Opinions

Stefan [Stefan Gota] leegt zijn koelkast en besluit alle groenten te gebruiken om soep te maken. Hij wandelt in korte broek door Brussel, spreekt wat mensen aan die hij soep geeft en kijkt naar de bomen, bloemen en planten die hij tegenkomt. In een Chinees restaurant maakt hij contact met Shukui [Liyo Gong], die hij later opnieuw tegenkomt terwijl ze mos bestudeert. Het type film dat je duidelijk wil maken hoe fijn, nuttig en belangrijk het is om de omgeving in je op te nemen en menselijk contact te hebben. Precies de twee dingen die je tijdens het kijken naar een film absoluut niet moet doen! Een dikke middelvinger naar de kijker waar ik me (louter in negatieve zin) ontzettend om kan opwinden. Godzijdank duurt dit manifest tegen alles waar ik van houd in cinema slechts 84 minuten. Dat er mensen zijn die geloven dat we hier te maken hebben met een liefdesverhaal is bijna net zo belachelijk als het feit dat Bas Devos hiermee twee prijzen won op het internationale filmfestival van Berlijn. Diep en diep treurig.

Robert Zemeckis verdient lof voor zijn bereidheid om te experimenteren met de filmkunst, ook al is het resultaat in dit geval niet geheel geslaagd. De titel verwijst naar een specifieke locatie plaats op het Amerikaanse continent en is bijna helemaal gefilmd met een statische camera die de gebeurtenissen op deze plaats vastlegt over een periode van miljoenen jaren. Het gros van de film speelt zich af in het huis daar aan het begin van de 20e eeuw is gebouwd en toont zowel dramatische als terloopse momenten uit het leven van de bewoners. Onder hen zijn Al [Paul Bettany] en Rose [Kelly Reilly] die het huis betrokken na de Tweede Wereldoorlog en drie kinderen krijgen. De oudste daarvan is Richard [Tom Hanks] die daar het grootste deel van zijn leven zal doorbrengen met zijn grote liefde Margaret [Robin Wright]. Vooral de verjongde versie van Hanks ziet er nep uit en roept de vraag op waarom Zemeckis niet koos voor jonge acteurs, maar het grootste probleem is het constante heen en weer gespring door de tijd waardoor er geen dramatische opbouw is. Maar Jesse Goldsmiths montage is creatief, bij vlagen effectief en zorgt er mede voor dat dit nooit gaat vervelen.

Laura [Andrea Riseborough] en Brendan [Jonjo O’Neill] verhuizen in de hoop dat zee de dood van hun dochtertje daar beter kunnen verwerken. Maar Laura komt al snel in contact met Megan [Niamh Dornan], een meisje dat ongeveer even oud is als haar overleden dochter en opvallend veel details lijkt te weten. Wie is deze Megan? Hoe komt het dat ze zoveel weet? Of berust dit alles op een zonderling toeval? Riseboroug en vooral O’Neill zijn zeer overtuigend in dit intrigerende, sfeervolle mysterie dat helaas een weinig bevredigende ontknoping heeft.

Journalist Pete Garvey [Bing Crosby] laat zijn verloofde Emmadel Jones [Jane Wyman] al drie jaar op hem wachten terwijl hij in het buitenland werkt in een weeshuis. Wanneer hij bericht krijgt dat zij het wachten beu is en zelfs besloten heeft met een andere man te trouwen, de steenrijke Wilbur Stanley [Franchot Tone], besluit Pete in actie te komen in een poging het huwelijk tegen te houden. Daarbij krijgt hij hulp van twee kinderen om te tonen dat hij klaar is voor het ouderschap. Maar Emmadel blijkt niet voor één gat te vangen en Wilbur laat zich ook niet gemakkelijk uit het veld slaan.

Crosby is helemaal in zijn element, of het nou met de kinderen is of met de stralende Jane Wyman, die zelf verrassend grappig blijkt te kunnen zijn. De liedjes zijn zeer aanstekelijk en 'In The Cool, Cool, Cool of the Evening' leverde schrijver Johnny Mercer en componist Hoagy Carmichael de Oscar voor 'Best Original Song' op. De opening van deze uiterst vermakelijke, goed gecaste komedie mag je niet missen vanwege een indrukwekkend optreden van de toen 15-jarige Anna Maria Alberghetti, wiens feilloze operazang een lust voor het oor is. Niet voor niets zou ze in latere jaren maar liefst 53 (!) keer verschijnen in de legendarische Ed Sullivan-show. Luister, oordeel zelf, en geniet ook van de rest van deze film.

De 17-jarige Ruben arriveert met een backpack op Albezon, een afgelegen boerderij in de Cevennen, net over de Franse grens. Hij verblijft hier twee maanden lang onder supervisie van de familie Vandeghinste. Ruben is aanvankelijk beleefd kortaf, maar de rust, de regelmaat en het werk doen hem zichtbaar goed waardoor hij geleidelijk uit zijn schulp komt. Aan het einde blijkt pas waarom hij hier is gekomen in deze documentaire die zich kan meten met de beste speelfilms over het geestelijk welzijn van jongeren.

Aharon [Shai Avivi] heeft zich zo lang ontfermd over zijn zwaar autistische zoon Uri [Noam Imber], dat hij gelooft dat Uri zonder hem niet kan overleven. De pogingen van Uri’s moeder Tamara [Smadi Wolfman] om Uri onder te brengen in een zorgcentrum waar hij op eigen benen moet leren staan lopen op niets uit, omdat Aharon de tegenstribbelingen van zijn zoon ziet als een teken dat Uri niet zonder zijn vader kan. En dus knijpen vader en zoon er tussenuit. Bergmans scenario volgt de formule van de roadmovie – en Rain Man in het bijzonder – maar het is moeilijk sympathie op te brengen voor een man die in feite zijn eigen kind ontvoert.

De Franse nieuwslezeres Marie Lelay [Cécile de France] kan haar bijna-doodervaring tijdens een tsunami niet van zich afzetten. De Amerikaanse George Lonegan [Matt Damon] beschikt over de gave om door middel van aanraking contact te leggen met de doden, maar ervaart dat vooral als een vloek. De Britse Marcus [Frank en George McLaren] zoekt juist contact met zijn tweelingbroer die omkwam bij een auto-ongeluk. Met de voor hem zo kenmerkende compassie zet Eastwood een hartverscheurend portret neer van drie mensen die een bijzonder band hebben met het hiernamaals. Peter Morgans scenario laat de verhaallijnen op een simpele, effectieve manier samenkomen in de aangrijpende finale met een cameo van Derek Jacobi.

Twee zussen van in de zestig zijn zelden van elkaar gescheiden en teerden al die tijd op de nalatenschap van hun rijke familie. Nu dienen zich financiële problemen aan en Chiquita [Margarita Irun] komt zelfs vast te zitten wanneer ze veroordeeld wordt wegens fraude. Dat betekent dat Chela [Ana Brun] voor het eerst van haar leven moet proberen in haar eigen levensonderhoud te voorzien en dat dus zonder de (directe) steun van haar zus.

Hoofdrolspeelster Ana Brun won verschillende prijzen voor haar debuutrol (!), waaronder de Zilveren Beer op het Berlijns Filmfestival, en zij is de belangrijkste reden om deze film te zien. Op papier is Ana een vrouw van weinig woorden die in de meeste situaties de juiste dingen zegt. Niet zo vreemd dat welgestelde dames haar graag gebruiken als taxichauffeur. Regisseur Marcelo Martinessi laat in close-ups echter iets van Chela's kwetsbaarheid en onzekerheid zien. Een beeld dat versterkt wordt door het uiterst beheerste spel van Brun. Hoewel Chela zeker een persoonlijke ontwikkeling doormaakt, is die ontwikkeling echter niet bijzonder interessant.

Een familiedrama vermomd als horrorfilm die pas tegen het einde een abrupte wending neemt richting horror, maar helaas maakt dat de film er niet beter op. Toni Collette geeft een indrukwekkende tour-de-force als Annie, de laatste overlevende van een familie waarvoor de omschrijving 'disfunctioneel' niet toereikend is. Haar broer verhing zich op zijn zestiende, haar vader stierf als gevolg van een psychose en haar moeder leidde aan een permanente dissociatieve identiteitsstoornis. Samen met haar echtgenoot [Gabriel Byrne], haar zoon [Alex Wolff] en haar dochter [Milly Shapiro] probeert Annie dit verlies te verwerken, maar het rouwproces leidt tot grote individuele emotionele spanningen die het gezinsleven onder enorme druk zetten.

De voortreffelijke muziek van Colin Stetson leent zich perfect voor een horrorfilm, maar hoewel er enkele schokkende momenten zijn, heeft het boeiende eerste uur niets met horror te maken. Daarna zakt het niveau aanzienlijk, want Collettes tot dan toe sublieme vertolking ontaardt in hysterie voordat de bizarre (en uiteindelijk zelfs ronduit dwaze) wendingen elkaar opvolgen tot aan de finale die ronduit verbijsterend is. En niet om de juiste redenen! Bovendien duurt het allemaal veel te lang. Jammer, want Ari Aster weet wel degelijk een beklemmende sfeer op te roepen. Een imposant speelfilmdebuut als regisseur, maar als scenarist slaat Aster de plank toch enkele keren flink mis.

De Mormoonse zusters Barnes [Sophie Thatcher] en Paxton [Chloe East] bezoeken het huis van Mr. Reed [Hugh Grant] om hem te bekeren tot hun geloof. Tegen beter weten in laten ze zich overhalen om binnen te komen. De opening doet denken aan dat van The Human Centipede, maar helaas is dit voornamelijk een filosofische discussie over de zin en onzin van religie met wat zinloze regietrucs die ons moeten doen geloven dat het allemaal heel spannend is. Lange tijd gaat er in feite geen enkele dreiging uit van de verkeerde gecast Hugh Grant en wanneer de onvermijdelijke cyclus van geweld eindelijk begint, voelt dat meer als een anticlimax. Een zonderlinge thriller en dat is helaas geen aanbeveling.

Vier meisjes en vier jongens hebben al wat biertjes en aanverwante artikelen naar binnen getikt wanneer ze op het lumineuze idee komen om in te breken in het mysterieuze, leegstaande Simmons House. Ze waren beter af geweest in de tuin van het feest begon. Dat was ook al een totaal oninteressante chaos van overlappende, nietszeggende dialogen. Cultheld Eric Roberts komt aan het begin en aan het einde even opdraven in de zoveelste rip-off (zeker niet te verwarren met Heretic) uit de fabriek van The Asylum.

Herman van Zanten [Aus Greidanus] is slecht ter been en zwaar aan de drank, maar raakt ondanks de hulp van zijn doortastende dochter Nathelie [Fockeline Ouwerkerk] verstrikt in het bureaucratische web van de ouderenzorg. Wellicht krijgt hij wél gepaste zorg als hij in de gevangenis terecht komt. Een confrontatie met Dylan [Viktor Griffioen], die zijn vrouw Kim [Melody Klaver] mishandelt, doet Herman besluiten om een moord te plegen. Zo gezegd, zo gedaan. Maar wanneer Herman schuld bekend bij de politie neemt niemand hem serieus. Bovendien beschouwen ze Kim nu als hoofdverdachte. Hoe kan Herman dit rechtzetten? De regisseurs schreven zelf het scenario en wilden op een zwartkomische manier het zorgsysteem bekritiseren en kunnen rekenen op goed spel van de drie hoofdrolspelers. Ben Cramer en Leny Breederveld zijn vermakelijk als twee bewoners van de zorginstelling waarin Herman terecht komt. De overige bijrollen zijn veel te dik aangezet – met name die van Lineke Rijksman als Hermans case manager – waardoor de satirische punten verloren gaan. Bovendien raken Reijmers en Van der Ree in het laatste kwart de weg volledig kwijt en eindigt de film op een geforceerde, volstrekt ongeloofwaardige wijze.

70-plusser Lee Hayden [Sam Elliott] was decennia geleden een gevierde westernacteur en leent zijn karakteristieke stem aan reclamespotjes. Een uitnodiging om een Lifetime Achievement Award in ontvangst te nemen valt samen met het bericht dat hij binnen een paar zal sterven aan alvleesklierkanker. Dat laatste houdt hij geheim, ook voor zijn beste vriend en voormalig co-ster Jeremy [Nick Offerman], maar het is wel het duwtje dat hij nodig heeft om een poging te doen de relatie met zijn dochter [Krysten Ritter] te hernieuwen. De rol van de zwijgzame, getormenteerde man is Elliott op het lijf geschreven en hij geeft dan ook een monumentale vertolking. De monoloog die hij met Jeremy oefent ter voorbereiding op een auditie is een masterclass in klein acteren. Het is jammer dat het scenario braaf de platgetreden paden blijft volgen.

Klas 6B van de Georg-Büchner-Schule in het stadje Stadtallendorf in het de Duitse deelstaat Hessen staat centraal in deze buitengewone fly-on-the-wall documentaire. De 12 en 13-jarige kinderen krijgen les van 3 docenten, maar het leeuwendeel van deze 3½ uur film richt zich op de 64-jarige Dieter Bachmann, een voormalige socioloog die na 15 jaar de overstap maakte naar het basisonderwijs en na een aantal jaren aanmodderen besloot om het over een andere boeg te gooien. In een gesprek met een collega verwondert hij zich over het feit dat hij nooit is ontslagen, want zowel in woord als daad maakt hij duidelijk dat vakken als wiskunde en taal ondergeschikt zijn aan het welbevinden van de leerlingen. Hij voert uitgebreide persoonlijke gesprekken met “zijn kinderen”, maakt elk onderwerp bespreekbaar en dwingt leerlingen om na te denken en te praten over hun ideeën, hun gedragingen, hun emoties en gebruikt klasgenoten als een spiegelbeeld. Als voormalig docent zou ik maar wat graag zien dat dit de standaard wordt in het onderwijs. Een inspirerend, fascinerend, ontroerend, grappig, hartverwarmend, maar vooral hoopvol stemmend meesterwerk.

Wanneer echtgenoot Gary [Ian Lloyd Anderson] haar voor de zoveelste keer in elkaar slaat, durft Sandra [Clare Dunne] het eindelijk aan om de hulp in te roepen van de politie en een scheiding aan te vragen. Ze woont tijdelijk in een luxe hotel en probeert als schoonmaakster haar hoofd boven water te houden en te zorgen voor haar jonge dochters Emma [Ruby Rose O’Hara] en Molly [McCann]. Ze vindt steun van Peggy O’Toole, een voormalige huisarts met een heupaandoening bij wie Sandra schoonmaakwerk verricht. Maar de voogdij over haar kinderen dreigt in gevaar te komen wanneer Molly [Molly McCann] doodsbang blijkt te zijn voor Gary en Sandra haar niet langer bij haar vader wil laten blijven. De opening doet een dik aangezet familiedrama vermoeden, maar dat blijkt gelukkig erg mee te vallen. Het scenario, gebaseerd op een verhaal dat Dunne zelf schreef, gaat niet zozeer over de strijd tussen vader en moeder, maar over hoe Sandra met de hulp van (onverwachte) vrienden overeind blijft om haarzelf en haar kinderen een nieuwe toekomst te bieden. O’Hara en McCann zijn uitstekend als de zusjes en het einde is verrassend en bezorgt je ongetwijfeld een flinke brok in de keel.

In zwartwit gefilmd verhaal over de botsing tussen twee culturen die ontstaat wanneer een Joodse vrouw [Carol Kane] zich aansluit bij haar echtgenoot [Steven Keats], die enkele jaren eerder naar New York is verhuisd. Bij aankomst merkt ze meteen op dat hij z'n baard heeft afgeschoren, maar dat is niet de enige breuk die hij met de Joodse traditie heeft gemaakt. De twee blijken uit elkaar te zijn gegroeid, maar proberen toch hun leven als man en vrouw weer op te pakken.

Hoewel de film een interessant kijkje geeft in de Joodse cultuur (inclusief de Jiddische taal), is de toon van de film wat te onderkoeld om werkelijk te beklijven. Het spel is over de linie vrij goed, maar de chemie tussen de hoofdrolspelers is nauwelijks zichtbaar. Ze doen in ieder geval bepaald niet denken aan Blanche Dubois en Stanley Kowalski...

Indrukwekkend, ingetogen regiedebuut van acteur Baetens (The Broken Circle Breakdown, Duelles) over de getroebleerde Eva [Charlotte de Bruyne], die van slag is wanneer haar jongere zus Tess [Femke van der Steen] aankondigt dat ze vader [Sebastien Dewaele] en moeder [Naomi Valissariou] heeft uitgenodigd om haar verhuizing te vieren. Via Facebook krijgt Eva een uitnodiging voor de herdenking van Jan, maar ze twijfelt of ze zich daarvoor zal aanmelden. Wie die Jan? Waarom twijfelt Eva over de uitnodiging? En waarom zijn de banden met haar ouders verbroken? In flashbacks volgen we de Eva als 13-jarige [Rosa Marchant] gedurende een zomer en stukje bij beetje leren we de volwassen Eva begrijpen. Indringend portret van een beginnende puber op zoek naar erkenning, (echte) vriendschap en vooral liefde. Baetens behandelt loodzware thema’s op effectieve wijze, zonder effectbejag en zonder de aandacht naar de camera te trekken. Ze weet bovendien voortreffelijk spel te halen uit Marchant (een openbaring), Amber Metdepenningen (als de jonge Tess) en Charlotte van der Eecken (als paardenliefhebber Elisa). De jongens komen wat minder goed uit de verf en Dewaele en Velissariou grenzen aan het karikaturale, maar afgezien van de banale (en nadrukkelijk vooraf gesignaleerde) ontknoping is dit een subliem psychologisch drama.

Boddeke werkt met het theatergezelschap KamaK aan de voorstelling en verfilming van Furia, een melodrama geschreven door Oscar Wagemans, de regisseur van het gezelschap. Stijlvol gefilmd en voorzien van een soms iets te nadrukkelijke bewerkte soundtrack, maakt Boddeke in ieder geval duidelijk dat deze acteurs met een beperking ook kunnen acteren. Maar de repetities maken duidelijk dat het voor deze groep mensen, voor wie de mogelijkheden om zich over te geven aan een fictief personage en de bijbehorende fantasiewereld, moeilijk kan zijn om zowel hun eigen personages als die van hun tegenspelers te onderscheiden van de realiteit. Zonder meer fascinerend, maar ik kreeg de indruk dat een aantal van de deelnemers zich niet of onvoldoende bewust waren van de mogelijke gevolgen van de ontboezemingen over hun privéleven. Dat klinkt misschien hooghartig, maar dat gevoel kon ik niet van me afzetten. En dat sentimentele gejengel van Wende Snijders (naar een tekst van Toon Hermans) tijdens de ondertiteling kon ik niet verdragen. Niet dat het invloed had op mijn oordeel, maar ik wil het toch even genoemd hebben.

De titel verwijst naar het laatste segment in dit zevenluik dat gebaseerd is op de verhalenbundel van Robert Boswell. Elk verhaal wordt ingeleid door en verteld vanuit het perspectief van de hoofdpersoon en gaat over vrij alledaagse dilemma’s. Die opzet doet denken aan het werk van Simon Carmiggelt, maar geen van de verhalen laat een diepe indruk achter. Het vierde segment (Miss Famous) met Kristen Wiig in de hoofdrol, over een huishoudelijke medewerker die fantaseert over haar doorbraak als schrijver, spring eruit in positieve zin. Het zesde segment (Smoke), waarin een tienermaagd [Keir Gilchrist] in hogere zweren een verhaal verzint over zijn eerste keer, om niet uit de toon te vallen bij zijn vrienden, haalt het niveau weer naar beneden. De cast is interessant, het eindresultaat niet.

In maart 1942 plegen twee jonge mannen een aanslag op Reinhard Heydrich [Jason Clarke], één van de Nazi-kopstukken die aan de basis stond van Die Endlösung der Judenfrage. De eerste 45 minuten tonen hoe soldaat Heydrich in 1929 feitelijk geronseld werd voor de Nazi-partij door zijn toekomstige echtgenote Lina [Rosamund Pike], hoe hij tot één van Hitlers kopstukken uitgroeide en de meedogenloosheid waarmee hij zijn werk uitvoerde. Het middenstuk toont hoe Jozef [Jack Reynor] en Jan [Jack O'Connell] Tsjechoslowakije binnen worden gesmokkeld en met hulp van verzet aldaar de aanslag beramen en plegen op Heydrich. Het laatste deel toont de niets- en niemand ontziende klopjacht van de Nazi's op de plegers van de aanslag. Het eerste deel is veruit het interessantste, niet alleen omdat het inzicht geeft in de dubieuze praktijken van Heydrich en de rol die zijn vrouw daar in speelden, maar ook vanwege het uitstekende acteerwerk van Clarke en de mogelijkheid om Pike te zien in de rol van een vrouw met zeer twijfelachtige motieven. De aanloop naar de aanslag en de nasleep daarvan zijn uitstekend in beeld gebracht en tonen bovendien de gruwelijkheden die de Nazi's structureel begingen wanneer iemand zich openlijk waagde te verzetten. Vergeleken met de eerste 45 minuten is dit echter wel bekender terrein en is het einde niet echt een verrassing. Ironisch genoeg blijkt Heydrich een veel interessanter karakters te zijn dan Jozef en Jan waardoor het laatste halfuur op dramatisch vlak minder sterk is, ook omdat er zoveel gebeurd in korte tijd. Goed gemaakt, maar dit is nou een film die waarschijnlijk beter was geweest als ze wat meer tijd hadden genomen voor de ontknoping.

Slecht uitgewerkte personages maken het erg moeilijk om te genieten van deze roadmovie (min of meer) waarin de dertienjarige Luli [Chloë Grace Moretz] haar ouderlijk huis verlaat en een lift krijgt van de enigmatische, cowboyhoeddragende Eddie [Eddie Redmayne met weinig overtuigend Texas-accent] en onderweg vriendschap sluit met zwerver-met-een-hart-van-goud Glenda [Blake Lively]. Een gebrek aan verdieping en weinig sympathieke karakters in een rommelig, onaangenaam verhaal. Daar kan de getalenteerde cast weinig meer van maken.

Deze boeiende en uiterst amusante film over drie zwarte vrouwen die begin jaren '60 bij NASA werkten en zich tijdens de meest frustrerende periode uit de Space Race [toen de Russen met de Sputnik, het hondje Leika en Yuri Gagarin triomfeerden en de VS constant achter de feiten aanliep] weten omhoog te werken door lef, volharding en koppigheid. De titel verwijst niet alleen naar deze 3 tot nog toe vrijwel onbekende baanbrekende vrouwen, maar ook naar de complexe wiskundige berekening die cruciaal bleek te zijn voor de eerste Amerikaanse ruimtevlucht van John Glenn.

De grootste verdienste van dit komische drama is dat het de VS niet laat zien als openlijk repressief tegenover zwarte Amerikanen: de film bevat geen geweld, geen racistische scheldpartijen, geen bedreiging of intimidatie, maar maakt duidelijk wat de impact was het institutionele racisme. Op pijnlijke wijze als Mary Jackson gedwongen wordt koffie te drinken uit een aparte koffiekan, maar ook op tragikomische wijze wanneer ze op naaldhakken over het NASA-terrein rent om naar de WC voor kleurlingen te rennen. Een WC die honderden meters van haar werkplek zit. Deze herhaalde 'grap' krijgt op het einde nog een uiterst bevredigende punchline. De drie hoofdrolspeelsters zijn volstrekt geloofwaardig als hartsvriendinnen en de manier waarop ze zich omhoog weten te werken is op een intelligente, maar vooral amusante en nooit prekerige manier vastgelegd in het uitstekende script. Kirsten Dunst en Kevin Costner spelen hun belangrijke sleutelrollen ook precies goed en Glen Powell geeft glans aan de waardigheid van ruimtepionier John Glenn, voor wie huidskleur totaal niet van belang was. Een heerlijke film!

Oostenrijkse boer Franz weigert de Hitlereed af te leggen. Nazi's zijn boos op hem, dorpsbewoners boos op zijn vrouw. Goh, hoe zou dit eindigen? Terrence Malick brengt ons weer zo'n verschrikkelijke combinatie van (toegegeven) fenomenaal gefilmde prachtige plaatjes en eindeloos pseudo-filosofisch pretentieus gepreek, deze keer in de vorm van brieven die Franz en zijn echtgenote Fani aan elkaar schrijven. Het onvermijdelijke einde komt ruim twee uur te laat in deze marathonuitzending van 'Ontdek Je Plekje', hetgeen je bijna doet afvragen wie er meer heeft geleden: Franz of de kijker. Neem een kussen mee en schroom niet om meerdere keren een lange toiletpauze te nemen, je mist niets. Overslaan is ook een serieus te overwegen optie.

Commandant Dragon Luo [Jackie Chan] leidt een complexe operatie waarmee een aantal werknemers van een Chinese olieraffinaderij via de gevreesde ‘Highway of Death’ van Baghdad over moeten worden gebracht naar de veiligheid van ‘The Green Zone’. Chris [John Cena] is een Amerikaanse ex-huurling die een aanbod van Paddock [Pilou Asbaek] afslaat om de karavaan te onderscheppen en de werknemers te gijzelen. Het wat warrige scenario resulteert erin dat Dragon en Chris moeten samenwerken om hun zin te krijgen. De tekortkomingen van het scenario wordt probleemloos gecompenseerd door Chan en Cena, een perfect partnerschap dat het beste uit beide acteurs haalt. Chan is niet meer zo snel als vroeger, maar hij beschikt nog over voldoende lenigheid en inventiviteit in de heerlijke actiescènes. Vergeet het verhaal en de weinig interessante schurk en geniet van Chan en Cena. Een vervolg sla ik niet af.

Een serie bizarre misdaden stelt de politie voor een raadsel. Detective Tom Beck [Michael Nouri] krijgt echter onverwacht hulp van Lloyd Gallagher [Kyle MacLachlan], een zonderlinge FBI-agent die duidelijk meer weet over de dader. Beck en Gallagher proberen samen de ongrijpbare crimineel in de kraag te vatten. Een vlotte SF-actiethriller met prima special effects profiteert van een scherp script en het prima samenspel van de wereldse Nouri en de excentrieke MacLachlan. Een originele, bijzonder onderhoudende en spannende thriller.

Traag drama over broers Tommy [Ryan Jones] en Eric [Nathan Varnson] die de laatsten zijn die hun vriend Ina [Ivan Tomic] zien voor zijn lichaam bij een rivier, vlak onder een hoge brug wordt gevonden. Carbone maakt effectief gebruikt van de prachtige locaties, daarbij beholpen door het fraaie camerawerk van Nick Bentgen en de sfeervolle muziek van Robert Donne. De (vrij) onervaren Jones en Varnson zijn echter onvoldoende in staat om aan de hoge eisen die Carbone aan ze stelt en mede daardoor zijn er, ondanks de korte speelduur, regelmatig saaie passages.

Wat bezielt iemand om het leven van een stel yuppen in de kouwe-kak-enclave Bloemendaal om te werken tot een documentaire? De opening is hilarisch: een echtpaar loopt in een sukkeldrafje door de duinen bij Bloemendaal aan Zee. De vrouw neemt haar weekagenda door en heeft het vooral over wat zij wil en beslist feitelijk eenzijdig wat haar sneue, want immer instemmend 'ja'-zeggende echtgenoot moet doen. Even dacht ik dat ik met een amusante satire te maken had, maar helaas: dit is een bloedserieuze documentaire waarbij het lachen je al gauw vergaat. Even later legt moeder verantwoording af bij haar naar schatting tien jaar oude zoontje over haar besluit om ouderling te worden bij de plaatselijke kerk. Ze lijkt oprecht op zoek naar goedkeuring van haar kind, die natuurlijk geen idee heeft wat er aan de hand is.

"Hier Ben Ik" richt zich ook op het saaie leven van een dominee, waarbij we getuige moeten zijn van de evaluatie van een preek. Die dominee heeft ook een 'indringend' gesprek met een man die op het punt staat voor de tweede keer te trouwen, maar niet zo'n geweldige band heeft met zijn vader. Er is ook nog de vrouwelijke koster die zich wel eens ongelukkig voelt en daarover, gezeten met een zevental duidelijk steenrijke vrienden op een zomerse dag met een luxe BBQ en een glas wijn, zonder enige gène een flink traan laat. Ja, in Bloemendaal zingen ze graag mee met Brigitte Kaandorp: "Het leven is voor mij verschrikkelijk zwaar!" Wat was in vredesnaam de bedoeling van makers Sander Snoep en Sarah Vos? Het zijn allemaal losse flarden, er is geen structuur, geen visie. Dit is soms zo slecht dat het leuk is, maar dat was overduidelijk niet de bedoeling... maar wel een klein lichtpuntje in de duistere wereld van de Bloemendaalse geldgraaiers.

Claudia de Breij: Hier Zijn Wij (2021) ***½

Documentaire met Claudia de Breij, Abdelhadi Baaddi, Michelle Samba

Regie: Suzanne Raes

Onder normale omstandigheden was dit een documentaire geweest over de totstandkoming van de nieuwe theatershow van Claudia de Breij, maar de coronapandemie gooide roet in het eten. De Breij besluit de lockdown te gebruiken om materiaal te schrijven voor die show, maar merkt dat ze de input van haar vaste muzikanten Abdelhadi en Michelle niet kan missen. Zo goed en zo kwaad als het kan zetten ze een programma in elkaar dat gaat over het levensverhaal Heintje Davids, de legendarische Joodse entertainer met wie De Breij een nauwe band heeft, ook al omdat zij de houder is van de prestigieuze Louis Davidsring waarvan Heintje Davids de eerste drager was. Een openhartig kijkje achter de schermen waarin we zien hoe De Breij worstelt met haar emoties bij het vertellen van het levensverhaal van Heintje Davids. Het is jammer dat Raes zich meer richt op het creatieve proces dan op de psychologische effecten die de lockdown heeft voor de makers op zowel professioneel als persoonlijk niveau. Dat is een gemiste kans.

Een jaar nadat haar moeder Vera [Romana Vrede] stierf na een val van een ladder, komt de 16-jarige Sam [Sanaa Giwa] zelf om het leven bij een aanrijding. Ze komt oog in oog te staan met engel/ambtenaar Martin [Jean-Paul Buijs] die haar beleidt naar het hiernamaals. Daar kan ze kiezen om haar leven opnieuw te leven, of zich hier definitief te herenigen met haar moeder. Maar dan laat ze wel haar vader [Gijs Scholten van Aschat] en haar broertjes achter. Sam besluit haar leven opnieuw te leven en doet er vanaf heel jonge leeftijd al alles aan om haar moeder te behoeden voor haar noodlottige dood. Bosch, die ook het scenario schreef, behandelt een zwaar onderwerp op een lichtvoetige, maar nimmer smakeloze wijze en weet de balans tussen komedie en drama goed te behouden, maar het scenario mist focus waardoor de ontknoping een beetje voelt als een anti-climax.

Het type film waarin de overdaad aan dialoog wordt gecamoufleerd door de personages doelloos te laten rondlopen of een camera die doelloos om de personages heen loopt. Het heeft allemaal iets met basketbal, sportmakelaars en enkele twijfelachtige NBA-regels te maken, maar er is geen spanningsboog en het acteerwerk is vlak over de hele linie. Soderbergh kan veel beter, ook met de beperkingen die hij zichzelf hier heeft opgelegd.