Opinions

Ondanks de duidelijke overeenkomsten met o.a. Alien (1979) en Silent Running (1972) begint deze psychologische SF-thriller veelbelovend. Een jonge astronaut [Robert Pattinson] voert een reparatie uit, brengt verslag uit aan een computer die daarop aankondigt dat de 'life support systems' ook de komende 24 uur nog aan blijven. De claustrofobische setting, het bedachtzame tempo en de vele stiltes zorgen een voor een mysterieuze sfeer die weer doet denken aan Solyaris (1972). Daar blijft helaas weinig van over wanneer regisseur/co-scenarist Claire Denis overgaat tot flashbacks die ons vertellen wat het doel was van de reis en wat er met de rest van de bemanning is gebeurd. En ja, in deze film zie je Juliette Binoche 'zoals je haar nog nooit eerder hebt gezien'. Ze zorgt In ieder geval in één opzicht voor het hoogtepunt van de film, maar of dat nou een aanbeveling is? Het is een veeg teken aan de wand dat de film gestolen wordt door een baby.

Maggie Sherwoode [Dakota Johnson] is een enorme fan van haar werkgever Grace Davis [Tracee Ellis Ross], een veteraan in de wereld van de popmuziek voor wie Maggie een soort manusje-van-alles is. Wanneer Graces manager Jack Robertson [een weinig geloofwaardige Ice Cube] zich hardmaakt voor het zoveelste compilatiealbum en een vaste show in Las Vegas, kan Maggie haar teleurstelling niet verbergen. Zij gelooft dat het na 10 jaar tijd is voor een nieuw album en droomt ervan dat album zelf te produceren. Wanneer ze de talentvolle zanger en liedjesschrijver David Cliff [Kelvin Harrison Jr.] ontmoet ziet ze een kans om haar talent als producer te bewijzen en met een leugen weet ze David over te halen om haar als producer aan te stellen voor zijn nieuwste opnames. Wanneer er een romance opbloeit tussen de twee komt die leugen tussen hun in te staan. Het verhaal stelt weinig voor en zal lang niet iedereen behagen, maar voor mensen die zelfs op wat voor manier dan ook actief zijn (geweest) in de muziekwereld (en tot die groep behoor ik zelf) valt er meer te genieten van de muziekhistorische anekdotes en de technische aspecten rondom optredens en het opnemen en mixen van muziek. En er is een aangename chemie tussen Johnson en Harrison, dat helpt ook.

Vier kinderen zijn zonder hun ouders op weg om geschoold te worden in Engeland, maar vallen in handen van piratenkapitein Chavez [Anthony Quinn] die ze echter vooral lijkt te ervaren als last. Maar hij besluit ze toch aan boord te houden en al snel blijkt Chavez minder barbaars te zijn dan hij lijkt te willen doen geloven.

Geen opzienbarende combinatie van avontuur en drama, maar het ontwapenende spel van de kinderen (vooral van Deborah Baxter als de oudste van de vier kinderen) en een goed scenario maken deze film toch de moeite waard. De aanwezigheid van James Coburn als eerste stuurman Zac helpt zeker, evenals een paar goed geregisseerde actiescènes.

Bah, alweer zo'n pretentieus gevalletje. Een film die te nadrukkelijk probeert maatschappijkritische punten erin te rammen op een semi-satirisch, dadaïstich, onbegrijpelijk, vrijblijvende manier. Nou ja, de punten zijn wel duidelijk, maar waarom dat moet leiden tot dit soort pseudo-artistieke werkjes zal mij altijd een raadsel blijven. Ze zijn er gelukkig niet veel meer, maar dit een geval van een slap verhaal dat zich door allerlei artistieke truukjes meent te kunnen verkopen als 'kunst'. Maar elke film die kunst probeert te zijn, is niet te pruimen. Dit dus ook niet, ondanks de ijzersterke cast.

Losse remake van Akira Kurosawa’s High And Low met elementen uit Ed McBains roman ‘King’s Ransom’ en Spike Lees kritische kijk op de (Afrikaans-)Amerikaanse cultuur en mannelijke rolpatronen. Muziekproducent op retour David King [Denzel Washington] is bereid het losgeld te betalen voor zijn ontvoerde zoon Trey [Aubrey Joseph] totdat blijkt dat de eisers per ongeluk Treys beste vriend Kyle [Elijah Wright] hebben ontvoerd. Wanneer Trey ongedeerd terugkeert, vraagt Kyles vader Paul [Jeffrey Wright] om hulp. Het misdaadplot verdwijnt naar de achtergrond ten faveure van een karakterstudie naar twee Afrikaans-Amerikaanse archetypes: de steenrijke, gehaaide David en een verbitterde voormalige crimineel die mede dankzij religie nu het rechte pad bewandelt. Een kijkje waard vanwege Washingtons dynamische spel, maar voor liefhebbers van Spike Lee is er niets nieuws aan de horizon.

Het verhaal van voormalige Texas Rangers Frank Hamer [Costner] en Maney Gault [Woody Harrelson] die in 1934 een einde maakte aan de misdaadgolf waar Bonnie & Clyde verantwoordelijk voor waren. Veteranen Frank en Maney zijn persoonlijk benaderd door de Texaanse gouverneur "Ma" Ferguson [Kathy Bates], maar zij moeten beiden nog in het reine komen met hun bloederige verleden. Een fraaie produktie met twee doorgewinterde acteurs die dit soort rollen in hun slaap kunnen spelen. Hun karakterontwikkeling levert weinig verrassingen op, maar het prima acteerwerk en de fraaie reconstructie van Texas in de jaren '30 maken dit zeer de moeite waard. Emily Brobst en Edward Bossard lijken sprekend op Bonnie & Clyde.

De 17-jarige Valeria [Ana Valeria Becerril] kan haar zwangerschip niet langer verborgen houden voor haar 58-jarige moeder Abril [Emma Suárez] die zelf op haar 17e beviel van Clara [Joanna Larequi]. Nadat Valeria’s is bevallen van een dochter concludeert Abril al snel dat Valeria niet in staat om voor haar kind te zorgen. Abril betrekt de eveneens 17-jarige vader Mateo [Enrique Arrizon] in een twijfelachtig plan waarmee ze Valeria dwingt om afstand te nemen van haar dochtertje. Goed geacteerd familiedrama geeft onvoldoende inzicht in Abrils motieven voor haar op zijn zachtst gezegd dubieuze gedrag

Mikaso schrijft audio-descripties voor films en draagt deze voor tijdens testsessies met blinden en slechtzienden. Haar pogingen om een emotioneel drama te beschrijven leiden echter tot kritiek, vooral van Masaya Nakamori, een voormalige fotograaf die zijn zicht vrijwel volledig is verloren. Wanneer hun meningsverschil uit de hand loopt, gaan ze allebei bij zichzelf te rade en beseffen ze zich dat ze een manier moeten zien te vinden om verder te kunnen gaan.

Het verhaal komt vrij langzaam op gang en daardoor is de eerste helft van de film zo nu en dan wat saai. Maar dan komt de film tot leven en komen de gevoelige vertolkingen van de hoofdrolspelers, het prachtige camerawerk van Dodo Arata en de diepe emoties van het scenario van Naomi Kawase pas echt tot hun recht.

Buitengewoon afgezaagde biografie van Rickey Hill [Colin Ford], de zoon van een rondreizende pastoor James Hill [Dennis Quaid], die hoewel bij zijn geboorte voorspeld werd dat hij nooit zonder ondersteuning zou kunnen lopen, droomt van een carrière als slagman in de Major League. Als kind [Jesse Berry] krijgt hij steun van zijn broer [Mason Gilett] en zus [Hailey Bithell]. James wil dat Rickey in zijn voetsporen treedt. Het scenario gaat geen enkel cliché uit de weg en Celentano zorgt ervoor dat er geen enkele verrassing is. Toch is het verhaal trouw aan de feiten, al is het te hopen dat de dialogen dat niet zijn. Dan zou Rickey Hill een wandelend cliché zijn. Niet dat hij daar rouwig om zal zijn, overigens.

Een misleidende titel voor (alweer) een éénzijdige propagandafilm bestaande uit een combinatie van waarheden, halve waarheden en leugens die tot doel hebben Hillary Clinton en de Democratische Partij in een kwaad daglicht te stellen. Het is namelijk helemaal geen geheim dat de Democraten de grootste verdedigers waren van de slavernij en dat de Republikeinse Partij de thuishaven was voor de Abolitionists. Ongetwijfeld is dat niet bij iedereen bekend en D'Souza houdt zich wat dit onderwerp betreft meer aan de feiten dan gebruikelijk, ook al negeert hij daarbij de economische argumenten die een rol speelden. In de ogen van D'Souza waren (en zijn) de Democraten de racisten en waren (en zijn) de Republikeinen (dus) de partij van rechtsgelijkheid: Roosevelt was een fan van Mussolini en Johnson gaf King zijn zin om maar van het gezeur af te zijn en daarom moet zwart Amerika natuurlijk de Republikeinse partij steunen. Een beetje heel erg kort door de bocht, zoals je van de radicaal-conservatieve D'Souza inmiddels mag verwachten.

Maar D'Souza richt zijn pijlen vooral op Hillary Clinton en dat is een gemakkelijk doelwit. D'Souza hoeft de waarheid nauwelijks te verdraaien om aan te tonen dat Clinton één van de slechtst denkbare Democratische presidentskandidaten ooit was. Vandaar dat deze 'documentaire' minder leugens en verdraaiingen bevat dan zijn andere werkjes. D'Souza gaat wel zover zichzelf af te schilderen als slachtoffer van een heksenjacht en martelaar van het Republikeinse gedachtegoed in de vorm van een knullige reconstructie van zijn eigen rechtszaak (hij werd veroordeeld wegens overtreden van de campagneregels). Deze documentaire suggereert dat hij naar de gevangenis moest (wat niet waar is) en dat hij daar gesprekken voerde met geharde criminelen wiens gedachtegoed erg veel overeenkomt met dat van Clinton. Da's dan weer een beetje erg overdreven, maar van D'Souza hoef je niet beters te verwachten.

Amy Adams wint op punten het acteerduel van veteraan Glenn Close in deze terugblik op de jonge jaren van J.D. Vance [Gabriel Basso], een ambitieuze rechtenstudent die een bijzonder moeilijke jeugd heeft gehad, onder anderen door de drugsverslaving van zijn moeder Bev [Amy Adams]. Zijn oma Mamaw [Glenn Close] speelde daardoor een sleutelrol in zijn jeugd en ondanks de complexe familiedynamiek heeft J.D. toch veel warme herinneringen aan zijn tijd in de Hillbilly-omgeving van Kentucky. Wanneer zijn zus Lindsey [Haley Bennett] hem smeekt haar te helpen bij een nieuwe familiecrisis, net wanneer J.D. bezig is zich te verzekeren van zijn gedroomde stageplaats, moet hij kiezen tussen zijn familie en zijn carrière.

Tijdens de aftiteling zie we hoezeer Close lijkt op de echte Mamaw, maar toch komt zij wat karikaturaal over. Adams heeft een meer dramatische rol maar en vreet die met huid en haar op, zonder te nadrukkelijk de film te willen stelen. Een Oscarnominatie ligt zeker op de loer. Het is jammer dat Basso niet op kan tegen dit acteergeweld en dat de overige bijrollen wisselvallig bezet zijn. Maar het is goed om te zien dat Ron Howard eindelijk weer eens de middelmaat weet te ontstijgen.

Al meer dan 14 jaar droomt Cameron Cade [Tyriq Withers] er van de quarterback te worden van The Saviors. Nu het gerecht gaat dat de huidige quarterback (en Greatest Of All Time) Isaiah White [Marlon Wayans] aan zijn laatste seizoen begint, ruikt hij zijn kans. Die gaat in vlammen op wanneer Cameron door onbekende in elkaar wordt geslagen. Tot zijn grote vreugde krijgt hij een uitnodiging voor een persoonlijke “boot camp” in het afgelegen huis/trainingscomplex waar Isaiah met zijn echtgenote [Julia Fox] woont. Die bootcamp neemt al gauw sinistere vormen aan waardoor Cameron voor sportieve en morele dilemma’s komt te staan. Ondanks zijn imago als komiek is Wayans erg overtuigend als de extreem gedreven mentor, maar door een gebrek aan spanningsopbouw zijn de horrorscènes eerder bizar dan angstaanjagend … of vermakelijk. Hier had veel meer in gezeten.

Prachtige, handgetekende animatiefilm gebaseerd op de gelijknamige bestseller verplaatst de actie naar 1998 (het boek speelt zich af in 2001). Een jong, hoogopgeleid stel kan zich moeilijk neerleggen bij het repressieve regime dat hun dwingt te leven volgens een fundamentalistische interpretatie van Islam. Zunaira [Zita Hanrot] kan haar favoriete muziek alleen in het uiterste geheim beluisteren en mag alleen met een boerka over straat - iets wat ze niet kan uitstaan. Mohsen [Swann Arlaud] laat zich onder groepsdruk verleiden om actief mee te doen aan de steniging van een vrouw en kan dat zichzelf niet vergeven. Atiq [Simon Abkarian] is een gevangenisbewaarder die zich lijkt te hebben geconformeerd aan het nieuwe regime maar verbergt onder zijn starre houding diepe gevoelens voor zijn dodelijk zieke vrouw Mussarat [Hiam Abbass]. De paden van deze twee echtparen zullen elkaar op tragische wijze kruizen.

Indrukwekkend verhaal toont hoe een repressief regime het openbare leven kan beïnvloeden, maar niet de gedachten en dromen van een generatie die weet dat er een beter alternatief voor hun bestaat. Scherpe karakteriseringen en de sobere animatie maken dit tot een meesterwerk. De steniging is ontegenzeggelijk emotioneel hoogtepunt, maar probeer het dan maar eens droog te houden in de schokkende en ontroerende finale. De zwaluwen uit de titel zijn een metafoor voor de vrijheid waar de vier hoofdpersonen op hun eigen manier naar verlangen.

Horrorfilm over twee Afrikaanse vluchtelingen die de overtocht naar Engeland hebben weten te maken en na een periode in het opvangcentrum mogen verruilen voor een woning, maar wel onder zeer strikte strikte voorwaarden. Hoewel het huis in alle opzichten slecht is onderhouden Bol [Sope Dirisu] en Rial [Wunmi Mosaku] bijzonder blij dat ze een woning hebben. Maar al snel worden ze geplaagd door visioenen: Bol ziet de geest van een meisje dat zich verstopt in de tussenruimtes en Rial ziet de geesten van bewoners van het dorp waar ze vandaan komen. Bol en Rial proberen elk op hun eigen manier deze vorm van hekserij tegen te gaan, maar dat heeft onvoorziene en onaangename gevolgen.

De eerste helft is onevenwichtig van toon en daar vrij ontmoedigend, maar de tweede helft is een interessante mix van horror en migratiedrama die op beide punten scoort, mede dankzij het goede spel van de hoofdrolspelers en sfeervol camerawerk van de Belgische cinematograaf Jo Willems.

Sangarés verbluffende acteerdebuut leverde hem een volkomen verdiende Gouden Palm (en verschillende andere prijzen) op en drukt je op de neus met de feiten met betrekking tot die mensen die wij “asielzoekers” noemen. Souleymane [Aboue Sangaré] is nerveus voor zijn afspraak bij OFPRA (de Franse tegenhanger van de IND) omdat hij weet dat zijn toekomst afhangt van het verloop van het gesprek. In een lange flashback ontdekken we wat hij heeft moeten doorstaan om bij dat gesprek te komen. Omdat Souleymane officieel niet mag werken, huurt hij een account van Emmanuel [Emmanuel Yovanie] zodat hij wat kan verdienen als fietsbezorger. Souleymane heeft geld nodig zodat hij ’s nachts niet buiten hoeft te slapen, maar ook om ervoor te zorgen dat Barry [Alpha Oumar Sow] hem voorziet van valse documenten. Souleymane zit vast in een netwerk van profiteurs en krijgt de ene na de andere tegenslag te verwerken, maar hij laat zich niet kisten. Subliem gefilmd op locatie in Parijs met een dynamiek die de jachtigheid van Souleymanes leven onderstreept en over de gehele linie uitstekend geacteerd, maar het dramatische hoogtepunt is het uiteindelijke gesprek (met Nina Meurisse als de OFPRA-medewerker) dat diepe indruk maakt. Een briljante combinatie van amusement en sociaal-maatschappelijke kritiek.

Een passende titel, want geen van deze vijf verhalen was de moeite van het vertellen waard. Laura [Anna Castillo] sluit buurman Álex [Chino Darin] op in de badkamer wanneer haar vriend [Javier Rey] eerder thuiskomt dan verwacht; Carlos [Antonio de la Torre] en Ana [María León] zijn verheugd dat hun eenzame vriend Luis [Alex Brendemühl] tijdens een uitje contact legt met Sandra [Eva Reyes], tot ze een geheim ontdekken; vriendinnen Carol [Alexandra Jiménez] Blanca [Maribel Verdu] en Carol [Alexandra Jiménez] ontmoeten elkaar tijdens een auditie en roddelen achter de rug van degene die auditie doet; Andrés [Jose Coronada] wil de veel jongere Bárbara [Alejandra Onieva] tijdens een etentje vragen om bij hem in te trekken, maar doet vlak voor zijn aanzoek een onaangename ontdekking; en Edu [Quim Gutiérrez] vraagt zijn beste vriend Jota [Brays Efe] om raad nadat hij het dagboek van zijn zwangere vriendin [Verónica Echegui] stiekem

Laat het maar aan Frank Borzage over om deze romantische komedie in goede banen te leiden. De regisseur weet bovendien sterke vertolkingen te krijgen uit hoofdrolspelers Charles Boyer en Jean Arthur en Leo Carrillo is vaak erg grappig als de beroemde chef-kok Cesar die een trouwe vriend wordt van het tweetal. Het is allemaal best vermakelijk, maar het plot is soms wat moeilijk te volgen en de uiterst melodramatische, zonderlinge finale lijkt wel uit een andere film te komen (gebaseerd op een waargebeurd incident uit 1912).

Pianist Lionel [Paul Mescal] en zanger David [Josh O’Connor] kennen elkaar van het conservatorium. Lionel heeft een passie ontdekt voor het ontdekken en opnemen van volksliedjes en plattelandsjongen David beschikt over een enorme kennis. De jonge mannen slaan de handen ineen voor een zoektocht in afgezonderde plaatsen in Amerika naar mensen die bereid zijn de liedjes die zij zijngen, vast te leggen op wasrollen. Die zoektocht leidt tot een intieme relatie die wordt verstoord door de Eerste Wereldoorlog. De vaak ontroerende liedjes roepen onherroepelijk herinneringen op aan Harlan County, USA in dit prachtig geacteerde en gefilmde romantische drama dat ondermijnd wordt door het lage tempo en een gebrek aan verhaal. Chris Cooper verschijnt in de epiloog als David anno 1980.

Gary Johnson [Glen Powell] is een kleurloze universiteitsdocent die in zijn vrije tijd zijn technische kennis inzet om politie te helpen om bewijs te verzamelen tegen mensen die een huurmoordenaar willen inhuren. Maar wanneer Jasper [Austin Amelio] om disciplinaire redenen voorlopig niet meer de rol van de huurmoordenaar mag spelen, krijgt Gary op het laatste moment opdracht om de rol van huurmoordenaar te spelen. Onder het pseudoniem Ron verzint hij een personage waarmee hij, in wisselende vermommingen, vele veroordelingen weet te bewerkstelligen. Maar wanneer hij de charmante, aantrekkelijke en ogenschijnlijk kwetsbare Madison [Adria Arjona] ontmoet, laat hij een steek vallen. Sterker nog: hij wordt verliefd en ontdekt hoe ingewikkeld het is om Gary en alter ego Ron van elkaar te onderscheiden. Powell is perfect in de hoofdrol in de ijzersterke eerste helft, waarin hij onder anderen American Psycho als inspiratie gebruikt voor zijn alter ego. Zodra de complicaties zich aandienen, haalt Linklater al het tempo eruit en vervalt het scenario in een grote hoeveelheid voorspelbare of weinig geloofwaardige wendingen. Persoonlijk vond ik de ontknoping ronduit smakeloos, ook al is dat gedeelte nadrukkelijk verzonnen. Ronduit frustrerend. Gebaseerd op een artikel uit 2001 van Skip Hollandsworth over de echte Gary Johnson.

Het is 1959 en na het enorme succes van North by Northwest wil regisseur Alfred Hitchcock het eens over een andere boeg gooien. Zijn vrouw Alma Reville [Helen Mirren], die nauw betrokken was bij iedere Hitchcockfilm, geeft hem het boek 'Psycho' van Robert Bloch. Alma doet het weliswaar af als een sensatiezoekende stuiverroman, maar Alfred ziet als een grote uitdaging om hier een meesterwerk van te maken. Omdat geen enkele grote studio waagt zich echter aan het lugubere verhaal dat gebaseerd is op de gruwelijke misdaden van seriemoordenaar Ed Gein [Michael Wincott] besluiten Alfred en Alma de film zelf te produceren. Terwijl Alfred flirt met Janet Leigh [Scarlett Johansson] werkt Alma zelfstandig aan een project met schrijver Whitfield Cook. Hopkins zet een karikatuur neer van ‘The Master of Suspense’ in dit onevenwichtige biografische drama dat een amusante proloog en epiloog heeft die gebaseerd is op Alfred Hitchcock Presents en The Alfred Hitchcock Hour en zowel Johansson als James D’Arcy (als Anthony Perkins die de rol van Norman Bates speelt in Psycho) zijn voortreffelijk gekozen. Gervasi weet echter niet goed wat hij aanmoet met Hitchcocks vermeende obsessie met zijn (veel jongere) actrices. Het einde, hoewel dat overeenkomst met Hitchcocks woorden toen hij in 1979 de AFI Lifetime Achievement Award in ontvangst nam, komt daardoor wat vreemd en geforceerd over. En het is nooit overbodig om te zeggen dat Mirren subliem is.

Ook Peter Boganovich, Richard Linklater, James Gray, Paul Schrader en Martin Scorsese dragen hun steentje bij aan het bewieroken van Alfred Hitchcock. Leuk voor de fans die het boek ‘Hitchcock/Truffaut’ hebben gelezen en in ieder geval zijn bekendste films hebben gezien, maar Jones en coscenarist Serge Toubiana laten veel fragmenten voorbijkomen zonder de context te schetsen. Alleen Psycho en Vertigo kunnen rekenen op een meer diepgaande analyse. Vanzelfsprekend is het boek beter, maar mogelijk nodigt dit niet-ingewijden uit tot het lezen van dat boek. Of het zien van (meer) Hitchcockfilms.

Sinds een mislukt experiment om superagenten te creëren houden de nog levende proefpersonen zich schuil. Agent 47 [Rupert Friend] krijgt opdracht om Litvenko [Ciaran Hinds]. het brein achter het experiment, op te sporen en uit te schakelen. Om Litvenko uit zijn schuilplaats te lokken wil hij gebruik maken Litvenko’s dochter Katia [Hannah Ware]. Gebaseerd op een computerspel dus het heeft niet zoveel zin om op zoek te gaan naar enige logica. Hopelijk kun je genieten van actiescènes die (hoe gepast) zo uit een computer zijn getoverd. Maar dan is het toch veel leuker om het spel te spelen? Ik mag het hopen.

Ryan Reynolds en Samuel L Jackson als 'best enemies', Selma Hayek als love interest en Gary Oldman als schurk. Dat ziet er op papier geweldig uit en het ligt zeker niet aan hun dat deze film ten onder gaat aan een ernstige identiteitscrisis en een beschamend scenario [alhoewel, ze hadden allicht het scenario wat beter kunnen bekijken voor ze besloten hun namen hieraan te verbinden]. Je moet je verstand volledig op nul zetten om je niet te verbazen/ergeren aan het verhaal dat je steeds weer weet te verrassen met stompzinnige wendingen. Hoe kan Gary Oldman, die terecht staat wegens misdaden tegen de mensheid, vrolijk met z'n mobieltje zijn handlangers instrueren? Hoe kan hij 'de (wel heel makkelijk te identificeren) mol' in de Britse Geheime Dienst op bezoek krijgen én hem ongemerkt een potlood door de hand rammen? Waarom lopen Reynolds en Jackson 's nachts door een weiland nadat hun auto is ontploft? En hoe is het mogelijk dat ze in-the-middle-of-nowhere een busje tegenkomen met zingende Italiaanse (?) nonnen? Tuurlijk, de film is tongue-in-cheek, maar het is te dom voor een thriller, te gewelddadig voor een luchtige actiefilm en simpelweg niet grappig genoeg voor een komedie. Reynolds en Jackson weten hier en daar een lach tevoorschijn te toveren, de score van Atli Örvarsson is prima en de achtervolging door Amsterdam is een hoogtepunt, maar gezien de talenten voor de camera, had dit een veel betere en leukere film kunnen en moeten zijn.

In The Hitman’s Bodyguard kreeg lijfwacht Michael Bryce [Ryan Reynolds] de opdracht om huurmoordenaar Darius Kincaid [Samuel L Jackson] te beschermen in afwachting van diens getuigenis voor het Internationale Gerechtshof. Michael zit nu zonder werk en probeert door middel van therapie af te komen van zijn paranoïde manier van leven. De schok is dan ook groot wanneer Darius’ echtgenote Sonia [Salma Hayek] Michael vraagt om Darius te bevrijden uit handen maffiabaas Aristotle Papadopolous [Antonio Banderas]. Vervolg op een leeghoofdige actiekomedie die het vooral moest hebben van de komische talenten van en de chemie tussen Reynolds en Jackson, maar deze keer is er geen moeite gedaan om een verhaal te bedenken. Het heeft allemaal te maken met een virus dat de wereld zal doden, zoveel wat me in ieder geval duidelijk, maar de eindeloze parade van explosies, achtervolgingen, spitsvondig bedoelde one liners en opmerkingen over de anatomie van Hayek leveren weinig vermaak op. Hopelijk hebben de acteurs hun bankrekening flink kunnen spekken, een andere reden voor hun medewerking aan deze prul kan ik niet bedenken.

Een belediging in een restaurant leidt tot een handgemeen waarbij de kleinzoon van miljonair Michael Hero [Eric Roberts] om het leven komt. Wanneer Luke Loveday [Daniel Caltagirone] wordt vrijgesproken, besluit Michael wraak te nemen door een prijs op hun hoofd te zetten. Luke en echtgenote Lauren [Lois Brabin-Platt] slaan op de vlucht voor de vele geïnteresseerde huurmoordenaars en krijgen hulp uit onverwachte hoek. Caltagirone en Brabin-Platt zijn zo slecht in de hoofdrollen, dat je hier onder invloed van bepaalde substanties mogelijk wat plezier aan kunt beleven. Maar de oeverloze voice-over, de opeenstapeling van clichés en de volstrekt amateuristische regie zijn zaken die iedere serieuze filmliefhebber als de pest zou moeten mijden, indien mogelijk.

Sooha [Bella Kim] werkt voor een oude pensioneigenaar [Ryu Tae-ho] en ontmoet Yan Kerrand [Roschdy Zem], een bekende Franse schrijver en illustrator die op zoek is naar inspiratie. Aangespoord door haar moeder [Park My-hyeon] geeft de Franssprekende Sooha haar gast een rondleiding door Sokcho en leert ze haar geboortestad en haar eigen leven in een ander daglicht te zien. Prachtig geacteerd, maar weinig opmerkelijk romantisch drama.

In een kleine IJslandse vissersgemeenschap waar iedereen elkaar kent, verkennen beste vrienden Þor en Kristján [Blœr Hinriksson] hun seksualiteit met Beta [Diljá Valsdóttir] en Hanna [Katla Njálsdóttir]. Voor de kijker wordt al gauw duidelijk dat een van hen niet heteroseksueel is en dit authentieke, sterk geacteerde drama toont de worsteling van deze tieners om te begrijpen wat er aan de hand is en daar onderling mee om te gaan. De inmenging van de lokale stoere bink [Daniel Hans Erlendsson] maakt het er niet gemakkelijk op. Won terecht een vrachtwagen aan nationale en internationale filmprijzen.

Maria [Lily-Beau Leach] werd grootgebracht door Cynthia [Hayley Squires], een vrouw die onder anderen kampte met verzamelwoede. Na Cynthia’s dood neemt Michelle [Samantha Spiro] Maria onder haar hoede. Tien jaar later trekt de 30-jarige Michael [Joseph Quinn], die op zijn twaalfde enkele maanden bij Michelle woonde, een tijdje bij haar in. Tussen hem en de jongvolwassen Maria [Saura Lightfoot-Leon] ontstaat een bijzondere band die vooral Maria’s onderdrukte emoties naar boven brengt. Even complex als bizar psychologisch drama met een gewaagde rol van Lightfood-Leon, al is het haast onmogelijk om een emotionele connectie te krijgen met de protagonisten. De 30 minuten durende proloog is veel beter dan wat volgt.

De eerste van drie prequels op The Lord of the Rings begint met de oude Bilbo [Ian Holm] die aan zijn memoires werkt en bevat een cameo van Elijah Wood als Frodo. In dit eerste deel van de Hobbit-trilogie maakt Bilbo Baggins [Martin Freeman] kennis met tovenaar Gandalf the Grey [Ian McKellen] die hem ervan probeert te overtuigen dat hij mee moet gaan met een expeditie van dwergen onder leiding van koning Thorin Oakenshield [Richard Armitage]. De dwergen zijn thuisloos sinds de draak Smaug het stadje Dale verwoestte en bezit nam van Erebor, een edelstenenmijn waar zich tevens de legendarische Heart of the Mountain bevindt. Bilbo, een boekenwurm die het liefst op zijn luie stoel een pijpje rookt, laat zich uiteindelijk toch overhalen maar moet zijn waarde eerst nog maar eens bewijzen ten opzichte van de dwergen die absolute raskrijgers zijn. Hoewel dit qua structuur erg veel lijkt op Lord of the Rings: The Fellowship of the Ring, scoort dit hoge ogen door een aangename, stevige dosis humor en een sterke karakterontwikkeling bij de belangrijkste personages. En de cliffhanger doet je verlangen naar meer.

Na de dood van Smaug [Benedict Cumberbatch] heeft de Dwarfkoning Thorin Oakenshield [Richard Armitage] Erebor herovert. Maar het nieuws van Smaugs dood is het signaal voor verschillende andere volken om een deze bron van rijkdom zelf in bezit te nemen. De verdediging van Erebor en de legendarische Heart of the Mountain komt in gevaar wanneer Thorin, net als zijn vader, geobsedeerd raakt door rijkdom en oog verliest voor de waarde van de vrienden en bondgenoten die hem hielpen zijn oude thuisbasis te heroveren. Armitage levert uitstekend werk af als de koning die onder invloed van de Heart of the Mountain hebzucht verkiest boven loyaliteit. Technisch is en blijft deze serie verbluffend, maar desondanks hangt er over het slotgevecht een sterk gevoel van déjà vu.