brauers], ook als is Lamberts vader [Stefan de Walle] een collaborateur en zit zijn broer Roeland [Beau Schneider] bij Jeugdstorm. Tuur en Lambert spelen samen in de grot, schieten met een katapult naar de voorbijkomende stenentreinen en vinden de bombardementen vooral spannend. Daar komt verandering door twee ontwikkelingen: de komst van nieuwe klasgenoot Maartje [Pippa Allen] en het rondwaren van een gerucht dat het dorp een spil is in de verzetsbeweging. Prima verfilming van het gelijknamige jeugdboek van Jaques Vriens schetst een treffend beeld van een Nederlands dorp tijdens de bezetting en hoe kinderen destijds leefden. Het neemt jeugdige kijkers mee in de ontwikkeling van de hoofdpersonen, die geleidelijk de werkelijkheid achter de façade onder ogen moeten zien. Dennis Bots kan het zo nu en het drama te overdrijven, maar hij houdt zich gelukkig behoorlijk in. Een waardevolle jeugdfilm die zowel onderhoudend als leerzaam is.

Veel expliciet bloedvergieten in een exploitatiefilm over een jonge soldaat die zich opwerkt in het Nederlandse leger dat gestationeerd is in Indonesië. Het warrige script springt regelmatig vooruit naar de periode kort na de terugkeer van hoofdpersoon Johan de Vries [Martijn Lakemeier] zonder ook maar één keer iets zinnigs toe te voegen, ook al is het fraai gefilmd en verdient de score een duimpje omhoog. Karikaturale personages en teveel zwakke acteerprestaties (vooral Kenzari is een aanfluiting) bevestigen dat Taihuttu zich duidelijk meer liet inspireren door Missing In Action dan door - om maar een voorbeeld te noemen - Saving Private Ryan. Ideetje voor een vervolg: DutchBatman Forever?

Johan [Egbert Jan Weeber] is zijn geboorteplaats Volendam ontvlucht omdat hij zich schuldig voelt over de ernstige brandwonden die zijn beste vriend Chris [Mike Weerts] opliep tijdens de beruchte cafébrand die op nieuwjaarsnacht 2000/2001 uitbrak in Café De Hemel. Johans stabiele leven met zijn verloofde Sara [Viktoria Winge] in Noorwegen komt op zijn kop te staan wanneer zijn moeder [Ellen Pieters] zijn hulp inroept nadat zijn vader en zijn broer zijn opgepakt wegens drugshandel. Zijn terugkeer naar Volendam dwingt Johan om zijn verleden onder ogen te komen. Goed spel van Weeber en de fraaie locaties kunnen het magere verhaal niet verhullen en het is niet zo moeilijk te voorspellen hoe dit gaat eindigen.

Cor [Martin Van Waardenberg] uit Ome Cor heeft zijn leven aardig op de rails dankzij zijn goede band met dochter Carola [Floortje Van Waardenberg] en zijn 9-jarige kleinzoon Coen [Lenny Van Waardenberg]. Hij brengt Coen naar het voetbalveld en verliest hem uit het oog, waardoor Coen enige tijd spoorloos is. Het loopt met een sisser af, maar na een flinke ruzie verzint Cor een plan waarmee hij kan verkassen naar Paramaribo en daar zijn laatste levensjaren kan slijten. Loopt uiteraard niet als gepland. In Ome Cor ontdekten we geleidelijk de tragische voorgeschiedenis van de hoofdpersoon en was hij grotendeels een slachtoffer van zijn omstandigheden. In dit onbezonnen vervolg heeft hij alle problemen volledig aan zichzelf te danken en is er nauwelijks reden om sympathie voor hem te voelen. De grappig bedoelde scènes in een kliniek voor mensen met gedragsproblemen zijn niet de enige smakeloze momenten in deze overbodige sequel. In bijrollen verschijnt een nieuwe vrachtlading topacteurs en BN’ers.

Wanneer de eerste berichten over Covid Nederland bereiken staat Jacob [Victor Löw] onverwacht op de stoep bij zijn moeder [Leny Breederveld] met als doel haar te beschermen. Zus Magda [Monic Hendrickx], een verpleegkundige in een verzorgingshuis, maakt zich zorgen omdat Jacob zich in 1999 al eens helemaal verloor in de 2K-paniek. En Jacobs goed bedoelingen ten spijt, lijkt hij langzaam maar zeker zijn grip op de realiteit te verliezen en raakt hij in de ban van Internetpersoonlijkheid Breck [William Sutton]. Een intelligente studie naar de correlatie tussen eenzaamheid en samenzweringstheorieën die tegen het einde van over de schreef gaat, maar zonder meer goed is geacteerd, vooral door Breederveld.

De CIA vermoedt dat NASA is geïnfiltreerd door een spion die cruciale informatie doorspeelt aan de Russen. Om die te ontmaskeren doen drie CIA-agenten zich voor als studenten die een documentaire over het Apollo-programma. Tot hun verbijstering benadert NASA hun om mee te werken aan een Plan B, voor het geval de aanstaande missie naar de maan mislukt. Vermakelijk zolang Matt, Owen en Andrew zich verwonderen over hun aanstaande opdracht en de pracht en praal van het Apolloprogramma. Zodra het zich begint te richten op Plan B is het scenario wat gemakzuchtig en richt het zich meer op de technische aspecten van een samenzwering dan op de personages en is het aanzienlijk minder interessant en amusant.

WOII-thriller draait om een race tegen de klok waarmee voorkomen moet worden dat de Duitsers met hun vliegende bommen de oorlog in hun voordeel zullen weten te beslissen. Het bombarderen van de lanceerbasis biedt onvoldoende garantie voor succes en daarom besluit het geallieerde commando ervoor om infiltranten in te zetten die de boel moeten opblazen. Begint indrukwekkend met een reconstructie van de levensgevaarlijke testen van de V-bom en eindigt met een serie van de meest indrukwekkende explosies die ooit op film zijn vastgelegd. Het middendeel bestaat uit veelvuldig overleg tussen militaire leiders en gezapige dramatische scènes, zo nu en dan afgewisseld met heroïsche daden van zelfopoffering.

Omdat de meeste nazi-kopstukken aan een rechtszaak of een vonnis ontsnapten door zelfmoord te plegen, heeft de Israëlische minister-president David Ben-Gurion [Simon Russell Beale] zijn hoop gevestigd op de jacht op Adolf Eichmann, de man die een sleutelrol speelde in het organiseren van de Shoah. Peter Malkin [Oscar Isaac] is ervan overtuigd dat de Argentijnse Ricardo Klement [Ben Kingsley] in werkelijkheid Adolf Eichmann is en doet verwoede pogingen hem te ontmaskeren. De Joodse Sylvia [Haley Lu Richardson] valt ondertussen voor Klements zoon [Joe Alwyn] en komt voor een onaangename verrassing te staan. De sterke cast maakt deze gedegen, maar weinig opmerkelijke versie van een vaak verteld verhaal redelijk uit te zitten.

Na twee erbarmelijke zelfverklaarde misdaadkomedies (The Man from U.N.C.L.E., The Gentlemen) een matige remake (Cash Truck) hervindt Guy Ritchie eindelijk zijn vorm dankzij beter uitgewerkte personages en de aanwezigheid van Aubrey Plaza. Na de roof van een harddrive met uiterst waardevolle informatie uit een zwaarbeveiligde bank geeft Norman [Eddie Marsan] aan Nathan Jasmine [Cary Elwes] opdracht om een team samen te stellen dat de drive moet zien te achterhalen. Hij kiest voor vechtersbaas Orson Fortune [Jason Statham], computerwiz Sarah Fidel [Aubrey Plaza] en wapenexpert JJ Davies [Bugzy Malone]. Het spoor leidt al snel naar wapenhandelaar en multimiljardair Greg Simmonds [Hugh Grant]. Om diens vertrouwen te winnen maakt het team gebruikt van actiester Danny Francesco [Josh Hartnett], van wie Simmonds een grote fan is. Grant is even charmant als sinister als Simmonds en het scenario lijkt op maar geschreven voor Plaza, die zich als een vis in het water lijkt te voelen. Het is nog steeds meligheid troef en de film duurt veel te lang, maar er valt meer dan genoeg te genieten.

De invasie van Sicilië was een sleutelmoment en keerpunt in het verloop van de Tweede Wereldoorlog. Maar om de aanval op de Italiaanse zuidgrens succesvol te laten verlopen moesten de Geallieerden een manier vinden om de Duitsers om de tuin te leiden zodat ze een groot deel van hun militaire krijgsmacht uit Sicilië zouden terugtrekken. Ewan Montague [Colin Firth] en Charles Cholmondeley [Matthew Macfadyen] bedenken in opdracht van Churchill [Simon Russell Beale] een complexe operatie waarmee ze uiteindelijk Hitler ervan moeten overtuigen dat de Geallieerde landing niet in Sicilië plaats zal vinden, maar in Griekenland. Ze beroepen zich onder anderen op hun kennis van de spionageromans van John Buchan en krijgen waardevolle hulp van Luitenant Jean Leslie [Kelly Macdonald]. Spionage was zelden zo vermakelijk als in deze reconstructie van een operatie die de levens redden van tienduizenden militairen en burgers. Veel hangt namelijk af van een niet bestaande spion en daarvoor is het noodzakelijk dat die een levensverhaal krijgt en dat die de kleding en voorwerpen bij zich draagt die daarbij aansluiten. Geïntrigeerd? Een extra goede reden om dit onderhoudende oorlogsdrama te bekijken.

In haar eerste rol na de laatste drie Star Wars-films bewijst Ridley definitief één van de grote talenten van haar generatie te zijn. Zij kruipt in de huid van Ophelia, de grote liefde van Prince Hamlet [George MacKay] dat de meeste mensen vooral kennen uit het geliefde toneelstuk van Shakespeare. Deze bewerking van de roman van Lisa Kelin begint wanneer Hamlets vader [Nathaniel Parker] nog leeft en richt zich vooral op de vrouwen. Ophelia maakt als kind indruk bij koningin Gertrude [Naomi Watts] die haar prompt onder haar hoede neemt als toekomstige hofdame. Spoiler-alert: Ophelia gaat niet dood. Kennis van Hamlet is zeker een pré, maar ook niet-ingewijden kunnen genieten van het sterke spel van Ridley en Watts en van Clive Owen als Hamlets sluwe oom Claudius.

Geen cinematografische hoogstandjes, maar subliem acteerwerk en extreem authentieke situaties en dialogen in de meest aangrijpende Nederlandse film ooit. Het is een hoogtepunt uit het indrukwekkende oeuvre van ‘Het Werkteater’, oorspronkelijk een groep van 12 mensen dat gebruik maakte van een subsidieregeling die ingesteld was door toenmalig Minister van Cultuur Marga Klompé. Het doel was om zoveel mogelijk te breken met de theaterwetten, waarbij het vooral duidelijk was wat de initiatiefnemers niet wilden: geen regisseurs, geen uitgeschreven dialogen, geen vaste rolverdeling. Het betekende dat getrainde acteurs alles wat ze geleerd hadden overboord mochten en moesten gooien. Shireen Stroker, Peter Faber en Gerard Thoolen behoorden tot de initiatiefnemers, later sloten onder anderen Joop Admiraal en Frank Groothof zich aan bij Het Werkteater.

“Opname” vertelt het verhaal van meneer De Waal [Helmert Woudenberg], de eigenaar van een tuinbouwbedrijf, die voor wat onderzoekjes naar het ziekenhuis moet. Hij maakt zich nauwelijks zorgen en is behoorlijk verrast als zijn behandelend arts Dr. Hageman [Hans Man in ’t Veld] hem mededeelt dat hij een paar daagjes ‘ter observatie’ in het ziekenhuis moet blijven. De Waal maakt zich aanvankelijk druk om zijn bedrijf, maar zijn zorgen nemen langzaam maar zeker toe wanneer de dokter hem weken laat blijven voor talloze onderzoeken, zonder ook maar enige duidelijkheid te geven over wat er aan de hand is. Bovendien dreigt hij het huwelijk van zijn zoon te missen. Wanneer hij verhuist naar een kamer met de jonge terminale kankerpatiënt Frank [Frank Groothof], beseft meneer De Waal zich dat hij zelf ook ernstig ziek is... maar de dokter blijft om de hete brij heendraaien.

“Opname” [internationaal bekend als “In For Treatment”] is het resultaat van een ander uniek onderdeel van de aanpak van ‘Het Werkteater’. De acteurs voerden het stuk meerdere keren op voor verpleegkundigen, dokters, artsen, patiënten en andere ervaringsdeskundigen, veelal in ziekenhuizen of zorginstellingen. Ze gingen na afloop in gesprek met hun publiek met als doel hun spel steeds meer te laten aansluiten op de realiteit. Deze unieke aanpak resulteerde uiteindelijk in deze ultra-realistische film over een bijzonder gevoelig onderwerp en zal ongetwijfeld grote emotie oproepen bij een ieder die direct met kanker te maken heeft gehad. “Opname” bezorgt mij regelmatig een brok in de keel, vooral wanneer meneer De Waal per ongeluk de nachtzuster belt, wanneer hij eindelijk zijn arts confronteert en de scène waarin Frank het meisje waarop hij smoorverliefd is [Daria Mohr] op bezoek krijgt. Het zijn stuk voor stuk uiterst pijnlijke scènes die je niet onberoerd zullen blijven.

Maar wie denkt dat dit een tranendal is, heeft het mis. Dr. Hageman blijkt ook een mens te zijn en de film heeft een hoopvol einde die veel zegt over de weerbaarheid van mensen onder de moeilijkste omstandigheden en deden mij vooral huilen van het lachen. Het acteerwerk is subliem, maar het past niet om de individuele acteurs daarvoor de krediet te geven. Woudenberg, Man in ’t Veld en Groothof schitteren in de hoofdrollen, maar gezien de werkwijze van ‘Het Werkteater’ zou ’t reuze interessant zijn geweest om een alternatieve versie te hebben waarin alle acteurs een andere rol spelen. Vast staat in ieder geval dat de kwaliteit van “Opname” het resultaat is van een unieke samenwerking tussen idealistische acteurs en het publiek dat de spelers van ‘Het Werkteater’ na elke voorstelling voorzag van opbouwende kritiek. Dit is het ultieme bewijs dat het loslaten van de regels van theater kan zorgen voor iets van een unieke, niet te evenaren schoonheid wat je je leven lang niet zult vergeten.

110 minuten eindeloos geouwehoer over quantumfysica, afgewisseld met geouwehoer in hoorzittingen, niet alleen van Robert Oppenheimer [Cillian Murphy], maar ook van senator Lewis Strauss [Robert Downey Jr.], een van de vele mensen die Oppenheimer na de ontwikkeling van de atoombom in een negatief daglicht heeft willen stellen. Een doodsaaie parade van sterren en has-beens, tot het moment waar het om gaat: de test en Oppenheimers besef van de gevolgen van 'zijn' ontdekking. 20 indrukwekkende minuten later zijn we opgezadeld met nog eens 50 minuten oeverloos gekwek. De onophoudelijk (en onophoudelijk irritante) score van Hans Zimmer maakt dit uitermate geschikt voor marteling door middel van slaaponthouding.

Ongecompliceerd biografisch en historisch drama over de pogingen van maatschappelijk werker Margaret Humphreys [Emily Watson] die begin jaren ’80 ontdekt dat de Britse regering jaren geleden onder valse voorwendselen kinderen liet onderbrengen in opvanghuizen in andere landen in het Britse Gemenebest. Deze kinderen wisten vaak niets over hun familie en groeiden veelal op onder verschrikkelijke omstandigheden waar velen van hen slachtoffer waren van slavernij en/of seksueel misbruik. Humphreys openlijk kritiek op de regering levert heftige emotionele reacties op waardoor haar onderzoek en haar werk steeds zwaarder wordt. De titel verwijst naar de luchtige beloftes waarmee de kinderen werden gerustgesteld. Watson is uitstekend in de hoofdrol, maar Loach zorgt ervoor dat het lot van de slachtoffers altijd centraal blijft staan.

FBI-agent Terry Husk [Jude Law] reist in 1983 af naar Coeur d’Alene in Idaho om onderzoek te doen naar een serie overvallen. Hij vermoedt dat die verband houden met Richard Butler [Victor Slezak], de leider van een plaatselijke kerkgemeenschap die banden heeft met de Ku Klux Klan. Sheriff Loftlin [Philip Granger] voelt er weinig voor om goede vrede te verstoren en daarom is Terry vooral aangewezen op de hulp van de jonge, onervaren hulpsheriff Jamie Bowen [Tye Sheridan]. Het resulteert in een klopjacht op ‘The Order’, een terreurorganisatie onder leiding van Bob Mathews [Nicholas Hoult] dat is geïnspireerd door het boek ‘The Turner Diaries’ van William Luther Pierce, de voormalige leider van een witte nationalistische beweging. Nicholas Hoult boezemt weinig angst in

Ondanks een interventie van haar collega en goede vriendin Rose [Tamala Jones], weigert Sharon Stevens [Hilary Swank] te erkennen dat ze een drankprobleem heeft. Wanneer Sharon hoort dat de 5-jarige Michelle Schmitt [Emily Mitchell] lijdt aan dezelfde leveraandoening waaraan Michelles moeder [Amy Acker] is overleden, stort ze zich vol opgave op een persoonlijke missie om vader Ed [Alan Ritchson] uit de schulden te halen en ervoor te zorgen dat Michelle over de middelen beschikt zodat ze op tijd in een ziekenhuis kan zijn zodra er een lever beschikbaar is. Omschreven als een religieus drama, maar dit verhaal (gebaseerd op ware gebeurtenissen uit 1993 en 1994) richt zich vooral op gemeenschapszin en het belang van orgaandonatie. Het scenario van Meg Tilly en Kelly Fremon Craig geeft vooral Swank en Ritchson complexe, uitdagende rollen waar ze hun tanden in kunnen bijten. Mitchell is precies ontwapenend genoeg als de zieke dochter in deze hartverwarmende tranentrekker.

Neeson toont eindelijk weer eens hoe goed hij kan acteren, al helpt het natuurlijk dat hij tegenspel krijgt van de fantastische Lesley Manville in dit scherp geobserveerde, zonder opsmuk vertelde en bijzonder ontroerende portret van een echtpaar van middelbare leeftijd dat te maken krijgt met onzekerheid, angst, verdriet, maar ook met onvoorwaardelijke liefde wanneer zij borstkanker blijkt te hebben. Met name door verlichtende humor proberen Joan en Tom zich sterk te houden voor elkaar, maar in de momenten die ze voor zichzelf hebben komen hun ware emoties naar boven. Ook fraai werk van David Wilmot en Amit Shah als respectievelijk een terminale patiënt en diens levenspartner met wie Joan en Tom een deel van het verwerkingsproces doorlopen.

Meer een familiedrama met griezelelementen dan een horrorfilm. Dat is nooit een gemakkelijke mix, maar regisseur J.A. Bayona weet het vrij doorzichtige plot voldoende sfeer te geven om je als kijker bij de les te houden. Het is vrij snel duidelijk dat de zorgen die moeder Laura [Belén Rueda] zich maakt over het ongewone gedrag van haar zoontje Simón [Roger Príncep] te maken hebben met haar persoonlijke verleden in het voormalige weeshuis waar zij opgroeide en waar ze met haar echtgenoot Carlos [Fernando Cayo] naar is teruggekeerd. Het prachtige camerawerk van Oscar Faura en uitstekend acteerwerk van Rueda maken dit psychologische drama de moeite waard, ook zonder echte horror.

Toen de moord op George Floyd de Amerikaanse gemoederen nog bezighield, verscheen het boek ‘Caste: The Origins Of Our Discontent’ van Isabel Wilkerson. Het werd een bestseller. Deze vrije interpretatie van de totstandkoming van dat boek toont hoe Isabel [Aujanue Ellis-Taylor] tot haar toch niet al te opmerkelijke conclusie kwam dat de Holocaust, het Hindoestaanse kastenstelsel en de institutionele discriminatie van zwarte mensen in de VS nauw met elkaar verweven zijn. Twee woorden: Nietschze, Übermensch? Het boek was een bestseller, maar dat lijkt vooral te duiden op de enorme gebrekkige historische kennis van de lezers. DuVernays verfilming is in feite een buitengewoon lange bloemlezing uit dat boek waar ze wat beelden bij heeft gefilmd. Het relaas van de samenwerking tussen twee zwarte en twee witte studenten tijdens een opmerkelijk onderzoek naar racisme in Mississippi is veel interessanter dan deze veel te lange spreekbeurt.