Opinions

Het levensverhaal van Harriet Tubman verdient een veel betere bewerking en productie dan deze vlakke, matig geacteerde B-film die alleen de moeite van het bekijken waard is vanwege Cynthia Erivo's waardige vertolking in de titelrol. Geboren in slavernij als Minty, besluit ze het heft in eigen handen te nemen wanneer haar eigenaar Gideon Brodess [Joe Alwyn] een familiebelofte weigert na te komen die Minty's moeder [Vanessa Bell Calloway] en diens hele familie zou ontslaan van slavernij. Niet alleen weet Minty te ontsnappen, ze besluit ook haar volledige familie te bevrijden en bouwt op die manier een netwerk op waarmee ze vele andere slaven zou bevrijden en de bijnaam 'Moses' zou krijgen.

Dit verhaal van een vrijgevochten zwarte vrouwelijke leider - in 1863 leidde ze een militaire eenheid in een veldslag tegen de Confederates - is op papier zeer boeiend en had een sterke combinatie van drama, spanning en politiek kunnen zijn, maar Kasi Lemmons - wiens credit als co-scenarist onderstreept hoe belangrijk dit project voor haar persoonlijk was - had er verstandig aan gedaan om de regie in handen te geven van iemand die de verschillende boeiende elementen van Harriet Tubmans leven, haar worstelingen en haar levensgevaarlijke, heroïsche daden veel beter had kunnen samenbrengen.

Niet alles is slecht in deze vermeende biografische film die zich richt op Meghan Markle en de periode bestrijkt van haar verloving met de Britse Prince Harry en haar pogingen om, na het 'huwelijk van de eeuw', haar draai te vinden binnen het strikte protocol van de koninklijke familie. Bepaald niet diepgravend, maar Tiffany Smith is overtuigend als Meghan Markle, Jordan Whalen doet een voortreffelijke imitatie van Prince William en de confrontaties tussen Meghan en de persoonlijke secretaris van de koningin Sir Leonard Briggs [James Dreyfus] leveren enkele aardige momenten op. Maggie Sullivun en Timothy Temple zijn echter een aanfluiting als Koningin Elizabeth II en Prince Philip en de vele nieuwsflitsen van 'Good Day UK' versterken het besef dat dit een snel in elkaar geflanste exploitatiefilm is. Presentatoren Caspian (Noah Huntleym een karikatuur van Piers Morgan, hetgeen wat wil zeggen) en Bridget (Louise Bond, die meer lijkt te hebben gekeken naar het satirische The Mash Report dan naar serieus bedoelde nieuwsuitzendingen) zijn ronduit irritant. Am I Right?

Als de introductie van Harry en Meghan nog niet voldoende is om te bepalen waar je sympathie volgens de makers van deze exploitatiefilm dient te liggen, wacht dan maar tot je Prince William [Jordan Whalen] ziet. Ondanks de weinig genuanceerde benadering die meer op roddels en ongefundeerde beschuldigingen dan op (erkende) feiten gebaseerd is, valt het allemaal nogal mee. Dean en Morton doen het zeker niet onaardig aan Prince Harry en Meghan Markle en Bonnie Soper doet een verdienstelijke imitatie als Princess Diana, maar het gaat (vooralsnog) iets te ver om Meghan Markle in één lijn te trekken met Diana.

Sinds de dood van zijn vrouw leeft Harry met zijn rosse kater Tonto in een flatgebouw in Manhattan dat omgebouwd wordt tot parkeergarage. Harry weigert echter tot het allerlaatste moment zijn woning te verlaten en moet door politie worden uitgezet. Dat betekent echter wel dat hij dakloos is en er rest hem weinig anders dan - met frisse tegenzin - zijn intrek te nemen bij zijn zoon en schoondochter. Maar Harry voelt zich niet welkom en besluit op eigen houtje naar Boston te reizen. Maar die reis gaat bepaald niet over rozen...

Dit is een roadmovie met kleurrijke, maar ook hartverwarmende karakters. Dat maakt de film onvermijdelijk wat episodisch, maar Art Carneys prachtige, Oscarwinnende vertolking als Harry houdt je geboeid van het begin tot het verrassende, ontroerende einde.

Vlak voor zijn tweede schooljaar op Hogwart’s School for Wizard begint, krijg Harry onverwacht bezoek van huiself Dobby [Toby Jones] die hem waarschuwt om niet terug te keren van Hogwart’s. Ron Weasley [Rupert Grint] en zijn broers halen hem desondanks per vliegende auto op. Miriam Margoyles en Kenneth Branagh voegen zich bij de cast als respectievelijk Professor Sprout en de zelfingenomen Gilderoy Lockhart en Minister of Magic Cornelius Fudge [Robert Hardy] onthult dat mede-oprichter Salazar Slytherin een geheime kamer liet aanleggen die alleen kan worden geopend door de erfgenaam. Die kamer zal een kracht bevrijden die “de school zal bevrijden van leerlingen die onwaardig zijn.” Maar wie is die erfgenaam? En om welke duistere kracht gaat het? Tweede film uit de Harry Potter-reeks mist de verwondering van het origineel en heeft een wat te tam verhaal om te boeien. Bovendien is het vooral een verbindstuk tussen The Sorcerer’s Stone en The Prisoner of Azkaban. De laatste film met Richard Harris als Dumbledore.

De angst voor Voldemort leidt tot drastische hervormingen waardoor de regels aanzienlijk strenger (en ouderwetser) worden. Dumbledore [Michael Gambon] blijkt iets te hebben nagelaten aan Harry [Daniel Radcliffe], Ron [Rupert Grint] en Hermione [Emma Watson] wat ze van pas zal komen bij hun gezamenlijke zoektocht naar de Horcruxes waarin Voldemort [Ralph Fiennes] een deel van zijn ziel heeft verstopt. Als ze die objecten kunnen vinden en vernietigen, sterft Voldemort en kan hij niet nog eens opnieuw tot leven worden gewekt. Maar er blijkt één flinke adder onder het gras te zitten. Goede start van de finale van de Harry Potter-reeks heeft wat meer humor dan de meest voorgangers en toont dat special effects in de bijna 10 jaar sinds de start van de reeks zijn verbeterd, maar de keuze om de laatste episode in twee helften te verdelen betekent dat dit een zeer open einde heeft.

Harry [Daniel Radcliffe], Ron [Rupert Grint] en Hermione [Emma Watson] willen met hulp van Griphook [Warwick Davis] het domein van Bellatrix Lestrange [Helena Bonham Carter], de moordenaar van Sirius Black, binnentreden om haar Horcrux te vernietigen. Om Ollivander [John Hurt] legt uit dat Harry de 3 Deathly Hallows nodig heeft om Voldemort [Ralph Fiennes] te kunnen verslaan: de Elder Wand, de Cloak of Invisibility en de Resurrection Stone. Deze maken je Master of Death. Iedereen in Hogwart’s School of Magic moet nu kiezen aan wiens kan ze staan alvorens de langverwachte slotconfrontatie tussen Harry en Voldemort. Het was de moeite van het wachten waard. Een waardige afsluiting van één van de populairste en meest succesvolle franchises uit de filmgeschiedenis.

Newell houdt vast aan de meer duistere toon en stijl die Cuarón in The Prisoner of Azkaban aannam in deze degelijke vierde film uit de Harry Potter-reeks waarin Harry [Daniel Radcliffe[ wordt geplaagd door nachtmerries waarin Voldemort hem in zijn macht heeft. Samen met Ron [Rupert Grint] en Hermione [Emma Watson] bezoekt hij het WK Quidditch alvorens de inschrijving begint voor de prestigieuze Triwizard Tournament. Om onduidelijke redenen moet je minimaal 17 jaar oud zijn om mee te kunnen doen aan de loting voor dit toernooi en daarvoor moet je je inschrijving in The Goblet of Fire stoppen. Harry mag dus niet meedoen en schrijft zich ook niet in. Des te groter is de verbazing wanneer bij de loting blijkt dat hij tóch is uitverkoren om mee te doen en dat neemt niet iedereen hem in dank af. Watson en Grint verdwijnen meer naar de achtergrond en Harry leert enkele belangrijke lessen in deze episodische, maar onderhoudende en bij vlagen spectaculaire avonturenfilm.

Harry Potter [Daniel Radcliffe] geeft nu zelf lessen aan beginnende leerlingen en maakt kennis met Horace Slughorn [Jim Broadbent], een oude professor die op uitnodiging van Dumbledore [Michael Gambon] terugkeert. Slughorn blijkt de sleutel te zijn tot cruciale informatie over Voldemort en Harry krijgt opdracht om dat geheim aan Slughorns geheugen te ontfutselen. In de wetenschap dat Sirius Black [Gary Oldman] zijn leven voor hem heeft opgeofferd, krijgt Harry steeds meer het gevoel dat hij de verantwoordelijkheid voor de strijd tegen Voldemort alleen moet dragen. Sirius Snape legt een onbreekbare eed af waardoor zijn loyaliteit aan The Order of the Phoenix in het geding komt te staan en Draco Melfoy sluit zich na de vernedering van zijn vader [Jason Isaacs] aan bij Voldemort. De aankondiging van het eindejaarsbal zet de vriendschap tussen Ron en Hermione onder druk. Goed gemaakt en geacteerd met enkele spannende momenten, maar dit is vooral een opwarmertje voor de grote finale in The Deathly Hallows.

Vlak voor zijn vierde schooljaar op Hogwart’s School of Wizards verschijnen er Dementors in Little Whinging waardoor Harry [Daniel Radcliffe] een gouden regel doorbreekt door magie te gebruiken in het bijzijn van een muggle. Dankzij de interventie door Professor Moody [Brendan Gleeson] krijgt Harry de kans om zich nader te verklaren voorkomt hij dat hij van school wordt verwijderd. Nu de terugkeer van Voldemort [Ralph Fiennes] onvermijdelijk lijkt, sluit Harry zich aan bij The Order of the Phoenix die Voldemort tegen elke prijs wil bestrijden. Maar ook Voldemort blijkt de nodige bondgenoten voor zich te winnen, ook onder de leerlingen. En aan wiens kant staat de ongrijpbare Severius Snape [Alan Rickman] nu eigenlijk? Onderhoudende, maar ook wat tamme vijfde film uit de Potter-reeks, tot aan de spectaculaire, spannende finale. Imelda Staunton is hilarisch als de conservatieve, strenge Dolores Umbridge.

Harry [Daniel Radcliffe] is 13 jaar oud en begint aan zijn derde jaar op Hogwart’s School for Wizard wanneer blijkt dat de school in rep en roer is omdat Sirius Black [Gary Oldman], volgens de kranten een trouwe bondgenoot van Voldemort, is ontsnapt uit de gevangenis van Azkaban. Mr Weasley [Mark Williams] waarschuwt Harry dat Sirius het mogelijk op hem gemunt heeft. Dementors doorzoeken de school op zoek naar Sirius, Harry maakt kennis met Professor Lupin [Gordon Thewliss], die een belangrijke rol gaat spelen in de serie en de helderziende Professor Trelowney [Emma Thompson] ziet ‘the grim’ en voorspelt Harry’s dood. Een meer duistere toon dan de voorgangers en dat is een kolfje naar de hand van Cuarón, ook al resulteert dat in een paar momenten die niet zo geschikt zijn voor jonge kijkers. Michael Gambon neemt op verdienstelijke wijze de rol van Dumbledore over van Richard Harris. Zijn iets strengere houding past bij deze episode, waarin de puberende Harry meer moeite krijgt om zijn negatieve emoties te bedwingen en daarmee zijn vriendschappen met Ron [Rupert Grint] en Hermione [Emma Watson] onder druk zet.

11 jaar nadat hij als pasgeboren baby werd achtergelaten bij de familie Dursley in Little Whinging, Surrey, ontdekt Harry Potter [Daniel Radcliffe] dat hij tovenaarskrachten heeft wanneer hij bericht krijgt dat hij is aangenomen op Hogwart’s School for Wizards. Aldaar sluit hij zich aan bij het huis van Gryffindor en sluit hij vriendschap met Ron Weasley [Rupert Grint] en Hermione Granger [Emma Watson. Langzaam maar zeker ontdekt Harry dat er iets bijzonders met hem is en ondertussen ontdekt hij zijn talent voor Quidditch en draagt hij zijn steentje bij aan de roem van Gryffindor. Columbus blijkt de ideale regisseur te zijn voor de ijzersterke opening van de serie verfilming van de razendpopulaire boekenreeks van J.K. Rowling. De jonge cast levert goed acteerwerk af en de film is een perfecte mix van humor, spanning en verwondering vol indrukwekkende special effects. Die verwondering zou geen van de vervolgen weten te evenaren.

Hadiah Tromp [Chloé Leenheer] heeft geen zelfdiscipline, geen doorzettingsvermogen en onvoldoende zelfrespect om tegen haar vader [Peter Heerschop], een hooggeplaatste officier bij de Marine, te zeggen dat ze helemaal niet in zijn voetsporen wil treden. De Bruyn en coscenarist verzonnen een vage smoes om haar toch als matroos van een marineschip te krijgen, gooiden alle clichés (minus de leuke) uit het inmiddels wel erg gedateerde Police Academy op een hoop en voegden nog wat willekeurige, maar volkomen uit de lucht gegrepen muzikale intermezzo’s toe aan deze werkelijk erbarmelijk slecht geacteerde komedie. Als je tanden al beginnen te knarsen wanneer Jacqueline Blom haar opwachting maakt als Kapitein Ter Braak, kun je dit beter meteen afzetten. Het ergste moet dan namelijk nog komen.

Volstrekt formulematig, volstrekt voorspelbaar en vol bordkartonnen personages die volstrekt kunstmatige dialogen uitkramen. Dan is daar ook nog de soundtrack met niemendalletjes die de oppervlakkigheid van dit alles nog maar eens onderstrepen. En kan iemand me uitleggen waarom Vogel te pas en te onpas met een handheld-camera filmt? Originaliteit is niet haar sterkste punt, helaas slaat ze als filmregisseur de plank volledig mis. Onuitstaanbaar, maar niet de moeite waard om als traumatisch te bestempelen.

Roadmovie over drie boezemvrienden die om verschillende redenen in het dagelijks leven grotendeels afhankelijk zijn van anderen. Maar nu willen ze eens het leven ervaren zonder tussenkomst van hun ouders. In een aftands busje met een norse bestuurder gaan ze op reis naar Spanje, waar ze hopen hun maagdelijkheid te verliezen in een beroemd bordeel. Uiteraard gaat de reis niet over rozen. Het scenario van Pieter de Clercq neemt op vermakelijke, maar voldoende respectvolle wijze een loopje met de beperkingen van de hoofdrolspelers en de eerste helft zit vol verrassende, grappige momenten. Tom Audenaert heeft de beste momenten als de blinde Jozef en Isabelle de Hertogh scoort als de norse chauffeur. Maar na een vermakelijk eerste uur verzandt het helaas toch nog in komische en melodramatische clichés en is het gedaan met de verrassingen.

Het is jammer dat dit sociale drama over Starr [Amandla Stenberg, een meisje dat, nadat haar jeugdvriend en drugsdealder Khalil [Algee Smith] tijdens een aanhouding wegens een verkeersovertreding voor haar ogen is doodgeschoten door een agent [Drew Sterkey], moet beslissen of ze gaat getuigen of niet, op het einde nogal prekerig wordt. Dat is wel de enige smet op dit verhaal dat het leven in een (grotendeels zwarte) achterstandswijk op een andere manier laat zien dan gebruikelijk is. Geweld en criminaliteit liggen weliswaar constant op de loer, maar Starr maakt deel uit van een stabiele, liefdevolle familie en afgezien van het feit dat ze op de (veelal blanke) school waar ze zit 'Starr versie 2' speelt, is haar leven vrij normaal. Zoals fred1946 terecht opmerkt, spreken de tieners hier beschaafd en net Engels, zonder ook maar één 'yo', 'dawg' of 'nigga'! Scenarist Audrey Wells, die het gelijknamige boek van Angie Thomas bewerkte, weet bovendien op knappe wijze veel sociaal-politieke elementen in het verhaal te verweven: vader Maverick [Russell Hornsy] laat Starr op haar 9e het 'Black Panther 10 Point Program' leren en de 'Black Lives Matter'-beweging, alsmede de hypocrisie waarmee welgestelde blanke kinderen zich daarmee identificeren, speelt eveneens een sleutelrol. De film is foutloos geacteerd en tussen de sociaal-politieke kritiek door, weet Stenberg in de hoofdrol de aandacht volledig op haar personage te houden. Maar was die preek op het einde nou echt nodig?

Tarantino’s 8e film (met een Oscarwinnende score van Ennio Morricone) is een Amerikaanse versie van de spaghettiwestern. Premiejager John Ruth [Kurt Russell] is onderweg naar Red Rock om de premie op te eisen voor zijn gevangene Daisy Domerque [Jennifer Jason Leigh] wanneer zijn koets wordt aangehouden door Marquis Warren [Samuel L. Jackson] die de premies voor drie dode bandieten op wil strijken. Later krijgt ook de nieuwe sheriff Chris Mannix [Walton Goggins] een lift. Door een naderende sneeuwstorm wordt dit kwartet gedwongen om een nacht door te brengen in de winkel van Minnie Mink [Dana Gourrier]. Daarbij krijgen ze gezelschap van beul Oswaldo Mobray [Tim Roth], Sandy Smithers [Bruce Dern], die tijdens de Amerikaanse Burgeroorlog als generaal aan de verliezende kant streed, veedrijver Joe Gage [Michael Madsen] die naar eigen zeggen onderweg is naar zijn moeder om Kerst te vieren en Bob [Demián Bichir] die zelf $ 10.000 dollar waard is. John vermoedt dat één van hen hier is gekomen om Daisy te bevrijden. Maar wie? Dat is de centrale vraag in deze eigenzinnige western met een geweldige cast, vlijmscherpe dialogen, een aantal verrassende wendingen en een spannende finale. Maar gezien het onvermijdelijk gebrek aan actie is dit met een speelduur van 160 minuten is dit aan de lange kant.

Kristen Wiig maakt indruk als Johanna, een introverte huishouder en verpleger die na de dood van haar hoogbejaarde vorige werkgever een nieuwe start maakt in dienst van Mr McCauley [Nick Nolte]. Hij heeft tijdens zijn kleindochter Sabitha [Haile Steinfeld] in huis genomen tot haar drugsverslaafde vader Ken [Guy Pearce] volledig clean is. Na de formele kennismaking biedt Ken Johanna een eenvoudig etentje aan met Sabitha en diens beste vriendin Edith [Sami Gayle]. Sabitha is niet blij met Johanna's komst en maakt met Edith een email-account aan op naam van haar vader waarmee ze Johanna een romantisch bericht stuurt. Het spreekt voor zich dat die grap uit de hand loopt, maar dat gebeurt niet op de manier die je zou verwachten in dit uitstekende, ingetogen drama. Wiig is subliem in de complexe hoofdrol en ook Pierce en Steinfeld leveren uitstekend werk af. Leigh heeft jammer genoeg een ondankbare rol als Kens liefje en Gayle is te karikaturaal als de 'bitchy best friend'.

Johnny Pope [Don Murray], een veteraan van de Korea-oorlog, weet zijn nachtmerries en waanbeelden te onderdrukken met heroïne. Zijn broer Polo [Anthony Franciosa] weet ervan en probeert uit alle macht te voorkomen dat Johnny dieper in de schulden raakt en daarmee de woede van zijn dealer 'Mother' [Henry Silva] op de hals haalt. Polo wil dat Johnny hulp zoekt, maar Johnny schaamt zich dusdanig voor zijn terugval dat hij zijn verslaving koste wat kost wil verbergen voor zijn vader [Lloyd Nolan] en zijn zwangere vrouw Celia [Eve Marie Saint].

Een bewonderenswaardige film over een destijds controversieel onderwerp, gebaseerd op het gelijknamige toneelstuk van Michael Vincente Gazzo die zelf het scenario schreef. Dat scenario staat als een huis en de sfeervolle camerabeelden van Joseph MacDonald en de score van Bernard Herrmann versterken de vaak beklemmende sfeer. Regisseur Fred Zinneman maakt bovendien effectief gebruik van locaties in New York. Het acteerwerk is echter minder overtuigend. Murrays vertolking is wat gedateerd en Franciosa weet zijn karakter ook weinig leven in te blazen. Eve Marie Saint is echter geweldig als de vrouw die weet dat er iets speelt, maar niet goed weet hoe ze haar man kan overtuigen om de waarheid te spreken. Nolan is ook uitstekend als vader, maar William Hickey steelt de film als Apples, Mothers flamboyante handlanger. Zeker een kijkje waard!

Een getraumatiseerde tiener en vijf andere personages uit de grabbelton van 'bordkartonnen karakters in een tienerhorrorfilm' brengen een bezoek aan een 'levend' spookhuis. Schrikmomenten komen van irritante geluidseffecten, zo blijkt uit de openingsscène waarin een pompoen tegen de deur wordt gegooid. De doorgewinterde horrorliefhebber weet dan al hoe laat het is en hoopt - helaas tevergeefs - dat het toch nog wat wordt. Expliciete verwijzingen naar Escape Room (welke van de drie laat ik in het midden), Funhouse, Texas Chainsaw Massacre en Halloween wijzen erop dat het scenario is geschreven door horrorfans die echter geen kaas hebben gegeten van spanningsopbouw of karakterisering. Liefhebbers van gore komen óók behoorlijk bedrogen uit. Je kunt je afvragen wie er bekaaider afkomen: de bezoekers aan het spookhuis in de film, of degenen die de film bezoeken. Nou goed, ik heb het in ieder geval wél overleefd. Er zijn dus ergere dingen op de wereld. Bovendien voldoet 'Haunt' aan de laaggespannen verwachtingen die ik had. Het is een teken aan de wand dat ik moet toegeven dat dit niet eens een tegenvaller was.

Marlon Wayans schreeuwt, trekt volop gekke bekken, heeft seks met een pop, poept in een graf en kraamt veelal racistische, seksistische en anderszins smakeloze ongein uit in deze afschuwelijke parodie. Iemand heeft speed toegevoegd aan het dagelijkse dieet van de normaal gesproken toch al behoorlijk hyperactieve Wayans en het oogt als een samenraapsel van door waanzinnigen als grappig bestempelde improvisaties. Een verschrikking!

Het huis waarin Malcolm [Marlon Wayans] en Kisha [Essence Atkins] en net zijn komen te wonen, krijgt te maken met de perikelen uit Paranormal Activity. Voor het zover is mogen we toekijken hoe Malcolm seks heeft met knuffeldieren en niet veel later ontdekken we dat Kisha claustrofobisch is en daarom de WC-deur openhoudt als ze moet poepen. Qua humor begint dit dus al op een laag niveau en blijft daar consequent steken. Een stortvloed van infantiele, smakeloze, maar vooral totaal niet leuke grappen gebaseerd op een franchise die Wayans en coscenarist Rick Alvarez waarschijnlijk alleen maar kenden van horen zeggen want ze slaan de plank finaal mis. De sequel is meer van hetzelfde.

Breslin is niet slecht in de hoofdrol en McHattie is aangenaam sinister als de gevreesde 'Pale Man' in deze warrige, zelden opzienbarende horrorvariant op Groundhog Day. Lisa [Breslin] is het eerste gezinslid dat zich realiseert dat ze samen met haar ouders en haar jongere broertje al jaren dezelfde dag herleeft. Ze weet ook wat er 's nachts om 1:15 gebeurt en probeert te achterhalen hoe ze uit deze 'loop' kan komen. Daarvoor moet ze zien af te rekenen met de 'Pale Man' [McHattie]. Denk slim te zijn, maar slaat te ver door in de poging om 'intelligent' te zijn. Frustrerend en daardoor helaas weinig meeslepend.

Verfilming van ‘Halowee’en’ Party’, een Poirot-mysterie van Agatha Christie uit 1969, verplaats de actie naar Venetië. Hercule Poiret [Kenneth Branagh] is hier gekomen om te genieten van zijn pensioen, maar dagelijks staat mensen bij zijn woning om hem om hulp te vragen. Poirot laat zich door schrijver Ariadne Oliver [Tina Fey], een oude bekende, overhalen om naar een seance te gaan. Ze hoopt dat Poirot haar kan helpen een medium [Michelle Yeoh] te ontmaskeren. De seance vindt plaats in een huis met een lugubere geschiedenis en heeft (uiteraard) tragische gevolgen. En alleen Poirot kan achterhalen hoe de vork werkelijk in de steel zit. Branagh is meer geïnteresseerd in stijl dan in de inhoud en laat zich keer op keer verleiden tot ongebruikelijke camerahoeken en stilistische verwijzingen naar griezelklassiekers. Als acteur schiet hij tekort: van Poirots geliefde excentriciteiten is weinig over. Fey is goed als de gehaaide schrijver, maar ook zij was beter uit de verf gekomen met een meer sobere regie. De beste prestatie komt van Jude Hill als Leopold, de jonge zoon van de dokter [Jamie Dornan], die aangeeft zelf contact te kunnen leggen met de doden.

Onevenwichtige en teleurstellend oppervlakkige reconstructie van de gruwelijkheden begaan door een Duitse militaire eenheid onder leiding van Willi Herold [Max Hubacher], een deserteur die weet te ontsnappen aan een groepje stomdronken soldaten die (erg letterlijk) naar hem op jacht waren. Wanneer hij in het wrak van een legervoertuig een kapiteinsuniform vindt, ziet hij zijn kans schoon en doet zich voor als Nazi-kapitein. In die hoedanigheid weet hij verschillende plukjes andere deserteurs onder zijn bevel te krijgen.

Regisseur/scenarist Robert Schwentke weet zich zelf blijkbaar ook weinig raad met het bizarre verhaal. Het begint als een zwart-komische variant op The Inspector General, waarin Herold moet improviseren om zijn valse identiteit te beschermen, maar het is volstrekt onduidelijk waardoor Herold transformeerde in 'de beul van Emsland'. Daardoor is de tweede helft eigenlijk niet meer dan een serie gruwelijkheden die, ondanks het feit dat er enkele fraai gefilmde momenten zijn, nauwelijks dramatisch effect hebben.

Voormalig rapper Anas [Anas Basbousi] werkt nu op ‘The Positive School’, een cultureel centrum in Casablanca waar beginnende tieners worden uitgedaagd om hun liefde voor hiphop om te zetten in een middel om hun eigen ideeën, ervaringen en gevoelens uit te drukken. Hiphop staat echter haaks op de conservatie normen en waarden van de omgeving waarin deze jongeren opgroeien en dat zorgt voor de nodige voorspelbare spanningen en conflicten. De groepsdiscussies en persoonlijke gesprekken voelen authentiek aan, mede doordat Ayouch er uitstekend is geslaagd van de jonge acteurs een hechte groep te maken, maar aangezien ik geen Arabisch versta kan ik de creativiteit, de effectiviteit en de kwaliteit van de vele raps onmogelijk op waarde schatten. Dit lijkt mij bij uitstek een film die beter beoordeeld (en wellicht beter gewaardeerd) kan worden door mensen die de Arabische taal wél machtig zijn.

Syd Barrett was een van de oprichters van wat na verloop van tijd Pink Floyd zou worden en was de voornaamste creatieve drijfveer achter de band. Maar de schrijver van de vroege hits ‘Arnold Layne’ en ‘See Emily Play’ en van het overgrote deel van het debuutalbum ‘The Piper at the Gates of Dawn’, werd in 1968 uit de band gezet. Noch de bandleden noch de media vernam nog iets van hem, wat leidde tot speculatie over de achtergrond van zijn gedwongen vertrek. Deze documentaire werkt netjes chronologisch het levensverhaal van een man die zich onderdompelde in experimenten met drugs (met name LSD), mede daardoor briljante creatieve uitspattingen had, maar door zijn steeds grilliger wordende gedrag de ambities van zijn bandleden bedreigde. Storm Thorgerson is de zoon van een jeugdvriend van de band, en wist veel vrienden te strikken om een zo objectief mogelijk beeld van Garrett te schetsen. Jammer genoeg is Rosemary Breen het enige familielid dat aan het woord komt en haar bijdrage is te beperkt om inzicht te krijgen in Syds jeugd. Een goed onderzochte, oprechte documentaire waarbij kennis van de (ontwikkeling van) de muziek van Pink Floyd wel een pré is.

Het leven van rechercheur moordzaken Patrick Walker [Tom Hardy] is in een neerwaartse spiraal geraakt sinds hij zich liet overhalen om politicus Lawrence Beaumont [Forest Whitaker] de hand boven het hoofd te houden. Zijn huwelijk is op de klippen gelopen en hij kan geen van zijn collega’s meer te vertrouwen. Dan ontdekt een nieuwe collega [Jessie Mei Li] dat de zoon [Justin Cornwell] van Beaumont betrokken is bij een brute roofoverval. Het onderzoek krijgt een persoonlijke betekenis wanneer Patricks ex [Jill Winternitz] een pion wordt in een schaakspel tegen de gevaarlijkste spelers in de misdaadwereld. Grimmige misdaadthriller is Hardy op het lijf geschreven. Het warrige plot met een overschot aan personages kun je gemakkelijk vergeven wanneer de regisseur van The Raid: Redemption laat zien dat hij nog altijd een meester is in het maken van lange, gewelddadige, adembenemende actiescènes.

In een restaurant raakt huurling Mallory [Gina Carano] slaags met Aaron [Channing Tatum]. In een lange flashback ontdekken we dat ze doelwit is van een samenzwering die begint op het moment dat haar ex-partner [Ewan McGregor] haar betrekt bij een operatie van MI6. Ze moet zich samen met Paul [Michael Fassbender] voordoen als een ’power couple’ om Studer [Mathieu Kassovitz] in de val te lokken. Het loopt vanzelfsprekend anders dan gepland en Mallory moet letterlijk en figuurlijk voor lijfsbehoud knokken. Prachtige beelden te over en Carano kan een aardig robbertje knokken, maar Soderbergs kille regie en Carano’s kleurloze spel geven je geen enkele reden om mee te leven met de hoofdpersonen. Fraai van buiten, hol van binnen dus.

Brynjar Karl Sigurðsson coachte zijn eerste basketbalteam toen hij 15 jaar oud was en deed veel kennis op in de VS, waar hij met enkele grootheden uit de sport werkte. Door de geboorte van zijn dochter Tanja leerde hij de wereld door ogen van een meisje te bekijken en dat bleek een cruciale drijfveer toen hij haar begon te trainen. Eerst nog spelenderwijs, met eenvoudige oefeningen, maar toen steeds meer meisjes zich bij hem aansloten maakte hij er serieus werk van en richtte hij een team op. Deze documentaire volgt het team vanaf het moment de meisjes pas 8 of 9 jaar oud zijn tot aan het belangrijkste moment uit hun leven tot dan toe: het toernooi om de Scania Cup in Zweden. Een vlijmscherp pleidooi voor gendergelijkheid in de sport, in ieder geval voor prepuberale kinderen, waarin we de meiden zien uitgroeien tot veerkrachtige tieners met een sterk doorzettingsvermogen en een eigen wil. De vele bijeenkomsten met ouders over de rigoureuze werkwijze van de coach – die de meisjes zelf uitstekend verdedigen – maken duidelijk waar de oorsprong ligt van genderongelijkheid. Inspirerend, fascinerend, maar blijft met beide benen op de grond.