Opinions

Hannah [Charlotte Rampling is een ongelukkige vrouw, zoveel weten we vanaf de opening van de film. 90 minuten later is ze nog steeds een ongelukkige vrouw, maar weten we dat het iets te maken heeft met een familiedrama waarbij Hannah man en haar zoon betrokken zijn. Andrea Pallaoro verveelt je met slaapverwekkende taferelen: Hannah loopt de trap op, Hannah loopt de trap af, Hannah doet vage oefeningen bij een toneelclub, Hannah gaat zwemmen, Hannah kleedt zich om, Hannah kleedt zich aan, Hannah geeft haar hond te eten, Hannah maakt eten klaar, Hannah eet haar maaltijd op, Hannah bakt een taart, Hannah zit in de metro. Wat bezielde Rampling om ons te teisteren met dit soort pretentieuze nihilisme? Pure tijdverspilling.

Filosoof Hannah Arendt [Barbara Sukowa] kreeg flink wat kritiek te verwerken door haar bespiegelingen op het roemruchte proces tegen Adolf Eichmann. Dit historische drama volgt haar voor, tijdens en na het Eichmann-proces waarbij ze aanwezig is als schrijver voor The New York Times. In plaats van een reconstructie van het proces zien we flarden van archiefbeelden in de vorm van een soort 'Greatest Hits' uit het proces. Maar door het proces terug te brengen tot een paar quotejes krijg je vooral bespiegelingen op en discussies over "the banality of evil". Luisteren naar een debat tussen intellectuelen kan best interessant zijn, maar het helpt als je volledig op de hoogte bent van het onderwerp. Deze film geeft je weinig houvast. Ondertiteling is een must want de cast spreekt afwisselend Engels, Duits en Jiddisch.

Sinds ze hun eerste heks doodden zijn Hansel [Jeremy Renner] en Gretel [Gemma Arterton] uitgegroeid tot professionele heksenjagers met een imposant wapenarsenaal. In deze luchtige, vermakelijke actiefantasie ontmoeten ze een fan [Thomas Mann], raakt Hansel verkikkerd op een goede heks [Pihla Viitala] en nemen Hansel en Gretel het op tegen een rancuneuze sheriff [Peter Stormare] en een bijzonder gevaarlijke heks [Famke Janssen]. Vermakelijke nonsens.

"Beavis & Butthead Do America" is een visueel meesterwerk vergeleken bij deze fantasieloos getekende, uiterst statische, saaie en bijzonder langdradige misdaadfilm. Een bijzondere prestatie, gezien de korte speelduur, die voortkomt uit een overdaad aan stillevens, telefoongesprekken en vooral een hoop vulling. Het verhaal rondom een zak geld dat van hand tot hand gaat bestaat uit vier hoofdstukken, waarvan het derde hoofdstuk - vooral vanwege de eerste twee shots - werkelijk onuitstaanbaar is. De finale heeft dan in ieder geval nog een paar twists, maar die hebben we al eens eerder gezien in films die veel minder slecht zijn dan dit. Nauwelijks uit te zitten.

Wetherby Pond [Alistair Sim], het hoofd van een jongensschool, hoopt indruk te maken op een groep inspecteurs, zodat hij promotie kan bewerkstelligen. De afspraak valt samen met het moment waarop een andere school wegens een evacuatie tijdelijk intrekt in hetzelfde gebouw. Wetherby is geschokt wanneer hij ontdekt dat de nieuwe 'boys' meisjes blijken te zijn! Muriel Whitchurch [Margaret Rutherford], het hoofd van de meisjesschool, is net zo verbijsterd. Bovendien krijgt zij bezoek van invloedrijke ouders die juist denken dat ze een meisjesschool te zien krijgen! Wanneer ook nog blijkt dat beide delegaties vrijwel gelijktijdig op school aankomen, bedenken Mr Pond en Ms Whitchurch een wanhopig plan om de schijn op te houden en daarbij hebben ze niet alleen de hulp van de leerlingen het personeel nodig, maar ook een hoop improvisatievermogen.

Een volslagen krankzinnige oerbritse klucht met een spervuur aan grappen, perfect vertolkt door een foutloze cast met de briljante Margaret Rutherford en Alistair Sim in absolute topvorm. Regisseur/co-scenarist Frank Launder laat het allemaal in een razend tempo voorbijgaan en het resultaat is een aaneenschakeling van lachsalvo's in een onnavolgbare, fantastische komedie.

Abby [Kristen Stewart] ziet ernaar uit om eindelijk kennis te maken met de familie van haar vriendin Harper [Mackenzie Davis] tijdens de Kerst, tot ze zich beseft dat Harpers haar familie nog niet heeft laten weten dat ze lesbisch is. Met tegenzin, maar ook met de belofte dat Harper van de gelegenheid gebruik zal maken om uit de kast te komen, gaat Abby mee met wat een leugentje om bestwil zou moeten zijn. Harpers vader [Victor Garber] blijkt echter een Conservatieve politicus die een gooi wil doen naar het burgemeesterschap en moeder Tipper [Mary Steenburgen] is er alles aan gelegen om het ‘perfecte plaatje’ van een Conservatief gezin aan de buitenwereld te presenteren. Harper blijft haar coming-out maar uitstellen en daardoor groeit de frustratie bij Abby. Zij krijgt echter morele steun uit onverwachte hoek. DuVall baseerde het scenario op haar eigen ervaringen dat verklaart ongetwijfeld waarom ze niet vervalt in stereotypes en empathie heeft en sympathie opwekt voor alle betrokkenen. Ze slaagt er knap in om relevante thema’s op een serieuze, inzichtelijke manier te behandelen en het publiek te vermaken waarbij ze ook nog eens de val van een overdaad aan sentiment weet te vermijden. Je weet al snel waar het uiteindelijk naar toe gaat, maar de weg naar die eindbestemming is zeker de moeite waard.

Neergesabeld door de critici destijds, die slechts ten dele gelijk hadden. Het verhaal is wazig, het scenario rommelig en de film bevat teveel twist. Daardoor is de film niet zo meeslepend als het had kunnen zijn. Maar er zijn zeker ook elementen die deze stalk-and-slash-horror boven de middelmaat doen uitsteken. Om te beginnen is daar regisseur J. Lee Thompson, een vakman die weet hoe hij door met de camera en met de juiste timing en belichting spanning weet te creëren. En hoewel dit zeker niet tot zijn beste film behoort, levert hij wel vakmanschap af, ook in de acteursregie. Hoofdrolspeelster Melissa Sue Anderson, die al flink wat TV-ervaring had, blijkt een uitstekende scream queen te zijn en is behoorlijk overtuigend als de getraumatiseerde tiener wiens 'vrienden' één voor één spoorloos verdwijnen. Is zij de moordenaar of niet? Ze laat je gissen in een prima vertolking. Bovendien is daar een prima score en een prima titelsong.

Rod Steiger, misschien wel de meeste intense method-acteur ooit, in een komedie! En zowaar, hij is leuk! Hij speelt Harold Ryan, een avonturier die, na zeven jaar spoorloos te zijn geweest, op zijn verjaardag terugkeert bij Penelope [Susannah York] en zijn zoontje Paul [Steven Paul], die hem nauwelijks gekend heeft. Harold heeft niets meegekregen van de sterk veranderde moraal tijdens de jaren '60, bovendien blijkt Penelope zich verloofd te hebben met de vriendelijke, maar zachtaardige dokter Norbert Woodley. En zo begint een strijd om nog iets van zijn oude leven terug te winnen.

De titel verwijst naar het opschrift op een taart die Penelope heeft gekregen om Harolds verjaardag te herdenken. Een afdankertje omdat Wanda June [Pamelyn Ferdin] op haar verjaardag op tragische wijze om het leven kwam. Maar, zo laat Wanda ons weten, ze heeft het naar haar zin in de hemel waar ze shuffleboard speelt met een Nazi Von Koningswald [Louis Turenne]. Hoewel de intermezzo's in de hemel geen al te duidelijke link hebben met het basisverhaal, zijn ze wel bijzonder grappig en inventief geregisseerd. De cast is prima, maar - niet geheel verrassend - torent Rod Steiger boven alles en iedereen uit in een formidabele vertolking (let op de snelheid en waarmee lange stukken dialoog afvuurt) in deze aangename combinatie van komedie en satire.

Dit had alles in zich om een verschrikking te zijn: een waardeloze titel, een gejat verhaal, karikaturale karakters en alweer een zwijgzame moordenaar met een masker en een mes. Aanvankelijk voldoet 'Happy Death Day' ook aan die verwachting in een krampachtige poging iets van spanning op te bouwen. Hoofdpersoon Tree Gelbman [Jessica Rothe] is echter zo'n ontzettende überbitch dat je je nauwelijks met haar kunt identificeren. Sterker nog: ik kon niet wachten tot haar (overigens helaas nimmer getoonde) overlijden. Dat de premisse vereist dat ze deze sterfdag (tevens verjaardag) opnieuw zou moeten beleven nam ik dan maar even voor lief. Als pure horrorfilm is 'Happy Death Day' mislukt, totdat het een verrassende zwart-komische wending geeft die de film opeens reanimeert en later zelfs zorgt voor een bovengemiddelde amusementswaarde middels een montage van Trees verschillende dagelijkse pogingen om te achterhalen is wie haar moordenaar is. Het scenario blijkt dan toch over enkele vindingrijke twists te beschikken die het zwakke eerste deel in ieder geval deels compenseren. De film weet zelfs op dramatisch niveau een gevoelige snaar te laten in de opmaat naar een slimme, goed gemaakte en bevredigende finale... totdat blijkt dat scenarist Scott Lobdell nog een laatste twist in gedachten heeft die de film alsnog bijna om zeep helpt (en mijn waardering met één hele ster verlaagt)! Zeer onevenwichtig, maar dankzij de verrassend goed acterende Jessica Rothe kun je het wellicht opbrengen om over je hart te strijken en de pluspunten meer te laten wegen dan de minpunten.

"Zelfmoord was nog nooit zo grappig!" moet scenarist/regisseur Landon gedacht hebben. Hoewel de uitwerking van die 'grap' behoort tot de absolute dieptepunten in de filmgeschiedenis is dat niet de enige fout die Landon maakt in deze verschrikkelijke horrorkomedie. Aanvankelijk lijkt hij nog te snappen dat het basisgegeven van het origineel bepaald niet serieus te nemen was en hij doet dan ook niet echt zijn best om hier een samenhangend verhaal van te maken. Het heeft iets te maken met quantummechanica, paralleldimensies en dergelijke, maar er valt geen touw aan vast te knopen. Dat hoeft niet per sé een probleem te zijn, maar Landon gebruikt dat uitgangspunt om je als kijker te bestoken met allerlei twists die volledig uit de lucht komen vallen. Veel erger nog is dat alleen hoofdrolspeelster Jessica Rothe over komisch talent blijkt te beschikken en de rest daar totaal geen kaas van gegeten heeft. Zelfs de paar op papier aardige grappen vallen daardoor volledig in de soep, hetgeen nogal vervelend is voor een komisch bedoelde horrorfilm. Landon maakt er helemaal een puinhoop van wanneer de film zich in het laatste kwart opeens serieus gaat nemen alvorens te ontaarden in een heist movie met een semi-satirisch, dadaïstisch, onbegrijpelijk vrijblijvend slot. Diegenen die zich onderwerpen aan de verkrachting van 'Stayin' Alive' tijdens de aftiteling kunnen zich nog laven aan een epiloog die de deur open zet voor nóg een sequel. Liefhebbers van zelfkastijding, deze film is voor joe! Veel plezier ermee...

De man van de lange takes slaat de plank mis in een deprimerend, maar vooral saai drama over de lotgevallen van een familie waarvan ieder lid zo z'n probleempjes heeft. Zo is daar Eve, die haar levensbedreigende experimenten met anti-depressiva zelf filmt en voorziet van commentaar; haar vader, die via de chat vunzige praatjes uitwisselt met z'n maîtresse; haar tante, die probeert het familiebedrijf boven water te houden na een bizar bedrijfsongeval; haar neef, die de persoonlijke kritiek van zijn moeder niet kan verdragen; haar grootvader, die een tikje seniel is en een einde aan zijn leven wil maken; en tenslotte haar stiefmoeder, die voor spek en bonen meedoet.

Wie graag naar de bioscoop ziet om minutenlang te staren naar een chatscherm, een man die zich in zijn rolstoel voortbeweegt over straat, of een blaffende herdershond, zit gebakken bij deze film. Hoogtepunt van de film is wat mij betreft een knap staaltje fileparkeren, maar daarvoor krijg je de handen van de meeste bioscoopbezoekers niet op elkaar. Sommigen zullen het uitdagend en vernieuwend noemen, ik zie het als geestdodend en geforceerd. Het camerawerk van Christian Berger is overigens uitstekend!

Mink [Martijn Lakemeier] en Luna [Gaite Jansen] zijn al een jaar samen en houden heel veel van elkaar. Maar er is een kink in de kabel: Luna is na 132 keer seks nog nooit klaargekomen en heeft geen idee hoe ze dat Mink duidelijk moet maken. Tijdens wat een eenmalig triootje met Eve [Joy Delima] had moeten zijn, komt ze wel klaar, maar dat maakt alles veel complexer. Duk behandelt seks op een eerlijke, volwassen manier: als iets wat leuk en lekker kan (en zou moeten) zijn, maar een relatie ook zeer ingewikkeld kan maken. Het scenario kiest nooit de gemakkelijke weg en komt zeer authentiek over. Net als in het echte (seks)lieven wordt er gelachen, genoten en gekibbeld. De drie hoofdrolspelers zijn uitstekend, maar dat geldt ook voor Sinem Kavus en Claire Bender (als Luna’s hartsvriendinnen) en Sidar Toksöz (als Minks boezemvriend).

Graaf Dracula [Hape Kerkeling] heeft een oogje op boekwinkeleigenaar Emma [Ulrike Stürzbecher] en wil dolgraag met haar trouwen. Baba Yaga [Martina Trager] verandert haar en haar familie daarom in monsters, maar verliest daarbij haar krachten en moet op zoek naar een manier om die krachten weer op te laden. En dus moeten Emma, Frank [Tobias Meister], Fee [Friedel Morgenstern] en Max [Maximilian Ehrenreich] leren hun nieuwe – en hopelijk tijdelijke – uiterlijk te accepteren. Het verhaal is even fantasieloos als de animatie in dit mierzoete samenraapsel van gejatte ideeën. Een paar leermuisjes dienen als comic relief’, maar mogen nog niet in de schaduw staan van de Minions uit Despicable Me die duidelijk de belangrijkste inspiratiebron waren. Oorspronkelijk Duits gesproken, de Engels gesproken versie bevat de stemmen van o.a. Emily Watson, Jason Isaacs en Celia Imrie. Kreeg om niet nader vernoemde redenen vier jaar later een Engels gesproken vervolg (Monster Family 2) dat dit niveau amper wist te ontstijgen.

Als jonge pinguïn ontdekt Mumble [E.G. Daily] dat hij een buitenbeentje is in zijn groep. In een kolonie waarin iedereen uitstekend kan zingen, blijkt hij daar niets van te kunnen. Dansen kan hij wel, maar dat beschouwen zijn ouders [Hugh Jackman, Nicole Kidman] als een afwijking. Jaren later komt Mumble [Elijah Wood] bij toeval in contact met de een groepje pinguïns onder leiding van Ramon [Robin Williams] die hem juist vereren om zijn danskwaliteiten. Pinguïns die zingen en dansen zijn schattig (en de animatie is indrukwekkend), maar het zou niet meer dan een gimmick zijn als Miller, Morris en co-scenarist John Collee er niet op hadden toegezien dat het ten dienste staat van een verhaal over het ontdekken en omarmen van je talenten, ongeacht wat je directe omgeving daarvan vindt. Miller, E.G. Daily, Hugo Weaving en Magda Szubanski werkten eerder samen aan het even ontwapenende Babe. Eén waarschuwing: Williams is nogal nadrukkelijk aanwezig en dat kan je tegen gaan staan.

Teleurstellend vervolg op het vrolijke Happy Feet is slechts een serie muzikale intermezzo’s met dansende en zingende pinguïns op zoek naar een verhaal dat er niet is. De toevoeging van Brad Pitt en Matt Damon als broer Bill en Will the Krill, in een vrijwel volledig losstaande verhaallijn, duidt erop dat de makers zelf wisten dat het basisverhaal te mager was voor een avondvullende film. En dus verzandt dit grotendeels in een herhaling van de formule met opnieuw een maniakale, te aanwezige Robin Williams en een aantal nieuwe karakters die helaas weinig toevoegen. Maar als je dat niet compleet is zonder dansende, zingende en/of rappende pinguïns, dan ben je hier aan het goede adres.

Na de verbreking van een elfjarige liefdesrelatie stelt ontwerper en beeldend kunstenaar Stefan Sagmeister dat hij ongelukkig is. Hij roept de hulp in van sociaal psycholoog Jonathan Haidt, auteur van ‘The Happiness Hypothesis’, een bestseller over de vraag in hoeverre je je eigen geluksgevoel kunt beïnvloeden. Deze documentaire volgt Sagmeister gedurende een periode van bijna vijf jaar waarin hij drie potentieel geluksverhogende middelen test: meditatie, therapie en medicatie. Het experiment resulteerde in ‘The Happy Show’, een lezing en tentoonstelling waarin Haidt door middel van eigenzinnige, eigenaardige, maar altijd intrigerende beeldende kunst (in verschillende vormen) een fysieke vorm geeft aan de lessen die hij heeft geleerd. Het resultaat is een even merkwaardige als bewonderenswaardige film.

Sandler maakt geen film voor critici en voor dit vervolg op Happy Gilmore (1996) beperkt hij zich dan ook tot recyclen en een grote hoeveelheid cameo’s om zijn fans tevreden te houden. Happy [Adam Sandler] heeft zijn golfclubs aan de wilgen gehangen na de dood van Virginia [Julie Bowen], kampt met een alcoholverslaving en heeft zoveel geld verbrast dat hij zijn vijf jongvolwassen kinderen amper kan onderhouden. Het vooruitzicht dat hij voor $ 300.000 zijn dochter Charlotte [Sadie Sandler] een balletopleiding in Parijs kan laten doorlopen, inspireert hem tot een ommekeer. Ben Stiller is grappig als de dubieuze verslaafdenbegeleider Hal L., maar de beste momenten komen van de vele topgolfers (jong en oud) die op geslaagde wijze de draak steken met het stoffige imago van de sport. Verder is dit volstrekt routinematig voer voor de fans.

Vera de Vries, AKA Xavier Hollander is de tachtig gepasseerd en fysiek aan het aftakelen, maar haar geest is nog scherp en haar humor en levenslust is nog altijd intact. Recent schreef ze een aantal boeken, onder anderen over oud worden en de impact die de Tweede Wereldoorlog (ze werd geboren in het Jappenkamp Tji-Deng op het toenmalige Soerabaja) had op haar persoonlijke ontwikkeling. Geschikt als kennismaking met een vrijgevochten icoon voor vrouwelijke seksualiteit, maar voor wie redelijk bekend is met de voorgeschiedenis van Den Hollander is dit meer een promo voor haar bibliografie.

Van Kilsdonk koos bewust voor veel mensen met een Aziatische achtergrond voor en achter de camera voor een verhaal dat zich afspeelt in en rond ‘Happy Palace’, een Chinees-Indonesische restaurant in een niet nader genoemd dorp. Chang [Aaron Wan] en Suk Wai [Mei Ling Wan] startten het restaurant 35 jaar geleden en hun in Nederland geboren kinderen Yung Ling [Donna Tang] en Lok Man [Tenzing Woing] hebben hun eigen weg gevonden. Wanneer Chang plotseling sterft aan de gevolgen van een hartaanval, blijkt hij het restaurant aan de kinderen te hebben nagelaten. De drie hoofdrolspelers leven prima werk af en de setting is origineel, maar de benadering is jammer genoeg vrij conventioneel. Het scenario van Ilse Ott en Yan Ting Yuen bevat te veel ideeën en dat gaat ten koste van emotionele diepgang.

Indrukwekkend regiedebuut van Rupert Everett die tevens het scenario schreef en de rol van Oscar Wilde op zich nam. Stephen Fry was werkelijk perfect als Wilde in de biografische film uit 1997 en Everett doet geen poging die legendarische vertolking te evenaren. Er zijn enkele korte flashbacks van voor de roemruchte rechtszaak die leidde tot Wildes veroordeling tot 2 jaar gevangenisstraf en dwangarbeid wegens 'sodomie', maar deze film richt zich op de periode na zijn vrijlating. Wilde is nog even rap van tong, maar fysiek is hij slechts een schim van de flamboyante, succesvolle toneelschrijver die hij op zijn hoogtepunt was. Hij is veroordeeld tot een leven als armoedige balling in Europa, waar hij vooral te vinden is in groezelige cafés en bordelen. Hoewel hij vastbesloten is zich te herenigen met de moeder van zijn kinderen [Emily Watson], krijgt hij ook opnieuw contact met zijn ex-minnaar Alfred "Bosie" Douglas [Colin Morgan].

Met hulp van cameraman John Conroy weet Rupert Everett op effectieve wijze de duistere, deprimerende leefomgeving vorm te geven, alsmede de geestelijke en lichamelijke gesteldheid van Oscar Wilde zelf. De productie, de kostuums en de make-up dragen bij aan Everetts genuanceerde, meesterlijke vertolking. Ook de rest van de cast komt tot zijn recht, inclusief Tom Wilkinson die in zijn kleine rol als priester het laatste sacrament toedient op een manier die past bij de humor die zo kenmerkend was voor Oscar Wilde. Een prachtige 'labour-of-love'.

Tijdens de aftiteling krijg je te zien hoe Brian Henson en zijn team erin slaagden om de poppen die deze film in groten getale bevolken tot leven wisten te brengen. Een leuk kijkje achter de schermen, maar je vraagt je tegelijk af waarom ze niet net zoveel moeite deden om een fatsoenlijk scenario in elkaar te flansen. Brian Henson probeerde duidelijk een film-noir te maken, maar heeft geen gevoel voor stijl en vervalt in een slechte imitatie. Als dat niet genoeg reden is voor Jim Henson om zich in zijn graf om te draaien wegens de verwoesting van de familiereputatie, dan zijn er nog de vele platvloerse grappen die ook nog eens tot in den treure worden uitgemolken (no pun intended). Een schande waar alle betrokkenen zich diep voor dienen te schamen.

Ik volg het Britse nieuws al jaren op de voet en dat scheelt een hoop. In 2011 vonden de grootste rellen uit de Britse geschiedenis plaats. De brandhaard was Tottenham, waar de zwarte Mark Duggan enkele dagen eerder was doodgeschoten na een 'hard stop', een gevaarlijke manoeuvre waarbij drie politie-auto's de auto van een verdachte insluiten en dwingen te stoppen. Aanvankelijk meldt de politie dat Mark zelf de eerste schoten had afgevuurd, maar een dag later trekken ze die verklaring in. Wanneer bekend wordt dat Mark waarschijnlijk helemaal geen wapen had, is dat het vonkje waardoor de vuur in de pan slaat in Tottenham. Maar wat begon als een uiting van frustratie van een éénling, groeide uit tot een onbeheersbare situatie die leidde tot massale rellen in verschillende steden.

George Amponsah is niet zozeer uit op een reconstructie, maar volgt Marcus Knox Hooke (de 'aanstichter' van de rellen) en Kurtis Henville, Marks best vrienden, gedurende de verhoringen van de agent die Mark doodschoot en toont bovendien hoe Marcus en Kurtis proberen hun leven op de rails te krijgen, zonder terug te vallen in criminaliteit. Wat opvalt is de combinatie van openhartigheid en intelligentie waarmee de mannen zich presenteren. Ze zijn zich zeer bewust van hun zwakheden, van hun gebrek aan kansen, maar volharden in een zwaar 'eerlijk' leven in een wereld waarin het zoveel lucratiever is om op oneerlijke wijze te overleven. De kansloosheid van deze gediscrimineerde groep, alsmede de reden voor het gebrek aan respect voor de autoriteiten, wordt hier op pijnlijke wijze duidelijk.

Moederdag staat voor de deur en zussen Pansy [Marianne Jean-Baptiste] en Chantelle [Michele Austin] maken zich op voor een gezamenlijk bezoek aan het graf van hun moeder. Pansy is een werkloze zeurkous die constant moppert op haar echtgenoot Curtley [David Webber] en haar 22-jarige zoon Moses [Tuwaine Barrett] en op iedereen afgeeft die ze maar tegenkomt. Chantelle heeft thuis juist de grootste lol met haar dochters Kayla [Ani Nelson] en Aleisha [Sophia Brown]. Baptistes onzinnige gemekker en de reactie daarop is vaak hilarisch (haar tandartsbezoek is een hoogtepunt). Leighs overkoepelende boodschap lijkt te zijn dat mensen op verschillende manier hun verdriet verwerken. Maar je krijgt toch de indruk dat Pansy’s verdriet niet alleen gaat om het verlies van haar moeder. Het cryptische einde versterkt het gevoel dat Leigh om één of andere reden niet het hele verhaal vertelt. Het acteerwerk is fenomenaal.

Vijf stuntmannen kruipen in de rol van “Hardcore” Henry voor de eerste actiefilm die is vormgegeven als een First Person Shoot Em Up. Henry ontwaakt in een laboratorium waar zijn echtgenote [Haley Bennett] met hulp van Jimmy [Sharlto Copley] hem omgebouwd heeft tot een schier onverwoestbare mens/machine. Henry krijgt opdracht een oplader te stelen die zich bevindt onder het hart van Slick Dimitry [Andre Dementieve] en dat is wel zo’n beetje het plot. Wat volgt is een werkelijk adembenemende non-stop achtbaanrit vol knappe stunts en actiescènes. Bij uitstek geschikt voor 4DX, maar verscheen helaas twee jaar voordat die kijkervaring zijn intrede deed in Nederland. Het grote probleem met deze gaming-benadering is dat je het idee hebt dat je zit te mee te kijken met iemand die aan het gamen is. En dat is nu eenmaal veel minder leuk dan zelf achter de knoppen zitten.

27 jaar na Naar De Klote! komt Jim Taihuttu (Wolf, De Oost) opnieuw met een film die zich afspeelt in de gabberscene. Slechter kon het onmogelijk zijn, maar veel beter is het niet. In feite is het een misdaaddrama waarin een brave broer zich om onduidelijke redenen inlaat met zijn door vader en moeder verstoten foute broer. De gabberscene (opnieuw) gereduceerd tot een wereld van cokesnuivers, kleine en grote pillenhandelaren. Rodney Lam is totaal niet dreigend als de Molukse drugskoning bij wie foute broer Danny een flinke schuld heeft uitstaan en Richard Batsbak is wel een hele ongelukkige keuze als de grote speler die onvermijdelijke ondergang inluidt. Zo nu en dan ontstaat het vermoeden dat Taihuttu wat humor in het verhaal probeert te brengen, maar het is een opeenstapeling van clichés en oppervlakkigheden. De enige zegen is Jim Deddes, die veel te goed is als de foute broer en zich ook zal afvragen hoe Taihuttu ondanks zijn fantastische werk zo’n matige film weet af te leveren.

dit zonder meer een moderne klassieker kunnen worden. Overdaad schaadt echter want er zijn veel teveel karakters die hun spreekwoordelijke ‘moment in the sun’ moeten hebben waardoor het verhaal maar niet wil opschieten. Samuels trage regie, het gebrek aan humor en originaliteit en de eindeloze dialogen zijn genoeg om je in slaap te sussen. Samuel liet zich duidelijk inspireren door Sergio Leone maar dat is bij lange na niet genoeg om een fatsoenlijke western neer te zetten. Het viel mij bepaald niet mee om de aandacht erbij te houden tot de grote finale en het verraste mij dan ook bepaald niet dat die totaal geen indruk maakte. Een schandalige verspilling van tijd, geld en acteertalent.

In het door corruptie geregeerde Tunesië heeft Ali [Adam Bessa] al moeite genoeg om zijn eigen eindjes aan elkaar te knopen. Wanneer zijn vader overlijdt en een flinke schuld bij de bank blijkt te hebben, probeert Ali van alles om de schuld af te betalen zodat zijn zusjes Alyssa [Salima Maatoug] en Sarra [Ikbal Harbi] in het ouderlijk huis kunnen blijven wonen. Maar de muur van corruptie of bureaucratie waar hij op stuit drijven hem steeds meer tot wanhoop. Schetst een treffend beeld van een maatschappij met een tandeloze overheid, waar je volledig op jezelf bent aangewezen en je zonder geld geen kans maakt om uit armoede te ontsnappen. Een slowburner met een indrukwekkende, krachtige rol van Bessa. Hij en Nathan wonnen een Lumiere Award op het filmfestival van Lyon.

Oscarwinnende documentaire over de strijd van eenvoudige mijnwerkers voor betere arbeidsomstandigheden. Met steun van de vakbond zetten ze een staking op touw, maar de bittere strijd met de werkgevers neemt steeds grimmigere vormen aan waardoor het steeds moeilijker blijkt om de saamhorigheid te bewaken en te volharden in hun protest.
Zeer onthullende film met enkele ongelofelijke beelden, zoals het moment waarop één van de stakingsbrekers het vuur opent op een aantal stakers, en met een keur aan eenvoudige Amerikanen wiens gemeenschapszin en historisch besef - o.a. verwoord in een aantal indringende liederen - is dit een film wiens sociaal-historische waarde ruim 40 jaar later alleen maar is toegenomen in een land waar arbeiders het nog steeds massaal afleggen tegen bazen die alleen op winst uit lijken te zijn.

Ultragoedkoop ogende, amateuristisch geacteerde mix van komedie en thriller vol (slecht) gejatte ideeën slaat nergens op. In de openingsscène slaat de jarige Richard [Christopher Gray] zijn 'beste vriend' Jonah [Munro Chambers] tot moes vanwege een misverstand over berichtjes die Jonah stuurde aan Richards vriendin Sasha [Emily Tara], die halfhartig probeert tussenbeide te komen. Wanneer Richard eindelijk is gekalmeerd geeft Sasha deze hooligan een 'passend cadeau': een harpoen! De nonsens die hierop volgt moet doorgaan voor humor, inclusief knullig gemonteerde flashbacks waarin een quasi- komische commentaarstem een slap en overbodig achtergrondverhaaltje vertelt bij elk van de personages, en veel te nadrukkelijke verwijzingen naar filmklassiekers als Jaws en Dead Calm. Dan maar wachten tot ze elkaar af beginnen te maken, want dat is het enige aangename aan deze direct te vergeten film.

Don Johnson zingt - niet onverdienstelijk - een liefdesliedje tijdens de eindcredits. In de ruim 90 minuten die daaraan vooraf gaan meldt hij zich als student op Harrad College, waar de docenten Philip [James Whitmore] en Margaret Tenhausen [Tippi Hedren] hun leerlingen op de proef stelt in een seksuologisch experiment. Maar hoewel Johnson met verschillende dames in bed belandt en er aardig wat (mannelijk en vrouwelijk) naakt voorbij komt, is dit allemaal wel erg braaf en lijken de satirische elementen van het verhaal opgeofferd te zijn voor een vrij oppervlakkig romantisch verhaaltje dat niet interessant genoeg is om je 90 minuten op het puntje van je stoel te houden.