Opinions

Tweede film uit de Hobbit-trilogie begint met een flashback waarin Gandalf [Ian McKellen] en dwergenkoning Thorin Oakenshield [Richard Armitage] elkaar voor het eerste ontmoeten. Aangezien de draak Smaug [op indrukwekkende wijze voor zien van een stem door Benedict Cumberbatch] de geur van hobbits niet kent, is het aan Bilbo Baggins [Martin Freeman] om met behulp van de magische ring Erebor binnen te dringen en de Heart of the Mountain te vinden waarmee Thorin de dwergenstammen kan verenigen in hun strijd tegen Smaug. Hoewel er wat nieuwe karakters verschijnen (de Trolls scoren hoge ogen) is er nauwelijks sprake van karakterontwikkeling waardoor dit minder interessant is dan zijn voorganger. Bilbo’s confrontatie met Smaug is memorabel, maar helaas is dit vooral een verbindstuk tussen de opening en de finale.

Een groepje meiden met een stokpaardje springt over hindernissen, doet aan dressuur en neemt het allemaal heel serieus. Wat voor de niet-ingewijde op het eerste gezicht niet meer lijkt dan een grappige hobby, blijkt voor Mariam, Elsa en Alisa een roeping te zijn. Ondanks het feit dat ze vanwege deze hobby aanvankelijk veelvuldig gepest werden door (met name mannelijk) leeftijdsgenoten, ontlenen deze meiden kracht aan het stokpaardrijden. Mariam coacht gevorderde stokpaardrijders, Alisa heeft een populair Instagram-account gewijd aan haar passie en Elsa vertelt hoe ze haar gevoel van eigenwaarde wist te hervinden.

De meisjes zijn opvallend openhartig en Vilmunen behandelt het onderwerp met respect en kennis van zaken, vooral in de registratie van de trainingen en de wedstrijden, die ondanks de soms zonderlinge aanwijzingen aantonen hoe zwaar deze sport is. Wat het meest bijblijft is de solidariteit tussen deze buitenbeentjes, iets wat vooral tot uitdrukking komt in de hartverwarmende finale. Enig minpunt is het overdadige en overbodige gebruik van popliedjes met een boodschap: de beelden spreken namelijk voor zich.

Vreselijke Gremlins-kloon is zo slecht dat je er om kunt lachen. Stompzinnige karakters, ongeloofwaardige monsters - inclusief een 'gevecht' dat nog minder overtuigend is dan Bela Lugosi's legendarische duel in Bride of the Monster - en een bijzonder slechte 80s-soundtrack (met een dansscène als dieptepunt) maken het feest der wansmaak compleet. Het acteerwerk is ook volstrekt amateuristisch, maar dat spreekt voor zich.

Eiseners neptrailer voor Hobo With A Shotgun maakte onderdeel uit van de doublebill Grindhouse van Robert Rodriguez en Quentin Tarantino. In navolging van de neptrailer voor Machete mocht Eisener een filmversie maken. Rutger Hauer is perfect als de dakloze die probeert 40 dollar bij elkaar te krijgen voor een grasmaaier waarmee hij zijn eigen onderneming wil opstarten. Maar op straat stuit hij alleen op geweld en exploitatie. In een pandjeshuis rekent hij af met gewapende overvallers door de shotgun uit de titel te gebruiken. Hij werpt zich vervolgens op als beschermer van de straten, tot woede van gangster Drake [Brian Downey] die zijn invloed gebruik om een klopjacht op de Hobo With A Shotgun op te zetten. De dakloze man krijgt hulp van Abby [Molly Dunsworth], een sekswerker die hij uit handen van Drakes mannen heeft gered. Zwarte komedie met flink wat bloedvergieten

Precies 300 jaar geleden stierven heksenzusters Winifred [Bette Midler], Sarah [Sarah Jessica Parker] en Mary Sanderson [Kathy Najimy] aan de galg nadat ze de levenskracht van Emily [Amanda Shepherd] tot zich hadden genomen en haar broer Thackery [Sean Murray] in een zwarte kat hadden veranderd. Max Dennison [Omri Katz] is net in Salem komen wonen en laat zich door zijn zusje Dani [Thora Birch] overhalen om haar en zijn date Allison [Vinessa Shaw] mee te nemen naar het huis waar de gezusters Sandersons woonden. Presto, de zussen komen weer tot leven en Max, Allison en Dani proberen de bewoners van Salem te waarschuwen voor het naderende onheil. Maar ja, het is Halloween en dus neemt niemand ze aanvankelijk serieus. Midler is een tikje over-the-top maar kan rekenen op uitstekend samenspel van Parker en Najimy in deze vlotte, vrolijke familiefilm maar het is de 10-jarige Thora Birch die het meeste indruk maakt. De muziek van John Debney mag er ook zijn. Nog steeds erg aangenaam kijkvoer. Midler, Parker en Najimy keerden in 2022 terug voor het vervolg Hocus Pocus 2.

Becca [Whitney Peak] en Izzy [Belissa Escobedo] brengen door hun interesse in magie en de geschiedenis van hun woonplaats Salem onverhoopt zussen Winifred [Bette Midler], Sarah [Sarah Jessica Parker] en Mary Sanderson [Kathy Najimy] terug in de wereld. De gezusters Sanderson gaan opnieuw op zoek naar de levenskracht van kinderen om hun jeugdigheid terug te krijgen. Het scenario herkauwt grotendeels de plotelementen van Hocus Pocus, maar de drie hoofdrolspelers zijn 30 jaar ouder en dat is te zien aan hun stijve, vrij futloze vertolkingen. Hocus Pocus moet het juist hebben van die energie en die ontbreekt hier. De jeugdige cast schmiert er behoorlijk op los in dit overbodige vervolg dat een signaal geeft dat Disney te maken heeft met een gebrek aan nieuwe ideeën. Misschien kunnen ze Dick van Dyke strikken voor een vervolg op Chitty Chitty Bang Bang?

Francine Oomen veroverde de leeswereld met haar “Hoe Overleef Ik...”-boeken. Fan van het eerste uur Pascalle Bonnier volgde Oomen in de periode waarin Oomen werkt aan haar meest persoonlijke boek, waarin ze familietrauma’s wil beschrijven en verwerken, en waarin de 60-jarige Oomen gedwongen wordt haar rol als mens, moeder en levenspartner onder ogen te zien. Bonnier durft ongemakkelijke vragen te stellen en wisselt persoonlijke onthullingen af met luchtige momenten – met een hoofdrol voor schapen – maar hoewel Oomen er op momenten in slaagt om haar zelfreflectie onder woorden te brengen, blijft ze iets teveel een mysterie.

De meningen zijn verdeeld over deze film die moeilijk te kwalificeren is. Peter Sellers speelt de titelrol. Hoffman gebruikt geheime informatie over de dubieuze praktijken van de verloofde van zijn secretaresse (Sinéad Cusack) om haar te dwingen een aantal dagen bij hem in te trekken en huis, haard en bed te delen. Het samenspel van beide hoofdrolspelers is mede oorzaak van de verwarring: komiek Sellers speelt zijn rol serieus maar Cusack wekt soms de indruk in een sekskomedie te zijn beland. Natuurlijk is het basisgegeven an sich al wat aan de zonderlinge kant, maar na een stroef begin komt het toch redelijk tot leven. Dit blijft hoe dan ook een vreemde eend in de bijt.

De blinde tiener Leonardo [Ghilherme Lobo] probeert zich los te maken van zijn bezorgde ouders Carlos [Eucir de Souza] en Maria [Selma Egrei]. Hij wil eindelijk eens mee met een excursie, overweegt om deel te nemen aan een uitwisselingsprogramma’s met de Verenigde Staten en verlangt naar zijn eerste kus. Giovana [Tess Amorim] is al jaren lang zijn beste vriend, totdat hij kennismaakt met nieuwe leerling Gabriel [Fabio Audi], met wie hij bevriend raakt en op wie hij verliefd wordt. Simpel verhaal is goed gespeeld door de jeugdige cast. In thuisland Brazilië is homoseksualiteit een heter hangijzer dan hier en deed dit ongetwijfeld meer stof opwaaien. Sympathiek, maar vrij conventioneel en voorspelbaar volwassenwordingsdrama.

30-jarige topzwemmer Lin [Sanne-Samina Hanssen] bereidt zich met haar trainer [Nabil Mallat] voor op een poging om sneller dan ooit naar de Engelse kust te zwemmen. Overdag werkt ze in een kledingzaak en daar ontmoet ze de aantrekkelijke Henri [Kevin Janssens]. 45 minuten lang is het alleen maar seks en zwemmen met hier en daar een bedrukte blik. Zowel Lin als Henri hebben ‘daddy-issues’, maar Koole geeft ons geen enkele reden om iets te voelen voor deze afstandelijke, oppervlakkig geschreven personages. Tenzij je het gelijknamige boek van Oek de Jong al hebt gelezen, vraag je je af waar je naar hebt zitten kijken. Camerawerk en geluid zijn uitstekend, maar daar schiet je weinig mee op.

Rifka Lodeizen is prima in de titelrol in dit vaak op mooie locaties gefilmde, maar slecht geschreven drama. Het eerste deel, waarin de relatie tussen Maud [Lodeizen] en Frank [Guido Pollemans] stuk loopt is nog goed te pruimen, maar een gebrek aan context maakt het ondanks Lodeizens sterke vertolking erg moeilijk om enige sympathie op te brengen voor Maud, wiens beweegredenen op z'n zachtst gezegd twijfelachtig zijn. Het scenario zit ook vol plotgaten, toevalligheden en ongeloofwaardige twist die de realistische filmstijl te niet doen. En het einde is ronduit gemakzuchtig..

Mooie surfbeelden van Sacha Bongaertz, die als leerplichtige tiener al surfen verkoos boven school en al snel besloot om zijn leven te bouwen rondom het surfen. Hij is altijd op zoek naar de grootst mogelijk golf en accepteert de potentieel levensbedreigende risico’s om die golven te bedwingen met zijn surfboard. Deze documentaire onderzoekt in hoeverre Sacha’s obsessie surfen voort is gekomen uit zijn levensverhaal. Erg opmerkelijk is het allemaal niet en Sacha voelt zich onvoldoende op zijn gemak voor de camera om inzicht te geven in zijn eigenlijk drijfveren waardoor zijn verhaal geen emotionele snaar weet te raken.

De humor van Abbott en Castello was in de jaren'30 en '40 zeer populair, maar subtiel was en is het niet. Dit vehikel sluit wel perfect aan bij de persona's die de heren zich hadden aangemeten wat deze griezelkomedie een goed startpunt maakt voor degenen die niet bekend zijn met het werk van het tweetal. De constante bekkentrekkerij van Lou Costllo, alsmede zijn hysterische gekrijs (en tel maar eens het aantal keren dat hij tussen zijn tanden fluit) begonnen mij wel gauw te vervelen, maar Joan Davis zorgt voor een aantal grappige momenten als een 'actrice' met een bijzonder specialisme.

Een verzameling aardige ideeën en een paar indrukwekkende momenten, maar als geheel werkt het niet. Het onderkoelde spel van Skarsgård en Wright maakt het bovendien moeilijk om enige sympathie op te brengen voor de belangrijkste personages in dit verhaal. Het is een duistere thriller waarbij de hulp wordt ingeroepen van Russell Core [Jeffrey Wright], een expert op het gebied van wolven, om te achterhalen waarom wolven drie kinderen vermoord zouden hebben. Vernon Sloane [Alexander Skarsgård] is een oorlogsveteraan en vader van één van de slachtoffers die zich bemoeit met het onderzoek. Bevat twee indrukwekkend gefilmde vuurgevechten, maar het gebrek aan focus en de nadrukkelijk sombere toon maken het moeilijk om hiervan te genieten.

Vier jonge, zwarte mannen pleegde in 1973 een overval op een handel in sportartikelen. Een oplettende politieagent schakelde snel zijn collega’s in waardoor de winkel omsingeld was voor de daders konden ontsnappen. Het gevolg was een langdurige gijzelingsactie waarin de politie op aandringen van voormalig agent en psycholoog Harvey Schlossberg een nieuwe methode gebruikte om gijzelingen te beëindigen: onderhandeling. Forbes spreekt met de twee nog levende daders, betrokken politieagenten, gijzelaars (waaronder de doortastende eigenaar van de winkel) en met Schlossberg, die in 2021 overleed. Het gebrek aan authentiek beeldmateriaal maakt het lastig om de gebeurtenissen tot leven te brengen. Forbes plaatst deze gebeurtenis in een historisch perspectief en benadrukt de slechte relatie tussen NYPD en de zwarte bevolking en de racistische cultuur die daar aan ten grondslag lag. De plotseling verandering in toon van de betrokken agenten aan het einde doen vermoeden dat ze achteraf hun imago meenden op te moeten poetsen en dat doet deze goedbedoelde documentaire geen goed.

Clark Gable is Eddie Hall, een oplichter die, wanneer een politieagent hem achtervolgt, zijn toevlucht zoekt in het appartement van Ruby Adams [Jean Harlow] die geen idee heeft wat haar overkomt maar Eddie toch uit handen van de politie weet te houden. Uiteraard vliegen de scherpe one-liners heen en weer tussen de twee sterren, met dank aan scenaristen Anita Loos en Howard Emmett Rogers, die nog niets van hun onderlinge chemie hebben verloren sinds ze voor het eerst samen verschenen in Red Dust (1932). Maar de komedie verandert in een drama waarin Jean Harlow kan laten zien dat ze meer is dan de 'blonde bombshell' die velen toen (en nu nog) in haar zagen. En Harlow is uitstekend, ondanks soms wat prekerige toon. De film valt verder op vanwege de bijdrage van de Theresa Harris (als een mede-gevangene) en George Reed (als diens vader, een predikant). Deze twee zwarte acteurs spelen een serieuze rol waarbij hun huidskleur niet van belang is. Even opvallend is het feit dat ze niet voorkomen in de credits!

Hoe dan ook, een prima vehikel voor het sterduo Gable en Harlow.

Liat en Avi werden op 7 oktober 2023 gegijzeld door Hamas. Twee weken later kregen bevriende filmmakers toestemming om Liats familie te volgen tijdens deze onzekere, frustrerende periode. Vader Yehuda is zeer kritisch over Netanyahu en de onvoorwaardelijke steun die hij krijgt van de VS, tot frustratie van moeder Chaia, die vreest dat de Amerikaanse politiek hen daarom in de steek zal laten. Geen eenzijdig slachtofferdocument, maar een portret van een familie die verscheurd wordt door de tegenstelling tussen verantwoordelijkheidsbesef en vergeldingsdrang.

Goed geacteerd romantisch drama gebaseerd op het autobiografische boek van Timothy Conigrave, hier sterk gespeeld door Ryan Corr. Het beschrijft de ups en downs in Timothy's homoseksuele relatie met John Caleo [Craig Stott], waarbij onbegrip van familie het eerste obstakel blijkt te zijn. Het acteerwerk is prima en technisch zit deze film goed in elkaar, maar het scenario kent nauwelijks verrassingen waardoor het al snel vrij voorspelbaar wordt. Het heeft daardoor weliswaar niet de emotionele impact die de makers voor ogen hadden, maar het is zonder twijfel een goed gemaakte, competent geacteerde film.

De Yanomani en de Yekuana zijn Inheemse bevolkingsgroepen die diep in het Braziliaanse Amazonegebied leven in harmonie met hun omgeving. Die omgeving wordt ernstig bedreigd door goudzoekers die van president Bolsonaro de ruimte hebben gekregen om het exploiteren en zich door niets of niemand laten tegenhouden. David Kopenawa is voorzitter van de Hutukara Yanonami Association en reist met zoon en vicepresident Dario en financieel beheerder Mauricio Yekuana de wereld af om organisatie en politieke organen op te roepen om Bolsonaro onder druk te zetten om de inheemse bevolking en hun leefomgeving te beschermen. Van Eecke volgt deze delegatie tijdens hun reizen en contrasteert de jachtigheid van de grote steden en overheidsgebouwen met het harmonieuze, rustige leven van de Yanomani en Yekuana in hun natuurlijke omgeving. Een interessant en vooral relevant onderwerp dat deze aandacht verdient, maar het is jammer dat Van Eecke zich grotendeels beperkt tot statisch gefilmde registraties van interviews en toespraken.

Payne weet opnieuw een meesterlijke karakterstudie te combineren met een scherpe reconstructie van een tijdsbeeld dat opvallend veel gelijkenissen vertoont met het heden – en een paar opvallende tegenstellingen. Het is december 1970 en kerstvakantie voor de jongens op de prestigieuze kostschool Barton Academy. Ieder jaar blijft een docent achter om zich twee weken lang te ontfermen over de jongens die niet naar huis kunnen. Het is een ondankbare taak en omdat Paul Hunham [Paul Giamatti] eerder dit jaar tegen de wil van de schooldirecteur [Andrew Goodman] de zoon van een senator heeft laten zakken, krijgt hij deze taak toebedeeld. Hij wordt opgescheept met vijf jongens, waarvan er vier met toestemming van hun ouders met de vader van Jason Smith [Michael Provost] per helikopter op skivakantie mogen. De enige die achterblijft, is Angus Tully [Dominic Sessa], een leerling die door verschillende scholen buiten is getrapt. Paul en Angus leren elkaar gedurende de rest van de periode tot het nieuwe jaar kennen en beïnvloeden zo elkaars leven. Da’Vine Joy Randolph is ontwapenend als de keukendame en weduwe die de feestdagen moet zien door te komen zonder haar 19-jarige zoon, die eerder dit jaar is omgekomen in Vietnam. Het scenario van Hemingson breekt met filmconventies en weet constant te verrassen en regelmatig op subtiele wijze te ontroeren. Giamatti, Tully en Randolph zijn subliem.

Jonge moeder Sarah O'Neill [Seána Kerslake] is met haar zoontje Chris [James Quinn Markey] onderweg naar hun nieuwe woonplaats wanneer ze bijna een aanrijding heeft met een zonderlinge oude vrouw die midden op de weg staat. Kort na aankomst ontdekken ze in het bos vlakbij huis iets wat lijkt op een krater. Op een nacht blijkt Chris spoorloos te zijn verdwijnen, maar net wanneer Sarah de politie op de hoogte heeft gebracht verschijnt hij uit het niets. Vanaf dat moment lijkt Chris zichzelf steeds minder zichzelf te zijn, of zijn dat hersenspinsels van de getraumatiseerde Sarah?

Een niet al ter origineel gegeven is op niet al te originele manier uitgewerkt. Het is vooral een excuus voor een aantal nachtmerrie-achtige sequenties die steeds eindigen met een wakkerword-moment. De constante herhaling van die truc begint al snel te vervelen en wekt de indruk dat Cronin iets te hard zijn best heeft gemaakt om de 90 minuten te halen. Sfeervol gefilmd, maar teveel van hetzelfde. Kersley en Markey zijn goed als moeder en zoon.

Tien korte griezelverhalen rondom tien verschillende feestdagen. Sommige segmenten zijn slecht geacteerd, bij anderen is de betreffende feestdag er met de haren bij gesleept. Het segment Mother’s Day, over een vrouw [Sophie Traub] die een ritueel ondergaat omdat ze na elke geslachtsgemeenschap zwanger wordt, kan er mee door; Father’s Day, waarin een jonge vrouw [Jocelin Donahue] een tape ontvangt met et instructies van haar dood gewaande vader [stem: Michael Gross] is effectief, tot de teleurstellende ontknoping. Alleen Easter, over een meisje [Ava Acres] dat per ongeluk oog in oog komt te staan met een sinistere Paashaas [Mark Steger] weet werkelijk een onheilspellende sfeer op te roepen. Maar de overige zeven segmenten scoren een dikke onvoldoende.

Nicole Kidman verschijnt in Hollandse klederdracht en er prijken twee Nederlandstalige klassiekers op de soundtrack. Kidman is zeer in haar element als de brave onderwijzer Nancy uit het plaatsje Holland in Missouri, die de hulp van een collega [Gael García Bernal] inroept om bewijs te vinden dat de vele zakenreisjes van Nancy’s echtgenoot en opticien Fred [Matthew Macfadyen] een excuus zijn voor een buitenechtelijke affaire. Satirische zwarte komedie is onderhoudend, maar weet de verwachtingen die ontstaan na de sterke opening onvoldoende waar te maken.

Holland Pop 1970 – ook wel bekend als het Kralingse Bos Festival – was het eerste meerdaagse festival op het Europese vaste land. Deze documentaire schetst de voorgeschiedenis van dit baanbrekende festival aan de hand van gesprekken met de organisatoren en met degenen die toezagen op een goed verloop van het festival. De bewegende beelden van het festival waren ook te zien in de documentaire Stamping Ground (1971) van Hans Jürgen Pohland en George Sluizer en wekken in ieder geval de indruk dat het qua sfeer veel weg had van het Woodstock Festival. Ronteltap combineert het dynamische camerawerk uit die film met statisch gefilmde interviews. Robert-Jan Stips (die destijds optrad met Supersister) is de enige muzikant die aan het woord komt en feminist Hedy d'Ancona spreekt namens de bezoekers. Nostalgische documentaire over een baanbrekend moment in de (vaderlandse) rockgeschiedenis had wel wat meer mensen aan het woord mogen laten.

Een majestueuze bewerking van respectievelijk Richard II, Henry IV [Part 1 en Part 2] en Henry V, waarin de toneelstukken open zijn gegooid en er ruimte is voor grote [en grootste] decors, uitgekiende verlichting en niet te vergeten de oorlogsscènes. Ben Wishaw, Jeremy Irons en Tom Hiddleston zetten interessante interpretaties neer van respectievelijk Richard II, Henry IV en Henry V. Simon Russell Beale als Falstaff is capabel, maar niet zo kleurrijk als ik had gehoopt of verwacht.

Meer actie betekent minder dialoog en de kenner zal toch enkele van de grootste monologen missen [de slotspeech van John of Gaunt, gespeeld door Patrick Stewart en de monoloog van Richard II in de gevangenis zijn ernstig ingekort] en de purist zal dat jammer vinden. Maar voor niet-kenners is deze prachtige productie een uitstekende introductie en hopelijk nodigt het uit om eens een toneelstuk van Shakespeare te lezen of te zien.

De verlegen 15-jarige Holly [Cathaline Geeraerts] wordt op school door haar klasgenoten buitengesloten en uitgemaakt voor heks. Docent Anna [Greet Verstraete] vermoedt dat daar nog wel eens iets van waar kan zijn, onder anderen na een schoolbrand waarbij 10 leerlingen om het leven kwamen. Vlaams gesproken psychologisch drama scoort hoge ogen qua sfeer en Geeraerts is goed in de hoofdrol, maar lijdt aan een chronisch gebrek aan verhaal waardoor het zich na een sterk eerste half uur in een slakkengangetje voortbeweegt, zonder interessante wendingen of bijzondere ontdekkingen.

Op alle fronten mislukte poging om een komische variant te maken op de verhalen van Sherlock Holmes. Will Ferrell [als Holmes] en John C. Reilly [als Watson] voelen zich genoodzaakt om een belabberd Brits accent ten gehore te brengen en verlagen zich tot een te grote hoeveelheid platvloerse grappen. Brydon en Fiennes hebben amper iets te doen als Lestrade en Moriarty in deze erbarmelijk geschreven komedie. Zelfs Steve Coogan en Hugh Laurie weten geen glimlach op je gezicht te toveren, maar deze rampzalige film komt vooral op het conto van regisseur/scenarist Cohen. Dieptepunt: Holmes en Watson die een musicalduet zingen. Maar daarover kunnen de meningen verschillen.

Met prijzen overladen miniserie heeft 40 jaar later nog niets van zijn zeggingskracht verloren. De belangrijkste reden daarvoor is het scenario van Gerald Green dat een enorm scala aan perspectieven van de holocaust op overtuigende manier weet ver verweven in een familiekroniek en daarbij geen enkele keer vervalt in karikatuur. Het verhaal begint met het huwelijk van Inga Helms [Meryl Streep] met Karl Weiss [James Woods], een telg uit een Joodse familie. Het is begin jaren '30 en de Nazi-ideologie is in opkomst, waardoor Inga's familie verdeeld is over de keuze voor een Jood. Het verhaal volgt leden uit beide families tot aan het einde van WOII en schetst een overtuigend beeld van de manier waarop de Nazi's konden doen wat ze deden. Michael Moriarty won een Golden Globe voor zijn indrukwekkende vertolking als Erik Dorf, een werkloze advocaat en intellectueel die dankzij de Nazi-partij zijn familie weet te onderhouden. Zijn transformatie van neutrale pennenlikker tot genadeloze bureaucraat die een sleutelrol speelt in de systematische uitroeiing van Joden, is schokkend maar geloofwaardig. De film toont ook hoe de Nazi's het 'Paradijsgetto' Theresienstadt gebruikte om de eigen bevolking en buitenlandse regering voor te houden dat de Joden het nog niet zo slecht hadden. Ook opvallend is de kritische houding ten opzichte van collaborateurs, waarbij vooral Litouwen er niet al te best komt. Maar elke verhaallijn is fascinerend, bovendien zorgt Green voor een goede balans tussen (melo)drama, psychologische drama en actiefilm. Een monumentale, controversiële onderneming met een verbluffend resultaat.

Zowel het persoonlijke als professionele leven van handelsreiziger Alan Clay [Tom Hanks] is op een zijspoor beland wanneer hij opdracht krijgt om een holografisch telecommunicatiesysteem aan te prijzen bij de koning van Saoedie-Arabië. Daarbij wordt Alan bijgestaan door Yusef [Omar Elba] die hem helpt navigeren door het land en de cultuur. Na een zware paniekaanval valt Alan voor de vrouw [Sarita Choudhury] die hem behandelde. Niet al te diepgravende verfilming van de gelijknamige roman van Dave Eggers waarin de altijd charismatische Hanks de aandacht net voldoende weet vast te houden om te compenseren voor het meanderende plot.

Nadat zijn vader is overleden trekt Gongo [Nika Gongadze] op met zijn neef Bart [Nikolo Ghviniashvili], een transgender man met wie hij vuilnisbelten afstruint op zoek naar iets dat te verkopen is. Ze komen op het idee om verlichte kruizen huis aan huis in Tbilisi te verkopen. Bart krijgt problemen met schuldeisers, Gongo ontmoet een Roma-meisje, maar van een plot is nauwelijks sprake. Statisch camerawerk, verschrikkelijk trage scènes met dialogen die er op wijzen dat de acteurs buitengewoon veel tijd kregen om nietszeggende dingen te improviseren. Op vele plaatsen bestempeld als een extra Arthouse favoriet, hetgeen aangeeft hoe triest het is gesteld met die elitaire subgenre.